Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия генералы (1897–1957)
New Zealand general (1897–1957)
Генерал-майор сэр Говард Карл Киппенбергер (28 қаңтар 1897 – 5 мамыр 1957), «Кип» деп белгілі, Жаңа Зеландия әскери күштерінің бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстарда қызмет еткен офицері. Жаңа Зеландияның Кентербери аймағында туған Киппенбергер 1915 жылдың соңында Жаңа Зеландия экспедициялық күштеріне (NZEF) қосылды. Ол Францияда Батыс майданында Флерс-Курселет шайқасына қатысты. 1916 жылдың қарашасында ауыр жарақат алғаннан кейін Жаңа Зеландияға қайтарылып, NZEF-тен босатылды. 1920 жылы заңгерлік біліміне ие болып, Рангиорада заңгерлік практикада жұмыс істеді. 1924 жылы ол Территориялық күшке қосылды және 1936 жылға қарай подполковник шеніне жетті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Киппенбергер 20-шы батальонға қолбасшылық етуге тағайындалды. Ол екі жыл бойы батальонды Грекия және Крит шайқастарында, сондай-ақ Солтүстік Африка кампаниясының бір бөлігінде жетектеді, кейін бригадир болып тағайындалып, 5-ші жаяу әскер бригадасына қолбасшылық етті. Оның әскери мансабының шыңы – Италия кампаниясы кезінде 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының командирі болуы. 1944 жылдың 3 наурызында Монте-Кассино шайқасында минаға басқан кезде жарақат алды. Ол жарақаты салдарынан екі аяғынан айырылды. Англияда емделгеннен кейін, жасанды аяқ-қолдармен жабдықталғаннан соң, жаңа босатылған Жаңа Зеландиялық соғыс тұтқындарының елге оралуына көмектесті. 1946 жылы ол Жаңа Зеландияның ең ірі баспа жобасы – «Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жаңа Зеландияның ресми тарихы 1939–45» баспасының бас редакторы болып тағайындалды. Ол 1957 жылдың 5 мамырында Веллингтонда қайтыс болғанда жоба бойынша жұмыс істеп жатқан болатын.
Major General Sir Howard Karl Kippenberger, (28 January 1897 – 5 May 1957), known as "Kip", was an officer of the New Zealand Military Forces who served in the First and Second World Wars. Born in the Canterbury region of New Zealand, Kippenberger joined the New Zealand Expeditionary Force (NZEF) in late 1915. He saw action in France on the Western Front, participating in the Battle of Flers Courcelette. A serious wound in November 1916 saw him repatriated to New Zealand and discharged from the NZEF. He qualified as a solicitor in 1920 and worked in a legal practice in Rangiora. In 1924, he joined the Territorial Force and by 1936 had advanced in rank to lieutenant colonel. Following the outbreak of the Second World War, Kippenberger was appointed to command the 20th Battalion. He led the battalion for two years, through the Battles of Greece and Crete as well as part of the North African Campaign before being promoted to brigadier and taking command of the 5th Infantry Brigade. The pinnacle of his military career was as commander of the 2nd New Zealand Division during the Italian Campaign. He was wounded on 3 March 1944 during the Battle of Monte Cassino when he stepped on a land mine. As a result of his wounds, he lost both of his feet. After recovery in England, during which he was fitted with artificial limbs, he helped prepare for and assisted in the repatriation of newly released New Zealand prisoners of war. In 1946, he was appointed Editor in Chief of New Zealand's largest ever publishing project, the Official History of New Zealand in the Second World War 1939–45. He was still working on the project when he died on 5 May 1957 in Wellington.
Ерте өмір
Хауард Киппенбергер 1897 жылдың 28 қаңтарында Жаңа Зеландияның Кентербери аймағындағы Ладбрукста Карл мен Энни Киппенбергерлердің отбасында дүниеге келді. Оның ерекше тегі 1863 жылы Германиядан Жаңа Зеландияға көшіп келген әкесінің ата-анасынан тараған. Бес баланың үлкені болған ол, алғашқы білімін Ладбрукс және жақын орналасқан Преблтон қалаларындағы жергілікті мектептерде алды (Киппенбергердің әкесі Преблтон мектебінің директоры болған). 14 жасқа келгенде әкесі фермерлікпен айналысып, отбасын Оксфордқа көшірді. Киппенбергер білімін Крайстчерч ұлдар гимназиясында пансионда оқуын жалғастырды. Жасына қарағанда епті болғанымен, мектептегі оқу оны қызықтырмады және сабақта тәртіпсіздік жасады. Бұл, сондай-ақ сабаққа қатыспаушылығының көп болуы мектеп басшылығының оны гимназиядан шығаруына әкелді. Оксфордқа қайтып келген соң, ол отбасылық шаруа қожалығында жұмыс істеді. Әскери тарихқа үнемі қызығушылық танытқан Киппенбергер Жаңа Зеландия кадеттер корпусының жергілікті бөлімшесіне қосылды және әскери қызметтен ләззат алды. Әкесі оның қызығушылығын қолдамады, бірақ оған қарамастан, Киппенбергер 1915 жылдың соңында, 18 жасында Жаңа Зеландия экспедициялық корпусына (NZEF) тілді. 19 мен 45 жас аралығындағы ер адамдар ғана әскери қызметке алынатындықтан, ол шетелдегі міндеттерге қатысуға лайықты болу үшін жасын жалғандады.
Howard Kippenberger was born on 28 January 1897 in Ladbrooks, in the Canterbury region of New Zealand, to Karl and Annie Kippenberger. His unusual surname came from his paternal great grandparents, who emigrated to New Zealand from Germany in 1863. The oldest of five children, he received his early education at local schools in Ladbrooks and nearby Prebbleton (Kippenberger's father was the headmaster at Prebbleton School). When he was 14, his father became a farmer and moved the family to Oxford. Kippenberger continued his schooling at Christchurch Boys' High School as a boarder. Intellectually advanced for his age, he was not academically challenged at school and misbehaved in class. This, together with a low attendance rate, led to the school authorities asking him to leave high school. Returning home to Oxford, he worked on the family farm. Always interested in military history, Kippenberger joined the local unit of the New Zealand Cadet Corps and found that he enjoyed soldiering. His father did not approve of his interest but regardless, Kippenberger enlisted in the New Zealand Expeditionary Force (NZEF) in late 1915 at the age of 18. Because only men between the ages of 19 and 45 were required to register for service, he falsified his age to ensure that he would be eligible for duty overseas.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1916 жылдың қаңтар-сәуір айларында Киппенбергер Трентэм әскери лагерінде 12-ші НЗЭФ-тің құрамында негізгі дайындықтан өтті. 1 мамырда ол Еуропаға, Жаңа Зеландия дивизиясына қосылу үшін аттанды. Бірақ, сапар барысында оның кемесі күтпеген жерден Мысырға бұрылып кетті. Екі ай бойы оның жасағы Тель-эль-Кебирдегі Австралия императорлық күштерінің оқу лагерінде орналасты, бірақ күніне бірнеше сағаттық жаттығудан басқа іс-әрекеттері болмады. 12-ші күшейтуші бөлім шілдеде Англиядағы Слинг лагеріне жол тартты, онда олар одан да қарқынды жаттығудан өтті.
