Венаның «Жаңа Ерінбейтін Баспасөзі»: Тарих және маңызы
Neue Freie Presse
Жаңа еркін баспасөз ("Neue Freie Presse") – 1864 ж. құрылған австриялық газет. Тарихы, негізділері, редакторы Э. Бахер мен иесі М. Бенедикт туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Neue Freie Presse ("Жаңа еркін баспасөз") – 1864 жылдың 1 қыркүйегінде Адольф Вертнер журналистер Макс Фридландер және Майкл Этьенмен бірге "Die Presse" газетінен бөлініп шыққаннан кейін құрылған веналық газет. Ол 1939 жылдың 31 қаңтарына дейін өмір сүрді. Вертнер газеттің артында тұрған Oesterreichischen Journal Aktien Gesellschaft компаниясының президенті болды. 1879 жылы Эдуард Бахер газеттің бас редакторы болды. 1908 жылдан 1920 жылға дейін редакторлық қызметті атқарған және ақырында газеттің иесіне айналған Мориз Бенедикт болды. Газетте "Сил Вара" (Геза Сильберердің псевдонимі) және Феликс Салтен сияқты журналистер жұмыс істеді. Париждегі тілшілері Рафаэль Баш, Макс Нордау және 1891 жылдан бастап сионистік қозғалыстың негізін қалаушылардың бірі Теодор Герцль болды. Музыка сыншыларының қатарында Эдуард Ханслик (1864–1904) және Джулиус Корнгольд (1904–1934) болды. Стефан Цвейг, газеттің фельетонисті, "Кешегі әлем" кітабында Neue Freie Presse-ді "әкелерімнің оракулы және жоғары рухани қызметкерлердің ғибадатханасы" деп атап, оның фин-де-сиекл Венасындағы әдеби және көркем мәдениеттің төрешісі ретіндегі рөлін сипаттады, әсіресе "әдебиетпен көп байланысы жоқ және әдеби үкім шығаруға талпынбаған" адамдар үшін: оларға және барлық веналық буржуазияға маңызды туындылар – Neue Freie Presse-де мақтауға ие болғандар еді, ал онда елеңдеп немесе айыпталған туындыларға ешқандай мән берілмеді. Олар фельетонда жарияланған әр нәрсенің ең жоғары билікпен расталғанын және онда үкім шығарған жазушының тек осы фактінің өзі құрметке лайық екенін сезінді. Газет сатирик Карл Краустың жиі шабуылына ұшырады.
Neue Freie Presse ("New Free Press") was a Viennese newspaper founded by Adolf Werthner together with the journalists Max Friedländer and Michael Etienne on 1 September 1864 after the staff had split from the newspaper Die Presse. It existed until January 31, 1939. Werthner was president of Oesterreichischen Journal Aktien Gesellschaft, the business entity behind the newspaper. In 1879, Eduard Bacher became the editor in chief of the paper. The editor from 1908 to 1920, and eventual owner, was Moriz Benedikt. Journalists employed by the paper included "Sil Vara" (pseudonym of Geza Silberer) and Felix Salten. In Paris, its correspondent was Raphael Basch, Max Nordau, and from 1891, Theodor Herzl, both founders of the Zionist movement. Its music critics included Eduard Hanslick (1864–1904) and Julius Korngold (1904–1934). In his book The World of Yesterday, Stefan Zweig, a feuilletonist for the newspaper, called the Neue Freie Presse "the oracle of my fathers and the temple of the high priests," and described its role as arbiter of literary and artistic culture in fin de siècle Vienna, especially for those who "had little to do with literature, and did not presume to make literary judgments":[T]o them, and to the entire Viennese bourgeoisie, important works were those that won praise in the Neue Freie Presse, and works ignored or condemned there didn't matter. They felt that anything published in the feuilleton was vouched for by the highest authority, and a writer who pronounced judgment there demanded respect merely by virtue of that fact. The paper was the frequent target of satirist Karl Kraus.