Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорния штатындағы Өлім аңғары темір жолы (DVRR) – 3 футтық тар темір жол болатын, ол Калифорниядағы Өлім аңғарында боракс тасымалдау үшін жұмыс істеген. Бұл темір жол Калифорниядағы Райаннан және Лила C кен орындарынан, екеуі де Өлім аңғары ұлттық саябағының шығысында орналасқан, Өлім аңғары қиылысына дейін шамамен 20 миль (32 км) қашықтықта салынған.
Railroad in California, United States
The Death Valley Railroad (DVRR) was a 3ft narrow gauge railroad that operated in California's Death Valley to carry borax with the route running from Ryan, California, and the mines at Lila C, both located just east of Death Valley National Park, to Death Valley Junction, a distance of approximately 20 mile (32 km).
Тарих
1914 жылы Лила С. кенішіндегі кен өндіру азайған кезде, Тынық мұхиты жағалауындағы Борак компаниясы Фурнас-Крик маңындағы жерлерде байырақ борак кен орындарын іздеуге кірісті. Олар қазіргі кен орындарының батысында біраз ізденгеннен кейін, жаңа кен орындарынан тар темір жол салу жоспары жасалды. Бұл жол жаңа кен орындарынан Өлім аңғарының маңындағы Тонопа және Тидевотер темір жолымен қосылып, боракты өңдеу және қаптау үшін тасымалдау мақсатында салынды. Pacific Coast Borax Company компаниясы қаржылық қиындықтарға тап болғандықтан, желіні олардан бөлек компания салды. "Өлім аңғарының темір жолын" салуға Pacific Coast Borax Company-ның ескі Borate және Daggett темір жолынан әкелінген жабдықтар мен Хейслер локомотиві #2 "Франсис" пайдаланылды. Желі аяқталғаннан кейін, Балдуин локомотивтер зауытынан екі бу локомотиві сатып алынып, желіде жұмыс істеуге кірісті, ал "Франсис" сатылды. Күн сайын Райан кенішіндегі жұмысшыларға азық-түлік пен су жеткізіп, кешке кен әкеліп тұратын бір пойыз жұмыс істеді. Борон ауданында жақсы сапалы борак кен орындары табылып, "Өлім аңғарының темір жолы" туристерді ескі кендерге тасымалдау үшін Brill вагонын сатып алып, туристік қызмет көрсетуге тырысты. Бірақ туристер мен жүк пойыздарынан түскен пайда аз болды, сонымен қатар кендер де жабылды. Осы себептерге байланысты темір жол 1931 жылы жабылды. Темір жолдың көп бөлігі қазіргі 190 мемлекеттік тас жолымен қатар жүрді. Бұл темір жол тоқтағаннан кейін, АҚШ-тың калий компаниясы Лавинг, Нью-Мексико маңындағы өз желісін салу үшін жабдықтарды, рельстерді және вагондарды сатып алды. Осылайша АҚШ-тың калий темір жолы құрылды. "Өлім аңғарының темір жолынан" әкелінген барлық рельстер 1941 жылға дейін жаңа желіде қолданылды, содан кейін Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолының ауыр рельстерімен ауыстырылды. Бұл желі 1967 жылға дейін пайдаланылды. Осы жылы Саскачеван жерінде жақсы сапалы калий кен орындары табылып, Тынық мұхиты жағалауындағы Борак компаниясы АҚШ-тың калий компаниясымен бірігіп, АҚШ-тың Борак және химиялық кооперациясы болып қайта құрылды.
When mining operations at the Lila C. Mine were declining around 1914, Pacific Coast Borax Company began scouting the land outside Furnace Creek for richer borax deposits. Once they found some a bit west of the present mines, plans were put forward to build a narrow gauge railroad from the new mines to connect with the Tonopah and Tidewater Railroad at Death Valley Junction to ship the borax away for processing and packaging. The line was built by a separate company from Pacific Coast Borax Company, because they were struggling with financial issues at the time. Equipment and Heisler locomotive #2 "Francis" from the Pacific Coast Borax Company's old Borate and Daggett Railroad were used to build the Death Valley Railroad. After the line was completed, two steam locomotives were bought from the Baldwin Locomotive Works to work the line and Francis was sold off. One train ran per day bringing food and water to the workers at the Ryan mine, and bought ore back late in the afternoon. After better deposits of borax were discovered at Boron, the Death Valley Railroad tried to resort to tourist operations by bringing in a Brill railcar to transport tourists to the old mines. Due to a lack of profit from tourists and freight trains and the closure of the mines, the railroad closed in 1931. Much of the railroad ran parallel to what is today State Route 190. After this railroad ceased operations, the United States Potash Company bought the equipment, track and rolling stock to construct their own line located near Loving, New Mexico, which became the United States Potash Railroad. All the rails from the Death Valley Railroad were used on the new line until about 1941 when they were replaced by heavier pound rails from the Atchison, Topeka & Santa Fe Railroad. The line was used until 1967 when better potash deposits were discovered in Saskatchewan and Pacific Coast Borax Company merged with U. S. Potash and became U. S. Borax & Chemical Cooperation.