From January to April 1916, Kippenberger underwent basic training at Trentham Military Camp as part of the 12th Reinforcement of the NZEF. On 1 May, he embarked for Europe to join the New Zealand Division. However, during transit his transport ship was unexpectedly diverted to Egypt. For two months, his contingent was based at the training camp of the Australian Imperial Force at Tel el Kebir but had very little to do with only a few hours of training each day. The 12th Reinforcement left in July for Sling Camp in England, where it underwent more intense training.
Батыс майдан
Киппенбергер ақыры 1916 жылдың қыркүйегінде Батыс майданға Кентербери полкінің 1-ші батальонында қарапайым жауынгер ретінде келді. Оның майданға келуі Сомма шабуылымен бірге болды. Ол 15 қыркүйекте басталған Флерс-Курселет шайқасына қатысып, полк майданнан алынғанға дейін үш аптадан астам уақыт алдыңғы қатарда болды. Осы кезеңде оның бөлімшесі ауыр шығынға ұшырады; шайқас аяқталғаннан кейін Киппенбергер взводында қалған бес сарбаздың бірі болды. Демалыс және емделуден кейін полк қазан айының ортасында Фромелл секторына көшті. Бұл жерде Киппенбергер, мергендікке аса шебер болмаса да, өз еркімен снайперлік міндетке ілінді. Ол 1916 жылдың 10 қарашасында қолға шрапнельден ауыр жарақат алғанға дейін осы қызметте тұрды. Жағдайы ауыр болғандықтан, ол Жаңа Зеландияға қайтарылып, 1917 жылдың сәуірінде NZEF қатарынан шығарылды, бірақ кейін жарақатынан толық айықты. Киппенбергер Рангиора қауымының өміріне белсенді қатысып, жергілікті кеңесте қызмет етті және түрлі комитеттерде жұмыс істеді. Ол әскери іске де қызығушылық танытып, 1924 жылдың наурыз айында Территориялық күште Кентербери полкінің 1-ші батальонында екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол Еуропада үлкен соғыс қайта басталады деп сенді және осы жағдайға дайын болуды қалады. Сондықтан ол кең көлемде әскери кітапхана жинақтап, соғыс теориясын зерттеді және өткен шайқастарды талдап, нақты жағдайға сәйкес стратегия мен тактиканы анықтауға тырысты. Ол жер бедерінің шайқас нәтижесіне және табысты әскери қолбасшының қасиеттеріне қаншалықты әсер ететінін байқады. Ол тіпті заң кеңсесінде үлкен құм үстел құрып, соғыс ойындарын өткізді. Оқудан алған білімін Территориялық күштегі жаттығуларда пайдаланды. 1936 жылдың шілдесіне қарай ол подполковник шеніне ие болып, 1-ші батальонның командирі болды.
Kippenberger finally arrived on the Western Front in September 1916, as a private in the 1st Battalion, Canterbury Regiment. His arrival at the front coincided with the Somme Offensive. He took part in the Battle of Flers Courcelette which began on 15 September and remained in the front lines for over three weeks before the regiment was withdrawn. His unit suffered heavy casualties during this time; Kippenberger was one of just five soldiers left in his platoon after the battle ended. After rest and recovery, the regiment moved to the Fromelles sector of the front in mid October. Here Kippenberger volunteered for sniper duty despite not being known for his accuracy as a marksman. He served in this capacity until he was badly wounded in the arm by shrapnel on 10 November 1916. Although he eventually recovered from his wound, at the time it was serious enough that he was repatriated to New Zealand and discharged from the NZEF in April 1917. Kippenberger became immersed in the Rangiora community, serving on the local council and becoming involved in various committees. He also retained an interest in the military and in March 1924, was commissioned in the Territorial Force as a second lieutenant in the 1st Battalion of the Canterbury Regiment. He firmly believed that a large scale conflict would once again occur in Europe, and he wanted to be prepared for this eventuality. Therefore, he built up an extensive military library and studied the theory of warfare and analysed past campaigns to ascertain strategy and tactics for a given situation. He noted the influence of landscape on the outcomes of battles and the qualities of a successful military commander. He even set up a large sand table in his office at his law practice for war gaming. What he would learn from his studies, he put into practice in his training with the Territorials. By July 1936, he held the rank of lieutenant colonel and was the commanding officer of the 1st Battalion.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Киппенбергерге 20-шы батальонның басшылығы тапсырылды. Қазан айының басында Бернхам әскери лагерінде құрылған батальон, 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының құрамына енуі керек еді. Біраз дайындықтан кейін, 1940 жылдың 5 қаңтарында Таяу Шығысқа аттанды. Батальон 14 ақпанда Мысырдың Маади қаласындағы базасына жетіп, келесі 12 айдың көп бөлігін Баггушта оқу және гарнизондық міндеттерді орындаумен өткізді.
On the outbreak of the Second World War in 1939, Kippenberger was given command of the 20th Battalion. Formed at Burnham Military Camp in early October, the battalion was to be part of the 2nd New Zealand Division. After a period of training, it departed for the Middle East on 5 January 1940. The battalion arrived at its base in Maadi, Egypt, on 14 February, and was involved in training and garrison duty at Baggush for most of the next 12 months.
