Шэньчжэнь арнайы экономикалық аймағы: даму және қиындықтар
Shenzhen Special Economic Zone
Шэньчжэнь экономикалық аймағы: Қытайдың алғашқы арнайы экономикалық аймағы, тарихы, дамуы және географиясы туралы толық ақпарат. Инвестициялық мүмкіндіктер!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шэньчжэнь арнайы экономикалық аймағы – Қытайдың арнайы экономикалық аймағы. 1980 жылдың мамыр айында құрылған төрт арнайы экономикалық аймақтың (АЭА) бірі, бұл Дэн Сяопин құрған алғашқы АЭА болды және қалған үш аймақ сияқты Ирландияның Шаннон еркін аймағы үлгісінде салынды. 2010 жылға дейін Шэньчжэнь арнайы экономикалық аймағы Гуандун провинциясындағы Шэньчжэнь қаласының тоғыз ауданының төртеуін – Луоху, Футянь, Наньшань және Янтианды – қамтыды, олардың жалпы ауданы 493 км² құрады. 2010 жылы ол қаланың қалған бөлігін де қамтып, кеңейтілді, бұл АЭА-ның географиялық аумағын едәуір ұлғайтты.
The Shenzhen Special Economic Zone is a special economic zone (SEZ) of China. One of four special economic zones (SEZ) established in May 1980, it was the first SEZ created by Deng Xiaoping, and, like the other three zones, was modeled after Ireland's Shannon Free Zone. Until 2010, the Shenzhen Special Economic Zone comprised four of the nine districts of Shenzhen City in Guangdong Province, namely Luohu, Futian, Nanshan, and Yantian, with a total area of 493 km2. In 2010, it was expanded to include the rest of the city, substantially increasing the geographical size of the SEZ.
Халықтың ерекшеліктері
Шэньчжэнь 1980 жылы арнайы экономикалық аймаққа айналғанға дейін тек 310 000 тұрғыны және 30 000-нан аспайтын жұмысшысы бар шағын қала болатын. Бірақ 2000 жылдың соңына қарай халық саны 4,33 миллионға, ал еңбек ресурстары 3,09 миллионға жетті. 2007 жылға қарай ресми дерек бойынша халық саны 8,6 миллионға жетті, оның ішінде 2,1 миллион адам – тұрақты тұрғындар. Бірақ миллиондаған есепке алынбаған көшіп-қонған жұмысшылардың болуына байланысты нақты халық санын анықтау қиын, ал халық саны 12-14 миллионға жететін болса мүмкін. Халықтың 30 пайызынан кемі тұрақты тұрғындар болып табылады. Олар негізінен ірі қалалардан келген мемлекеттік қызметкерлер, кәсіпкерлер, техниктер және білікті жұмысшылар. Қалған 70 пайызы – уақытша тұрғындар, олардың көп бөлігі ауылдық жерлерден келген, ресми тіркеуден өтпеген және азаматтығы жоқ мигранттар. Шэньчжэнь арнайы экономикалық аймағы 1979-1990 жылдары заңнамалық тәжірибелер үшін ең белсенді аймақ болды және оның заңнамасы сол кезеңдегі сыртқы сауда және инвестициялар саласындағы ұлттық экономикалық заңды қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. Бұл әйелдер кейде қиындықтар мен кемсітушілікке тап болғанымен, көбінесе отбасылық және әлеуметтік рөлдерге қатысты дәстүрлі көзқарастардан азаттыққа ие болады, бұл көбінесе үлкен отбасы мүшелерінен алшақтауы және қалалық мәдениеттің ықпалының нәтижесінде болады. Дүниежүзілік банк мәліметінше, Қытай бүгінде әлемдік экономиканың маңызды мүшесіне және халықаралық сауда мен инвестициялар саласындағы жетекші елге айналды, ал оның өсуі 400 миллионнан астам адамды кедейліктен шығарды. Осы тұрғыдан алғанда, Шэньчжэнь экономикасын табысты дамытып, қоршаған ортаға зиян келтірмейтіндей болды. Дегенмен, Шэньчжэньде де қоршаған ортаның нашарлауы байқалады, қарқынды қала құрылысы процесі су сапасына елеулі зиян келтірді. Шэньчжэнь өнеркәсіптік шығарындылар, автомобильдердің көп саны және құрылыс жұмыстарының салдарынан ауаның ластануымен де күресуде. Шэньчжэньнің дамуы Қытайдың басқа экономикалық аймақтарына да үлкен әсер еткендіктен, басқа да аймақтарда осыған ұқсас салдарлар туындауы мүмкін деген қауіп бар. Экологиялық саясатты іске асыру осы салдардың ауырлығын азайтуға көмектессе де, келтірілген зиянды жою үшін көп уақыт пен күш-жігер қажет болады. Қоғамның барлық мүшелері қоршаған ортаның нашарлауының салдарына тап болады, бірақ көшіп келген жұмысшылар ең ауыр зардаптарды көреді, өйткені олар тығыз және қатаң шектеулер салынған фабрика жатақханаларында тұрады.
Before Shenzhen became a special economic zone in 1980, it existed as a small city containing only 310,000 residents and less than 30,000 workers. By the end of 2000, however, the population had grown to 4.33 million and its labor force to 3.09 million. By 2007, the official population count reached 8.6 million, of which only 2.1 million people were permanent residents, but it is difficult to estimate the exact population because of millions of unaccounted migrant workers, and the true population could have reached 12 14 million. Less than 30 percent of the population are permanent residents. These are mainly state officials, entrepreneurs, technicians and skilled workers who have traveled from major cities. The other 70 percent are temporary residents, mainly migrant laborers from rural areas who lack official household registration and citizenship. The Shenzhen Special Economic Zone was the most active SEZ for legislative experiments from 1979 1990 and its legislation had a significant role in shaping national economic law on foreign trade and investment during that period. Although these women may face challenges and discrimination at times, they often gain freedom from traditional expectations of women's familial and social roles, primarily by being separated from older family members and because of the influence of urban culture. According to the World Bank, China has become one of the most important members of the global economy and a leader in international trade and investment, and its growth has brought more than 400 million people out of poverty. From this perspective, it appears that Shenzhen has been able to develop its economy successfully while preventing environmental damage. However, extensive environmental degradation has also taken place in Shenzhen; the rapid urbanization process has taken a large toll on water quality. Shenzhen also suffers from serious air pollution due to industrial emissions, high levels of automobile traffic and construction work. Since the development of Shenzhen has greatly influenced other economic zones within China, it is feared that similar effects may result in these other locations as well. While the implementation of environmental policies may reduce the severity of these consequences, it is predicted that mending the damage that has already happened will take substantial time and effort. All members of society must face the environmental degradation that has occurred; however, it is the migrant workers who face the harshest impact because they live in crowded and heavily restricted factory dormitories.