Екінші дүниежүзілік соғысындағы еврей партизандық отряды
Bielski partisans
Екінші дүниежүзілік соғысында еврей партизандық отряды – Бельскилер. 1200-ге жуық адамды құтқарып, нацистерге қарсы күресті. Тарих, Холокост, қаһармандық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі еврей партизандық отряды
Jewish partisan unit during World War II
Биелски партизандары – еврейлерді қырып-жоюдан құтқарып, неміс басқыншылары мен олардың қолдаушыларымен Новогорудок және Лида аймақтарында (қазіргі Батыс Беларусь) шайқасқан еврей партизандарының отряды. Партизандық отрядты қоғамды ұйымдастырып, басшылық еткен поляк еврейлері Биелскилер отбасының атымен атады. Биелски партизандары екі жылдан астам орманды мекен етті. Соғыс аяқталған кезде олардың қатарында 1236 адамға дейін жетті, олардың көп бөлігі – балалар мен қарттар сияқты жауынгер емес адамдар еді. Көптеген еврейлер Биелски партизандарын соғыс пен Холокост қаупінен көптеген босқындарды құтқарып қалғандықтары үшін батырлар деп санайды. Дегенмен, олардың еврей емес халықпен қарым-қатынасы шиеленісіп, кейде зорлыққа дейін жеткендіктен, олардың соғыс кезеңіндегі іс-әрекеттері Польшада пікір таласына түскен.
The Bielski partisans were a unit of Jewish partisans who rescued Jews from extermination and fought the German occupiers and their collaborators around Novogrudok and Lida in German occupied Poland (now western Belarus). The partisan unit was named after the Bielskis, a family of Polish Jews who organized and led the community. The Bielski partisans spent more than two years living in the forest. By the end of the war they numbered as many as 1,236 members, most of whom were non combatants, including children and the elderly. The Bielski partisans are seen by many Jews as heroes for having led as many refugees as they did away from the perils of war and the Holocaust. However, as their relations with the non Jewish population were strained and occasionally violent, their wartime record has been the subject of some controversy in Poland.
Өмірбаян
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Биелски отбасы Новогрудок маңындағы Станкевичте (Станкевичи) диірменшілер және азық-түлік сатушылар болып жұмыс істеген. Соғыс басталғанда бұл аймақ Польшаға қарасты болса, 1939 жылдың қыркүйегінде Кеңес Одағы басып алды (Польшаның қыркүйек науқаны және 1939 жылғы Польшаға Кеңес Одағының басып кіруі, нацистік Германия мен Кеңес Одағы арасындағы Молотов-Риббентроп келісіміне сәйкес). Соғысқа дейін Тувия Биелски поляк армиясында оқыған. Резервтік қызметтен кейін ол саудамен айналысып, кейін контрабандист болды. Шығыс Польшаны Кеңес Одағы басып алғаннан кейін, Биелски отбасының қалған бөлігі Кеңес үкіметінде төменгі дәрежедегі әкімшілер болып қызмет етті, ал Тувия Биелски комиссар болды. Бұл Биелскилердің көршілерімен қарым-қатынасын ушықтырды, олардың көптегені Кеңес репрессияларына ұшырады. 1941 жылдың 22 маусымында басталған Барбаросса операциясы барысында, немістер аймақты басып алып, геноцидтік саясатын жүзеге асырған кезде Новогрудокта еврей геттосы құрылды (Польшадағы Холокост және Беларусьтегі Холокостті қараңыз).
Before World War II, the Bielski family had been millers and grocers in Stankiewicze (Stankievichy), near Novogrudok, an area that at the outbreak of the war belonged to Poland and in September 1939 was occupied by the Soviet Union (cf. Polish September Campaign and Soviet invasion of Poland (1939)) in accord with the Molotov–Ribbentrop Pact between Nazi Germany and the Soviet Union. Before the war, Tuvia Bielski had received training in the Polish Army. After performing reserve duty, he engaged in trade, eventually becoming a smuggler. Under the Soviet occupation of eastern Poland, the remainder of the Bielski family served as low level administrators for the Soviets, with Tuvia Bielski becoming a commissar. This strained the Bielskis' relations with their neighbours, many of whom were subjected to Soviet repression. During Operation Barbarossa, the German invasion of the Soviet Union beginning 22 June 1941, a Jewish ghetto was established within Novogrudok, as the Germans took over the area and implemented their genocidal policies (see Holocaust in Poland and Holocaust in Belarus).