Грекия мен Крит
1941 жылы немістер Грекияға шабуыл жасайтынын күтіп, британ үкіметі гректерге көмек көрсету үшін әскер жіберуге шешім қабылдады. Генерал-майор Бернард Фрейбергтің басқаруындағы Жаңа Зеландияның 2-дивизиясы наурыз айының басында Грекияға жіберілген одақтас әскерлердің қатарында болды. 4-ші жаяу әскер бригадасының құрамында 20-шы батальон Әлиакмон шебінің батыс жағын дайындап, бекітті, бірақ Киппенбергер бұл позицияға өте риза болмады. Ол батальонына бөлінген қорғаныс шебінің мағыналы қорғануға тым кең екенін ойлады және өз позициясынан шегіну жолдарын зерделеуге көңіл бөлді. 6 сәуірде күтілген неміс шабуылы басталды және олар Флорина аймағына қауіп тудыратын жылдамдықпен ілгері жылды. Флангтан қанатын жоғалту қаупі төнген 4-ші жаяу әскер бригадасы Сервия өте жолына қайтарылды, онда ол бұрынғы позицияларынан әлдеқайда артық қорғаныс позицияларын иеленді. Неміс шабуылы 14 сәуірде басталды және бригада үш күн бойы өз позициясын қорғады. Киппенбергердің батальоны артқы күзет ретінде таңдалды және ол Сервия өте жолы арқылы көпірлер мен су өткізу құбырларын жарғанда жеке қатысты, мүмкіндігінше көптеген қалып қойғандарды жинауды қамтамасыз етті. Ол және оның бірнеше жарғыш тобы кейіннен бригаданың негізгі күштеріне жетуге тырысқанда артиллерия мен танк атысына түсті және көліктерін тастап, батальонға жаяу қосылуға мәжбүр болды. Афинаға қарайтын жолдағы кешіктіру шараларын жүргізгеннен кейін, Киппенбергер мен оның штабы 28 сәуірде Критке эвакуацияланды. Критте Киппенбергер уақытша полковник атағына ие болды және 750 адамнан тұратын, негізінен артиллерия және Армиялық қызмет корпусының әскерлерінен (көптеген ауыр жабдықтары мен жүк көліктерінен басқа), Жаңа Зеландия дивизиялық кавалериясы, бірнеше пулеметші және екі грек полкінен (бірақ Киппенбергер грек бөлімшелерінің тиімділігі шектеулі деп бағалады) құралған 10-бригаданың басқаруын алды. Оның 20-шы батальоны да бригада құрамына кірді, бірақ оның орналасуы мен қолданылуы қатаң бақылауда болды. 20 мамырда немістер Критке шабуыл жасағанда, Киппенбергер, аралдың көптеген қорғаушылары сияқты, жүздеген парашютшілердің парашютпен түсіп жатқанын көріп таң қалды. Ол тез қалпына келді және штаб-пәтеріне бет алғанда, бір парашютші оған оқ атып жіберді. Оқтан қашқанда білегін бұрап алғаннан кейін, ол парашютшіні іздеп тауып, басына оқ тигізіп өлтірді. Оның бригадасы Малеме әуежайының шығысында, Галатас жазығында орналасты. Ол әуежайға шабуыл жасауға қолайлы бастапқы позицияға бірігуге тырысқан шашыраңқы парашютшілерді тойтаруға мүмкіндік беретін жақсы орналасқан еді. Оның бұл өтініші дивизияның іс-қимыл жасайтын командирі, бригадир Эдвард Путтик тарапынан қабылданбады. Кейін Киппенбергердің білімісіз басталған шабуыл сәтсіз аяқталды, бірақ ол өз әскерлері қатысқанда нәтиже басқаша болар еді деп сенді. Соғыстың қалған күндерінің көпшілігінде шабуылдар мен қарсы шабуылдар жасалды. 10-бригада 4-ші жаяу әскер бригадасына бағынышты болды, бірақ Киппенбергер Галатас қаласының маңындағы бригаданың алдыңғы әскерлеріне басшылық етті. Келесі бірнеше күнде ол алдыңғы әскерлердің қорғаныс тәртібін сақтауда маңызды рөл атқарды, олардың көпшілігі жаяу әскерге дайын емес еді. 25 мамырда Галатас немістердің қолына түскенде, ол тез арада қаланы қайтару үшін қарсы шабуылды жоспарлап, басқарды және сәтті жүзеге асырды. Бұл айтарлықтай жетістікке қарамастан, бригада қысқа қорғаныс шебіне шегінуге мәжбүр болды және қала тасталды. Киппенбергер 20-шы батальонмен бірігіп, аралдың оңтүстік жағалауындағы Сфакияға біртіндеп шегінді, онда олар Египетке эвакуациялануға тиіс болды. Сфакияға келгеннен кейін ол өзінің бірнеше адамын артқы күзет ретінде қалдыруға мәжбүр болды, ал батальонның қалған бөлігі 30 мамырда эвакуацияланды. Оның қуанышына орай, ол Критте қалдырып кеткен артқы күзет келесі күні де сонда келді. Грекия мен Криттегі әрекеттерінің нәтижесінде Киппенбергер 2-дивизияның жетекші офицерлерінің бірі ретінде танылды. Бригада командирі Путик оны жаяу әскер бригадасын басқаруға ұсынды, бірақ ол әзірге 20-шы батальонның командирі болып қала береді. Соңынан, сол жылы ол Крит шайқасындағы басшылығы үшін Distinguished Service Order (DSO) орденімен марапатталды.
Anticipating an invasion of Greece by the Germans in 1941, the British Government decided to send troops to support the Greeks. The 2nd New Zealand Division, under the command of Major General Bernard Freyberg, was amongst the various Allied units dispatched to Greece in early March. As part of the 4th Infantry Brigade, the 20th Battalion prepared and manned the western edge of the Aliakmon Line, a position Kippenberger was not particularly happy with. He felt the defensive line allocated to his battalion was too wide to meaningfully defend, and he took care to reconnoiter avenues of retreat from his positions. On 6 April, the expected German invasion began and they advanced so rapidly a threat to Florina Gap became apparent. The 4th Infantry Brigade, in danger of being outflanked, was withdrawn to the Servia Pass where it manned defensive positions much superior to its previous positions. The German attack commenced on 14 April and the brigade defended its position for three days before being withdrawn. Kippenberger's battalion was chosen to be the rearguard and he personally intervened in the demolition of bridges and culverts through Servia Pass to ensure that as many stragglers as possible were collected. He and some of his demolition party later came under artillery and tank fire as they attempted to catch up with the main body of the brigade, and were forced to abandon their vehicles and rejoin the battalion on foot. After conducting further delaying actions on the road leading into Athens, Kippenberger and his command were evacuated to Crete on 28 April. On Crete, Kippenberger was promoted to temporary colonel and given command of the 10th Brigade, an ad hoc formation, which included a 750 man composite battalion consisting mainly of artillery and Army Service Corps men (sans most of their heavy equipment and trucks), New Zealand Divisional Cavalry, some machine gunners and two Greek regiments (although Kippenberger assessed the Greek units to be of limited use). His 20th Battalion was also part of the brigade but strict controls were in place around its deployment and use. When the Germans launched the invasion of Crete on 20 May, Kippenberger, like most of the defenders of the island, was surprised at the sight of hundreds of Fallschirmjäger (paratroopers) descending under parachutes. He quickly recovered and was making his way to his headquarters, when a burst of gunfire from a paratrooper was directed his way. After twisting his ankle in avoiding the gunfire, he stalked and killed the paratrooper with a shot to the head. His brigade was positioned east of Maleme airfield, on the Galatas plains. It was well placed to counterattack scattered paratroopers who were beginning to consolidate into a good starting position from which an attack on the airfield could be launched. His request to do so was denied by the acting divisional commander, Brigadier Edward Puttick. An attack launched later without Kippenberger's knowledge failed although he believed the outcome could have been different if his troops had been involved. For most of the remaining days of the battle, a series of attacks and counterattacks were launched. The 10th Brigade had been made subordinate to the 4th Infantry Brigade, although Kippenberger remained in command of the forward troops of the brigade around the town of Galatas. For the next few days, he was instrumental in maintaining defensive discipline of the forward troops, most of whom were not trained infantry. When Galatas fell to the Germans on 25 May, he quickly planned, led and executed a successful counterattack to recapture the town. Despite this notable success, it was short lived as the brigade had to withdraw to a shorter defensive line and the town was abandoned. Kippenberger joined up with the 20th Battalion as it gradually retreated to Sphakia, on the south coast of the island, from where it was to be evacuated to Egypt. On arrival at Sphakia he had to select a number of his men to remain as a rearguard while the rest of the battalion was evacuated on 30 May. Much to his pleasure, the rearguard that he thought he had had to abandon on Crete was able to follow the next day. As a result of his actions in Greece and Crete, Kippenberger had forged a reputation for himself as one of the leading officers of the 2nd Division. His brigade commander, Puttick, recommended him for leadership of an infantry brigade although for the time being he would remain commander of the 20th Battalion. Later in the year, he would be awarded a Distinguished Service Order (DSO) for his leadership during the Battle of Crete.
