Кіріспе

Гарри Тюрк (8 наурыз 1927 жыл - 24 қараша 2005 жыл) – неміс жазушысы.

Өмір

1934 жылы Түрк отбасымен Нойштадтқа көшіп келді. Кәсіптік училищені бітірген соң, ол неміс теміржол жүйесінде (Reichsbahn) жұмыс істеді. 1944 жылы әскерге шақырылып, Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін ол Нойштадтқа қайтып келді, соғыс аяқталғаннан кейін қала Прудник деп аталды. Бірақ ол Польшадан Веймарға қашуға мәжбүр болды. 1946 жылдан 1948 жылға дейін ол Шығыс Германиядағы "Еркін неміс жастары" ұйымында жұмыс істеді. Әртүрлі жұмыстардан кейін ол бірнеше газетте журналист болып жұмыс істеді және Вьетнам соғысы кезінде Оңтүстік-Шығыс Азияда, сондай-ақ Кореяда тілші болып жұмыс істеу мүмкіндігіне ие болды. Ол "Агент Оранж" өмір бойына әсер ететінін айтты. 1953 жылы үйленді. 1956-1958 жылдары қытайлық "China Pictorial" журналында жұмыс істеді. 1964-1980 жылдар аралығында Шығыс Азияға (Лаос, Камбоджа, Вьетнам, Корея, Қытай сияқты елдерді қоса) бірнеше сапардан кейін Веймарға оралды. 1971-1983 жылдары ол Тюрингиядағы жазушылар одағының төрағасы болды. 1995 жылы неміс ПЕН ұйымынан шықты.

Жұмыс

2004 жылы жарық көрген «Треффпункт Ваһрхайт» кітабымен Тюрк барлығы алпыс кітап жариялады, оның ішінде романдар, ғылыми-танымдық әдебиет, балалар кітаптары және сценарийлер бар. Оның тақырыптары мен көркем әдебиеті оны Шығыс Германияда ерекше танымал етті, ал кітаптары тоғыз түрлі тілде тоғыз миллион данамен басылды. Дегенмен, Батыс Германияда ол көпке танылмады. Оның ең белгілі туындылары – соғысқа қарсы «Die Stunde der toten Augen» романы, сондай-ақ «Амок» және «Der Gaukler» романдары. Оның көптеген романдары Оңтүстік-Шығыс Азияда немесе оның туған жері – Жоғарғы Силезияда өтеді. Өмірінің соңғы жылдарында ол біріккен Германиядағы өзекті саяси мәселелерді қамтыды. Тюрк саяси тақырыптарымен және романдарының ішінде жиі кездесетін секс сахналарымен байланысты өте даулы автор болды. «Der Gaukler» романында ол Александр Солженицынды ЦРУ-дың құралы ретінде бейнеледі. Алайда, Социалистік Бірлік партиясының мүшесі Тюрк коммунистік кеңістікте де пікір қақтығыстарын тудырды, мысалы, «Die Stunde der toten Augen» (1957) романында неміс әскерлерінің Қызыл Армияға қарсы шайқасқан көріністерін суреттеуімен.