Құрылу
Төрт Bielski ағайындысы, Тувия, Александр (сонымен қатар "Зус" деп белгілі), Асаэль және Арон, 1941 жылдың 8 желтоқсанында геттода ата-аналары мен басқа да отбасы мүшелері өлтірілгеннен кейін жақын орманға қашып кетті. 1942 жылдың көктемінде 13 көршілерімен бірге партизандық ұрыс бөлімінің ядросын құрды. Бөлімше бастапқыда шамамен 40 адамнан тұрды, бірақ тез өсті. Бөлімше командирі – 1927 жылдан 1929 жылға дейін Польша армиясында қызмет етіп, капрал шеніне жеткен ең үлкен ағасы Тувия болды. Ол сионистік жастар қозғалысына қызығушылық танытты. Налибоки ормансында баспана іздеп жүрген бөлімшесіне жаңа мүшелерді тарту үшін ол аймақтың геттоларына елшілерді жіберді. Жүздеген ерлер, әйелдер мен балалар ақырында Bielski лагеріне келді; ең көп санында бөлімшеде 1236 адам болды, олардың 70 пайызы әйелдер, балалар және қарттар еді; ешкімді кері қайтарған жоқ. Кейбір деректерде бай партизандар мен лагерь тұрғындарының кедейлігі арасындағы теңсіздік көрсетілген. Тувия Биелскидің лагерьде тұратын туысы, қызына айтқандай, әйелдер кіргенде жалаңаш киімдерін шешіп, іш киімдерін "кіру билеті" ретінде беруге мәжбүр болды. Алайда, олардың басты міндеті – жергілікті халықтан азық-түлік және басқа да жабдықтарды күштеп алу болды. Тувия Биелски: "Мен он неміс солдатын өлтіргеннен гөрі бір еврей әйелді құтқаруды артық көрер едім", – деді. Bielski партизандарының нысанасына еврейлерге сатқындық жасаған неместер мен олардың серіктестері кірді, мысалы, белорус ерікті полиция қызметкерлері мен жергілікті тұрғындар, сондай-ақ олардың отбасылары. Бір жағдайда Bielski партизандары екі еврей қызын немістерге сатқан белорус отбасының 12 мүшесін өлтірді. Тағы бір жағдайда, Bielski партизандары Иван Цвиркестен (еврей әйелі бар серіктес) алған аты-жөндері бойынша бірнеше серіктестерді өлтірді. Олар сондай-ақ саботаж жасады. 1943 жылдың басында неміс ұшақтары аймақта 50,000 рейхсмарка сыйлықпен Тувия Биелскиді ұстауға көмектесу туралы хабарламалар таратты; бұл сома кейіннен 100,000 RM-ге дейін екі есеге артты. Христиан халқына арналған хабарламалар еврейлерге де жетіп, орман лагеріне қашуға жігерлендірді. 1943 жылдың тамызында немістер Налибоки ормансындағы ауылдар мен партизандық топтарға қарсы ірі тазалау операциясын – "Герман" операциясын ("үлкен аң ауы" деп те аталды) жүргізді. Орман мен оның маңындағы партизандар ауыр қатысуға ұшырады. Bielski партизандары шағын топтарға бөлініп, Ясиново ормансындағы бұрынғы базаларына қайта жиналды. Налибоки ормансының маңындағы қауымдар қиратылды, немістер жұмыс істеуге жарамды еврей емес тұрғындарды Германияға құлдық жұмысына айдады және қалғандарының көпшілігін өлтірді. Адам аулаудан бұрын баспанасыз босқындардың көп бөлігі геттодан қашқан еврейлер болды, бірақ 1943 жылдың күзінде орманды аралап жүргендердің арасында құтылуға қол жеткізген еврей емес белорустар, поляктар және ромалар да болды. Көптегендер партизандық топтарға, кеңестік ұйымдар құрған арнайы отбасы лагерьлеріне, ал кейбіреулері аймаққа оралған және қосылуға дайын болғандарды қабылдаған Bielski тобына қосылды. Немістер көптеген елді мекендерді қиратып тастағанмен, орманның ішінде және айналасында өмірді қамтамасыз ете алатын көптеген нәрсе қалды. Егістік жерлер, бау-бақшалар, ара ұялары өнімдерін берді және орманды қоршаған аймақта мал жайылып жүрді. Ауылдардың ғимараттары ішінара қиратылғанмен, құрылыс материалдарының көп бөлігі, сондай-ақ кейбір тұрмыстық заттар пайдалануға жарамды болып қалды. Bielski тобы осы материалдардың көп бөлігін жинап, егістікке көмектесті. Bielski партизандары ақырында генерал Платонның (Василий Ефимович Чернышев) басшылығымен Налибоки ормансының маңындағы кеңес ұйымдарымен байланыс орнатты. Кеңес командирлерінің Bielski жауынгерлерін өздерінің құрамына қосуға жасаған бірнеше әрекеттеріне қарсылық көрсетілді, еврей партизандық тобы өзінің тұтастығын сақтап, Тувия Биелскидің басшылығында қалды. Бұл оған еврейлердің өмірін қорғау және жауынгерлік әрекеттермен айналысу миссиясын жалғастыруға мүмкіндік берді, бірақ бұл кейінірек қиындық тудырды. 1943 жылдың қыркүйегінде генерал Платон топты бөлуге бұйрық берді. Бірінші топ, Орджоникидзе (танымал грузин коммунисі), 180 адамнан тұрды, олардың көп бөлігі еврейлер еді (командирі еврей емес Люшенко болды). Қалғандары Калинин (совет мемлекетінің басшысы) деп аталды және Налибоки ормансында орналасқан, ормандағы басқа партизандық топтарға қызмет көрсеткен және саботаж және диверсиялық әрекеттерге қатысқан 800 адамды, оның ішінде 160 қарулы қорғаушыны қамтыды. 1944 жылдың 1 сәуірінде топ Bielski отряды деп қайта аталды. Аймақ немістер тарапынан басылып, көптеген ауылдар толығымен өртенгендіктен, жергілікті халықтың жағдайы өте қиын болды.
