409-585 жылдардағы Суэвтер Корольдігі: Галесия тарихы
Kingdom of the Suebi
Суэвтер Корольдігі: 409-585 жж. Ибериядағы герман корольдігі, Рим империясынан бөлінген алғашқы мемлекеттердің бірі. Галисия тарихы, визиготтар шапқыны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
409–585 жылдар аралығында Иберияның солтүстік-батысындағы герман мемлекеті
409–585 Germanic kingdom in northwestern Iberia
Суэбтер патшалығы (Regnum Suevorum), сондай-ақ Галисия патшалығы (Regnum Galicia) немесе Галисия суэбтерінің патшалығы (Galicia suevorum regnum) деп те аталады, Рим империясынан бөлінген алғашқы герман мемлекеттерінің бірі болды. Бұрынғы Рим провинциялары Галлекия және солтүстік Лузитанияда құрылған, бұл мемлекетті суэбтер шамамен 409 жылы құрды, ал 6 ғасырда ол Галлекиямен байланысты ресми түрде жарияланды. 585 жылға дейін тәуелсіздігін сақтап келді, содан кейін вестготтармен жаулап алынып, Испаниядағы вестготтар патшалығының алтыншы провинциясына айналды.
The Kingdom of the Suebi (Regnum Suevorum), also called the Kingdom of Galicia (Regnum Galicia) or Suebi Kingdom of Galicia (Galicia suevorum regnum), was a Germanic post Roman kingdom that was one of the first to separate from the Roman Empire. Based in the former Roman provinces of Gallaecia and northern Lusitania, the de facto kingdom was established by the Suebi about 409, and during the 6th century it became a formally declared kingdom identifying with Gallaecia. It maintained its independence until 585, when it was annexed by the Visigoths, and was turned into the sixth province of the Visigothic Kingdom in Hispania.
Шығу тегі
406 жылы 31 желтоқсан түнінде Рейн өзенінен өтіп, Рим империясына кірген суэбтер туралы көп мәлімет белгілі емес. Бұл суэвилердің Квадтармен бір топ екені жөнінде болжам бар. Квадтар туралы ерте жазбаларда қазіргі төменгі Австрия мен Батыс Словакияда, ортаңғы Дунайдан солтүстікке қарай қоныстанғандығы айтылады. Олар 2-ғасырғы герман соғыстарында маңызды рөл атқарды. Маркоманндықтармен одақтасып, Марк Аврелий басшылығымен римдіктерге қарсы қаһарлы шайқас жүргізді. Суэвилер мен Квадтардың бір топ екенін анықтауға негізгі себеп – 406 жылы Галлияға басып кірген шабуылшылардың тізімін жазған Киелі Жеромның Агерухияға жолдаған хаты. Аталған хатта Квадтар тізімде болса, суэвилер туралы ешқандай мәлімет жоқ. VI ғасыр авторлары Галлекияның суэвтерін аламандықтармен немесе жалпы немістермен теңестірді. Ал IV ғасырғы Laterculus Veronensis кейбір суэвтерді аламандықтар, Квадтар, Маркоманндықтар және басқа герман халықтарымен бірге атады. Сонымен қатар, суэвилердің есімдерінің жоқтығы олардың бұрыннан қалыптасқан жеке этнос емес, жақындағы этногенездің нәтижесі болуы мүмкін екенін көрсетеді. Олар Дунай аңғарынан Иберия түбегіне көшіп келу кезінде Квадтар мен Маркоманндықтардың бір бөлігі бірігіп, жаңа этносты құрады. Иордан және басқа да тарихшылар V және VI ғасырларда Дунай аймақтарында тұрған суэвтердің басқа топтарын да атап көрсеткен. Бұл теория академиялық қауымдастықта әртүрлі пікірлерге бөлініске себеп болды, себебі нақты дәлелдер жеткіліксіз. Гунндардың шабуылынан қорғанып, немесе олардан қашып, суэвилер вандалдар мен аландармен бірге 405 жылы 31 желтоқсан түнінде Рейн өзенінен өтті. Олардың Рим империясына кіруі, Римнің батысында бірқатар шабуылдар мен азаматтық соғыстардың орын алған кезеңіне сәйкес келді. 405 және 406 жылдар аралығында империяның батыс аймақтарында Радагайс бастаған готтардың Италияға шабуылы және узурпаторлардың үнемі пайда болуы байқалды. Бұл жағдай басып кірген варварлардың Галлияға аз кедеріспен енуіне мүмкіндік берді. Империя оларды қауіп деп санамай тұрып, олар германдық төменгі, Бельгика Прима және Бельгика Секунда провинцияларына елеулі зиян келтірді. Галлияға варварлардың шабуылына жауап ретінде, узурпатор Константин III вандалдар, аландар мен суэвтердің жолын тоқтатты және оларды солтүстік Галлияда тұрғызды. Бірақ 409 жылдың көктемінде Геронтий Испанияда бүлік көтеріп, өзінің императоры Максимусты тағайындады. Жақында Август титулына көтерілген Константин, бүлікке қарсы күресу үшін Испанияға аттанды. Геронтий Галлиядағы варварларды Константинге қарсы қоздырып, оларды қайтадан жұмылдыруға көндірді. 409 жылдың жазында вандалдар, аландар және суэвтер оңтүстікке қарай Испанияға қарай жылжуды бастады.