Солтүстік Африка
Мысырға оралғаннан кейін, қысқа ғана демалыстан соң Киппенбергер батальонды қайта құруға кірісті, ол бастапқы құрамының жартысынан астамын жоғалтқан еді. Шамамен 400 жаңа сарбаз батальонға қосылды, ал бірнеше апта бойы Жерорта теңізі арқылы кішкентай қайықтармен келгендер де толып тұрды. Маусымның ортасына қарай батальон толық күшіне келді. Бірнеше апта батальонның бұрынғы орналасқан жері – Баггушта, қарқынды шөл даласындағы жаттығулармен айналысты.
Back in Egypt, and after a short period of rest, Kippenberger set about rebuilding the battalion, which had lost over half its original complement. Nearly 400 replacements joined the battalion and stragglers continued to arrive for several weeks as they made their way across the Mediterranean in small sailboats. By mid June, it was back up to strength. Several weeks were spent at the battalion's previous positions at Baggush, engaged in intensive desert training.
"Crusader" операциясы
1941 жылдың қараша айында 2-дивизия “Crusader” операциясына қатысып, Сиди Азиз аймағына шабуыл жасады. Киппенбергер осы науқанда ерте табыстарға қол жеткізді, оның батальоны бірнеше шайқастарда болды. Бірде ол батальонның тылына жасалған шабуылға қарсы шабуыл ұйымдастырып, 300 тұтқынды қолға түсірді. 25 қараша күні түнінде 18-ші батальонмен бірге оған Сиди Резегге жақын орналасқан Бельхамед төбесін түнде басып алу міндеті тапсырылды. Бөлімдер өз позицияларына жылжығанда, ол навигациялық қателік жіберіп, штаб-пәтері батальонның қалған бөлімдерінен айырылып қалды. Батальонның қалған бөлігімен қайта байланыс орнатуға таң атқанға дейін уақыт кетті. Оны тапқанда батальон күтілген орнында болды және аз шығынмен төбені жаулап алған еді. Батальонның жағдайын бағалағанда, ол сақтықсыздық танытып, өзін ашық көрсеткені үшін пулеметтен жарақат алды. Медициналық пунктке эвакуацияланған ол үш күннен кейін 15-ші танк дивизиясының бөлімдері тарапынан тұтқынға алынды. Белхамедте 20-шы батальон қарсы шабуылда талқандалды, ал мұңлы Киппенбергер бұл оқиғаны көзімен көрді. Медициналық пункт енді итальяндықтардың күзетінде болды, ал немістер басқа жаққа жылжып кеткен. Итальяндықтар тұтқынға алынған жоғары шенді офицерлерді Италиядағы әскери тұтқын лагерьлеріне жібере бастады, бұл Киппенбергерден қашып құтылуға тырысуын талап етті. 4 желтоқсанда ол 20 адамнан тұратын топпен бірге жүк көлігін ұрлап, станциядан жасырын түрде қашып кетті. Баггушқа қайтып бара жатқанда, ол бронеавтомобильдер тобына кездесті, олар көлікті тоқтатуға мәжбүр етті. Оның қуанышына орай, бронеавтомобильдер Оңтүстік Африка бөліміне тиесілі еді. Баггушқа жеткен соң ол Фрейбергпен кездесті, ол оны көргеніне қатты қуанды және Киппенбергерді сол жерде бригадирлік шеніне көтеріп, 5-ші жаяу әскер бригадасының қолбасшысы етіп тағайындады. Бригаданың бұрынғы қолбасшысы, бригадир Джеймс Харгест неміс қарсы шабуылы кезінде тұтқынға алынған еді. Баггушта болғанда Киппенбергер өзінің жоғары лауазымды офицерлерін қалған тұтқындарды құтқару үшін медициналық пунктке бір бөлім жіберуге көндірді. 5-ші бригада 21-ші, 22-ші және 23-ші батальондардан тұрды. Маори батальоны оның қолбасшылығына жиі қосылғандықтан, бригаданың құрамында 5000 адам болды. Бұл дивизияның басқа бригадалары үшін нашар құрылым ретінде қарастырылды және Киппенбергер оны түзетуге кірісті. 2-дивизияның қалған бөлігі Сирияға көшіп кеткенде, ол өзінің бригадасымен Баггушта қалды және бірнеше ай бойы қорғаныс бекіністерін нығайтумен айналысты. Сәуір айында бригада 2-дивизияны толықтыру үшін Сирияға көшті.
