Камбоджа қарулы күштерінің тарихы (1979-1993)

Кіріспе

Камбоджа армиясы (1979–1990)
Теңіз күштері
Әскери-әуе күштері
| штаб-квартирасы = Пномпень
| ұшу сағаттары =
| веб-сайт =

| саны = белгіленбеген | ЖІӨ-нің пайыздық үлесі = белгіленбеген | жергілікті жеткізушілер =
| шетелдік жеткізушілер =

1989 жылы Камбоджа халықтық қарулы күштері (КХҚК) деп аталып, негізгі құрылымы сақталғанмен, таңбалары мен рәміздері өзгертілді. 1993 жылы КХҚК жаңадан құрылған Камбоджа Корольдік қарулы күштеріне біріктірілді.

Тарихи негіздер

KPRAF бастапқыда жасақтар, бұрынғы Қызыл кхмер мүшелері және мерзімі өткен әскерлерден құрылған. Олардың көпшілігі Вьетнам халық армиясымен даярланып, жарақтандырылды. Бірақ жеткіліксіз жаттығу, қару-жарақ тапшылығы және жаппай дезертирлік салдарынан KPRAF тиімді күш бола алмады. Сондықтан, Демократиялық Кампучияның Коалициялық үкіметінің (КДКҮ) күштеріне, олардың ішінде Қызыл кхмерлер (кейіннен Кампучияның Ұлттық армиясы деп аталды) басты қауіп төндірген, қарсы күрестің көп бөлігі елді басып алған Вьетнам қарулы күштеріне жүктелді. 1989 жылы Вьетнамның шығуы мен Кеңес Одағының ыдырауынан кейін KPRAF CGDK-ға қарсы күш-жігерін жалғастыра алмады, бұл Камбоджа үкіметін келіссөздерге отыруға итермеледі. 1989 жылы 1991 жылғы Париж бейбіт келісімімен аяқталған ауысу басталды. "Кампучия Халық Республикасы" атауы ресми түрде "Камбоджа мемлекеті" (КМ) болып өзгертілгеннен кейін, KPRAF "Камбоджа халықтық қарулы күштері" (ҚХҚК) деп қайта аталды. 1993 жылғы сайлаулардан кейін ҚХҚК роялистік, ұлтшыл және ҚХҚК әскерлерінен құралған жаңа ұлттық армияға біріктірілді. Кампучья халықтық революциялық қарулы күштері (KPRAF) Ханойға жақын Кампучия Халық Республикасының (ҚХР) тұрақты күштерін құрады. Қызыл кхмерлердің құлауынан кейін, 1979 жылдың басында Камбоджаның жаңа үкіметін орнатқанда, ҚХР-дың вьетнамдық кеңесшілеріне мұндай күштердің қажеттілігінің екі себебі анық болды. Біріншіден, Пномпендегі жаңа басшылықтың өзін заңды және тәуелсіз мемлекет ретінде көрсетуі үшін Вьетнам күштерінен бөлек, өз ұлттық армиясы болуы керек еді. Екіншіден, Вьетнам армиясы Камбоджадағы ішкі қауіпсіздік міндетін шексіз атқаруға міндетті болмауы үшін, вьетнамдық әскерлердің орнына кхмерлік әскери күштерді дамыту қажет еді. Мұндай жергілікті күштерді құру сол кезде Ханой үшін үлкен қиындық тудырмады, өйткені бұрыннан бірнеше мысалдар бар еді. Лаоста Вьетнам қарулы күштері Лаос әріптестерімен тығыз оқу және үйлестіру байланысын сақтап келді. Камбоджада Вьетнам 1954 жылдан бері кхмер коммунистік фракцияларының басты қолдаушысы болды. Вьетнам армиясы сонымен қатар 1970 жылы Сианукты құлатудан кейін Пол Поттың ҚХА-сын және оның ізбасары CPNLAF-ты даярлауға көмектесті. Жақында Ханой Камбоджаға басып кірген кезде вьетнамдықтармен бірге соғысқан кхмер әскерлерінің бірнеше полктерін, шамамен батальондық деңгейде, жинап, оқытуға көмектесті. Вьетнамдықтардың одан әрі баптауымен бұл кхмер бөлімшелері ұлттық армияның ядросына айналды. Осындай жағдайлардан бастап KPRAF әскери күш ретінде өсіп, ақырында партия мен мемлекеттің құралы ретінде өз орнын тапты. Алайда, бұл даму сырттан бақылаудан мұқият қорғалды, ал ҚХР қарулы күштері туралы көптеген қорытындылар нақты деректерге емес, талдауларға негізделді.

The KPRAF was formed initially from militias, former Khmer Rouge members, and conscripts. Most of them were trained and supplied by the Vietnam People's Army. But due to a lack of training, weapons and mass desertions, the KPRAF was not an effective fighting force. Hence the bulk of the fighting against the Coalition Government of Democratic Kampuchea (CGDK) forces, of which the Khmer Rouge (renamed the National Army of Democratic Kampuchea) was the main threat, was left to the Vietnamese armed forces occupying the country. Following the Vietnamese withdrawal in 1989 and the collapse of the Soviet Union, the KPRAF were unable to continue their modest efforts against the CGDK and this in part convinced the Cambodian government to turn to the negotiating table. In 1989 began the transition that culminated in the 1991 Paris Peace Agreement. After the name of the "People's Republic of Kampuchea" had been officially changed to "State of Cambodia" (SOC), the KPRAF were renamed the "Cambodian People's Armed Forces" (CPAF). Following the 1993 elections the CPAF were absorbed into a new national army of Royalist, Nationalist and CPAF troops. The Kampuchean People's Revolutionary Armed Forces (KPRAF) constituted the regular forces of the pro Hanoi People's Republic of Kampuchea (PRK). Soon after the downfall of the Khmer Rouge, two reasons for the necessity of such forces became apparent to the PRK's Vietnamese mentors when they installed the new Cambodian government in early 1979. First, if the new administration in Phnom Penh was to project internationally the image of being a legitimate sovereign state, it would need a national army of its own apart from the Vietnamese forces. Second, if the Vietnamese army was not to have to shoulder indefinitely its internal security mission in Cambodia, it would need to develop a Khmer military force that could be put in place as a surrogate for Vietnamese troops. Raising such an indigenous force presented no insurmountable obstacle for Hanoi at the time because several precedents already had been established. In Laos, the Vietnamese armed forces maintained a close training and coordinating relationship with their Laotian counterparts as a result of Hanoi's military presence in the country. In Cambodia, Vietnam had been a mainstay for Khmer communist factions since 1954. The Vietnamese army also had helped train Pol Pot's RAK and its successor, the CPNLAF, following the coup that deposed Sihanouk in 1970. More recently, Hanoi had helped raise and train a few, probably battalion sized, regiments of Khmer troops that had fought alongside the Vietnamese during the invasion of Cambodia. With further Vietnamese tutelage, these Khmer units became the nucleus of a national army. From such ad hoc beginnings, the KPRAF grew as a military force and eventually gained its position as an instrument of both the party and the state. This development, however, was carefully shielded from the scrutiny of outsiders, and much that could be concluded about the armed forces of the PRK was based on analysis rather than incontrovertible hard data.