Little is known about the Suebi who crossed the Rhine on the night of 31 December 406 AD and entered the Roman Empire. It is speculated that these Suevi are the same group as the Quadi, who are mentioned in early writings as living north of the middle Danube, in what is now lower Austria and western Slovakia, and who played an important part in the Germanic Wars of the 2nd century, when, allied with the Marcomanni, they fought fiercely against the Romans under Marcus Aurelius. The main reason behind the identification of the Suevi and Quadi as the same group comes from a letter written by St. Jerome to Ageruchia, listing the invaders of the 406 crossing into Gaul, in which the Quadi are listed and the Suevi are not. Sixth century authors identified the Sueves of Gallaecia with the Alamanni, or simply with Germans, whilst the 4th century Laterculus Veronensis mentions some Suevi side by side with Alamanni, Quadi, Marcomanni and other Germanic peoples. Additionally it has been pointed out that the lack of mention of the Suevi could mean that they were not per se an older distinct ethnic group, but the result of a recent ethnogenesis, with many smaller groups—among them part of the Quadi and Marcomanni—coming together during the migration from the Danube valley to the Iberian Peninsula. Other groups of Sueves are mentioned by Jordanes and other historians as residing by the Danube regions during the 5th and 6th centuries. This theory has created controversy within the academic community, because of the lack of convincing evidence. Whether displaced by the Huns or not, the Suevi along with the Vandals and Alans crossed the Rhine on the night of 31 December 405. Their entrance into the Roman Empire was at a moment when the Roman West was experiencing a series of invasions and civil wars; between 405 and 406, the Western regions of the empire saw the invasion of Italy by Goths under Radagaisus, as well as a steady stream of usurpers. This allowed the invading barbarians to enter Gaul with little resistance, consequently allowing for the barbarians to cause considerable damage to the northern provinces of Germania Inferior, Belgica Prima, and Belgica Secunda before the empire saw them as a threat. In response to the barbarian invasion of Gaul, the usurper Constantine III halted the masses of Vandals, Alans, and Sueves, confining them to northern Gaul. But in the spring of 409, Gerontius led a revolt in Hispania and set up his own emperor, Maximus. Constantine, who had recently been elevated to the title of Augustus, set off to Hispania to deal with the rebellion. Gerontius responded by stirring up the barbarians in Gaul against Constantine, convincing them to mobilize again, and, in the summer of 409, the Vandals, Alans, and Suevi began pushing south towards Hispania.
