Кіріспе
1914 жылғы Зигмунд Фрейдтің «Нарциссизм туралы» (Zur Einführung des Narzißmus) очеркі – психоанализдің негізін қалаушы Зигмунд Фрейдтің 1914 жылғы еңбегі. Очеркте Фрейд бұрынғы талқылауларын нарциссизм тақырыбында қорытындылап, оның сексуалдық дамудағы орнын қарастырады. Эссе «эго идеалы» тұжырымын және онымен байланысты өзін-өзі бағалаушы агенттікті енгізуімен ерекшеленеді, бұл кейіннен суперэго тұжырымы ретінде дамытылды.
On Narcissism (Zur Einführung des Narzißmus) is a 1914 essay by Sigmund Freud, the founder of psychoanalysis. In the paper, Freud sums up his earlier discussions on the subject of narcissism, considers its place in sexual development, The essay is notable for its introduction of the idea of the 'ego ideal', and the self observing agency related to it, which would later be developed as the concept of the superego.
Бастапқы және екіншілік нарциссизм
Фрейд жалпыға ортақ "алғашқы нарциссизм" деп аталатын жағдайды ерте нәрестелік шақтағы жыныстық дамудың бір кезеңі ретінде қарастырады (бұрынғы еңбектерінде автоэротизм мен объектіге, яғни басқаларға деген махаббат арасындағы қажетті кезең ретінде сипатталған). Бұл 'өзіне деген сүйіспеншілік' немесе 'эго либидосы' дамудың кейінгі кезеңдерінде сыртқа қарай білінеді немесе басқаларға 'жұғады'. Оның шизофрениямен ауыратын адамның өзіне және әлемге қатынасының ерекшелігін байқауы нәтижесінде, ол "екіншілік нарциссизм" тұжырымын да ұсынады. Мұндай науқастардың екі негізгі ерекшелігі – мегаломания және адамдар мен заттардың нақты әлеміне деген қызығушылықтың жоғалуы екенін атап өткен ол: "сыртқы әлемнен алынған либидо эгоға бағытталды, осылайша нарциссизм деп аталатын көзқарас пайда болады" деген пікірді білдіреді. Бұл екіншілік нарциссизм, себебі ол жаңа туындаған құбылыс емес, ал бұрыннан бар жағдайдың (алғашқы нарциссизмнің) күшеюі болып табылады.
Эго-либидо және объект-либидо
Осы эссеге дейін либидо теориясы "объект катехсасына" – либидоның заттарға және басқа адамдарға қатысты бөлінуі мен қайтарылуына назар аударды. Мұнда Фрейд алғаш рет эго либидосы мен объект либидосының қарама-қарсылығына тоқталады, "бірін неғұрлым көп пайдаланса, екіншісі соғұрлым азаяды" деп көрсетеді. Объект либидосының ең жоғарғы шегі – ғашықтық сезім, ал шкаланың екінші ұшында параноикалық қиялдар тұрады. Алғашқы нарциссизм кезеңінде психикалық энергияның екі түрі әлі ерекшеленбеген. Объект катехсасы болғанда ғана "сексуалдық энергияны – либидоны" "эго инстинкттерінің энергиясынан" ажыратуға болады.