Қауіп-қатерлер мен мүмкіндіктер

KPRAF құрылуының басты себебі Пномпендегі үкіметке төнген қауіпсіздік қатері болды. Ішкі жағынан бұл қауіп үш CGDK құрамына жататын қарулы көтерілісшілерден тұратын. Үш күштің жалпы санын дәл анықтау мүмкін емес еді; олардың саны 55 000 мен 75 000 аралығында болуы мүмкін, бірақ бұл көрсеткіштен әлдеқайда аз да болуы ықтимал. Көтерілісші күштер тұрақты шабуылға өтуге және кез келген тактикалық операция үшін топтасуға қабілетсіз болды, себебі олардың өзара бәсекелестіктерін жеңе алмады. Олар Пномпень үкіметін құлатуға мүкіндік таба алмады. Дегенмен, олар Камбоджаны тұрақты қауіпсіздіксіздікке ұрып, Ханойдың елдегі үлкен әскери қатысуының құнын арттырды; және Қытайдың қолдауымен, Ханой басымдығындағы Индокитай федерациясының құрылуына тұрақты кедергі келтірді. Камбоджадағы кхмер көтерілісшілерінен басқа, KPRAF және Пномпень үкіметі сыртқы қауіпке де тап болды, ол – Қытай, АҚШ және Таиландпен жабдықталған, сандық артықшылығы бар Тайланд Корольдік армиясынан тұратын. Бұл армия КПРАF бөлімшелері мен ҚХР активтерін тонау үшін шекарадан өткен кхмер партизандарының легиондарын қабылдады. Бұл түсінік қаншалықты шындыққа жақын екені даулы мәселе болды. Бангкок тайлық босқындар лагерьлерінің Таиланд аумағында болуына келісім берді, оларды көтерілісшілер демалу және қалпына келу үшін пайдаланды. Алайда, Тай армиясы Камбоджа шекарасында айқын қауіпті жағдайға орналаспады; сондай-ақ, тайлардың Вьетнамның Таиландқа гипотетикалық шабуылына қарсы тұру қабілеті заңды болжамдардың тақырыбы болды. Пномпеньдің тайлықтардың соғысқұмарлығы туралы айыптаулары жиі айтылды, сондықтан KPRAF (және PRK) Бангкоктың агрессивті ниеттері туралы өздерінің үгіт-насихатының құрбаны болу қаупі бар еді. Аз болғанымен, нақты қауіп – Камбоджаның заңсыз және қорғалмаған жағалауында рұқсатсыз қону мүмкіндігі болды. Қытай кемелері бұл осалдықты пайдаланып, КПРАF бақылауында емес, оқшауланған шығанақтар мен иендерге кіре алады және онда көтерілісшілерге қару-жарақ пен жабдықтарды түсіре алады. 1987 жылы бұл қауіп шешуші болмады, бірақ Камбоджа шекарасында орналасқан кедергілер мен миналар желісі қытайлық көтерілісшілерге Қытайдан келетін жабдықтауларды тоқтатуда күтпеген тиімді кедергі болса, осындай болуы мүмкін еді. Камбоджаның солтүстік-шығыс және шығыс шекарасында Лаос және Вьетнаммен шектес аймақтарда айқын сыртқы қауіпсіздікке қатер төне қоймады. Вьентьян, Пномпень және Ханойдағы достық коммунистік үкіметтер билікте болғандықтан, олардың ортақ шекараларының бұзылмауындағы мүдделері бірікті. Осыған қарамастан, үш мемлекеттің де биік таулы шекаралық аймақтарындағы үкіметтік бақылау нашар болды, және көтерілісші (немесе қарақшы) топтары, тым үлкен болмаса, кедергісіз өте алатын. Мұндай топтардың қауіпсіздікке төнген қауіптері аз болғанымен, Камбоджа жағдайында оларды провинциялық бөлімшелер КПРАF немесе вьетнамдық негізгі күштерінің араласуын қажет етпей-ақ ұстап тұра алатын. 1987 жылы ҚКҚАҚ-тың өзіне қарсы қойылған нақты немесе болжамды қауіп-қатерге қарсы тұру қабілеті күмән тудырды. Батыс бақылаушылары Пномпень үкіметінің күштерін жалпы тиімсіз деп бағалады, олар кез келген жауынгерлік миссияға шектеулі мүмкіндікке ие болды. Олардың пікірінше, KPRAF күші тым көп және жеткіліксіз қамтамасыз етілген, CGDK көтерілісшілерінің тұрақты партизандық қызметіне төтеп бере алмады, олардың Таиландтан Камбоджаға кіруіне кедергі келтіре алмады және елдің кең жағалауын күздеп ұстай алмады. Осындай шектеулерге қарамастан, KPRAF соғыстан қираған және тоқыраған елде, халқы бұрын қатыгез диктатурамен құрып кеткен елде, түкке тұрғысыз жерден құрылғандығын мойындау қажет. Осындай жағдайда сенімді күштерді бірнеше жыл ішінде құру кез келген үкімет үшін қиын міндет болар еді, әсіресе ресурстар мен басшылықтан айырылған және сыртқы қолдауға тәуелді үкімет үшін. KPRAF туралы ең нақты талдау жасауға болатын нәрсе – Ханой Камбоджаның жергілікті әскери күштерінің негізін қалады және вьетнамдық бөлімшелерді 1990 жылға дейін қайтаруды талап етуімен Пномпеньдегі клиенттеріне тиімді күшті дамытуға белгілі бір шұғыл қадам жасады.

The major impetus for the establishment of the KPRAF was the security threat faced by the government in Phnom Penh. Internally this threat consisted of the armed insurgents belonging to the three CGDK components. The total strength of the three forces was impossible to gauge with any precision; it may possibly have reached between 55,000 and 75,000 combatants, but it could have been considerably less than that figure. The insurgent forces were incapable of mounting a sustained offensive and of massing for any tactical operation beyond sporadic patrols in companies, because they could not overcome their destructive factional rivalries. Least of all were they able to bring down the Phnom Penh government. They were capable, however, of keeping Cambodia in a permanent state of insecurity; they raised the cost to Hanoi of its large military presence in the country; and, backed by China, they offered a persistent obstacle to the coalescence of an Hanoi dominated Indochinese federation. In addition to the Khmer insurgents in Cambodia itself, the KPRAF and the Phnom Penh government felt that they faced a substantial external menace as well that consisted of the numerically superior Royal Thai Army, supplied by China, the United States, and Thailand, which played host to legions of Khmer guerrillas who crossed the border to prey on KPRAF units and on PRK assets at will. To what extent this perception was realistic was a disputable point. Bangkok did acquiesce to the presence on Thai soil of Khmer refugee camps, which the insurgents used for rest and recuperation. The Thai Army, however, was neither massed nor deployed in an especially threatening posture along the border with Cambodia; moreover, the resistance that the Thai could have offered to a hypothetical Vietnamese offensive into Thailand was the subject of legitimate speculation. Phnom Penh's denunciations of alleged Thai bellicosity were made with such regularity, however, that it was possible that the KPRAF (and the PRK) stood in some danger of being the victims of their own propaganda concerning Bangkok's aggressive intentions. A lesser, but nevertheless real, threat was posed by the possibility of unauthorized landings along Cambodia's irregular and unprotected coastline. Chinese vessels could exploit this vulnerability by putting in at secluded coves and inlets uncontrolled by the KPRAF, and there they could unload arms and supplies for the insurgents. In 1987 this threat was not decisive, but it had the potential to become so, if the network of obstacles and minefields emplaced on the Cambodian border proved to be an unexpectedly effective barrier in impeding the flow of Chinese supplies to the Khmer guerrillas. Along its northeastern and eastern borders with Laos and with Vietnam, Cambodia faced no noteworthy external security threat. As long as friendly communist governments remained in power in Vientiane, Phnom Penh, and Hanoi, their interests in protecting the inviolability of their common frontiers converged. In spite of this, however, government control in the upland border areas of all three states probably was tenuous, and insurgent (or bandit) groups, if not too large, could pass back and forth unhindered. The security threat posed by such bands was vexatious but minor, and, in the case of Cambodia, it could probably be contained by the provincial units without requiring the intervention of the KPRAF or of Vietnamese main forces. The capability of the KPRAF to meet the threats, real or perceived, arrayed against it in 1987 was open to question. Western observers, in consensus, rated the forces of the Phnom Penh government as generally ineffectual, possessed of only a limited capability for any combat mission. In their view, the KPRAF was overstretched and understaffed and could neither cope with the sustained guerrilla activity of the CGDK insurgents, nor prevent their infiltration into Cambodia from Thailand, nor patrol the country's extended coastline. In the face of such limitations, it was necessary to acknowledge, nevertheless, that the KPRAF had been built literally from nothing in a war torn and devastated country, the population of which had been decimated previously by a brutal dictatorship. The establishment in the space of a few years, of a credible force under such circumstances would have been a daunting task for any government, let alone one so deprived of resources and of leadership and so dependent upon external support. The most conclusive analysis that could be made about the KPRAF was that Hanoi had laid the foundation for an indigenous Cambodian military force and, by its recurrent insistence that Vietnamese units would be withdrawn by 1990, may have imparted to its clients in the Phnom Penh government a certain degree of urgency in regard to developing an effective force.

