Curtiss SO3C Seamew: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің барлау ұшағы. SOC Seagull-дың жаңартылған нұсқасы, бірақ тұрақсыздық және қозғалтқыш мәселелеріне тап болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің стандартты барлау ұшағы
US navy standard reconnaissance plane
Curtiss SO3C Seamew ұшағы Curtiss Wright Corporation компаниясымен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің стандартты флотплан барлаушысы ретінде SOC Seagull ұшағының орнын алмастыру мақсатында әзірленді. Curtiss компаниясы SO3C ұшағын Seamew деп атады, бірақ 1941 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері оны Seagull деп атай бастады – бұл ат орнына келген ұшақтың (Curtiss SOC, екі қанатты ұшақ) атымен бірдей болғандықтан, шатасу тудырды. Британдық Корольдік теңіз күштері өздері тапсырыс берген SO3C ұшақтары үшін Curtiss атауын, яғни Seamew-ды сақтап қалды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің басты талаптарының бірі – SOC Seagull ұшағының жаңа ұшағы бір орталық жүзу құрылғысымен мұхит кемелерінен де, ал жүзу құрылғысы дөңгелекті шассимен ауыстырылған құрлықтағы әскери базалардан да ұшып-қонуға қабілетті болуы керек еді.
The Curtiss SO3C Seamew was developed by the Curtiss Wright Corporation as a replacement for the SOC Seagull as the United States Navy's standard floatplane scout. Curtiss named the SO3C the Seamew but in 1941 the US Navy began calling it by the name Seagull, the same name as the aircraft it replaced (the Curtiss SOC a biplane type), causing some confusion. The British Royal Navy kept the Curtiss name, Seamew, for the SO3Cs that they ordered. One of the US Navy's main design requirements was that the SOC Seagull's replacement had to be able to operate both from ocean vessels with a single center float and from land bases with the float replaced by a wheeled landing gear.
Жобалау және әзірлеу
SO3C ұшағы қолданысқа енген сәттен бастап екі маңызды кемшілікке тап болды: ұшу кезіндегі тұрақсыздық және Ranger ауамен салқындатылатын, кері V пішіндес тік қозғалтқышымен байланысты мәселелер. Тұрақсыздық мәселесі көбінесе жоғары көтерілген қанат ұштары және артқы бақылаушының кабинасын жабатын үлкен артқы құйрық бөлігі арқылы шешілді. Қосымша құйрық бөлігі артқы бақылаушының жылжымалы шатырына бекітілді, ал ұшқыштар шатыр ашық болғанда да тұрақсыздық сақталатынын айтты; шатыр көбінесе ашық болатын, себебі ұшақтың басты міндеті – барлау болды. Ұшу тұрақсыздығы мәселесі ақырында шешілді (бірақ толыққанды емес), ал Ranger XV 770 қозғалтқышы көптеген түзетулерге қарамастан, үлкен сәтсіздікке ұшырады. Нашар ұшу көрсеткіштері мен нашар техникалық қызмет көрсету деректері 1944 жылы SO3C ұшақтарын АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бірінші бағытты бөлімдерінен алуға әкелді. Ал ескі екі қанатты SOC ұшақтары штаттан тыс оқу бөлімдерінен алынып, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін көптеген АҚШ әскери кемелерінде қайтадан бірінші бағытты қызметке қойылды.
From the time it entered service the SO3C suffered two serious flaws: inflight stability problems and problems with the unique Ranger air cooled, inverted V shaped inline engine. The stability problem was mostly resolved with the introduction of upturned wingtips and a larger rear tail surface that extended over the rear observer's cockpit. The additional tail surface was attached to the rear observer's sliding canopy and pilots claimed there were still stability problems when the canopy was open; the canopy was often open because the aircraft's main role was spotting. While the in flight stability problem was eventually addressed (although not fully solved), the Ranger XV 770 engine proved a dismal failure even after many attempted modifications. Poor flight performance and a poor maintenance record led to the SO3C being withdrawn from US Navy first line units by 1944. The older biplane SOC was taken from stateside training units and restored to first line service on many US Navy warships until the end of World War II.