The four Bielski brothers, Tuvia, Alexander (also known as "Zus"), Asael, and Aron, fled into the nearby forests after their parents and other family members had been killed in the ghetto on 8 December 1941. In the spring of 1942, together with 13 ghetto neighbors, they formed the nucleus of a partisan combat unit. The unit originally numbered some 40 people, but quickly grew. The unit's commander was the oldest brother, Tuvia, who had served in the Polish Army from 1927 to 1929, rising to the rank of corporal. He had been interested in the Zionist youth movement. He sent emissaries to infiltrate the area's ghettos, recruiting new members to the unit, which was sheltering in the Naliboki forest. Hundreds of men, women, and children eventually found their way to the Bielski encampment; at its peak, the unit hosted 1,236 people, 70 per cent of them women, children and elderly; no one was turned away. Some accounts note the inequality between well off partisans and poor inhabitants of the camp. According to one of Tuvia Bielski's cousins who lived in the camp, relayed to her daughter, women were forced to strip naked upon entry and give up their underwear as a form of "entry ticket". Their main task, though, was forced requisitioning of food and other supplies from the local population. Tuvia Bielski said "I would rather save one old Jewish woman than kill ten German soldiers". The Bielski partisans' targets also included the Germans and their collaborators who had betrayed or killed Jews, such as Belarusian volunteer policemen and local inhabitants, as well as their families. In one case, the Bielski partisans killed some 12 people from a Belarusian family who had betrayed two Jewish girls to the Germans. In another, the Bielski partisans killed several collaborators whose names they extracted from Ivan Tzwirkes, a collaborator with a Jewish wife. They also conducted sabotage. At the beginning of 1943 German planes dropped leaflets in the area promising a 50,000 Reichsmark reward for assistance in the capture of Tuvia Bielski; this figure was subsequently doubled to 100,000 RM. The leaflets, which were intended for the Christian population, also reached Jews and provided motivation and courage to attempt an escape to the forest camp. In August 1943 the Germans conducted a major clearing operation, Operation Hermann (also dubbed the "big hunt"), against villages and partisan groups in the Naliboki forest. Partisan groups in the forest and surrounding villages suffered major casualties. The Bielski partisans, however, split into small groups and assembled back in their former base in the Jasinowo forest. The communities around the Naliboki forest were devastated, the Germans deported the non Jewish residents fit for work to Germany for slave labor and murdered most of the rest. Prior to the manhunt, homeless refugees were mainly Jews who had escaped the ghetto, but in the fall of 1943 non Jewish Belarusian, Polish, and Roma who managed to flee roamed in the forest. Many joined partisan units, special family camps set up by the Soviets, and some joined the Bielski group who returned to the area and accepted anyone willing to join. While the Germans wrecked many communities, much was left behind in and around the forest that could sustain life. Fields, orchards, and beehives all had their produce and farm animals roamed the area around the forest. While the buildings of the villages were partially demolished, much of the building material was left usable as well as some household goods. The Bielski group foraged and gathered much of these materials, and tended to the fields. The Bielski partisans eventually became affiliated with Soviet organisations in the vicinity of the Naliboki forest under General Platon (Vasily Yefimovich Chernyshev). Several attempts by Soviet commanders to absorb the Bielski fighters into their units were resisted, and the Jewish partisan group retained its integrity and remained under Tuvia Bielski's command. This allowed him to continue his mission of protecting Jewish lives and engaging in combat activity, but it would prove a problem later on. In September 1943 General Platon ordered the splitting of the group. The first group, named Ordzhonikidze (a famous Georgian communist), was a 180 mainly Jewish fighting detachment (commanded by a non Jew Lyushenko). All the rest were designated as Kalinin (named for the Soviet head of state) and included some 800 people, including 160 armed defenders, that were based in Naliboki forest and provided services to other partisan groups in the forest as well as participating in sabotage and diversionary actions. On 1 April 1944, the group was renamed as the Bielski otriad. As the region was already pacified by the Germans and many villages were burned to the ground, the local population was in an especially dire situation.