Құқықтық құрылым

ҚКҚАҚ құрылған кезде қарулы күштердің заңдық және бюрократиялық құрылымы да қалыптасты. Заңдық негізі ҚХР Конституциясында болды, ол 1981 жылы Ұлттық Ассамблеяда қабылданғанға дейін бірнеше редакциядан өтті (Конституция, 4-тарауды қараңыз). Конституцияның 9-бабы ҚКҚАҚ-тың бар екенін мойындайды және оның міндеті "отанды және революциялық билікті қорғау, революциялық табыстар мен халықтың бейбіт өмірін сақтау және ұлттық құрылысқа халықпен бірге атсалысу" екенін көрсетеді. Конституция сондай-ақ халыққа өзара міндет жүктейді, "отанды құру және қорғау" олардың "жоғарғы борышы және құрметі" екенін, ал барлық азаматтар, жынысына қарамастан, "заңмен белгіленгендей қарулы күштерде қызмет етуі керек" деп жариялайды. Конституцияның алғашқы нұсқасында Мемлекеттік Кеңес Төрағасының қарулы күштердің Жоғарғы Бас Қолбасшысы және Ұлттық Қорғаныс Кеңесінің Төрағасы екендігі көрсетілген. Алайда, бастапқы нұсқадан өзгешелік ретінде, Конституцияның соңғы нұсқасы осы маңызды тармақты алып тастады. Бұл жойылу ҚКҚАҚ-тың билігінің нақты орны туралы әртүрлі болжамдарға әкеп соқты және бұл өтеудің сол кездегі Төраға және қарулы күштер басшысы Пен Сованның түсініксіз жағдайда қызметтен босатылуымен байланысты болуы мүмкін деген күдіктерді күшейтті. Бірақ 1987 жылы ҚКҚАҚ-тың Жоғарғы Бас Қолбасшылығы қайтадан Мемлекеттік Кеңес Төрағалығына жүктелді. ҚКҚАҚ Мемлекеттік Кеңеске екі ұйымға бағынышты болды: Ұлттық Қорғаныс Министрлігі мен Бас Штаб. 1979 жылы құрылған Ұлттық Қорғаныс Министрі Министрлер Кеңесінің мүшесі болды, бұл атқарушы орган Конституция бойынша "ұлттық қорғаныс күштерін консолидациялау және дамыту; қарулы күштерді жұмылдыруды жүзеге асыру; коменданттық сағатты белгілеу және ұлттық қорғаныс үшін қажетті басқа шараларды қабылдау" өкілеттігіне ие болды. Өз міндеттерін орындау үшін Ұлттық Қорғаныс Министріне төрт орынбасар көмектесті, олар 1987 жылы кем дегенде тоғыз бөлімнің жұмысын қадағалады (14-суретті қараңыз). 1987 жылы қолжетімді толық емес мәліметтерге сәйкес, әдетте кейбір қарулы күштердегі Бас Штаб бөлімдеріне тән әкімшілік, операциялар және логистика сияқты функциялар Ұлттық Қорғаныс Министрлігі деңгейінде жүзеге асырылды.

The establishment of a legal and a bureaucratic structure for the armed forces was concurrent with the founding of the KPRAF. The legal basis was found in the Constitution of the PRK, which went through several versions before being adopted by the National Assembly in 1981 (see The Constitution, ch. 4). Article 9 of the Constitution acknowledges the existence of the KPRAF and notes that its obligation is "to defend the fatherland and the revolutionary power, safeguard the revolutionary gains and the peaceful life of the people and join with the latter in national construction." The Constitution also imposes a reciprocal obligation on the people, declaring that it is their "supreme duty and honor" to "build and defend the fatherland", and that all citizens without respect to gender "must serve in the armed forces as prescribed by law". In an early draft, the Constitution had specified that the chairman of the Council of State was concurrently the supreme commander of the armed forces and the chairman of the National Defense Council. In a curious deviation from the initial draft, however, the definitive version of the Constitution omitted this key passage. Its omission provoked speculation about the true locus of authority over the KPRAF and fueled suspicions that the deletion could have been related to the relief, under murky circumstances, of then chairman and armed forces head Pen Sovan. In 1987, however, supreme command of the KPRAF was vested once again in the chairmanship of the Council of State. The KPRAF was answerable to two organizations below the Council of State, namely, the Ministry of National Defense and the General Staff. The minister of national defense, a position established sometime in 1979, was a member of the Council of Ministers, the executive body empowered by the Constitution "to consolidate and develop the national defense forces; to carry out the mobilization of the armed forces; to order curfews and take other necessary measures for national defense." To carry out his duties, the minister of national defense was assisted by four deputies who oversaw, in 1987, the work of at least nine departments (see fig. 14). The incomplete evidence available in 1987 suggested that functions such as administration, operations, and logistics, normally reserved for general staff sections in some armed forces, were carried out at the Ministry of National Defense level.

Бас штаб

Ұлттық қорғаныс министрлігінің төменгі деңгейіндегі Бас штаб, ҚХР-да қорғаныс және қауіпсіздік мәселелерімен айналысқан екінші эшелон болды. Бұл KPRAF-тың ең ерте құрылған органдарының бірі еді және 1979 жылдың ортасына қарай құрылған болатын. 1986 жылы Бас штаб бастығы басқарды, оның хатшылығы және төрт орынбасары болды, олардың міндеттері түсініксіз күйде қалды. Бас штаб KPRAF-тың үш құрамына – құрлық әскеріне (армия), дамып келе жатқан жағалау/өзендік теңіз күштеріне және әуе күштеріне қарамастандық танытты. Ол елдің әскери өңірлерін және Сигналдау және Арнайы операциялар басқармасы сияқты белгілі бір мамандықталған басқармаларды әкімшілік тұрғысынан бақылаған болуы мүмкін. Вьетнамдық күштерден бөлек, дербес жұмыс істейтін, әсіресе KPRAF-тың тактикалық құралымдарының операциялық бақылауын да жүзеге асырған болуы мүмкін. Бас штабының және Ұлттық қорғаныс министрлігінің өкілеттіктерін ажырататын билік жүйесі кейбір заманауи армиялардағыдан нашар анықталған сияқты көрінеді. Дегенмен, әскери басшылықтың жетіспеуіне байланысты, маңызды офицерлер кейде екі органның құрамында да бір уақытта қызмет еткендіктен, бұл өкілеттік дауларына әкелмеген болуы мүмкін.

Партияны бақылау

KPRAF әскери құрылымдарын бақылау және Кампучья (немесе кхмер) Халықтық революциялық партиясының (KPRP) саяси доктринасына адалуын қамтамасыз ету үшін ұлттық қорғаныс құрылымының үстіне орналасқан партиялық желі құрылды, ол барлық деңгейдегі бөлімшелерге дейін төмен қарай таралатын. Қарулы күштерге партиялық бақылауды жүзеге асыру үшін жоғары офицерлерді әскери және партиялық жоғары лауазымдарға тағайындау жүргізілді, мысалы, Ұлттық қорғаныс министрлігінің немесе Бас штабтың жетекші офицерлері сонымен қатар KPRP Орталық Комитетінде де қызмет етті. Ұлттық деңгейде қарулы күштердегі партиялық жұмысты бақылау Ұлттық қорғаныс министрлігінің Бас саяси басқармасына жүктелді. Нақты мәліметтер жеткіліксіз болғандықтан, елдің аймақтық әскери басшылықтарында өздерінің қарауында шағын штабтары немесе комиссиялары бар саяси офицерлердің бар екендігі болжамдалды. Ондай офицерлер өздерінің әскери аймақтарындағы партиялық қызметін KPRAF тактикалық бөлімшелеріндегі және партияның провинциялық комитеттеріндегі әріптестерімен тығыз байланыста ұйымдастырып, үйлестіретін. 1980 жылдары KPRAF-тағы партиялық қызмет Камбоджадағы «социалистік революцияны» қолдауға және барлық әскери бөлімшелерде партия мүшелігін арттыруға бағытталды. 1984 жылдың соңында партия алдындағы мақсат – провинциялық күштердің әр полкінде комитет құру, сондай-ақ әр батальонда және аудандық деңгейдегі әр ротада партиялық ұяшық немесе бөлімше құру еді. Бұл жұмыс 1985 жылдың ортасына қарай белгілі бір табысқа жетті. KPRAF мүшелігін арттыру мақсатында барлық деңгейдегі кадрлар әскери қызметкерлердің ішіндегі қабілетті және перспективалы адамдарды анықтап, оларды партияға тез қабылдауға шақырылды. Мұндай шақырулар KPRAF мүшелері үшін партияға қабылдаудың сынақ мерзімі немесе күту кезеңі алынып тасталғанын, тіпті партияға қосылу актісінің де толыққанды ерікті болмауы мүмкін екенін көрсетеді. KPRP өкілдері сонымен қатар Кампучия Халықтық революциялық жастар одағына (PRYUK – Қосымша B-ге қараңыз) кіші офицерлерді және KPRAF қатардағы әскери қызметкерлерді қабылдауды кеңейтуге тырысты. Барлық жастардың мүше бола алатын партияның жаппай ұйымы ретінде PRYUK барлық үміткерлерді қабылдауға толық мүмкіндіктерге ие болды және элиталық партияға қарағанда KPRAF-қа тереңірек енуге қабілетті еді. 1987 жылдың басында қорғаныс ведомствосының өкілдері PRYUK «құрылымдарының» қарулы күштердің 80 пайызынан астамында бар екенін мақтан тұтып айтты және ұлттық күш-жігердің алдыңғы қатарында тұрғаны үшін бұл жаппай ұйымға алғыс білдірді, осы күш-жігердің мақсаты – кхмер жастарын KPRAF қатарына тарту еді.