Қоныстану және интеграция
Константин мен Геронтийдің әскерлері арасындағы Иберия түбегінде басталған азаматтық соғыс, Пиренейлер арқылы өтетін жолдарды қасақана немесе салдарынан ескерусіз қалдырды, осылайша Оңтүстік Галлия мен Иберия түбегі варварлардың шабуылына осал қалды. Гидатийдің мәліметтеріне сәйкес, вандалдар, аландар және суэвилер 409 жылдың 28 қыркүйегінде немесе 12 қазанында Иберия түбегіне енген. Кейбір ғалымдар бұл екі күнді Пиренейдің қиын жолымен ондаған мың адамның өтуінің басталуы мен аяқталуы деп санайды, себебі мұндай жолды бір күнде жүріп өту мүмкін емес еді. Гидатийдың айтуынша, Испанияға кіргеннен кейін варварлар, тіпті римдік сарбаздар да қалалар мен ауылдардан азық-түлік пен мүліктерді тонап, 409-410 жылдары қызулыққа берілді, бұл Гидатийдың мәлімдемесіне сәйкес, ашаршылыққа алып келді, ол жергілікті халықты каннибализмге мәжбүр етті: "[аштықтан] адамдар адам етін жеді; аналар өздері өлтіріп, пісірген балаларының денелерін жеді". 411 жылы түрлі варварлық топтар келісімге келіп, Испания провинцияларын "sorte", яғни "бөлісу арқылы" бөлісті. Көптеген ғалымдар "бөлісу" деген сөздің Рим үкіметінен варвар федерациялары алған "үлестерге" сілтеме жасауы мүмкін деп санайды, бұл суэвилер мен басқа басқыншылар Максиммен келісімге келгенін көрсетеді. Дегенмен, римдіктер мен варварлар арасындағы келісімдерге нақты дәлелдер жоқ: Гидатий ешқандай келісім туралы еске салмайды және 411 жылғы бейбітшілік Иенің мейірімімен келді деп мәлімдейді, ал Оросий вандалдар, аландар және суэвтердің патшалары кейінірек вестготтармен ұқсас келісімге қол жеткізуге тырысқандарын айтады. Жерді төрт варварлық топқа бөлу былай болды: Силинг вандалдары Баэтикада қоныстанды, аландарға Лузитания және Карфаген провинциялары бөлді, ал Хасдинг вандалдары мен суэвилер солтүстік-батыс Галлекия провинциясын бөлісті, бұл Португалияның оңтүстігіндегі Порто және солтүстіктегі Галисияның Понтеведра қалалары арасындағы жерлер болуы мүмкін. Жақын арада Брага олардың астанасы болады, ал олардың иеліктері кейіннен Асторгаға, Луго аймағына және Миньо өзенінің аңғарына кеңейді, суэвилердің 438 жылға дейін провинцияның басқа қалаларында тұрғандығына ешқандай дәлел жоқ. Галлекиялықтар мен суэвилердің арасындағы алғашқы қарым-қатынас кейде айтылғандай апатты болған жоқ, өйткені Гидатий 411 және 430 жылдар аралығында жергілікті халық арасындағы қақтығыстарды еске салмайды. Оросийдің айтуынша, жаңа келгендер жаңа жерлерін алғаннан кейін "қылыштарды соқаға айналдырды". Суэвилер герман тілінде сөйлеген, ал классикалық дереккөздер суэв тіліне сілтеме жасайды. Атап айтқанда, суэвилер Ирминондар сөйлеген ерте диалекттердің "Эльба германдық" тобымен байланысты, олар Германияға шығыстан кірді және Балтық теңізінен бастау алды. Кейінгі классикалық дәуірде, қазір Эльбаның оңтүстігінде орналасқан және Дунай арқылы Рим империясына созылған бұл диалекттер қазіргі заманғы жоғарғы неміс тілдерін анықтайтын жоғарғы неміс тіліндегі дауыстық өзгеріске ұшырады, ал ең жоғары формасында – Үстіңгі неміс тілі. Кейбір топонимикалық деректерге сүйенсек, суэвилерге басқа германдық топ қосылып, Португалияда қоныстанды, Бури Кавадо мен Гомель өзендерінің арасындағы аймақта, Террас де Буро (Бури жерлері) деп аталатын аймақта, жоғары орта ғасырға дейін Бурио деп аталды.