Жауынгерлік операцияларды бағалау
Партизандық құжаттамаға сәйкес, 1943 жылдың күзінен 1944 жылдың жазына дейінгі аралықта Биелски жасағы (1140 еврей, оның ішінде 149 қарулы жауынгер) 38 жауынгерлік тапсырма орындағанын мәлімдеді, нәтижесінде екі локомотив, 23 вагон, 32 телеграф тірегі және төрт көпір қиратылды. Жалпы, Биелски партизандары соғыс барысында 381 жау жауынгерін жойғанын (ішінара советтік топтармен бірлесіп) және 50 адамын жоғалтқанын хабарлады. Казимеж Краевскийдің сөзіне қарағанда, 1943 жылдың қараша айында Тувия Биелски советтік басшылыққа жолдаған есебінде, екі жылдық операциялар кезінде Биелски отряды 14 неміс, 17 полиция қызметкері және 33 тыңшы мен науқас ойлы адамды өлтірген (Краевский бұл науқас ойлы адамдардың советтік партизандарына қарсы шыққан немесе тонауға қарсылық көрсеткен шаруалар болуы мүмкін деп санайды). Оның пікірінше, екі жыл ішінде 14 неміс өлтіру – онша маңызды көрсеткіш емес. Неміс әрекеттерінен кейін, Отандық армия бөлімі 120 сарбазды жоғалтып, орманнан шығуға мәжбүр болды, ал Миляшевскийдің орнына Столпце батальонына Адольф Пилх басшылық етті. 1943 жылдың қыркүйегінде Советтік Одақ Польшаның шығысындағы өз мақсаттарына қауіп төндіретін поляктардың нацизмге қарсы қозғалысына қарсы тұру саясатын бастады. Совет жағында күрескен Биелски партизандары поляк және советтік күштері арасындағы қақтығыстарға қатысты. 1944 жылдың 5 наурызында Зюстің жасағы мен советтік күштері бірлесіп поляк жауынгерлерінің тобына шабуыл жасап, 47 адамды өлтірді және 20-сын жарақаттады. 22 наурызда 20 еврей жауынгері нацистік колоннаны тұтқынға алып, 12 сарбазды жойды. Казимеж Краевскийдің мәліметінше, 1944 жылдың мамыр айында Столпцедегі Камень ауылына Биелски партизандары бар күш шабуыл жасады, нәтижесінде 23 Отандық армия сарбазы мен 20 бейбіт тұрғын қаза тапты. Басқалары генерал Платонға және басқа советтік шенеуніктерге хаттар жолдап, Тувия Биелскидің алтын мен әшекейлерді ұстап отырғанын, бұл партизандық бұйрыққа қайшы екенін мәлімдеді (ол бұйрық бойынша барлық құнды заттарды штабқа тапсыру керек еді). Бірлік мүшесі Степан Шупиен советтік шенеуніктерге Биелскиді қару сатып алу үшін ақшаны жымқырып алды деген айыппен тұтқындап, өлім жазасын беруді ұсынды. Советтік басшылық бөлімнің басшылығына алаңдап, Биелскинің қорқыту арқылы ақша жинауына қатысты ішкі тергеу бастады. Чернышев тергеу нәтижесінде Биелскиді барлық айыптан босатты. Биелски Кесслердің іс-әрекетін бүлік деп бағалап, оны сотқа тартып, өлім жазасын орындады.