Control of the KPRAF military establishment and its adherence to the political orthodoxy of the Kampuchea (or Khmer) People's Revolutionary Party (KPRP) were ensured by a party network, superimposed upon the national defense structure, that extended downward to units at all echelons. Party control of the armed forces also was exercised by the assignment of senior officers to top echelon military and party positions with, for example, key Ministry of National Defense or General Staff officers also serving on the KPRP Central Committee. At the national level, supervision of party work in the armed forces was entrusted to the General Political Department of the Ministry of National Defense. Incomplete evidence suggested the presence, among the country's regional military commands, of political officers with small staffs or commissions at their disposal. Logically, such officers would have kept in close contact and would have coordinated party activities in their military jurisdictions with their counterparts in KPRAF tactical units and on party provincial committees. During the 1980s, party activity in the KPRAF focused on building support for the "socialist revolution" in Cambodia, and on increasing membership in all military units. In late 1984, party goals were to establish a committee in each regiment of the provincial forces, as well as a party cell or chapter in each battalion and in each company at the district level. This endeavor reportedly had achieved partial success by mid 1985. In a relentless effort to build party membership in the KPRAF, cadres at all echelons over the years have been urged to spot capable military personnel with potential and to induct them quickly into the party. Such appeals hinted that for KPRAF members, the trial or waiting period for party acceptance was waived, and that even the act of joining may not have been completely voluntary. KPRP officials also sought to expand membership by junior officers and by KPRAF rank and file in the People's Revolutionary Youth Union of Kampuchea (PRYUK—see Appendix B). As the party's mass organization to which all young people could belong, the PRYUK was in a strong institutional position to accept all applicants, and it could make deeper inroads into the KPRAF than the more elitist party. In an exhortatory message in early 1987, defense officials proudly noted the existence of PRYUK "structures" in more than 80 percent of the armed forces, and they acknowledged a debt of gratitude to the mass organization for occupying the forefront of a national effort to induce Khmer youth to serve in the KPRAF.

Партиялық қатынастарды жою

KPRAF динамикасын қарастырғанда фракциялардың болу мүмкіндігін ескеру қажет. Кейбір әскерлерде бұл фракционализм қызмет аралық бәсекелестік, белгілі бір көшбасшылардың айналасында топтасу немесе әскери білім беру, бөлімшелік тиесілік немесе жауынгерлік тәжірибе сияқты ортақ белгілер түрінде көрінуі мүмкін. KPRAF жағдайында мұндай фракциялардың пайда болуы күмән тудырады. Мысалы, KPRAF-тың барлық деңгейінде болған вьетнамдық кеңесшілер мұндай әрекетті ерте анықтап, тиімді кхмерлік әскерін құруға кедергі келтіретін болғандықтан дереу жойған болар еді, ал осы әскерді дамыту Вьетнам армиясының міндеті еді. Сондай-ақ, қызмет аралық бәсекелестікті KPRAF-тағы фракциялардың себебі ретінде уақытша есептен шығаруға болады. Құрлық әскері көлемі мен өлімі бойынша анық басымдыққа ие еді. Жағалау/өзендік теңіз күштері мен әуе күштері жаңадан құрылған, саны өте аз болғандықтан үлкен қызметтің басымдылығына күшпен қарсы тұра алмады, тіпті олардың техникалық бағытынан туындаған элитаризмге қарамастан. KPRAF офицерлік құрамының құрамы да фракциялардың пайда болуына қарсы тұрды. Шағын қарулы күштердің мүшелері ретінде офицерлердің саны салыстырмалы түрде аз болды және олар түрлі міндеттермен танысуға мүмкіндік берген ротациялық тағайындамалар жүйесіне бағынды. Осының салдарынан кадрлардың алмасуы, болжам бойынша, соғыс лордтарының феодалдық иеліктерін құрудың және әскери құрылымда шектен тыс жеке адалдықты дамытудың алдын алды. Басқа шағын, дамылмаған елдердің әскери элитасы сияқты, KPRAF офицерлері бір-бірін жеке таныды және бір-бірінің отбасылық және саяси тарихымен жақсы таныс еді. Азияда әрқашан маңызды болған жеке және отбасылық қарым-қатынастар желісі бәсекелестікке қарағанда ынтымақтастық рухын қалыптастырған болуы мүмкін. Сонымен қатар, вьетнамдық әскери кеңесшілердің кең таралғандығы – тіпті тұншықтыратын сипаттағы болуы – кхмер кадрларының арасындағы кез келген дауларды жоюға жеткілікті ықпал еткен болуы мүмкін. KPRAF ішінде фракциялардың өсуін тежеген соңғы фактор оның наразы офицерлері мен қатардағы әскерлеріне қол жетімді нұсқалардың кең ауқымы болды. Үшінші әлемнің басқа елдерінің қарулы күштерінен айырмашылығы, онда наразы әскери қызметшілердің төңкеріс жасаудан немесе наразылықтарын көтеруден басқа амалы қалмады, KPRAF кадрлары әскери міндеттемелерінен бас тартып, вьетнамға қарсы көтерілісшілерге қосыла алатын еді (көптегендері солай істеді), олар KRAF дезертирлерін қабылдау саясатын ұстанды. Олар бұл мүмкіндікті пайдаланған жағдайда, олардың қосымша таңдауы болды: коммунистік NADK, ұлтшыл KPNLAF немесе роялистік ANS-ке қосылу. Пномпен үкіметінің қарулы күштері үшін бұл нұсқалардың болуы KPRAF-та қалған кадрлар институтқа немесе режимге деген ортақ мақсат пен адалдық үшін ерікті түрде қалғанын білдірді. Бұл динамика қысқа мерзімде KPRAF-ты тазарту әсерін тигізген болуы мүмкін, оның идеологиялық тазалығын қамтамасыз етті, бірақ ол кхмерлердің КХР-ға және оның қарулы күштеріне Вьетнамның үстемдігін жалғастыруға келісуіне негізделген. Бұл үстемдіктің ұзақ мерзімде әскери кадрлар арасындағы кхмер ұлтшылдығына қарсы тұруы күмәнді болып қала береді. Логика KPRAF-та фракциялардың болуына қарсы болғанымен, жағдай толығымен бір жақты емес. 1970 жылдан бері Камбоджадағы апатты оқиғалар кхмер қоғамында терең жіктерді тудырды және бұл әскери күштерде де көрініс тапқан болуы мүмкін екенін атап өткен жөн. KPRAF-та, тіпті көтерілісшілерге қосылмауды таңдаған кадрлардың арасында да, әртүрлі фондарды байқауға болады: бұрынғы қызыл кхмерлер, вьетнамдық қолдаушылар, бұрынғы роялистер және кіші офицерлер мен саяси тарихы жоқ жас адамдар. Сыртқы бақылаушылар дәлелдей алмаса да, KPRAF-тағы фракциялар осындай ортақ бұрынғы саяси адалдықтар, байланыстар немесе фондар бойынша біріккен болуы мүмкін деп болжауға болады. Егер бұл жағдай болса, мұндай бірігу болашақта бірнеше нысанда көрінуі мүмкін: немесе KPRAF институты ретінде нығая түсуімен фракциялық шекаралар қатаңдауы мүмкін, немесе басында айтылғандай, Вьетнам Пномпен үкіметінің қарулы күштеріне кеңесші ретінде KPRAF-ты тығыз бақылап, ішкі фракциялар бойынша поляризацияға күшпен жол бермеуі мүмкін.

When considering the dynamics of the KPRAF, the possibility of factionalism should at least be considered. In some armies, this factionalism may take the form of interservice rivalry, of the coalescence of groups around certain leaders, or of shared commonalities, such as military schooling, unit affiliation, or combat experience. In the case of the KPRAF, it is unlikely that such factionalism existed. Vietnamese advisers, for example, present at all KPRAF echelons, would have detected such activity at an early stage and would have suppressed it promptly, because it would have detracted from the building of an effective Khmer fighting force, which it was the Vietnamese army's mission to develop. Interservice rivalry also could be dismissed as a cause of factionalism in the KPRAF for the time being. The ground forces clearly were the dominant service both by size and by seniority. The coastal/riverine naval force and the air force were newly established; very small in numbers, they were not in a position to challenge the primacy of the larger service, despite the possibility of some elitism engendered by their more technical orientation. The composition of the KPRAF officer corps also militated against the rise of factionalism. As members of a comparatively small armed force, the officers were relatively few in number and were subject to a system of rotational assignments, which bred familiarity with a variety duties. The consequent personnel interchangeability presumably prevented the creation of warlord fiefs and the development of inordinate personal loyalties within the military establishment. As is true of the military elite in other small, undeveloped countries, KPRAF officers were personally known to one another, and they were thoroughly acquainted with one another's family and political antecedents. This network of personal and family relationships, always important in Asia, may have fostered a spirit of cooperation rather than competitiveness; moreover, the ubiquity—the perhaps even suffocating presence—of Vietnamese military advisers also may have been sufficient inducement for Khmer personnel to submerge whatever differences existed among them. The final factor that may have inhibited the rise of factions within the KPRAF was the range of options available to its dissident officers and to its enlisted troops. Unlike the armed forces in other Third World countries, where disaffected military personnel had little choice but to plot coups or to swallow their resentments, KPRAF personnel could (and many did) simply walk away from their military commitments and join the anti Vietnamese insurgents, which had policies of welcoming KRAF defectors. If they exercised this option, they had an additional choice: they could join the communist NADK, the nationalist KPNLAF, or the royalist ANS. For the armed forces of the Phnom Penh government, this range of options meant that those personnel who remained in the KPRAF did so voluntarily because of common purpose and loyalty to the institution or the regime. Although in the short term this dynamic may have had a purgative effect on the KPRAF, ensuring its ideological purity, it was based on Khmer acquiescence to the continued Vietnamese domination of the PRK and of its armed forces. Whether or not continued acceptance of this domination would long prevail in the face of Khmer nationalism among military personnel remained debatable. Although logic might argue against the existence of factions in the KPRAF, the case is not entirely one sided. It could be noted, after all, that Cambodia since 1970 has been subjected to cataclysmic events that have produced deep cleavages within Khmer society and that may well have been reflected in the armed forces themselves. In the KPRAF, even among personnel who had chosen not to join the insurgents, it was possible to note a variety of backgrounds; there were ex Khmer Rouge turncoats, Vietnamese supporters, former royalists, and a younger generation of junior officers and of men without political antecedents. Although it could not be proved by outside observers, it could be inferred that factions in the KPRAF might have coalesced around such shared former political loyalties, affiliations, or backgrounds. If this were the case, such coalescence could take several forms in the future: either there could be a hardening of factional lines as the KPRAF itself becomes more entrenched as an institution of the PRK, or as stated at the outset, Vietnam, in its role of mentor to the armed forces of the Phnom Penh government, could keep a tight rein on the KPRAF and could forcibly prevent its polarization around internal factions.

