Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нонсуч аралы (бастапқыда Нонсуч аралы) – Бермуда аралдарының тізбегін құрайтын аралдардың бір бөлігі. Ол Бермуданың солтүстік-шығысындағы Сент-Джордж қауымында орналасқан. Аралының ауданы 5,7 гектар (14 акр) және ол Касл-Харбордың шығыс кіреберісінде, Купер аралының оңтүстік-шығыс ұшына жақын (қазіргі уақытта әлдеқайда үлкен Сент-Дэвид аралының құрамында). Аралдың картасында Нонсуч шығанағы деп белгіленген шығанақ бар.
Nonsuch Island (originally Nonesuch Island) is part of the chain of islands which make up Bermuda. It is in St George's Parish, in the northeast of Bermuda. It is 5.7 ha (14 acres) in area and is at the east entrance to Castle Harbour, close to the south easternmost point of Cooper's Island (now ostensibly part of the much larger St David's Island). Among the island's charted features is a bay called Nonsuch Bay.
Тарих
1865 жылы сары қызылша карантиндік аурухана болып пайдаланылды. Аралдың шығыс жағында әлі де кішкентай зират сақталған. 1930 жылы Уильям Биб пен Отис Бартонның тарихи батисферамен теңіздің түбіне сүңгігендегі базасы болды.
In 1865 it served as a yellow fever quarantine hospital. On the eastern part of the island there still remains a small cemetery. In 1930 it served as a base for William Beebe and Otis Barton's landmark bathysphere dive.
Қоршаған орта
Арал – жабайы табиғат қорығы. Ол орманды және шағын тұщы сулы батпақты жерді қамтиды; халыққа кіру қатаң шектелген. Бір кездегі шөлейт аралды «колониалдық Бермуданың тірі мұражайына» қайта жаңарту – зейнеткер орнитолог және табиғатты қорғаушы Дэвид Б. Уингейттің өмірлік еңбегі, сонымен қатар бұрын көптеп кездесетін, қазір құрып кетуге жақын тұнгы теңіз құсы және Бермуданың ұлттық символы – кахоуды қайтаруға бағытталған күш-жігерінің бір бөлігі. Бұл жобаға басқа да түрлерді қайта енгізу кіреді, атап айтқанда, Батыс Үндістанның шығаршықтарын (topshell). Бермудаға қоныстанған кезде жазылған мәліметтерде бірнеше түрдегі қасқырлар мен балықшылдар аралда тұрып, көбейгеніне еш күмән жоқ. Диего Рамирес (Уилкинсон, 1950) 1603 жылы Бермудадағы кеме апатының оқиғасын сипаттап, «көптеген өте үлкен қара қасқырлар» туралы жазды, ал Сильванус Жордан (Лефрой, 1877), 1609 жылғы «Теңіз Венчурі» кемесінің апатынан аман қалған, ол британдық қоныстануға әкелді, 1610 жылы «онда да көптеген қасқырлар бар, олар өте үйретілген, біз оларды тас пен таяқпен ағаштан түсірдік, бірақ олар жас қасқырлар еді. Сонымен қатар, қара немесе сұр қауырсыны жоқ көптеген ақ қасқырлар да болды». Сол сияқты, Вильям Стречи (Лефрой, 1877), «Теңіз Венчурінің» тағы бір аман қалғаны және Вирджиния экспедициясының ресми жазбасын жазушы, «ақ және сұр Эрншоулар мен битон» туралы жазды. Эндемикалық және өте сирек кездесетін Бермудалық сканк (Plestiodon longirostris), басқаша айтқанда, Бермудалық тас кесірткесі де Нонсуч аралында бар екені белгілі.
The island is a wildlife sanctuary. It is wooded and with a small freshwater marsh; access to the public is strictly limited. The restoration of the once barren island into a 'Living Museum of pre colonial Bermuda' is the lifetime work of now retired Bermudian ornithologist and conservationist David B. Wingate, and part of his effort to bring back from near extinction the once plentiful endemic nocturnal seabird, and national emblem of Bermuda, the cahow. This project involves the reintroduction of other species, notably the West Indian topshell. Accounts written at the time of Bermuda's settlement leave no doubt that herons and egrets of several species were resident and breeding on the island. Diego Ramirez (in Wilkinson 1950) describing the events of his shipwreck on Bermuda in 1603, wrote of "the many very large dark herons" and Sylvanus Jourdain, (in Lefroy 1877), a survivor of the Sea Venture shipwreck of 1609 that led to British settlement, reported in 1610 that "there are also great store and plenty of herons and those so familiar and tame that we beat them down from the trees with stones and staves, but such were young herons. Besides many white herons without so much as a black or grey feather on them." Likewise, William Strachey (in Lefroy 1877), another survivor of the Sea Venture and the official chronicler of the Virginia expedition, wrote of the "white and grey Hernshawes and bittons." The endemic, and critically endangered Bermuda skink (Plestiodon longirostris), otherwise known as the Bermudian rock lizard, is also known to have a population on Nonsuch Island.