According to partisan documentation, in the period from the fall of 1943 to summer 1944 the Bielski fighters (1,140 Jews, 149 of whom were armed combatants) claimed to have carried out 38 combat missions, destroying two locomotives, 23 train cars, 32 telegraph poles, and four bridges. In total, the Bielski partisans claimed during the war to have killed 381 enemy fighters (in part, jointly with Soviet groups) and to have lost 50 members. According to Kazimierz Krajewski, a November 1943 report from Tuvia Bielski to the Soviet command stated that in two years of operations Bielski Otriad killed 14 Germans, 17 policemen, and 33 spies and provocateurs (Krajewski thinks these likely included peasants unsympathetic to Soviet partisans or who had resisted being plundered). In his opinion, 14 Germans killed was not a substantial number for a two year period. Following the German action, in which the Home Army unit lost 120 men and was forced out of the forest, Miłaszewski was replaced with Adolf Pilch, who was placed in charge of the Stolpce battalion. By September 1943, the Soviets had begun a policy of confrontation against the Polish anti Nazi underground, which it saw as a threat to their aims in Eastern Poland. Fighting on the Soviet side, the Bielski partisans took part in clashes between Polish and Soviet forces. On 5 March 1944, Zus's fighter detachment and Soviet forces jointly attacked a group of Polish fighters, killing 47 and injuring 20 more. On 22 March 20 Jewish fighters managed to ambush a Nazi convoy and kill 12. According to Kazimierz Krajewski, in May 1944, the village of Kamień in Stolpce was attacked by a force including Bielski partisans; 23 Home Army soldiers and 20 civilians were killed. and others sent letters to General Platon and other Soviet officials that Tuvia Bielski was holding gold and jewelry in contradiction to partisan orders to hand these over to headquarters. A unit member, Stepan Szupien, suggested to the Soviets that they arrest and execute Bielski, accusing him of confiscating money under the pretext of buying weapons. The Soviet command, concerned about the unit's leadership, began an internal investigation into an alleged protection racket conducted by Bielski. Chernyshev cleared Bielski of the charges following an investigation. Bielski viewed Kessler's actions as rebellion, put Kessler on trial, and executed him.
Таратылуы
1944 жылдың жазында, Кеңес Одағының Багратион операциясынан кейін, оларға Беларусьті қайтадан бақылауға алуға мүмкіндік берген соң, Калинин жасағы, құрамында 1200-ге жуық адам болған, олардың 70 пайызы әйелдер, қарттар және балалар, Новогродекке кірді. Бір соңғы парадтан кейін олар таратылды. Бұрынғы кеңестік билікпен ынтымақтастыққа қарамастан, қарым-қатынас тез нашарлады. НКВД Биелский ағайындарынан соғыс кезінде жинаған қарақшылық туралы және "лагерьде социалистік идеалдарды іске асыра алмағаны" туралы сұрақ қоя бастады.
In the summer of 1944, following the Soviet Operation Bagration which allowed them to regain control over Belarus, the Kalinin unit, numbering some 1,200 of which 70 per cent were women, elderly and children, marched into Nowogródek. Following one final parade, they disbanded. Despite their previous cooperation with the Soviets, relations quickly worsened. The NKVD started interrogating the Bielski brothers about the rumors of loot they had reportedly collected during the war and about their failure to "implement socialist ideals in the camp".
Соғыстан кейінгі
Соғыстан кейін Тувия Биелски Польшаға оралды, содан кейін 1945 жылы қазіргі Израильге көшіп келді. Тувия мен Зус Нью-Йоркке қоныстанды, онда олар табысты жүк тасымалдау бизнесін жүргізді. Биелскилердің соңғы туысы Арон Биелски 1951 жылы АҚШ-қа көшіп келді. Ол өзінің атын "Арон Белл" деп өзгертті. Белл отбасының қалған бөлігі қазір Нью-Йорк штатының солтүстігі мен Калифорнияда тұрады. Арон Флоридада тұрады. Биелскилердің ешқайсысы да өз іс-қимылдары үшін ешқандай мойынсоқ немесе сыйақы іздемеді. Олардың туысы және партизан әрілесі Ехуда Биелски Израильге алғашқыда Иргун қатарында күресу үшін, содан кейін 1948 жылғы араб-израиль соғысында Израиль қорғаныс күштерінде лейтенант ретінде көшіп келді. Кейіннен Ехуда отбасымен Америкаға көшіп, кәсіпкер болды.