Миссиясы мен ілімі

1980 жылдардың соңында KPRAF бірнеше міндет атқарды. Кейбіреулері Камбоджаның жағдайымен байланысты болды, ал басқалары Конституцияда белгіленген. Ең маңыздысы – елді шетелдік агрессиядан қорғау, Камбоджадағы марксистік революцияның жемістерін сақтау және үкімет пен партияның шешімі бойынша көтерілісшілермен және ішкі жаулармен күресу арқылы ішкі қауіпсіздікті қамтамасыз ету. Ішкі қауіпсіздік міндеттерінің бір бөлігі болған жауынгерлік рөлден басқа, KPRAF үкімет атынан насихат жұмыстарын жүргізді, түрлі қоғамдық жұмыстарды атқарды және экономикалық өндіріске қатысты. Елдің кедейлігі мен қорғаныс бюджетінің KPRAF қажеттіліктерін толық қамтамасыз ете алмауына байланысты, KPRAF өз шығындарын өтеу үшін табыс табуға көмектесуге тиіс болды. 1980 жылдары олардың күш-жігері көкөніс өсірумен және әскери мақсаттағы құс және мал шаруашылығымен шектелді, бірақ болашақта әскери зауыттарда тауар өндіру мен шикізатты өңдеу де мүмкін болатын. Жауынгерлік міндеттерін орындау үшін KPRAF өзінің әскери доктринасын жасады. Батыс сарапшыларына жазбаша түрде қолжетімді болмаса да, бұл доктрина Конституциядан, Камбоджадағы жағдайдан және KPRAF-тың құрылысынан бері ұстаз және үлгі болған Вьетнам әскери мекемелерінің динамикасынан көрінетін еді. KPRAF-та да, Вьетнам армиясында да көптеген Батыс елдеріндегідей азаматтық қоғам мен әскери құрылым арасында доктриналық айырмашылық болған жоқ. Кез келген адам қарулы күштердің мүшесі болуы мүмкін еді; Камбоджада, Вьетнамдағыдай, халықтың толық жұмылдырылуы және үкімет немесе партия қалаған әскери мақсаттарға жету үшін ұлттың жинаған барлық ресурстарын жұмылдыру болды. Камбоджа халқының соғысқа толық қатысуы Конституцияда «халықтың барлығы ұлттық қорғанысқа қатысады» деп бекітілген. Пномпень үкіметінің тұрақты бүлікшілермен күресудегі қауіпсіздік қажеттіліктеріне байланысты, елдің еңбекке жарамды халқының барлығы дерлік түрлі әскери және жартылай әскери ұйымдарға біріктірілді. Бұл доктриналық тұжырымдама, патриотизмді шетелдік басқыншыға немесе нақты немесе қиялданған, бірақ түсінікті сыртқы қауіпке қарсы халықты біріктіруге қолданғанда, қорғаныс тұрғысынан жақсы жұмыс істеді. Бірақ ол шетелдік басқыншыны қолдау үшін жергілікті халықтың қолдауын алу үшін қолданылғанда, Пномпень режимі Вьетнам үшін жасағандай, тиімді болмады. Сондықтан Ханой Пол Пот пен Қызыл кхмерлердің қайта оралу қаупін үнемі еске түсіріп, камбоджалықтарды KPRAF-қа қосылуға және белсенді қатысу арқылы ҚХР-ға адал қолдау көрсетуге итермеледі. KPRAF Вьетнамның әскери мекемелерінен және, соңында, Вьетнамның қарулы күштеріне кеңесшілерді ұстап тұрған және KPRAF-қа кішірек кеңесшілерді жіберген Кеңес Одағынан да доктриналық ықпалға ұшыраған болуы мүмкін. Алайда, КСРО мен Вьетнамның ірі армияларының әскери доктринасының шағын, жеткіліксіз даярланған және жабдықталған KPRAF үшін маңыздылығы, әсіресе Камбоджаның қарсы көтеріліс ортасында, күмәнді болып қалды. Кеңес кеңесшілері тікелей немесе вьетнамдық әріптестері арқылы Ауғанстандағы тәжірибелерін жеткізген болуы мүмкін және олар қытайлық немесе батыс техникасы мен қару-жарағына қарсы шаралар, халықты бақылау немесе ықпал ету әдістері және артиллерия, тікұшақтар және жер миналары сияқты қару-жарақ пен қару жүйелерін қолдану тәсілдері туралы кеңес берген болуы мүмкін. 1984 және 1985 жылдардағы құрғақ маусымдағы шабуыл кезінде Тай шекарасындағы көтерілісшілердің базалық лагерлерін бейтараптандыруға назар аударған Вьетнамдық кеңесшілер, тікелей отпен қолдау көрсетілген кең ауқымды операциялар арқылы, өздерінің камбоджалық шәкірттеріне бұл тактикалық доктринаға деген бейімділікті білдірместен берген болуы мүмкін.

In the late 1980s, the KPRAF had several missions. Some were implicit in Cambodia's situation; others were prescribed in the Constitution. Foremost were the duties to defend the nation from foreign aggression, to safeguard the gains of the Marxist revolution in Cambodia, and to ensure domestic security by engaging in combat against insurgents and against domestic foes as determined by the government and the party. In addition to the combat role that was part of their internal security responsibilities, the KPRAF also engaged in propaganda activity on behalf of the government, performed various civic action tasks, and participated in economic production. Because of the poverty of the country, and because the defense budget was not sufficient to meet KPRAF's needs, the KPRAF had to help pay its own way by generating income. In the 1980s, its efforts were limited to growing vegetables and raising poultry and livestock for military use, but, in the future, they could include manufacturing commodities and processing raw materials in military owned factories. To accomplish its combat missions, the KPRAF developed its own military doctrine. Although not available in written form to Western observers, this doctrine could be inferred from the Constitution, from the circumstances in Cambodia, and from the dynamics of the Vietnamese military establishment which had acted as mentor and as role model for the KPRAF from its inception. In both the KPRAF and the Vietnamese army there was no doctrinal dichotomy between civilian society and the military establishment as there is in most Western nations. Everyone was potentially a member of the armed forces; in Cambodia as in Vietnam, there were total mobilization of the population and total dedication of whatever resources the nation could muster in order to achieve the military goals the government or the party wished to formulate. The total involvement of the Cambodian population in warfare was enshrined doctrinally in the constitutional statement that "the people as a whole participate in national defense." Because of the security imperatives faced by the Phnom Penh government in fighting a persistent insurgency, virtually the entire able bodied population was organized into various military and paramilitary bodies. This doctrinal concept worked well defensively when patriotism could be invoked to rally a population against a foreign invader or against a real or fancied, but easily understood, external threat. It worked less well when used to rally indigenous support for a foreign occupier, as the Phnom Penh regime had to do for Vietnam. Hanoi, therefore, incessantly evoked the specter of the return of Pol Pot and the Khmer Rouge to induce the Cambodian population to join the KPRAF, and through active personal involvement, to render unflinching support to the PRK. The KPRAF probably was also subject to other doctrinal influences from the military establishments of Vietnam and, ultimately, the Soviet Union, which maintained a substantial advisory presence with the Vietnamese armed forces and a smaller one with the KPRAF. The relevance of the military doctrine of the large armies of the Soviet Union and of Vietnam to the small, questionably trained and equipped KPRAF remained speculative, however, especially in the counterinsurgency environment of Cambodia. Soviet advisers, directly or through Vietnamese counterparts, may have relayed their experiences in Afghanistan and they may have advised on measures for countering Chinese or Western equipment and weapons, on methods of controlling or suborning the population, and on means of employing weapons and weapons systems—such as artillery, helicopters, and land mines. Vietnamese advisers, focusing on their army's neutralization of insurgent base camps on the Thai border — through large scale operations supported by indirect fire — in the dry season offensive of 1984 and 1985, may have unwittingly imparted to their Cambodian understudies a predilection for this tactical doctrine.

