«Ана түн» (Mother Night) фильмі – 1961 жылғы Курт Воннегут романы негізінде түсірілген, соғыс және махаббат туралы драма. Шпиондық, құпия өмір, соғыс сырлары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Mother Night – 1996 жылы Кит Гордон түсірген және режиссерлік еткен американдық романтикалық соғыс драмасы. Ол Курт Воннегуттың 1961 жылғы осы аттас романы негізінде түсірілген. Ник Нольте Говард У. Кэмпбелл рөлінде ойнайды, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін отбасымен Германияға көшіп, кейін неміс тіліндегі сәтті драматург атанған америкалық. Екінші дүниежүзілік соғыс жақындағанда, Кэмпбелл АҚШ Соғыс департаментінен екенін айтқан адаммен кездеседі және АҚШ үшін тыңшылық етуге шақырылады. Ол одақтас барлау қызметі ғана шеше алатын жасырын хабарлары бар нацистік пропаганданы жібереді. Соғыстан кейін Кэмпбелл Нью-Йорк қаласына көшіп, жасырын өмір сүруге тырысады. АҚШ үкіметі оның соғыс кезіндегі нақты рөлін құпия сақтайтындықтан, Кэмпбелл жалған есіммен өмір сүруге мәжбүр болады. Фильм Кэмпбеллдің Израильдегі түрмеде отырып, естеліктерін жазып, соғыс қылмыстары бойынша сотталуын күтіп отырғандағы естеліктері арқылы баяндалады. Фильмде сондай-ақ Шерил Ли, Джон Гудман, Кирстен Данст, Алан Аркин және Фрэнки Фейсон ойнайды. Воннегут Нью-Йорк қаласындағы бір көріністе қысқаша пайда болады.
Mother Night is a 1996 American romantic war drama film produced and directed by Keith Gordon. It is based on Kurt Vonnegut's 1961 novel of the same name. Nick Nolte stars as Howard W. Campbell, Jr., an American who moves with his family to Germany after World War I and goes on to become a successful German language playwright. As World War II looms, Campbell meets a man who claims to be from the United States Department of War, and is recruited to spy for the U. S., transmitting Nazi propaganda containing hidden messages that can only be decoded by Allied intelligence. After the war, Campbell relocates to New York City, where he attempts to live in obscurity. Since the U. S. government keeps his true wartime role a closely guarded secret, Campbell is forced to live under an assumed identity. The film is narrated by Campbell, through a series of flashbacks, as he sits in a jail cell in Israel, writing his memoirs, and awaiting trial for war crimes. The film also stars Sheryl Lee, John Goodman, Kirsten Dunst, Alan Arkin, and Frankie Faison. Vonnegut makes a brief appearance in a scene in New York City.
Сюжет
Израиль түрмесінде қамалған Хауард В. Кэмпбелл өзінің нацистік Германиядағы мансабы туралы естелік жазады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, американдық драматург, неміс тіліндегі сахналық қойылымдардың авторы Кэмпбеллге Соғыс департаментінің оперативтігі Франк Виртанен жүгінеді. Виртанен Кэмпбеллден алдағы соғыста АҚШ үшін тыңшы ретінде жұмыс істеуін сұрайды, бірақ ол ешқандай сыйақы немесе мойындауды уәделемейді. Кэмпбелл ұсыныстан бас тартады, бірақ Виртанен оған ойлану үшін уақыт беруге ниетті екенін айтады, соғыс басталғаннан кейін Кэмпбеллдің жауабы оның іс-әрекеттері мен алатын позицияларында көрінетінін жеткізеді. Соғыстың басында Кэмпбелл Жозеф Геббельстің пропаганда министрлігінде жол ашады, ақырында