Сақтау
Өлім аңғары темір жолындағы барлық үш локомотив сақталған. 1950 жылдары АҚШ-тың калий темір жолы дизельдік локомотивтерге көшкеннен кейін, Өлім аңғары темір жолының екі бұрынғы локомотиві сақтау үшін бөлініп алынды. №1 Карлсбад, Нью-Мексикоға жіберілді және Парк драйв пен E. Риверсайд драйв арасында қойылды, оның тендерінің екі жағында "U.S. Potash" деген ірі әріптермен жазылған. №2 де АҚШ-тың калий темір жолында жұмыс істеді, бірақ ол Өлім аңғары ұлттық паркі сатып алып, қазір Furnace Creek-тегі Боракс мұражайында тұр. 1928 жылы, Тынық мұхиты жағалауындағы Боракс компания өзінің құлдырап бара жатқан темір жолдарын, соның ішінде DVRR-ді, туристік орындар ретінде насихаттау арқылы құтқаруға тырысқанда, желінің соңғы жылдары бір вагон сатып алынды. Ол да жұмысшыларды калий кеніштеріне тасымалдау үшін АҚШ-тың калий темір жолы сатып алған. 1967 жылға қарай ол тозығы жеткен, бірақ Калифорния штатының Бишоп қаласындағы Laws Rail мұражайы оны металлға тапсырудан бұрын үлгерді. Бірнеше жылдық кеңейтілген қалпына келтіруден кейін, ол қазір мұражайдың 3 футтік тар теміржолында жүріп тұр. Кейбір ескі DVRR руда вагондарының доңғалақ тіреулері әлі де Laws-та бар, ал ескі кабина (#100) әлі де Нью-Мексикодағы Ловингтегі ескі калий зауытының жерінде сақталған. Танкерлік вагондардың корпустары (сонымен қатар DVRR) да Карлсбадтың сыртында орналасқан. Бұрын Борат және Даггет темір жолынан шыққан ескі Heisler локомотиві "Francis" құрылысы аяқталғаннан кейін DVRR-де бірнеше жыл қызмет етті, 1916 жылы Baldwin #2 келгенге дейін. Сол кезде Heisler Невада қысқа теміржолына сатылды және ақырында Терри Lumber Company (кейін Red River Lumber) үшін жұмыс істейтін орман шаруашылығында қолданылды. Терри ағаш зауытының өрттен кейін жабылуынан кейін шамамен 1925 жылы ол металлға тапсырылды.
All three engines that were on the Death Valley Railroad are preserved. After the United States Potash Railroad turned over their operations to diesel locomotives in the 1950s, the two ex Death Valley Railroad engines were both singled out for preservation. No. 1 was sent to Carlsbad, New Mexico and put on display in between Park Drive and E. Riverside Drive and sports the bold lettering of "U. S. Potash" on the sides of her tender. No. 2 also worked for the United States Potash Railroad, but she was bought by the Death Valley National Park and is now currently at the Borax Museum at Furnace Creek. A railcar was bought in the later years of the line in 1928, when Pacific Coast Borax attempted to save their dying railroads, DVRR included, from the scrapheap by promoting them as tourist attractions. She too, was bought by the United States Potash Railroad to transport workers to the potash mines. By 1967, she was worn out, but the Laws Rail Museum of Bishop, California managed to step in just in time to save her from scrap. After several years of extensive restoration, she now runs happily on the museum's 3ft narrow gauge track. The bogey trucks of some of the old DVRR ore cars are said to still exist at Laws, whilst the old caboose (#100) still exists on the property of the old potash refinery site at Loving, New Mexico. The tankcar bodies (also ex DVRR) are also located just outside Carlsbad. The old Heisler locomotive "Francis" formerly from the Borate and Daggett Railroad, saw some years of service on the DVRR after construction was completed, that is until the arrival of Baldwin #2 in 1916. At that time the Heisler was sold off to the Nevada Short Line Railway, and ultimately saw use in the timber fields working for the Terry Lumber Company (later Red River Lumber). It was scrapped around 1925 after the closure of the Terry lumber mill following a devastating fire.