The civil war that erupted in the Iberian Peninsula between the forces of Constantine and Gerontius left the passes through the Pyrenees either purposely or inadvertently neglected, leaving southern Gaul and the Iberian Peninsula vulnerable to barbarian attack. Hydatius documents that the crossing into the Iberian Peninsula by the Vandals, Alans, and Suevi took place on either 28 September or 12 October 409. Some scholars take the two dates as the beginning and the end of the crossing of the formidable Pyrenees by scores of thousands, since this could not have been accomplished in one day. Hydatius writes that upon entering Hispania, the barbarian peoples, and even the Roman soldiers, spent 409–410 in a frenzy, plundering food and goods from the cities and countryside, which caused a famine that, according to Hydatius, forced the locals to resort to cannibalism: "[driven] by hunger human beings devoured human flesh; mothers too feasted upon the bodies of their own children whom they had killed and cooked with their own hands." In 411 the various barbarian groups brokered a peace and divided the provinces of Hispania among themselves sorte, "by lot". Many scholars believe that the reference to "lot" may be to the sortes, "allotments," which barbarian federates received from the Roman government, which suggests that the Suevi and the other invaders had signed a treaty with Maximus. There is, however, no concrete evidence of any treaties between the Romans and the barbarians: Hydatius never mentions any treaty, and states that the peace in 411 was brought about by the compassion of the Lord, while Orosius asserts that the kings of the Vandals, Alans and Sueves were actively pursuing a pact similar to that of the Visigoths at a later date. The division of the land among the four barbarian groups went as such: the Siling Vandals settled in Hispania Baetica, the Alans were allotted the provinces of Lusitania and Hispania Carthaginensis, and the Hasding Vandals and the Suevi shared the northwestern province of Gallaecia. most probably in lands now between the cities of Porto in Portugal, in the south, and Pontevedra in Galicia, in the north. Soon Braga would become their capital, and their domain later expanded into Astorga, and in the region of Lugo and in the valley of the Minho river, with no evidence suggesting that the Suevi inhabited any other cities in the province prior to 438. The initial relation between Gallaeci and Suevi were not as calamitous as sometimes suggested, as Hydatius mentions no conflict among the locals between 411 and 430. Furthermore, Orosius affirmed that the newcomers "turned their swords into ploughs" once they received their new lands. The Suebi spoke a Germanic language and classical sources refer to a Suebian language. In particular, the Suebi are associated with the concept of an "Elbe Germanic" group of early dialects spoken by the Irminones, entering Germany from the east, and originating on the Baltic. In late classical times, these dialects, by now situated to the south of the Elbe, and stretching across the Danube into the Roman empire, experienced the High German consonant shift that defines modern High German languages, and in its most extreme form, Upper German. Based on some toponymical data, another Germanic group accompanied the Suebi and settled in Portugal, the Buri in the region between the rivers Cávado and Homem, the area known as Terras de Bouro (Lands of the Buri), named Burio until the High Middle Ages.
Гермерик патша
416 жылы Батыс императоры 409 жылы келген варварлармен күресу үшін жіберген вестготтар Иберия түбегіне енді. 418 жылы олардың патшасы Валлиа бастаған вестготтар Силинг вандалдары мен Аландарды талқандады, ал Хасдинг вандалдары мен Суэвилер Валлианың жорығына алаңдамай, Пиреней түбегіндегі соңғы екі күш болып қалды. 419 жылы вестготтар Аквитаниядағы жаңа жерлеріне кеткен соң, Гундерик басқарған вандалдар мен король Гермерик бастаған суэвтер арасында қақтығыс туды. Екі әскер Нербазиус таулары шайқасында кездесті, бірақ Рим күштерінің араласуы, Астерий басқаруымен, вандалдарға шабуыл жасап, оларды бүгінгі Андалусиядағы Баэтикаға көшіруге мәжбүр етті, соның нәтижесінде Суэвилер провинцияның барлық бөлігін дерлік толық иеленді. 429 жылы вандалдар Африкаға аттануға дайындалып жатқанда, Швабиялық Гермигарий атты әскербасшы Лузитанияны тонау үшін шабуыл жасады, бірақ оған жаңа вандал патшасы Гейзерик қарсы шықты. Гермигарий шегінетін кезінде Гуадиана өзенінде суға батып қайтыс болды; бұл Галлекия провинциясының шекарасынан тыс жерде Суэвтердің қарулы әрекеттерінің алғашқы мысалы. Содан кейін, вандалдар Африкаға кеткеннен кейін, Испанияда қалған жалғыз варварлық топ – швабиялықтар болды. Король Гермерик өмірінің қалған бөлігін Галлекия провинциясының барлық аймағында Суэвтердің билігін нығайтумен өткізді. 430 жылы ол жергілікті халықпен сақталған бұрынғы бейбітшілікті бұзып, Орталық Галлекияны тонады, бірақ ескі темір дәуіріндегі төбелік бекіністерді қайта басып алған, римдік мәдениетке енген Галлекиялықтар жаңа бейбітшілікке келісуге тырысты, ол тұтқындарды алмастыру арқылы бекітілді. Алайда, 431 және 433 жылдары жаңа қақтығыстар орын алды. 433 жылы король Гермерик жергілікті епископ Симфозийді елші ретінде жіберді, бұл Суэвтер мен жергілікті халық арасындағы ынтымақтастықтың алғашқы дәлелі болды. Дегенмен, провинцияда жиырма жылға созылатын тұрақты бейбітшілік 438 жылға дейін орнатылмады.