американдық азаматтарға нацизм мен антисемитизмді тарату үшін ағылшын тіліндегі хабарлардың "дауысына" айналады (нағыз хабар таратушы доктор Эдвард Вит Ситтлермен салыстыру). Нацистер оның сөйлеу ерекшеліктерін – қасақана үзілістер, жөтел сияқты – білмейді, олар одақтас елдердің барлау қызметіне құпия ақпарат жіберу үшін құпия кодты құрайды. Соғыстың соңына қарай, әйелі Хельга Шығыс майданында қаза болғаннан кейін, Кэмпбелл 1945 жылдың басында Берлиннің жанындағы отбасына барады, Қызыл Армия келгенге дейін. Хельганың кіші қарындасы Рези оған махаббатын білдіреді. Ақырында, Кэмпбелл американдық жаяу әскер оның даусын танығанда тұтқындалады. Өлім жазасынан бұрын Виртанен Кэмпбеллдің құпия түрде босатылуын ұйымдастырып, Нью-Йоркке көшіруіне көмектеседі. Кэмпбелл американдық үкімет оның соғыстағы нағыз рөлін ашпайтынын білгенде таңғалады, себебі бұл Американың болашақта қажет болуы мүмкін тыңшылық әдістерін де ашады. Бұл Кэмпбеллтің парияға айналуына әкелуі мүмкін болса да, Виртанен оған жаны ашымайды, Германия соғыс жеңіске жеткенде Кэмпбеллдің шындықтың жариялануын қаламаған болар еді дейді. Нью-Йоркте Кэмпбелл он бес жыл бойы жалғыз өмір сүреді, оны Хельганың естеліктері мен болашақ тағдырына деген бейжай қызығушылығы ғана қолдайды. Эпштейн ханым, Кэмпбеллдің үйінде тұратын Холокосттан аман қалған, оның нағыз кім екенін күдіктенеді; ол неміс тілін білмейтінін айту арқылы оның күдігінен қашып сияқты көрінеді. Кэмпбеллдің жалғыз досы – Джордж Крафт, қарт суретші, ерекше жағдайға байланысты Кеңес Одағының құпия агенты болып шығады. Шахмат ойындары барысында Кэмпбелл өзінің құпия өткенін Крафтқа айтады, ол бұл ақпаратты Кэмпбеллді Мәскеуге қашуға мәжбүрлеп, өзінің жетекшілерімен қарым-қатынасын жақсартуға тырысады. Ол Кэмпбеллдің қайда екені туралы ақпаратты жариялайды, бұл неонацистік ұйымның назарын аударады. Бұл ұйымның өкілдері Кэмпбеллмен кездесіп, оған Хельгаға ұқсайтын әйелді ұсынады. Бірақ Кэмпбелл Хельганың ішінде Рези екенін, Шығыс Германиядан қашу үшін Хельганың кімлігін қабылдаған екенін біледі. Неонацистер Кэмпбеллді, Крафтты және Резиді Манхэттендегі жасырын орнында жасырады. Виртанен қайтадан пайда болып, Кэмпбеллді Крафттың нағыз кім екені туралы ескертеді және Крафт пен Рези оны неонацистермен байланыстырып, Мәскеуге жіберуді қамтамасыз ету үшін оны қиын жағдайға түсіргенін түсіндіреді. Кэмпбелл олармен бетпе-бет кездесу үшін жасырынған жерге оралады; Рези өз жағдайының ашылуынан кейін өзін-өзі өлтіреді. Бірнеше минуттан кейін ФБР жасырын орнына шабуыл жасайды, бірақ Виртанен өзінің ықпалын пайдаланып, Кэмпбеллті босатады. Босатылғаннан кейін, өмірінің мәнін жоғалтқан ол жолдың ортасында тоқтап қалады, содан кейін полицей оған жолдан кетуді бұйырады. Кэмпбелл өзінің қираған пәтеріне оралып, ізраилдіктерге тапсырып, сотқа берілуге шешім қабылдайды. Кэмпбелл Хайфаға жеткізіліп, өзін өкіндірмейтін Адольф Эйхманның жанындағы камераға қамалады. Фильм Виртаненнен келген хатпен аяқталады, ол Кэмпбеллдің соғыс кезінде АҚШ тыңшысы болғанын растайтын дәлелдерді ұсынады. Бірнеше минуттан кейін Кэмпбелл өзін-өзі асып алады – ол адамзатқа қарсы жасаған қылмыстары үшін емес, "өзіме қарсы жасаған қылмысы" үшін екенін айтады.