In November 1941, the 2nd Division participated in Operation Crusader and conducted offensive operations towards the Sidi Azeiz area. Kippenberger enjoyed early successes in this campaign, with his battalion engaged in several battles. At one stage, he responded to an attack in the battalion's rear with a frontal assault resulting in the capture of 300 prisoners. Later on the night of 25 November, along with the 18th Battalion, he was tasked with the night time capture of Belhamed, a hill adjacent to Sidi Rezegh. As the units moved to its positions, he made a navigational error which resulted in his headquarters company becoming separated from the other companies of the battalion. It took him until daylight to re establish contact with the remainder of the battalion which, when he located it, was in its expected position having taken the hill with few losses. He was wounded by machine gun fire when he carelessly exposed himself while assessing the battalion's situation. Evacuated to a dressing station, he was captured by elements of the 15th Panzer Division three days later. Still on Belhamed, the 20th Battalion was destroyed in a counterattack, an action observed by a distressed Kippenberger through field glasses. The dressing station was now under the guard of Italians, the Germans having moved on. The Italians began to send the captive senior officers to prisoner of war camps in Italy, a fate Kippenberger wanted to avoid. On 4 December, he, with a party of 20 others, was able to discreetly abscond from the station by stealing a truck. Making his way back to Baggush, he ran into a group of armoured cars which forced the truck to a stop. To his relief, the armoured cars proved to be those of a South African unit. On reaching Baggush, he met up with Freyberg, who was extremely pleased to see him and promptly promoted Kippenberger to brigadier and command of the 5th Infantry Brigade on the spot; the brigade's previous commander, Brigadier James Hargest, had been captured during a German counteroffensive. While in Baggush, Kippenberger also convinced his superiors to send a unit back to the dressing station to rescue the remaining prisoners. The 5th Brigade consisted of the 21st, 22nd and 23rd Battalions. With the Maori Battalion frequently attached to his command, the brigade numbered 5,000 personnel. It was regarded as a substandard formation by the other brigades of the division, and Kippenberger set about rectifying this. While the rest of the 2nd Division moved to Syria, he and his brigade remained in Baggush, and worked on defensive fortifications for several months. In April, the brigade moved to Syria to complete the 2nd Division.
Ел-Аламейн
Екі ай өткен соң Киппенбергер бригадасы Сирияға келді, ал Panzer Army Afrika Ливияға шабуыл жасады. Бұл 2-ші жаңазеландиялық дивизияны қайта шақыруға себеп болды. Сегізінші армия Газала шайқасында жеңіліп, Мысырға шегінді. Қайта шақырылған жаңазеландиялықтар Минкар Каимде қорғаныс позициясын ұстап, бірнеше шабуылды тойтарды. Бірақ көп ұзамай дивизия қоршауға түсті. 27 маусымда минималды шығынмен жарылыс жасап, Эль-Аламейндегі жаңа позицияларға шықты. 1942 жылдың 14 шілдесінде Эль-Аламейннің бірінші шайқасы кезінде Киппенбергер 5-бригаданы Рувейсат қырқасы шайқасы болып тарихта қалған шайқасқа жетектеді. Рувейсат қырқасы жаудың бақылауында болды және Эль-Аламейн желісінің орталығында орналасып, айналасына үстемдік етті. 5-бригадаға қырқаның орталық бөлігін басып алу міндеті жүктелді. 4-бригада қырқаның батыс жағын, ал 5-индиялық бригада шығыс жағын басып алуға тиіс болды. Британдық бронетехникасы, екі бронетанкті бригада түрінде, қанаттарды қорғауға және күтілетін қарсы шабуылды тойтаруға қолдау көрсетуге тиіс болды. Алайда, жаяу әскер мен бронетанкті бригадалар арасындағы байланыс пен координацияға жеткілікті көңіл бөлмеді, сондай-ақ нақты басшылық тізбегі құрылмады. Бұл шайқас нәтижесіне әсер ететін еді. Киппенбергердің шабуылына 6 миль (10 км) түнде алға жылжу қажет болды. Ол 21-ші және 23-ші батальондарды осы бағытта шабуылға жіберуге, ал 22-ші батальонды резервте ұстауға шешім қабылдады. Артиллерия мен танкке қарсы бөлімдер таңертең соңынан ермек. Бірақ ол ғана емес, сенімсіз қысқа қашықтықтағы радиостанцияларды пайдаланды, сонымен қатар 21-ші батальонның тәжірибесіз командирі, подполковник Сэм Алленге, оның бүкіл фронт бойынша шабуылдауын күтпегенін нақты түсіндіре алмады. Алға жылжу кезінде батальонның бөлімдері соншалықты шашырап кетті, олар байланысты жоғалтып, көптеген бекінілген нүктелерді айналып өтті, нәтижесінде қырқаның алдындағы неміс шебі көбінесе бұзылмады. Эль-Аламейннің екінші шайқасының ашылу күні Киппенбергер бригадасын жетектеді, ол бұрынғы апталардың көп бөлігін қорғаныс позицияларында өткізген. Ол Митейрия қырқасына шабуыл жасады, оның барысында барлық мақсаттарына қол жеткізді. Үш ай бұрынғы Рувейсат қырқасындағы жағдайдан айырмашылығы, ол шайқас басталғанға дейін штаб-пәтерін мүмкіндігінше алға жылжытып, бригада бөлімдерімен байланыс қиындықтарын азайтуға тырысты. Осыған қарамастан, ол жетекші 23-ші батальонмен байланысын жоғалтты, ол қарсыласын тез жеңіп алды. Шындығында, батальон соншалықты жылдам ілгерілегендіктен, жоспардан бұрын соңғы мақсатына жетті, сондықтан ол тек бірінші мақсатына жеткенін ойлады және одан да алға жылжыды. Батальон командирі өз бөлімінің шапшаңдығын Киппенбергердің шайқасқа дейін жасаған шабыттандыратын сөзіне, оның әскерін әсіресе жігерлендіргеніне байланысты деп айыптады.
Two months after Kippenberger's brigade arrived in Syria, Panzer Army Afrika attacked into Libya. This prompted the recall of the 2nd New Zealand Division. The Eighth Army was defeated at the Battle of Gazala and retreated into Egypt. The recalled New Zealanders manned a defensive position at Minqar Qaim, and rebuffed several attacks. However, it was not long before the division was cut off. It successfully forced a breakout with minimal losses on 27 June and withdrew to new positions at El Alamein. On 14 July 1942, during the First Battle of El Alamein, Kippenberger led the 5th Brigade in what would be known as the Battle of Ruweisat Ridge. Ruweisat Ridge was held by the enemy and was in the centre of the El Alamein line, dominating the surrounding area. The 5th Brigade was tasked with the capture of the centre of the ridge. The 4th Brigade was to take the western end of the ridge and the 5th Indian Brigade the eastern end. British armour, in the form of two armoured brigades, was to protect the flanks and be in support to deal with the expected counterattack. However, little thought was given to communication and liaison between the infantry and armoured brigades, nor was a clear chain of command established. This would have implications for the outcome of the battle. Kippenberger's attack required a night time advance of 6 mile (10 km) across a front of He decided to have two battalions, the 21st and 23rd Battalions, attack across this front, with the 22nd Battalion in reserve. Artillery and anti tank units would follow at daybreak. However, he not only decided to use unreliable short range radios but also failed to make it clear to the inexperienced commander of the 21st Battalion, Lieutenant Colonel Sam Allen, that it was not expected to cover the whole frontal advance. During the advance, the elements of the battalion were spread so far apart that they lost cohesion and bypassed numerous strong points, leaving the German line in front of the ridge largely intact. On the opening day of the Second Battle of El Alamein, Kippenberger led his brigade, which had spent much of the previous weeks in defensive lines, in an attack on Miteirya Ridge during which it achieved all of its objectives. In contrast to three months earlier at Ruweisat Ridge, he took care to establish his headquarters as far forward as possible prior to the commencement of the battle to minimise communication difficulties with the units of the brigade. Despite this, he still lost contact with the leading 23rd Battalion which quickly overwhelmed its opposition. In fact, the battalion had advanced so quickly that it arrived at its final objective so far ahead of schedule that it believed it had only reached its first objective and so advanced even further. The battalion's commander blamed his unit's eagerness for a rapid advance on Kippenberger's inspirational pre battle speech which particularly enthused his men.