In 416, the Visigoths entered the Iberian Peninsula, sent by the emperor of the West to fight off the barbarians arriving in 409. By 418, the Visigoths, led by their king, Wallia, had devastated both the Siling Vandals and Alans, leaving the Hasding Vandals and the Suevi, undisturbed by Wallia's campaign, as the two remaining forces in the Iberian Peninsula. In 419, after the departure of the Visigoths to their new lands in Aquitania, a conflict arose between the Vandals under Gunderic, and the Suevi, led by king Hermeric. Both armies met in the Battle of the Nerbasius mountains, but the intervention of Roman forces commanded by the comes Hispaniarum Asterius ended the conflict by attacking the Vandals and forcing them to move to Baetica, in modern Andalusia, leaving the Suevi in virtually sole possession of the whole province. In 429, as the Vandals were preparing their departure to Africa, a Swabian warlord named Heremigarius moved to Lusitania to plunder it, but was confronted by the new Vandal king Gaiseric. Heremigarius drowned in the river Guadiana while retreating; this is the first instance of an armed Suebi action outside the provincial limits of Gallaecia. Then, after the Vandals left for Africa, the Swabians were the only barbarian entity left in Hispania. King Hermeric spent the remainder of his years solidifying Suevic rule over the entire province of Gallaecia. In 430 he broke the old peace maintained with the locals, sacking central Gallaecia, although the barely romanised Gallaeci, who were reoccupying old Iron Age hill forts, managed to force a new peace, which was sealed with the interchange of prisoners. However, new hostilities broke out in 431 and 433. In 433 king Hermeric sent a local bishop, Symphosius, as ambassador, this being the first evidence for collaboration between Sueves and locals. However, it was not until 438 that an enduring peace, which would last for twenty years, was reached in the province.
Патша Речила
438 жылы Гермерик ауырып қалды. Бұрынғы Рим провинциясы Галлекияны толығымен басып алғаннан кейін, ол жергілікті халықпен бейбітшілік орнатты. Бір жыл өткен соң, 439 жылы суэвтер Лузитанияға шапқындап кірді және оның астанасы Мериданы басып алды, ол қысқа мерзімге олардың патшалығының жаңа астанасы болды. Речила патшалықты кеңейтуді жалғастырды, ал 440 жылы стратегиялық маңызды Мертола қаласындағы римдік шенеунігі, граф Цензорийді жемісті қоршауға алып, оны қарсылық көрсетпей тапсыруға мәжбүр етті. Келесі жылы, 441 жылы, Речила әскерлері Севильяны жаулап алды, бұл отыз жылдан астам уақыт бойы халықты басқарған ескі патша Гермерик қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң болды. Баэтиканың астанасы Севильяны басып алғаннан кейін, суэвтер Баэтика мен Карфагенді бақылауға алды. Дегенмен, суэвтердің Баэтика мен Карфагенді басып алуы шабуылдармен шектелген және суэвтердің қатысуы, болған жағдайда, мардымсыз болған деседі. 446 жылы римдіктер Баэтика мен Карфаген провинцияларына магистр утриуск милиция Витусты жіберді, оған көптеген готтар көмектесті, ол суэвтерді бағындырып, Испанияда императорлық билікті қайта орнатуға тырысты. Речила римдіктерге қарсы жорыққа шықты, готтарды жеңгеннен кейін Витус қоршаудан қашып құтылды; Испанияны қайтадан басып алуға императорлық әрекеттер қайтадан жасалмады. 448 жылы Рехила өзге дінді ұстанушы болып қайтыс болды және тағын ұлы Рехиарға қалдырды.
