Кіріспе

Калифорния штатындағы Өлім аңғары темір жолы (DVRR) – 3 футтық тар темір жол болатын, ол Калифорниядағы Өлім аңғарында боракс тасымалдау үшін жұмыс істеген. Бұл темір жол Калифорниядағы Райаннан және Лила C кен орындарынан, екеуі де Өлім аңғары ұлттық саябағының шығысында орналасқан, Өлім аңғары қиылысына дейін шамамен 20 миль (32 км) қашықтықта салынған.

Тарих

1914 жылы Лила С. кенішіндегі кен өндіру азайған кезде, Тынық мұхиты жағалауындағы Борак компаниясы Фурнас-Крик маңындағы жерлерде байырақ борак кен орындарын іздеуге кірісті. Олар қазіргі кен орындарының батысында біраз ізденгеннен кейін, жаңа кен орындарынан тар темір жол салу жоспары жасалды. Бұл жол жаңа кен орындарынан Өлім аңғарының маңындағы Тонопа және Тидевотер темір жолымен қосылып, боракты өңдеу және қаптау үшін тасымалдау мақсатында салынды. Pacific Coast Borax Company компаниясы қаржылық қиындықтарға тап болғандықтан, желіні олардан бөлек компания салды. "Өлім аңғарының темір жолын" салуға Pacific Coast Borax Company-ның ескі Borate және Daggett темір жолынан әкелінген жабдықтар мен Хейслер локомотиві #2 "Франсис" пайдаланылды. Желі аяқталғаннан кейін, Балдуин локомотивтер зауытынан екі бу локомотиві сатып алынып, желіде жұмыс істеуге кірісті, ал "Франсис" сатылды. Күн сайын Райан кенішіндегі жұмысшыларға азық-түлік пен су жеткізіп, кешке кен әкеліп тұратын бір пойыз жұмыс істеді. Борон ауданында жақсы сапалы борак кен орындары табылып, "Өлім аңғарының темір жолы" туристерді ескі кендерге тасымалдау үшін Brill вагонын сатып алып, туристік қызмет көрсетуге тырысты. Бірақ туристер мен жүк пойыздарынан түскен пайда аз болды, сонымен қатар кендер де жабылды. Осы себептерге байланысты темір жол 1931 жылы жабылды. Темір жолдың көп бөлігі қазіргі 190 мемлекеттік тас жолымен қатар жүрді. Бұл темір жол тоқтағаннан кейін, АҚШ-тың калий компаниясы Лавинг, Нью-Мексико маңындағы өз желісін салу үшін жабдықтарды, рельстерді және вагондарды сатып алды. Осылайша АҚШ-тың калий темір жолы құрылды. "Өлім аңғарының темір жолынан" әкелінген барлық рельстер 1941 жылға дейін жаңа желіде қолданылды, содан кейін Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолының ауыр рельстерімен ауыстырылды. Бұл желі 1967 жылға дейін пайдаланылды. Осы жылы Саскачеван жерінде жақсы сапалы калий кен орындары табылып, Тынық мұхиты жағалауындағы Борак компаниясы АҚШ-тың калий компаниясымен бірігіп, АҚШ-тың Борак және химиялық кооперациясы болып қайта құрылды.

Сақтау

Өлім аңғары темір жолындағы барлық үш локомотив сақталған. 1950 жылдары АҚШ-тың калий темір жолы дизельдік локомотивтерге көшкеннен кейін, Өлім аңғары темір жолының екі бұрынғы локомотиві сақтау үшін бөлініп алынды. №1 Карлсбад, Нью-Мексикоға жіберілді және Парк драйв пен E. Риверсайд драйв арасында қойылды, оның тендерінің екі жағында "U.S. Potash" деген ірі әріптермен жазылған. №2 де АҚШ-тың калий темір жолында жұмыс істеді, бірақ ол Өлім аңғары ұлттық паркі сатып алып, қазір Furnace Creek-тегі Боракс мұражайында тұр. 1928 жылы, Тынық мұхиты жағалауындағы Боракс компания өзінің құлдырап бара жатқан темір жолдарын, соның ішінде DVRR-ді, туристік орындар ретінде насихаттау арқылы құтқаруға тырысқанда, желінің соңғы жылдары бір вагон сатып алынды. Ол да жұмысшыларды калий кеніштеріне тасымалдау үшін АҚШ-тың калий темір жолы сатып алған. 1967 жылға қарай ол тозығы жеткен, бірақ Калифорния штатының Бишоп қаласындағы Laws Rail мұражайы оны металлға тапсырудан бұрын үлгерді. Бірнеше жылдық кеңейтілген қалпына келтіруден кейін, ол қазір мұражайдың 3 футтік тар теміржолында жүріп тұр. Кейбір ескі DVRR руда вагондарының доңғалақ тіреулері әлі де Laws-та бар, ал ескі кабина (#100) әлі де Нью-Мексикодағы Ловингтегі ескі калий зауытының жерінде сақталған. Танкерлік вагондардың корпустары (сонымен қатар DVRR) да Карлсбадтың сыртында орналасқан. Бұрын Борат және Даггет темір жолынан шыққан ескі Heisler локомотиві "Francis" құрылысы аяқталғаннан кейін DVRR-де бірнеше жыл қызмет етті, 1916 жылы Baldwin #2 келгенге дейін. Сол кезде Heisler Невада қысқа теміржолына сатылды және ақырында Терри Lumber Company (кейін Red River Lumber) үшін жұмыс істейтін орман шаруашылығында қолданылды. Терри ағаш зауытының өрттен кейін жабылуынан кейін шамамен 1925 жылы ол металлға тапсырылды.