Тунистегі және үйдегі демалыс
Африка корпусы Ливия мен Туниске шегіне бастағанда, X корпусының құрамындағы 2-дивизия оларды қуалайтын болды. Одан кейін Киппенбергер мен оның әскері жаумен бірнеше шайқастарға қатысты. Такруна шайқасынан кейін 5-бригада күшінің 38% жоғалтып, майданнан алынып қайтарылды. Ол өте беделді офицер болып қала берді, Фрейберг жорықтан басқа тапсырмалармен кеткен кезде 2-дивизия командирінің міндетін уақытылы атқарды. 1943 жылдың шілдесінде 6000-ға жуық NZEF-тің ұзақ қызмет еткен ветерандарын үш айға Жаңа Зеландияға жіберу туралы шешім қабылданды. Киппенбергер бұл топтың жоғары дәрежелі офицері болды және оның Криттегі және Солтүстік Африкадағы ерліктері туралы көпшілікке белгілі болғандықтан, ол көп бөлігін лекциялар оқуға жұмсады. Қыркүйек айында, Египетке қайта оралуы күтілгенде, ол денсаулығына байланысты қатты сырқаттанды. Ол қараша айына дейін 5-бригаданы басқаруға қайта оралмады.
As the Afrika Korps retreated into Libya and Tunisia, the 2nd Division, as part of X Corps, was in pursuit. A series of engagements with the enemy followed, occupying Kippenberger and his men. After the battle at Takrouna, the 5th Brigade was withdrawn from the frontlines, having lost 38% of its strength. He remained a highly regarded officer, deputising as commander of the 2nd Division in Freyberg's occasional absence from the field in higher commands. By July 1943, it was decided to send a group of 6,000 long serving veterans of the NZEF to New Zealand for three months leave. Kippenberger was the ranking officer of the group, and with a high public profile due to his exploits in Crete and North Africa, he spent much of his leave in extensive speaking engagements. He became very rundown and was seriously ill in September, when he was originally expected to return to Egypt. He did not return to command the 5th Brigade until November.
Италия
Соғыстың осы кезеңінде 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы Италияда британдық Сегізінші армия құрамында, 5-ші бригадамен бірге орталық Италиядағы Сангро өзенінен өтуге дайын тұрды. Ол келген соң Киппенбергер жерді зерделеп, Фрейбергке шабуыл жоспарын қосымша бригаданы қосу арқылы өзгертуді ұсынды, Фрейберг осы ұсынысқа келісті. Жаңадан ұйымдастырылған шабуыл 28 қараша күні кешке, аз шығындармен сәтті аяқталды. Содан кейін 2-дивизия үш рет Орсонья қаласын басып алуға тырысты. 7 желтоқсандағы қалаға жасалған екінші шабуылда 5-ші бригада алғаш рет қатысты. Киппенбергер бригадасы қаланың қапталындағы барлық мақсаттарына жеткеніне қарамастан, шабуыл сәтті болмады. Орсоньяны басып алуға тапсырылған басқа бригаданың сәтсіздігі 5-ші бригаданың бөлімдерін әлсіз қалдырды, олар ішінара кері шегінуге мәжбүр болды. 14 желтоқсанда 5-ші бригаданың қатысуымен тағы бір шабуыл жасалды, бірақ бұл да, броньдық техниканың қолдауына қарамастан, сәтсіз аяқталды. Киппенбергер Италияның таулы жеріндегі қатал шайқастардың Солтүстік Африканың шөлдеріндегі ашық операциялардан өте ерекше екенін байқады. Осыған қарамастан, ол дивизияның ең жақсы бригада командирі болып қала берді және жоғарыдан келген қиын тапсырмаларға наразылық білдіруден тартынбады. Британдық XIII корпусының командирі, генерал-лейтенант Майлз С. Демпси, Киппенбергердің пікірінше, 5-ші бригаданың алдындағы маңызсыз шабуылдарға бұйрық бергенде, ол наразы болды және екі рет алаңдаушылығын білдірді. 1944 жылдың басында Фрейберг Монте-Кассино шайқасы үшін жаңадан құрылған Жаңа Зеландия корпусының командирі болып тағайындалды, ал Киппенбергер уақытша генерал-майор болып көтеріліп, 2-дивизияның командирі болды. Бұл оның әскери мансабының шыңы болды. Дивизия Кассино маңындағы позицияға көшіп, күшті қорғалған неміс бекінісіне шабуыл жасаған АҚШ-тың 36-шы жаяу әскер дивизиясын алмастырды. Жаңа Зеландиялықтардың 17 ақпандағы алғашқы шабуылы, Киппенбергер қолдаған Монте-Кассино аббаттығын бомбалауға қарамастан, сәтсіз аяқталды. Екінші шабуыл 20 ақпанға жоспарланған, бірақ нашар ауа райы салдарынан кейінге шегерілді. 2 наурызда Киппенбергер Кассино шайқас алаңына шолу жасау үшін жақын орналасқан Троккьо тауына көтерілді. Таудың шаңырағына жақын жерде ол жер минасын атқылап, жарылыс екі аяғына да ауыр жарақаттар келтірді, соның салдарынан бір аяғы толығымен жыртылып кетті. Ол дереу медициналық орталыққа жеткізілді, онда екінші аяғы мен екі аяғының төменгі бөліктері ампутацияланды. Оның жарақаттары туралы хабар 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының сарбаздары арасында сенімсіздік пен үлкен ошақтықпен қабылданды, бұл моральдық жағдайға теріс әсер етті.