In 438 Hermeric became ill. Having annexed the entirety of the former Roman province of Gallaecia, he made peace with the local population, A year later, in 439, the Sueves invaded Lusitania and entered into its capital, Mérida, which briefly became the new capital of their kingdom. Rechila continued with the expansion of the kingdom, and by 440 he fruitfully besieged and forced the surrender of a Roman official, count Censorius, in the strategic city of Mértola. Next year, in 441, the armies of Rechila conquered Seville, just months after the death of the old king Hermeric, who had ruled his people for more than thirty years. With the conquest of Seville, capital of Baetica, the Suevi managed to control Baetica and Carthaginensis. It has been said, however, that the Suevi conquest of Baetica and Carthaginensis was limited to raids, and Suevi presence, if any, was minute. In 446, the Romans dispatched to the provinces of Baetica and Carthaginensis the magister utriusque militiae Vitus, who, assisted by a large number of Goths, attempted to subdue the Suevi and restore imperial administration in Hispania. Rechila marched to meet the Romans, and after defeating the Goths, Vitus fled in disgrace; no more imperial attempts were made to retake Hispania. In 448, Rechila died as a pagan, leaving the crown to his son, Rechiar.
Король Рехиар
Католик дінін ұстанған Рехиар 448 жылы әкесінің орнын басып, герман халықтары арасындағы алғашқы католик патшаларының бірі болды және өз атымен монета шығаруды бастаған тұңғыш патша еді. Кейбір деректерге сүйенсек, монета шығару – Суэвтердің тәуелсіздік белгісі болған, себебі соңғы империя кезеңінде монета шығару тәуелсіздік жариялаудың бір жолы саналған. Әкесі мен атасының сәтті жолын жалғастыруды армандаған Рехиар өзінің билігі тұсында бірқатар батыл саяси шешімдер қабылдады. Олардың біріншісі – 448 жылы гот патшасы Теодорих I-нің қызына үйленуі, бұл екі халық арасындағы қарым-қатынасты жақсартты. Сонымен қатар, ол Васкония, Сарагоса және Лейда қалаларына (Hispania Tarraconensis, бұл пішіндегі түбек Жерорта теңізінен Рим билігінде болған Бискай шығанағына дейін созылған) бірнеше сәтті шабуылдар ұйымдастырды. Кейде ол жергілікті багуда (жергілікті испан-рим көтерілісшілері)мен одақтас болды. Лейдада ол тұтқындарды қолға түсіріп, оларды Галекия мен Лузитания жерлеріне құл ретінде әкеп орналастырды. Рим одан кейін Суэвтерге елші жіберіп, бірқатар жеңілдіктерге қол жеткізді, бірақ 455 жылы Суэвтер бұрын Римге қайтарылған Карфагененс жерлерін талқандады. Жаңа император Авитус және вестготтар Риммен жасалған бейбіт келісімге готтардың да келісімін алғанын еске салып, бірлескен елшілік жіберді. Алайда Рехиар 455 және 456 жылдары Тарраконенсисте екі жаңа жорық бастады және көптеген тұтқындармен Галисияға оралды. Император Авитус 456 жылдың күзінде Рехиардың қарсылығына жауап ретінде Визигот патшасы Теодорих II-ні Пиреней таулары арқылы Галаэкияға, сондай-ақ Бургундия патшалары Гундиок пен Хилперик басқаратын үлкен әскермен жіберді. Суэвтер әскер жинады және екі әскер 5 қазан күні Асторга қаласының жанындағы Орбиго өзенінің жағасында кездесті. Теодорих II-нің готтары оң жақтан Суэвтерді жеңді. Шайқаста көптеген Суэвтер қаза тапты, ал көптеген басқалары тұтқынға алынды, бірақ көпшілігі қашуға үлкерді. Король Рехиар 28 қазанда Брага қаласын талқандаған гот әскерінен қашып, жараланған күйі жағалауға қарай құтылуға тырысты. Кейін король Рехиар кемеге отыруға тырысқанда Порто қаласында тұтқындалды және желтоқсан айында өлім жазасына кесілді. Теодорих үш ай бойы Суэвтерге қарсы соғысын жалғастырды, бірақ 459 жылдың сәуір айында жаңа императордың саяси және әскери қимылдарынан қорқып Галлияға қайтып келді. Оның одақтастары мен қалған готтар Пиреней тауларына қайта оралар жолда Асторга, Паленсия және басқа да қалаларды тонады.