Корольдік теңіз флотының қызметі
SO3C 1 ұшақтарының бірнешеуі, тұрақты шасси нұсқасы, Корольдік Әскери-теңіз күштерінің Әуе күштеріне Lend-Lease шарты бойынша тапсырыс берілді. ӘТК қызметінде SO3C "Seamew" деген атау алды, бұл атау 1950 жылдары Short Seamew үшін қайта қолданылды. Ұшқыштар оны "Теңіз сиыры" деп атады. Леттис Кертис өзінің "Ұмытылған ұшқыштар" кітабында "стандартты отын бактерілері 300 галлонға дейін сыйымды болса да, ол 80 галлонмен ғана көтеріле алатын" еді деп жазды, себебі осы көлем Ауа көлігінің қосымша ұшулары үшін шекті мән болды. Сонымен қатар, ұшақ әуеге көтерілер алдында құйрығын көтеру қажет болды, өйткені "одан қалпына келтіру мүмкін емес және рульді басқару жоқ жағдайда ұшып кету қаупі бар еді". Осы тәжірибелі ұшқыштың соңғы пікірі: "Соғыс уақытында да мұндай ұшақты зауыттан қабылдап алу және Атлант мұхиты арқылы бағалы жүк тасымалдауға орын беру қиынға түсер еді". ӘТК үшін алғашқы партияда орталық бомба тірегі және тоқтату құрылғысы болжанатын. Кейінірек Seamew Mk. I деп белгіленген нұсқалары SO3 2C модификациясы болды. 250 Seamew ұшағына квота берілді, ал шамамен 100-і жеткізілді, соңғы партиясы Vought Kingfisher ұшақтарының қосымша жеткізілімдеріне орын беру үшін қабылданбады. ӘТК-ге жеткізілімдер 1944 жылдың қаңтарында басталды. Сол жылдың қыркүйек айында ол ескірген деп жарияланды және 1945 жылы қызметтен толық алынып тасталды. SO3C 1K Queen Seamew ретінде пайдалануға берілуі тиіс еді, бірақ 30 данаға берілген тапсырыс жойылды. Seamew ұшақтары No. 744 NAS және No. 745 NAS эскадрильяларымен бірге Канаданың Новая Шотландия провинциясындағы RCAF Ярмут әскери-әуе базасында, сондай-ақ Ұлыбританияның Хэмпшир округінде орналасқан No. 755 NAS эскадрильясымен бірге қызмет етті.
A number of the SO3C 1s, a fixed undercarriage version, were ordered by the Royal Navy Fleet Air Arm under the terms of Lend Lease. In RN service the SO3C was given the designation "Seamew", a name used again in the 1950s for the Short Seamew. Crews gave it the name "Sea Cow". Lettice Curtis, in her book Forgotten Pilots, stated "that although its standard fuel tanks held 300 gallons, it would only just take off with the eighty gallons" fixed as the maximum for Air Transport Auxiliary trips. In addition the tail needed to be raised before becoming airborne, as "it was possible to take off in an attitude from which it was both impossible to recover and in which there was no aileron control." The final comment from this experienced pilot was "it is hard to imagine how, even in wartime, such an aircraft could have been accepted from the factory, let alone given valuable cargo space across the Atlantic." The first batch for the RN was to have a centreline bomb rack and arrestor gear. Later versions, known as the Seamew Mk. I, were the SO3 2C variant. 250 Seamews were allocated and some 100 actually delivered, the last batch was refused in favour of additional Vought Kingfishers. Deliveries to the RN started in January 1944. It was declared obsolete in September the same year and completely removed from service in 1945. The SO3C 1K was to have been taken into service as the Queen Seamew, but an order of 30 was canceled. Seamews served with No. 744 NAS and No. 745 NAS at RCAF Yarmouth, Nova Scotia , Canada, and with No. 755 NAS based in Hampshire, UK.