At this stage of the war, the 2nd New Zealand Division was fighting in Italy as part of the British Eighth Army with the 5th Brigade poised to attack across the Sangro River in central Italy. On his arrival, Kippenberger conducted a survey of the terrain and recommended to Freyberg that the attack plan be modified to include an additional brigade, a recommendation Freyberg concurred with. The reorganised attack was successfully executed on the evening of 28 November with light casualties. The 2nd Division then attempted three times to capture the town of Orsogna. The second attack on the town of 7 December was the first to involve the 5th Brigade. Despite Kippenberger's brigade achieving all its objectives on the flank of the town, the attack was not successful. The failure of another brigade, tasked with capture of Orsogna itself, to achieve its goals left elements of the 5th Brigade exposed, and it had to partially withdraw. A further attack involving the 5th Brigade was mounted on 14 December, and this also failed, despite armoured support. Kippenberger found the close fighting in the mountainous terrain in Italy to be in marked contrast to the open campaign of the deserts of North Africa. Despite this, he remained the best of the brigadiers of the division and was not afraid to voice his concerns when given difficult orders by his superiors. When the commander of British XIII Corps, Lieutenant General Miles C. Dempsey, ordered what Kippenberger regarded to be wasteful attacks on ground in front of the 5th Brigade, he was not pleased and twice voiced his concerns. In early 1944, Freyberg was made commander of the New Zealand Corps, newly formed for the Battle of Monte Cassino, while Kippenberger was promoted to temporary major general and made commander of the 2nd Division. This was the pinnacle of his military career. The division had moved into the line around Cassino, replacing the U. S. 36th Infantry Division, which had been attacking the strongly defended German positions. The first attack by the New Zealanders on 17 February was unsuccessful despite the bombing of the Monte Cassino abbey, which Kippenberger supported. A second attack was planned for 20 February, but it was delayed by bad weather. On 2 March, Kippenberger climbed the slopes of nearby Mount Trocchio to gain an overview of the Cassino battlefield. Near the top of the mountain, he triggered a land mine which exploded and injured both legs to the extent that one foot was severed in the blast. He was evacuated to a medical centre, and the other foot and the lower portions of both legs were amputated. When the news of his injuries spread to the men of the 2nd New Zealand Division, it was met with some disbelief and shock, greatly affecting morale.
Англия
Сәуір айында Киппенбергер Лондонның Королева Мэри ауруханасына жасанды аяқ-қолдар орнату үшін жіберілді. Төрт айлық емделуден кейін ол қыркүйек айының басында ауруханадан шықты. Соғыстағы қызметі үшін сол айда Британ империясы орденінің командирі атағымен марапатталды, ал желтоқсан айында Бат орденінің серігі болып тағайындалды. Медициналық комиссия оны тек әкімшілік қызметке жарамды деп тапқанмен, Киппенбергер 2-ші дивизияға оралу үмітін тастамады. Бірақ, тамыз айында Францияда қаза болған бригадир Джеймс Харгесттің орнына ол Жаңа Зеландиялық қабылдау тобының командирі болып тағайындалды. Бұл ұйым Германиядағы тұтқындар лагерьлерінен соғыс аяқталғанда босатылатын Жаңа Зеландия әскери қызметшілері үшін тұрғын үй, әлеуметтік және медициналық қызметтер ұйымдастыру мақсатымен құрылған еді. Олар Англияға эвакуацияланып, Жаңа Зеландияға қайта оралуды күтуі керек болды. Тұтқындағы ауыр өмірден нормалды өмірге көшу кейбіреулер үшін қиын болуы мүмкін екені ескерілді, сондықтан қабылдау тобы осы адамдарға қажетті қолдау көрсетті. Киппенбергер жаңа қызметіне белсенді кірісіп, Довер маңында жайлы жатақтар мен орталықтар құрды. 1945 жылдың наурыз айының соңында алғашқы босатылған тұтқындар келе бастады, және Киппенбергер әрбір топты жеке қарсы алуға тырысты. Келесі қазан айына дейін босатылған әскери қызметшілердің көп бөлігі Жаңа Зеландияға қайтарылды, бұл қабылдау тобының қажеттілігін жойды.
In April, Kippenberger was transferred to Queen Mary's Hospital in London to be fitted with artificial limbs. He was discharged from hospital in early September after a four month period of convalescence. His wartime services were recognised that same month by being made a Commander of the Order of the British Empire and in December he was appointed a Companion of the Order of the Bath. Graded by a medical board as only being fit for administrative duties, Kippenberger still harboured hopes of returning to the 2nd Division. However, he was named to replace Brigadier James Hargest, who had been killed in France in August, as commander of the New Zealand Reception Group. This organisation had been formed to arrange accommodation as well as social and medical services for New Zealand military personnel who were expected to be released from prisoner of war camps in Germany when the war ended. These personnel were to be evacuated to England to await repatriation to New Zealand. It was recognised that transition from the harsh life as a captive to normal life may be difficult for some, and the Reception Group provided much needed support for these individuals. He threw himself into his new role, setting up facilities and accommodation centres around Dover. The first former prisoners of war began arriving in late March 1945, and Kippenberger made it a point to personally meet with each group of arrivals. By the following October, the overwhelming majority of released personnel had been returned to New Zealand, negating the need for the Reception Group.