Әскери аймақтар

Камбоджа географиялық тұрғыдан төрт КПРАФ әскери аймағына бөлінді (15-суретті қараңыз). Бұл аймақтарға бастапқыда Вьетнамдықтар нөмірлер тағайындаған, ол Вьетнам Халық армиясы қолданатын жүйеге сәйкес келетін еді (Қосымша B-де PAVN-ді қараңыз). 1980 жылдардың ортасында олар қайта нөмірленді, бұл кем дегенде, вьетнамдық қарулы күштерінен тәуелсіздіктерін көрсету үшін жасалған. Әскери аймақтардың функциялары, әсіресе олардың штабтары КПРАФ тактикалық бөлімшелері мен тапсырмаларын қалай басқаратыны туралы көп мәлімет болған жоқ. Олардың жауапкершілігі әскери қызметке шақыру, оқыту, экономикалық өндіріс және вьетнамдық әскери бөлімдерімен және кеңесшілермен координациялау сияқты әкімшілік міндеттермен шектелген болуы мүмкін. Әскери аймақ штабтарынан төмен деңгейде, КПРАФ үш типті бөлімшеден тұрды: негізгі немесе тұрақты күштер, провинциялық немесе аймақтық күштер және ауылдық милиция немесе жергілікті күштер. 1987 жылы ресми сандар жоқ еді, бірақ негізгі және провинциялық күштердің жалпы саны 40 000-нан асып кеткен болуы мүмкін. КПРАФ-тың вьетнамдық тәлімгерлерінің мақсаты 1990 жылға қарай 30 000 мен 50 000 адамнан тұратын сенімді кхмер күштерін құру еді, сол кезде вьетнамдық бөлімшелер шығарылуы тиіс болған.

Бірліктер

1980 жылдардың ортасынан соңына дейін KPRAF-тың тұрақты немесе негізгі күштері жеті толық емес жаяу әскер дивизиясынан, бірнеше тәуелсіз жаяу әскер бригадалары мен полктерінен, төртке дейін танк батальонынан және инженерлік батальондар сияқты жауынгерлік қолдау құралымдарынан тұрды. Осы бірліктердің алда тұрғандары 1978 жылы Ханой Камбоджаға басып кіруге дайындалған кезде құрған бірнеше кхмер батальондары болды. Шамамен 1980 жылы батальондар төрт бригадаға қайта ұйымдастырылды, олардың әрқайсысы Баттамбанг, Сием Рип, Одар Меанчи, Кампонг Спеу және Кампонг Чам Камбоджаның төрт провинциясының біріне орналастырылды. Бұл аймақтарда бригадалар стационарлық қорғаныс міндеттерін орындады және кейде вьетнамдық күштермен бірлесіп көтерілісшілерге қарсы операцияларға қатысты. Әскерге шақыру және еріктілердің қатарына қосылу арқасында КПРАФ қатарына көбірек адам келгендіктен, төрт бригада жаяу әскер дивизияларына дейін жетілдірілді және тағы екі дивизия құрылды. Дегенмен, батыстық байқаушылардың пікірінше, күш-қуатты дамытудағы осындай көзге көрінетін прогреске қарамастан, барлық бөлімшелер созылмалы түрде жетіспейтін күйде қалды. 1980 жылдардың ортасынан соңына дейін KPRAF басшылығы өздерінің негізгі күштерінің көп бөлігін Камбоджаның батысында жартылай тұрақты түрде орналастырды, ал дивизия штабтары Батдамбанг қаласында, Тренгте және Батдамбанг провинциясындағы Сисофонда құрылғандығы хабарланды. Байқаушылар арасында бөлімшелердің атаулары немесе Камбоджа ішінде дивизия деңгейінен төменгі негізгі күш бөлімшелерінің қозғалысы, немесе мұндай кхмерлік бөлімшелердің вьетнамдық күштерден тәуелсіз жұмыс істей алуы туралы келісім аз болды. Үкіметтік өкілдікті аудандарға жеткізу үшін кейбір провинциялық бөлімшелер взводтарға немесе топтарға бөлініп, жаңа тағайындалған аудан басшыларымен бірге жіберілді. Осы кезде провинциялық күштер Вьетнамдық оккупациялық күштердің жай ғана қосымша құралы болды; олар жақсы дайындықтан өтпеген, және провинциялық немесе аудандық әкімшіліктеріне қарапайым пассивті қорғаныс ұйымдастырудан басқа көп мүмкіндіктері болмады.

In the mid to late 1980s, KPRAF regular or main force units consisted of seven understrength infantry divisions, several independent infantry brigades and regiments, as many as four tank battalions, and combat support formations, such as engineer battalions. The forerunners of all these units were several Khmer battalions raised by Hanoi in 1978 as it prepared for the invasion of Cambodia. In approximately 1980, the battalions were reorganized into four brigades, each one posted to one of the four Cambodian provinces of Battambang, Siem Reap Oddar Meanchey, Kampong Speu, and Kampong Cham. In these areas the brigades performed static defense tasks and they occasionally participated with Vietnamese forces in joint operations against the insurgents. As conscription and voluntary enlistments brought more personnel into the KPRAF, the four brigades were upgraded to infantry divisions, and two additional divisions were founded. In spite of such apparent progress in force development, however, all units remained chronically understrength, according to Western observers. In the mid to late 1980s, KPRAF authorities deployed much of their main force strength semipermanently in western Cambodia, and division headquarters were reported to have been established in Batdambang City, in Treng, and in Sisophon in Batdambang Province. There was little agreement among observers on unit designations or on the movements of main force units below division level within Cambodia, or on the extent to which such Khmer units were able to operate independently of Vietnamese forces. To extend the government presence to the districts, some provincial units were broken down into platoons or squads and were dispatched to accompany newly appointed district officials. At this time, the provincial forces were merely adjuncts of the Vietnamese occupation forces; they were untrained, and they had few capabilities beyond those needed to provide rudimentary passive defense to their provincial or district administrations.

Қатысу

1987 жылы Камбоджа провинциялық күштерінің дислокациясы және жалпы саны туралы сенімді ақпарат аз болды. Егер KPRAF вьетнамдық және лаос әріптестерінің үлгісін қабылдаса, провинциялық бөлімшелерге әскерлер жергілікті тұрғындардың арасынан таңдалып, тек өз провинцияларында ғана орналастырылды. Мұндай тәжірибе осы күштерге жұмылдыру және моральдық жағдайлар бойынша негізгі күштерден артықшылық берген болуы мүмкін, себебі ауыл жастары әскери міндеттемелерін үйлеріне жақын жерде өтеуді қалаған. Камбоджадағы сияқты қарсы көтеріліс жағдайында провинциялық күштердің операция аймағы мен жергілікті жағдайларды, оның ішінде достық және жауынгерлік күштерді жақсы білуіне байланысты артықшылығы болуы мүмкін еді. Пномпень үкіметінің алғашқы мақсаты әр провинция үшін екі батальон провинциялық күшін құру болды. Бірақ елдің кадрлық шектеулерін ескере отырып, бір провинцияға бір батальоннан құру көбірек қол жеткізе алатын мақсат болар еді. 1987 жылы батыстық сарапшылар соңғы мақсатқа қол жеткізілгенін, тіпті тай шекарасындағы кейбір провинцияларда одан да асып түскенін сенді, онда көтерілісшілердің қатері ең жоғары болды. Провинциялық күштердің жалпы санын нақты бағалау мүмкін болмады, бірақ әр провинция үшін 1 батальон, ал шекаралық провинциялар үшін 2-4 батальон есебінен, шамамен 10 000 адамды құрауы мүмкін еді.

Байланыстар

Облыстық күштер мен Ұлттық қорғаныс министрлігі және KPRAF Бас штабы арасындағы байланыстар нақты емес еді. Дегенмен, төменгі буындарда облыстық бөлімшелер жергілікті әскери комитеттің алдында жауапты болды. Бұл комитет төрағадан, әскери командир мен оның орынбасарынан және штаб бастығы басқаратын шағын штаттан тұрды. Әскери комитет КПРП-ның жаппай ұйымы – Кампучья (немесе кхмер) Ұлттық құрылыс және қорғаныс біріккен майданының (KUFNCD – B қосымшаны қараңыз) облыстық комитетіне есеп берді. КУФНКД әскери мәселелерді әр ұйымдық деңгейдегі тиісті партиялық және үкіметтік комитеттермен үйлестірді. Дәлелденбесе де, облыстық күштер аралық комитеттерге қарамастан, KPRAF негізгі күштерінің бөлімшелерімен және штабтарымен, сондай-ақ жақын жердегі вьетнамдық әскери гарнизондарымен тығыз байланыста болды деп есептелді.

