Гемпшир қойы – британдық тұқым, 1829 ж. пайда болған. Ол өнімділік пен еттің сапасымен ерекше. Тұқымды жақсарту үшін басқа тұқымдармен будандастырылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қой тұқымы
Breed of sheep
Хэмпшир Даун немесе Хэмпшир – британдық қой тұқымы. Ол шамамен 1829 жылы Саутдаун қойларын Ескі Хэмпшир тұқымы, Уилтшир Хорн және Беркшир Нотт қойларымен будандастыру нәтижесінде пайда болған. Бұл қойлардың барлығы мүйізді, ақ бетті болған және Хэмпшир Даунз деп аталатын ашық, өңделмеген, төбелі аймаққа тән болған. Хэмпшир Даун көбінесе соңғы әке ретінде қолданылады.
The Hampshire Down or Hampshire is a British breed of sheep. It originated in about 1829 from cross breeding of Southdowns with the Old Hampshire breed, the Wiltshire Horn and the Berkshire Nott, all horned, white faced sheep — these were native to the open, untilled, hilly stretch of land known as the Hampshire Downs. It is much used as a terminal sire.
Тарих
Джон Твинэм, Хэмпшир фермері, 1829 жыл шамасында Хэмпшир отарын Котсвольд қошқарларымен будандастырды. Нәтижесінде алынған жартылай асыл қошқарлар ықшам және мықты денелі болды, және 1835 жылдан бастап Ұлыбританиядағы алғашқы танылған тұқымдық Хэмпшир Даун үйірлерінің алты немесе одан да көп санына сатылды. XIX ғасырдың соңында Даунтон ауыл шаруашылығы колледжінде маңызды үйір сақталды. Саутдаун қойларының ұзын, қоңыр немесе қара түсті аяқтары болды, олар ерте пісіп, ең жақсы қой еті мен сапалы орташа жүн берді. Алғашқы Хэмпширлері үлкен, қалың, бірақ мықтырақ, пісіуі баяу, еті нашар, ал жүні ұзын, бірақ қалың болды. Саутдаун өзінің ерекше қасиеттерін басқа қой түрлері арқылы ұрпақтарына жеткізу қабілетімен әрқашан ерекшеленді, сондықтан ол тез арада Хэмпшир ұрпақтарына өз ерекшеліктерін сіңірді. Алғашқы тұқымның мүйіздері жоғалып кетті, беті мен аяқтары қараңғырланды, денесі тығыз, сүйектері кішіреу, арқасы кеңірек және түзу, аяқтары қысқа, еті мен жүнінің сапасы жақсарды, ал бұрынғы тұқымның жоғары мықтылығы мен үлкендігі, сондай-ақ үлкен басы мен римдік мұрны сақталды. 1890 жылдардағы Хэмпширлер ерте пісіп, тез майланды. Олар 6-7 фунт жүн қырқып, иіруге жарамды, ол Саутдаун жүннен ұзын, бірақ нашар болды. Нәтижесінде алынған қой еті майлы және арық, сондай-ақ шырынды және дәмді болды; тоқтылар үлкен болды және көбінесе ерте туып, нарыққа сату үшін өсірілді. Шындығында, Хэмпширді Саутдауннан сәл ірі, қалың және мықтырақ деп санауға болады. Бұл тұқым кейде Котсвольдпен будандастырылды, нәтижесінде таза Котсвольдке қарағанда шұжық өндірушілерге құндырақ жүн алынды. Саутдауннан басқа, Хэмпширдің құрамында Котсвольд қаны да бар. 18-шы ғасырда бұл тұқым АҚШ-қа көп мөлшерде әкелінді, бірақ Саутдаун және басқа ағылшын тұқымдары сияқты танымал болмады.
John Twynam, a Hampshire farmer, crossed his then Hampshire flock with Cotswold rams around 1829. The resultant half bred rams were compact and blocky animals, and from around 1835 were sold into six or more of what were to become the first recognised pedigree Hampshire Down flocks in the United Kingdom. An important flock was kept at Downton Agricultural College in the late 19th century. The Southdowns had long dark brown or black legs, matured early, produced the best of mutton and a fine quality of medium wool. The original Hampshire was larger, coarser, but hardier, slower to mature, with inferior flesh, and a longer but coarser wool. The Southdown had always been remarkable for its power of transmitting its special characteristics to its progeny by other kinds of sheep, and hence it soon impressed its own characteristics on its progeny by the Hampshire. The horns of the original breed have disappeared; the face and legs have become dark, the frame has become more compact, the bones smaller, the back broader and straighter, the legs shorter, and the flesh and wool of better quality, while the superior hardiness and greater size, as well as the large head and Roman nose of the old breed, still remain. Hampshires of the 1890s matured early and fattened readily. They clipped from 6 to 7 pounds of wool, suitable for combing, which was longer than Southdown wool, but less fine. The resultant mutton had a desirable proportion of fat and lean, and was juicy and fine flavoured; the lambs were large and were usually dropped early and fed for market. Indeed, the Hampshire may be considered a larger and trifle coarser and hardier Southdown. The breed was occasionally crossed with Cotswolds, when it produced a wool more valuable for worsted manufacturers than the pure Cotswold. In addition to Southdown, the Hampshire likely has a dash of Cotswold blood in its composition. Considerable importations of the breed were made to the United States in the 18th century, but it did not become so popular as the Southdown and some other English breeds.