Rechiar, a Catholic Christian, succeeded his father in 448, being one of the first Catholic Christian kings among the Germanic peoples, and the first one to mint coins in his own name. Some believe minting the coins was a sign of Suevi autonomy, due to the use of minting in the late empire as a declaration of independence. Hoping to follow the successful careers of his father and his grandfather, Rechiar made a series of bold political moves throughout his reign. The first one was his marriage to the daughter of the Gothic king Theodoric I in 448, so improving the relationship between the two peoples. He also led a number of successful plundering campaigns to Vasconia, Saragossa and Lleida, in Hispania Tarraconensis (then the northeastern quarter of the peninsula, stretching from the Mediterranean to the Gulf of Biscay, which was still under Roman rule) sometimes acting in coalition with local bagaudae (local Hispano Roman insurgents). In Lleida he also captured prisoners, who were taken as serfs back to the Sueves' lands in Gallaecia and Lusitania. Rome then sent an ambassador to the Sueves, obtaining some concessions, but in 455 the Sueves plundered lands in Carthaginensis which had been previously returned to Rome. In response, the new emperor Avitus and the Visigoths sent a joint embassy, remembering that the peace established with Rome was also granted by the Goths. But Rechiar launched two new campaigns in Tarraconensis, in 455 and 456, returning to Galicia with large numbers of prisoners. The emperor Avitus finally responded to Rechiar's defiance in the autumn of 456, sending the Visigoth king Theodoric II over the Pyrenees and into Gallaecia, at the head of a large army of foederati which also included the Burgundian kings Gundioc and Hilperic. The Suevi mobilized and both armies met on 5 October, by the river Órbigo near Astorga. Theoderic II's Goths, on the right wing, defeated the Suevi. While many Sueves were killed in the battle, and many others were captured, most managed to flee. King Rechiar fled wounded in the direction of the coast, pursued by the Gothic army, which entered and plundered Braga on 28 October. King Rechiar was later captured in Porto while trying to embark, and was executed in December. Theodoric continued his war on the Suevi for three months, but in April 459 he returned to Gaul, alarmed by the political and military movements of the new emperor, Majorian, and of the magister militum Ricimer—a half Sueve, maybe a kinsman of Rechiar—while his allies and the rest of the Goths sacked Astorga, Palencia and other places, on their way back to the Pyrenees.
Жарысқа түскен патшалар
Визиготтар Рехиарды жойғанда Гермериктің патшалық руы жойылып, суэвтер басшылығының қалыпты жүйесі осымен бірге аяқталды. 456 жылы суэвтердің басшылығын Айольф атты адам қабылдады. Айольфтің билікке өту себептері белгісіз: Гидатий Айольфті готтардан дезертирдеген деп жазса, тарихшы Жордан оны Теодорихтың Галлекияны басқаруға тағайындаған варн екенін, ал суэвтер оны осы іске көндіргенін айтады. Қай жағдайда болса да, ол 457 жылдың маусымында Портода қаза тапты, бірақ оның бүліктері, Мажорианның визиготтарға қарсы қарулы әрекеттерімен бірге, суэвтерге түскен қысымды жеңілдетті. 456 жылы, Рехиардың өлім алған жылы, Гидатий «суэвтер Малдрасты өздерінің патшасы етіп тағайындады» деді. Бұл мәлімдеме суэвтердің халық ретінде жаңа билеушіні таңдауда өз пікірін білдіргенін көрсетеді. Малдрастың сайлануы суэвтер арасында жарылысқа алып келді, себебі кейбіреулері Фрамта есімді басқа патшаны қолдады, ол бір жылдан кейін қайтыс болды. Екі топ та жергілікті галлаектермен бейбітшілік орнатуға тырысты. 458 жылы готтар тағы да Испанияға әскер жіберді, ол шілдеде Бетикаға жетіп, суэвтерді осы провинциядан айырды. Бұл әскер бірнеше жыл бойы Иберияда тұрды. 460 жылы Малдрас төрт жылдық биліктен кейін қаза тапты, ол Лузитанияда және Галлекияның оңтүстігінде, Дуро өзенінің аңғарынан өтетін жерлерде суэвтерді де, римдіктерді де тонады. Осы уақытта солтүстіктегі суэвтер 459 және 460 жылдары Галлекияны тонаған Рихимунд атты басқа басшыны таңдады. Осы жылы олар әлі де римдік билігінде болған Луго қаласын басып алды. Бұған жауап ретінде готтар өз әскерін қаланың шетінде және айналасындағы аймақтарда тұратын суэвтерді жазалауға жіберді, бірақ олардың жорығын кейбір жергілікті тұрғындар ашты, Гидатий оларды сатқындар деп санады. Осы сәттен бастап Луго суэвтер үшін маңызды орталыққа айналды және Рехимунд оны астана ретінде пайдаланды. Оңтүстікте Фрумар Малдрастың және оның тобының орнына келді, бірақ оның 464 жылы қайтыс болуы суэвтер арасындағы ішкі келіспеушіліктердің аяқталуын және тума галлаек халқымен үнемі болатын қақтығыстарды білдірді.