Миссиялар

Облыстық күштердің екі міндеті болды: әскери және саяси. Кейбір батыс сарапшылары провинциялық бөлімшелер, ақыры, вьетнамдық әскери кеңесшілеріне тәуелділігін тоқтатып, өздігімен жұмыс істеуге үйренген болуы мүмкін деп болжады. Егер провинциялық күштер тек өздерінің провинцияларында ғана дислокацияланса, болжам бойынша, және егер көтерілісшілер ірі күштерді шоғырландыра алмаса, бұл пікір дұрыс болуы мүмкін. Саяси миссиясын орындау барысында, үкімет провинциялық күштердің маңызды рөл атқаруын күтті, себебі олар тұрақты әскерге қарағанда халыққа жақын болды. Бұл рөлге үгіт жұмысы және психологиялық соғыс кірді. Үгіт жұмысы провинция тұрғындарының үкіметке де, партияға да адалдығын нығайтуды, сондай-ақ Қытай Коммунистік партиясының (ҚКП) догмаларына және марксистік-лениндік идеологияға баулуды қамтыды. Психологиялық соғыс жауға қарсы қолданылатын шараларды қамтиды, мысалы, дезертирлікке шақыру, оларға деген жеккөрушілікті қоздыру және олардың үгіттерінің әсерін жою.

Ауылдық әскер

ҚКРАФ-тың үшінші эшелоны ауылдық милициядан, яғни жергілікті күштерден тұрды. Бұл қарулы күш 1979-1980 жылдары партия мен жаңа үкімет берген директивалар бойынша әр ауыл мен кіші ауданда милиция құруды міндеттеген кезде пайда болды. Бұл мақсат Вьетнам әскерилерінің тай-камбоджа шекарасындағы ауылдық қауымдастықтарда шағын жергілікті күштер жасақтарын құру ниетімен сәйкес келді, осылайша бұл шекаралық елді мекендерді көтерілісшілерді тежеуге көмектесетін шайқас ауылдарына айналдыруға мүмкіндік берді. Ауылдық билік органдарына берілген нұсқауларға сәйкес, бұрынғы Демократиялық Кампучия режимінің шенеуніктері мен әскері милиция құрамына алынбауы керек еді, ал бұрынғы Қызыл Кхмерлердің құрбандарына жұмысқа алуда басымдық берілуі керек еді. Бұл жұмысқа алу саясаты бастапқыда табысты болды, себебі бұрынғы режимге наразылығы бар немесе үйлерін және ауылдарын Қызыл Кхмер партизандарының шабуылынан қорғауға ниеттенген камбоджалықтар жетіспеді. Кейбір жерлерде Демократиялық Кампучияның тазалауынан қашқан Кхмер Республикасының бұрынғы әскерлері милицияны басып алуға үлкерді. Ал басқа жерлерде саяси өтілі жоқ жергілікті шаруалар көпшілік құрады. Ауылдар ақырында әрқайсысы оннан жиырмаға дейін адамнан тұратын милиция жасақтарын құра алды, ал кіші аудандар он бестен отызға дейін адамнан құралды. Көбінесе милиция мүшелері нашар даярланған және жабдықталмаған, тек Вьетнамнан келген советтік шағын қарулары немесе Кхмер Республикасына жылдар бұрын берілген америкалық қарулары болды. 1980-жылдардың ортасы мен соңында партия мен әскери билік милицияны консолидациялауға тырысты. Жанама деректерге сүйенсек, камбоджалықтардың жергілікті күштерге қосылуға деген ынтасы онжылдықтың басындағыдай болмады. Дегенмен, елдің барлық аймақтарында, тіпті ауылдарда, жеке зауыттарда және күріш далаларында жұмыс істейтін ынтымақтастық топтарында милиция бөлімшелері құрылды. Кейбір бөлімшелердің міндеті өз аймақтарындағы партизандық топтарды іздеу және жою немесе кемінде олардың қозғалысы туралы жоғары әскери билікке хабарлау болды. Тайланд шекарасында милиция K5 жобасына қатысты және бұл кедергіге қарауыл қою мен оны қорғау міндеті де оларға жүктелді. Алайда, шекарадан алыс аудандарда жергілікті күштер көбінесе қорғанысқа бағытталды және ресми камбоджалық дереккөздерге сәйкес, "өндіріс, байланыс желілері, өндіріс орындары, каучук плантациялары, балық аулау алаптары, орман пайдалану аймақтары және т.б. сақтау міндетіне ие болды". Міндеттерінің барлығында милиция бөлімшелері жергілікті партия және үкімет комитеттеріне есеп берді, олар өз кезегінде милиция мүшелерін жұмысқа алу, идеологиялық тәрбиелеу және оқыту үшін жауапты болды. Бірақ жергілікті билік органдарына өздерінің құзыретінде милиция жасақтарын құру үшін орталық үкіметтен қаржылық көмек түсуі мүмкін еді. Әскери және қауіпсіздік міндеттерінен басқа, милиция мүшелері экономикалық өндіріс қызметіне қатысып, өз бөлімшелерін мүмкіндігінше дербес етуі күтілді.

The third echelon in the KPRAF consisted of the village militia, or local forces. This armed force originated in the 1979 to 1980 period, when directives by the party and the newly proclaimed government mandated the raising of a militia in each village and subdistrict. This objective coincided with the desire of the Vietnamese military authorities to create small local force units in the rural communities along the Thai Cambodian border, thereby transforming these frontier settlements into combat hamlets that would help to keep the insurgents at bay. According to instructions relayed to village authorities, former officials and soldiers of the defunct Democratic Kampuchea regime were to be excluded from the militia, and preference was to be given to recruiting former Khmer Rouge victims. This recruitment policy initially was quite successful, as there was no dearth of Cambodians who had either grievances against the previous regime or the simple desire to protect their homes and their villages from attack by Khmer Rouge guerrillas. In some localities, former soldiers of the Khmer Republic who had escaped the purges of Democratic Kampuchea were able to dominate the militia. In others, local peasants without political antecedents were in the majority. Villages were able eventually to raise militia forces of ten to twenty personnel each, while subdistricts mustered fifteen to thirty personnel. In virtually all cases, militia members were ill trained and ill equipped, possessing only Soviet small arms from Vietnam, or hand me down United States weapons provided years before to the Khmer Republic. In the mid to late 1980s, party and military authorities were attempting to consolidate the militia. Indirect evidence suggested that, among the Cambodian citizenry, enthusiasm for joining the local forces had waned considerably since the early years of the decade. Militia units were formed throughout the country, nevertheless, even in the hamlets, in the individual factories, and in the solidarity groups working in the rice fields, in some cases. Some units had offensive missions to search out guerrilla bands in their localities and to destroy them, or at least to report their movement to higher military authorities. On the Thai border, the militia participated in Project K 5. The militia also had the duties of patrolling and protecting this barrier. Away from the frontier, however, the local forces generally were oriented defensively and, according to official Cambodian sources, were "entrusted with the duty of defending production, communication lines, production sites, rubber plantations, fishing grounds, forest exploitation areas, and so on." In all of their duties, the militia units reported to local party and government committees, which in turn were responsible for the recruitment, indoctrination, and training of militia members. Some financial support from the central government, however, may have been available to local authorities to raise militia units within their jurisdictions. In addition to their military and security duties, militia members were expected to participate in economically productive activities and to make their units as self sufficient as possible.

Әскери-теңіз флоты

KPRAF-тің негізінен құрлық әскерлері болған үш деңгейінен басқа, әскери құрылымға шағын өзен және жағалау флоты кірді. Бұл соңғы күш бір батальоннан тұратын, оның сандық құрамы белгісіз, оның міндеті Тонле Сап (Ұлы көл) және Тонле Саптан бастау алатын Тонле Сап өзенінің Пномпеньге дейінгі бөлігін патрульдеу еді. Өз міндетін орындау үшін өзен флоты кем дегенде үш патрульдік кемемен жабдықталған, олардың әрқайсысы мұнараға орнатылған 75 мм-лік және екі ашық 20 мм-лік зениттік пулеметтерімен қаруланған. Флотта бір уақытта бір взводты тасымалдай алатын кем дегенде бір десанттық кеме болды. Өзен флотының командирі KPRAF Бас штабында бірге қызмет етті, онда ол теңіз күштерінің бас штабының бастығы міндетін атқарған болуы мүмкін.

Әуе күштері

1980-жылдардың ортасы мен соңында Хмер Республикасы кезінде дерлік тоқтатылған әуе қорғанысы корпусы немесе әуе күштері қайта құрылып жатты. Камбоджалық ұшқыштар мен техниктер КСРО-да оқып жатты, ал кейбіреулері елге оралған болатын.