Confined in an Israeli jail, Howard W. Campbell, Jr. writes a memoir about his career in Nazi Germany. During the buildup to World War II, Campbell, an American playwright of German language stage productions, is approached by War Department operative Frank Wirtanen. Wirtanen asks Campbell to work as a spy for the U. S. in the approaching war, though he promises no reward or recognition. Campbell rejects the offer, but Wirtanen adds that he wants Campbell to take some time to consider, telling him that Campbell's answer will come in the form of how he acts and what positions he assumes once the war begins. In the initial stages of the war, Campbell works his way up through Joseph Goebbels' Propaganda Ministry, eventually becoming the "voice" of English language broadcasts propagating Nazism and anti Semitism at American citizens (a parallel to the real broadcaster, Dr. Edward Vieth Sittler). Unknown to the Nazis, all of the idiosyncrasies of his speech – deliberate pauses, coughing, etc. – form a secret code that covertly transmits information to Allied intelligence agencies. Late in the war, after his wife, Helga, is reportedly killed on the Eastern Front, Campbell visits her family in early 1945 outside Berlin, just before the Red Army arrives. Helga's younger sister, Resi, confesses that she is in love with him. Eventually, Campbell is captured when an American infantryman recognizes his voice. Before he can be executed, Wirtanen arranges for Campbell's discreet release and helps his relocation to New York City. Campbell is shocked to learn that the American government will not reveal Campbell's true role in the war, because that would also reveal the spycraft techniques that America may continue to need for the next war. Although that means that Campbell is doomed to be a pariah, Wirtanen is unsympathetic, reasoning that Campbell would not have wanted the truth known had Germany won the war. In New York City, Campbell lives a lonely existence for fifteen years, sustained only by memories of Helga and an indifferent curiosity about his eventual fate. Mrs. Epstein, a Holocaust survivor living in Campbell's building, is the only person who suspects his true identity; he seems to avoid her suspicions by feigning ignorance of German. Campbell's only friend is George Kraft, an elderly painter who, through an extraordinary coincidence, happens to be a Soviet intelligence agent. Over many games of chess, Campbell reveals his secret past to Kraft, who tries to use this information to improve his standing with his handlers by forcing Campbell into a position where he must flee to Moscow. He leaks information about Campbell's whereabouts, which gets the attention of a neo Nazi organization. Representatives of this group meet Campbell and present him with a woman who seems to be Helga. However, it is not long before Campbell discovers that Helga is actually Resi, who had taken Helga's identity to escape from East Germany. The neo Nazis shelter Campbell, along with Kraft and Resi, in their Manhattan hideout. Wirtanen reappears, warning Campbell of Kraft's true identity and explaining that Kraft and Resi have put Campbell in an awkward position with the neo Nazis to ensure his transfer to Moscow. Campbell returns to the hideout to confront the pair; in light of her exposure, Resi commits suicide. Moments later, the FBI raids the hideout but, again, Wirtanen uses his influence to ensure Campbell walks free. Upon his release, he freezes in the middle of a footpath having lost all meaning to his life, until a police officer finally tells him to move along. Campbell returns to his wrecked apartment and decides to turn himself in to the Israelis to stand trial. Campbell is taken to Haifa, where he is incarcerated in the cell below an unrepentant Adolf Eichmann. The film ends with the arrival of a letter from Wirtanen providing the corroborating evidence that Campbell was indeed a U. S. spy during the war. Moments later, Campbell hangs himself — not, he says, for crimes against humanity, but rather for "crimes against myself."
Қабылдау
Rotten Tomatoes сайтында фильм 28 рецензияға негізделген 64% рейтингке ие. Көптеген рецензенттер Ник Нолттің актерлік шеберлігін жоғары бағалады, бірақ фильмнің мәнінің түсініксіздігін сынады. Роджер Эберт: "Оқиғаның мағынасы шатас болғанмен, оның кейіпкерінің бейнесіне ешқандай күмән келтірмейміз, бұл Нолттің өнеріне деген құрмет" деп жазды. Ол фильмнің түсініксіздігі мен диссонанстық үні Воннегуттың романына адал екенін мойындады. Чикаго Трибьюнынан Джин Сискелдің айтуынша, шатас мәселе басты кейіпкердің үгіт сөздеріне салған артық назардың салдарынан одан да нашарлайды. Марджори Баумгартен фильмнің амбициясын және басқа да элементтерін мақтады, бірақ жалпы әсерді "көңіл көншітпейтін" деп сипаттады: "Көңіл көншітпесе де, "Түн" әдемі тұстарсыз емес (олардың ішінде Аркин, Гудман және Генри Гибсонның Адольф Эйхманның дауысы ретіндегі орындауы, сондай-ақ Воннегуттың көшедегі эпизодтағы камеосы бар); ол жай ғана өзін ұстай алмайды."
On Rotten Tomatoes the film has a 64% rating based on 28 reviews. Many reviewers commended Nick Nolte's performance, but criticized the ambiguity of the film's message. Roger Ebert wrote, "It is a tribute to Nolte's performance that while we are confused about the meaning of the story, we never doubt the presentation of his character." He acknowledged, that the ambiguity and the discordant tone are faithful to Vonnegut's novel. Gene Siskel of the Chicago Tribune observed that the confused message is exacerbated by the outsize emphasis placed on the propagandist speeches delivered by the main character. Marjorie Baumgarten praised the film's ambition and other elements, but called the overall experience "disappointing": "Though disappointing, Mother Night is not without pleasures (high among these are the performances of Arkin, Goodman, and Henry Gibson as the voice of Adolph Eichmann, and the walk on cameo of Vonnegut himself in a street scene); it just never finds a comfortable stride."