Кейінгі өмірі
1945 жылы Киппенбергерге Жаңа Зеландияның ең ірі баспа жобасы – Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жаңа Зеландияның ресми тарихы (1939–45) баспасының бас редакторы лауазымы ұсынылды. Жаңа Зеландия үкіметі 1943 жылдан бастап Жаңа Зеландияның соғысқа қатысуы туралы жарияланған жазба жасауды жоспарлаған еді. Жаңа Зеландияның барлық әскерлік бөлімдерінде беделді болған Киппенбергерді Жаңа Зеландияның премьер-министрі Питер Фрейзер жобаны үйлестіруге лайықты адам деп жақтады. Нәтижесінде жазылған кітаптар сериясы, соғыстағы Жаңа Зеландия халқының өмірінен, әскери операциялар мен бөлімдердің тарихынан хабар берді және Ішкі істер министрлігінің Соғыс тарихы бөлімімен жарияланды. 1946 жылы ол Қабылдау тобындағы жұмысын аяқтап, Жаңа Зеландияға оралып, жаңа лауазымын атқара бастады. 1946 жылдың 1 шілдесінен бастап жеті жылға келісімшарт жасаған ол, өмірінің соңына дейін жобаға қатысты. Бас редактор ретінде ол нақты шайқастарға, бөлімдерге және жалпы соғысқа арналған томдарды жоспарлау және дайындауды басқарды. Киппенбергер ресми тарихтар үшін жоғары стандарт белгіледі. Ол цензураға жол бермей, өзі басшылық еткен томдардың әрбір нұсқасын мұқият оқып, авторларға кеңейтілген, бірақ конструктивті пікірлер берді. Ол бұрынғы бөлімі – 20-шы батальонның тарихына ерекше қызығушылық танытты. Ол объективтілік қажеттігін атап өтті, бірақ өзі қатысқан шайқастар туралы жеке пікірлерімен күресті. Крит шайқасы туралы томды дайындау әсіресе қиын болды, себебі шайқас кезіндегі оның жақын достарының басшылығын сын тұрғысынан талдау қажет болды. 22-ші батальонның бұрынғы командирі Лесли Эндрю шайқасты басқарғанына қатысты ескертулерге ренжіді. 1949 жылы үкімет ауысқан кезде ресми тарихтарға саяси араласу қаупі туды. Киппенбергер, үкімет пен қарапайым жаңа зеландиялықтар арасында беделді тұлға болғандықтан, жобаның жақтаушысы болды және жаңа үкіметті ресми тарихтардың маңыздылығына көндіре алды. Киппенбергер Соғыс тарихы бөлімінде жағымды атмосфераны қалыптастырды, бюджет тар болғанына және жұмыс орындарының тығыздығына қарамастан. Ол Австралия мен Ұлыбританияның жақсы қаржыланған ресми тарихтарынан асып түсетін өнімділік деңгейімен мақтанды. 1963 жылға қарай, ол көп жылдар бойы басқарған Соғыс тарихы бөлімі 50-ге жуық маңызды томды жариялады. Ресми тарихтардың бас редакторы болып тағайындалғанда, ол бір-екі том жазуды жоспарлаған еді. 1955 жылы Соғыс тарихы бөлімімен келісімшартты ұзарту кезінде де солай ойлады, бірақ бұл жоспар іске аспады. 1948 жылы Корольдің туған күніне орай Киппенбергер Британ империясы орденінің серкесі-командирі болып тағайындалды. Сол жылы ол Корольдік Жаңа Зеландияның қайтып оралған және қызмет көрсетушілер қауымдастығының (RSA) доминион президенті болып сайланды және 1955 жылға дейін осы лауазымды иеленді. RSA президенті болып қызмет еткенде, ол 1949 жылы All Blacks командасының Оңтүстік Африкаға сапарына қарсылығын білдіргені үшін дау тудырды, себебі команда құрамында маори ойыншылары болмады. Ол сөздері үшін кешірім сұрауға мәжбүр болғанымен, маори ардагерлерінен көп қолдау алды.
In 1945, Kippenberger was offered the position of Editor in Chief of New Zealand's largest ever publishing project, the Official History of New Zealand in the Second World War 1939–45. The New Zealand government had made initial plans for a published record of New Zealand's involvement in the war as early as 1943. Kippenberger, well respected across all branches of New Zealand's services, was championed by New Zealand's prime minister, Peter Fraser, as the person to coordinate the project. The resulting series of books, covering campaign and unit histories as well as volumes on the New Zealand people at war, was to be published by the War History Branch at the Department of Internal Affairs. By 1946, his work with the Reception Group was largely complete and he returned to New Zealand to take up his new position. Initially contracted for seven years from 1 July 1946, he would be involved with the project for the rest of his life. In his capacity as Editor in Chief, he guided the planning and production of volumes dedicated to specific campaigns, units and the war effort in general. Kippenberger set a high standard for the official histories. He disavowed any censorship and diligently read every draft of every volume produced under his editorship, providing extensive, but constructive, feedback to the authors. He took special interest in the unit history of his former command, the 20th Battalion. He stressed the need for objectivity but struggled with his own views on battles in which he had been personally involved. The volume on the Battle of Crete proved to be particularly difficult to produce, requiring critical analysis of the leadership of some of his personal friends during the battle. Leslie Andrew, former commander of the 22nd Battalion, was one who took offence at the account of his handling of the battle. The official histories had on occasion been threatened with political interference, particularly with the change in government in 1949. Kippenberger, a person of high standing with both the government and the ordinary New Zealander, was a strong advocate for the project, and was able to convince the new government of the merits of the official histories. Kippenberger encouraged a positive atmosphere at the War History Branch, despite a tight budget and at times crowded work conditions. He was proud of its rate of output, which exceeded the efforts of the better resourced official histories of Australia and Great Britain. By 1963, the War History Branch he had presided over for much of its life had produced nearly 50 major volumes. When first appointed Editor in Chief of the official histories, he had intended to write one or two volumes. He still had hopes of doing so in 1955 when negotiating an extension to his contract with the War History Branch but this never eventuated. In the 1948 King's Birthday Honours, Kippenberger was appointed a Knight Commander of the Order of the British Empire. The same year, he was also elected Dominion President of the Royal New Zealand Returned and Services' Association (RSA), a position he would hold until 1955. While serving as RSA president, he courted controversy by his outspoken opposition to the All Blacks tour of South Africa in 1949, on the basis of the exclusion of Maori players from the team. While forced to apologise for his remarks, he received much support from Maori veterans.
Мұра
Киппенбергердің қайтысынан кейін оның көптеген кітаптары Жаңа Зеландия армиясымен сатып алынды. Ол әскери тақырыптарды зейін қойып оқыған және оқығанда кітаптардың шетіне көптеген түсініктемелер жазған. Оның жазбалары соғыс және стратегия туралы ойларын ашып көрсетеді. Оның кітап жинағы Вайорудағы QEII Армиялық естелік мұражайындағы Киппенбергер зерттеу кітапханасында сақталады, сонымен қатар Жаңа Зеландиялықтар қатысқан барлық маңызды соғыстарға ерекше назар аудара отырып, әскери тақырыптарды кең қамтитын басқа да кітаптар да бар. 2006 жылы Веллингтон қаласындағы Виктория университеті стратегиялық зерттеулер кафедрасын құруды жариялады. Бұл кафедра Гарфилд Уэстон қорының қолдауымен жұмыс істейді және кафедра иесіне студенттерге дәріс оқуға және стратегиялық зерттеулер саласында ғылыми жұмыстар жүргізуге көмектеседі. Жаңа Зеландия армиясы Киппенбергер бағдарламасын іске асырады. Бұл бағдарлама Палмерстон-Норт қаласының жанындағы Линтон әскери лагеріндегі офицер курсанттарына қызметке кіру алдында Масси университетінде оқуға мүмкіндік береді.
After his death, Kippenberger's extensive library was purchased by the New Zealand Army. He was a keen reader of military studies, annotating many of the books in the margins as he read them. His notes give an insight into his thinking on warfare and strategy. His collection is housed in the Kippenberger Research Library, in the QEII Army Memorial Museum, Waiouru, together with other books covering a wide range of military subjects, with an emphasis on all major wars involving New Zealanders. In 2006 the Victoria University of Wellington announced the creation of the Sir Howard Kippenberger Chair in Strategic Studies. It receives support from the Garfield Weston Foundation and provides support for the holder of the chair to teach undergraduates and conduct research into strategic studies. The New Zealand Army operates what is known as the Kippenberger Scheme. It allows officer cadets based at Linton Military Camp, near Palmerston North, the chance to study at Massey University before becoming commissioned.