Әскерге шақыру

Кампучия Халық Республикасында әскери қызмет міндетті болды. Камбоджалық 18-35 жастағы еркектер қарулы күштерде бес жыл қызмет етуге міндетті болды. Елдегі кадр тапшылығына байланысты 1985 жылы бұл мерзім үш жылдан бес жылға ұзартылды. Партиялық және үкіметтік лауазымды тұлғалардан құралған шақыру кеңестері барлық әкімшілік деңгейде құрылды; олардың негізгі қызметі – әскери қызметке жарамды жастарды іріктеу болды, бұл АҚШ-тың жергілікті таңдау қызметі кеңестерінің функцияларына ұқсас еді. Бұл кеңестердің құрылуы КПРАФ-тың бұрынғы әскер жинау тәсілдерін ығыстырған болуы мүмкін, себебі босқындардың айтуынша, олар кхмер жастарын күштеп жинап, жаппай қарулы күштерге шақырып отырған. Бұл бюрократиялық жаңалыққа қарамастан, әскерге шақырудан жалтарту кең таралғаны хабарланды, үкімет пен партиялық БАҚ бұл жағдайды әскерге шақыру және қарулы күштерде қызмет етудің патриоттық міндетіне баса назар аудару арқылы жасырын мойындады. Кхмер жастары негізгі, провинциялық немесе жергілікті күштерде қызмет етуді өздері таңдай ала ма, әлде квота жүйесі қолданылды ма, белгісіз қалды. Әйелдер де, ерлер де әскери қызметке жарамды болды. Партиялық басылым 1980 жылдардың басында КПРАФ-тың "кадрлар мен ерлер мен әйелдерден құралған жауынгерлер" және "халықтың ұлдары мен қыздарынан" тұратынын мәлімдеді. Ресми мәліметтерге сәйкес, жергілікті күштерде әйелдердің үлесі жоғары болды, 1987 жылы 28 000-нан астам әйел милиция бөлімшелеріне тіркелді, ал 1200-ден астамы Тайланд-Камбоджа шекарасындағы шекаралық бекіністерді салуға қатысты. Алайда, әйелдердің провинциялық және негізгі күштерде болуы расталмады.

Оқу орындары

КПРАФ өзінің вьетнамдық және кеңестік кеңесшілерінің көмегімен әскери мектептер желісін және өз құрамындағыларды даярлау орталықтарын құруға үлкен күш жұмсады. 1980 жылдардың басында мұндай он үш институт бар екені хабарланды. Пномпендегі ең белгілі мектептердің екеуі – Инженерлік мектеп және Техникалық мектеп. Бұл мектептердің әрқайсысы бір жылдық оқу бағдарламасына шамамен 300 студент қабылдады. Инженерлік мектеп, бұрынғы камбоджалық әскери академияда орналасқан, радиобайланыс, телекоммуникация, топография, карта оқу, механика, азаматтық және әскери инженерлік салалары бойынша курстар ұсынды. Инженерлік мектепті сәтті бітірген түлектер Техникалық мектепке түсуге құқылы болды (оны Кампучия КСРО Достық Техникалық институтымен шатастырмау керек). Техникалық мектепте қару-жарақ пен тактика сияқты инженерлік мектептегі деңгейден жоғары әскери ғылымдар пәндері оқытылды. Екі оқу орнында да вьетнам және орыс тілдері бойынша тілдік сабақтар берілді, сондай-ақ идеологиялық бағыттың үлкен көлемі ұсынылды. Пномпеньде, сонымен қатар, КПРАФ-тың кіші офицерлеріне арналған жаяу әскер мектебі; қарулы күштер үшін партиялық кадрларды даярлауға арналған саяси мектеп; әскери медициналық мектеп; және логистика мектебі болды. КПРАФ мектеп жүйесінің перспективті түлектері әскери білімін жетілдіру үшін шетелге бару мүмкіндігіне ие болды. 1980 жылдардың ортасында шамамен 1000 КПРАФ офицері Вьетнамдағы мектептерге және оқу орталықтарына жіберілді, ал тағы 500 адам Кеңес Одағында оқытылды. Бұл халықаралық әскери білім беру және оқыту бағдарламасы, сондай-ақ барлық әскери мектептер желісі КПРАФ Бас штабының Оқу басқармасымен басқарылған деп есептелді, ол Ұлттық қорғаныс министрлігінің атынан жергілікті күштер деңгейіне дейінгі бағынышты бөлімдерге арналған мамандандырылған оқу директиваларын шығарды. Ұлттық деңгейден төмен, әр КПРАФ әскери аймағының өз оқу мектептері болды, ал қарулы күштерге қосылған камбоджалық жастар алғашқы әскери дайындықты осындай мекемелерде алады деп саналды. Оқу бағдарламаларында саяси, әскери, тактикалық және кәсіби пәндер қарастырылған. 1984 жылы шығарылған оқу директивасына сәйкес, провинциялық және жергілікті күштерге бөлімшелік оқуға баса назар аудару және осы нұсқауларды жауынгерлік патрульдер мен операциялармен алмастыру бұйырылды. Жергілікті командирлерге кадрлар мен жауынгерлер үшін жаттығулар өткізу, оқу алаңдарын және материалдық-техникалық жабдықтауды ұйымдастыру, білікті оқытушыларды таңдау, оқу кестесін жасау және курсқа қатысу үшін персоналды іріктеу тапсырылды.

The KPRAF, with the aid of its Vietnamese and Soviet advisers, made a considerable effort to establish a network of military schools and training centers for its personnel. In the early 1980s, about thirteen such institutions were reported to be already in existence. Two of the better known schools in Phnom Penh were the Engineering School and the Technical School. Each of these schools enrolled about 300 students, in curricula lasting one year. The Engineering School, located in the former Cambodian military academy, offered courses in radio, telecommunications, topography, map reading, mechanics, and civil and military engineering. Successful completion of courses at the Engineering School qualified graduates for the Technical School (not to be confused with the civilian Kampuchea USSR Friendship Technical Institute). The Technical School offered military science subjects, such as weapons and tactics, a higher level than those given by the Engineering School. Both institutions offered language instruction in Vietnamese and in Russian as well as heavy doses of ideology. In Phnom Penh, there also was an Infantry School, presumably for junior officers in the KPRAF; a Political School to train party cadre for the armed forces; a military medical school; and a school for logistics. Promising graduates of the KPRAF school system had the chance to go abroad for further military education. In the mid 1980s, about 1,000 KPRAF officers had been sent to schools and to training centers in Vietnam, and an additional 500 were being trained in the Soviet Union. This international military education and training program, as well as the entire network of service schools, was believed to be administered by the Training Department of the KPRAF General Staff, which issued specialized training directives in the name of the Ministry of National Defense to subordinate echelons down to the local force level. Below national level, each KPRAF military region had its own training schools, and Cambodian youths who joined the armed forces were believed to receive their initial military training in such institutions. Instruction reportedly covered political, military, tactical, and vocational subjects. According to a training directive issued in 1984, provincial and local forces were ordered to stress unit training and to vary these instructions with actual combat patrols and operations. Local commanders also were directed to conduct drills for cadres and combatants, to arrange for training areas and materials, to select qualified training officers, to develop training schedules, and to select personnel for course enrollment.

Квоталар

KPRAF-та жалақы мен жәрдемақылар туралы соңғы деректер жетіспеді. 1980 жылдардың басында қатардағы сарбаздардың әскери жалақысы айына үш-төрт долларға балама риел (риелдің құнына қараңыз) құрады. Бұған қоса, айына 16-22 килограмм күріш рационы берілді, ол бір килограммына бір риел жеңілдікпен ұсынылды. Барлық деңгейдегі жергілікті командирлер өз қарауындағы барлық қызметкерлерге жалақы мен азық-түлікті уақтылы жеткізуді қамтамасыз етуге міндеттелді. Тұрақты гарнизондағы сарбаздар аз жалақыларын жеке немесе бөлімдік бау-бақшалар отырғызу арқылы, сондай-ақ мүмкіндігі болған жағдайда құс немесе мал өсіру арқылы толықтыруға шақырылды. Ішкі майдандағы ардагерлерге және белсенді қызметтегі қамқоршыларынан айырылған әскерилерге көрсетілетін қамқорлық орталықтандырылмады және бірлік топтарына (Кром Самаки) және жергілікті деңгейдегі түрлі партиялық және үкіметтік комитеттерге жүктелді.

Әскери сот

KPRAF-та әскери сот жүйесі болды, бірақ оның қызмет ету ерекшеліктері белгісіз болды. Конституцияда әскери соттар көзделген, ал KPRAF әскери түрмелер желісін сақтап тұрды. Ұлттық деңгейдегі басты әскери түрме – Пномпеньдің Туол Сленг аймағында орналасқан Т-1 түрмесі болды. T-1 түрмесінің басшылары Ұлттық қорғаныс министрлігіне есеп берді. KPRAF-тың төрт әскери аймағында, сондай-ақ, мүмкін, облыстық деңгейде де басқа әскери түрмелер болды. KPRAF әскери полициясы әскери жазалау жүйесінің күзетшілері және басшылары ретінде жұмыс істеді.