After the war, Tuvia Bielski returned to Poland, then immigrated to present day Israel in 1945. Tuvia and Zus eventually settled in New York where they operated a successful trucking business. The last living Bielski brother, Aron Bielski, immigrated to the US in 1951. He changed his name to "Aron Bell." The remainder of the Bell family now lives in upstate New York and California. Aron lives in Florida. None of the Bielskis ever sought any recognition or reward for their actions. Yehuda Bielski, their first cousin and fellow partisan, moved to Israel initially to fight in the Irgun and then as a lieutenant in the IDF in the 1948 Arab Israeli war. Later, Yehuda and his family moved to America where he became a businessman.
Кітаптар мен кино
Екі ағылшын тіліндегі кітап Биелскилердің тарихына арналған: Нехама Тектың "Defiance" (1993) және Питер Даффидің "The Bielski Brothers" (2004). Бұл топ тарихтың осы кезеңі туралы көптеген кітаптарда да еске алынады. Аллан Левиннің "Орманнан қашқандар: Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде еврейлердің қарсыласуы мен аман қалуының батырлық тарихы" (Fugitives of the Forest: The Heroic Story of Jewish Resistance and Survival During the Second World War) еуропалық ормандардағы еврей жауынгерлері мен босқындардың, соның ішінде Биелски партизандарының тарихын айтады. "Батылдықпен күресеміз: Холокостқа қарсылас жауынгерлердің естеліктері мен өлеңдері" (With Courage Shall We Fight: The Memoirs and Poetry of Holocaust Resistance Fighters) Франсис "Фрума" Гулкович Бергер мен Мюррей "Мотке" Бергердің соғысқа дейін, соғыс кезінде және соғыстан кейін Биелски бригадасының жауынгерлерінің өмірін баяндайды. 2006 жылы History Channel телеарнасы Диан Уордтың жазған және түсірген "Биелски ағайындылары: Ормандағы Иерусалим" (The Bielski Brothers: Jerusalem in the Woods) атты деректі фильмін көрсетті. Gazeta Wyborcza газетінің екі тілшісінің 2009 жылғы қаңтарда жарық көрген "Одвет: Правдзева история брачи Биелских" ("Аза: Биелски ағайындыларының нағыз тарихы") атты поляк тіліндегі кітабы плагиат деп айыпталып, қайтарып алынды. Эдвард Цвик сценарийін жазып, продюсерлік етіп, режиссерлік жасаған "Defiance" көркем фильмі 2009 жылғы қаңтарда халықаралық кинопрокатқа шықты. Фильмде Дэниел Крейг, Лив Шрайбер, Джейми Белл және Джордж Маккей Тивия, Зус, Асаэль және Арон Биелски рөлінде ойнады. Фильмге қарама-қарсы пікірлер білдіріліп, соғыста әртүрлі топтардың атқарған рөлі туралы сұрақтар туды.
Two English language books have focused on the Bielski story: Defiance (1993) by Nechama Tec and The Bielski Brothers (2004) by Peter Duffy. The group is also mentioned in numerous books about this period in history. Fugitives of the Forest: The Heroic Story of Jewish Resistance and Survival During the Second World War, by Allan Levine, tells the story of Jewish fighters and refugees in forests across Europe, including the Bielski partisans. With Courage Shall We Fight: The Memoirs and Poetry of Holocaust Resistance Fighters Frances "Fruma" Gulkowich Berger and Murray "Motke" Berger tells the story of two Bielski Brigade fighters before, during and after the war. In 2006, the History Channel aired a documentary titled The Bielski Brothers: Jerusalem in the Woods, written and directed by filmmaker Dean Ward. A book (January 2009) in Polish by two reporters from Gazeta Wyborcza, Odwet: Prawdziwa historia braci Bielskich (Revenge: The True Story of the Bielski Brothers) was accused of consisting of plagiarism and withdrawn. The feature film Defiance, co written, produced and directed by Edward Zwick, was released internationally in January 2009. It stars Daniel Craig, Liev Schreiber, Jamie Bell and George MacKay as Tuvia, Zus, Asael and Aron Bielski respectively. It opened to mixed reviews and raised questions about the roles various groups played during the war.