When the Visigoths disposed of Rechiar, the royal bloodline of Hermeric vanished and the conventional mechanism for Suevi leadership died with it. In 456, one Aioulf took over the leadership of the Sueves. The origins behind Aioulf's ascension are not clear: Hydatius wrote that Aioulf was a Goth deserter, while the historian Jordanes wrote that he was a Warni appointed by Theodoric to govern Gallaecia, and that he was persuaded by the Suevi into this adventure. Either way, he was killed in Porto in June 457, but his rebellion, together with the armed actions of Majorian against the Visigoths, eased the pressure on the Suevi. In 456, the same year as the execution of Rechiar, Hydatius stated that "the Sueves set up Maldras as their king." This statement suggests that the Suevi as a people may have had a voice in the selection of a new ruler. The election of Maldras would lead to a schism among the Suevi, as some followed another king, named Framta, who died just a year later. Both factions then sought peace with the local Gallaeci. In 458 the Goths again sent an army into Hispania, which arrived in Baetica in July, thereby depriving the Sueves of this province. This field army stayed in Iberia for several years. In 460 Maldras was killed, after a reign of four years during which he plundered Sueves and Romans alike, in Lusitania and in the south of Gallaecia past the valley of the Douro river. Meanwhile, the Sueves in the north chose another leader, Richimund, who plundered Gallaecia in 459 and 460. This same year they captured the walled city of Lugo, which was still under the authority of a Roman official. As a response, the Goths sent their army to punish the Suevi who dwelt in the outskirts of the city and nearby regions, but their campaign was revealed by some locals, whom Hydatius considered traitors. From that very moment Lugo became an important centre for the Sueves, and was used as capital by Rechimund. In the south Frumar succeeded Maldras and his faction, but his death in 464 closed a period of internal dissent among the Sueves, and permanent conflict with the native Gallaecian population.
Патша Ремисмунд
464 жылы Галлекия мен Галлия арасында бірнеше рет саяхат жасаған елші Ремизмунд патша болды. Ремизмунд суэвтердің топтарын өзінің билігімен біріктіріп, сонымен бірге бейбітшілікті қалпына келтіре алды. Оны Теодорик та мойындаған, тіпті мақұлдаған болуы мүмкін, ол оған әйелін қоса, сыйлықтар мен қару-жарақ жіберді. Ремизмундтың басшылығымен суэвтер жақын елдерге қайта шабуыл жасап, Лузитания және Конвентус Астурисенсенс жерлерін тонады, сонымен қатар Ремизмундқа бағынудан бас тартқан Ауноненс сияқты галлаец тайпаларымен күресті. 468 жылы олар Лузитаниядағы Конимбрига қабырғаларының бір бөлігін қиратты, қала тоналып, тұрғындары қашқаннан немесе құл ретінде солтүстікке әкетілгеннен кейін көбінесе тасталып кетті. Келесі жылы олар Лиссабонды басып алды, оны басшысы Лузидио тапсырды. Кейіннен ол императорға суэвтердің елшісі болды. Гидацийдің 468 жылғы хроникасының соңы Ремизмундтың кейінгі тағдырын білуге мүмкіндік бермейді. Суэвтер, әрине, 466 жылы суэвтерді біріктіруші Ремизмундтың өтініші бойынша вестготтар патшасы Теодорих II жіберген Аякс есімді ариандық миссионер оларды дінге келтіріп, 560 жылдары католицизмге дейін халыққа үстемдік еткен тұрақты ариандық шіркеу құрғанға дейін, көбінесе пұтқа табынушы болып қала берді.
In 464, Remismund, an ambassador who had travelled between Gallaecia and Gaul on several occasions, became King. Remismund was able to unite the factions of Suevi under his rule, and at the same time restore peace. He was also recognized, perhaps even approved of, by Theodoric, who sent him gifts and weapons along with a wife. Under the leadership of Remismund, the Suevi would again raid the nearby countries, plundering the lands of Lusitania and the Conventus Asturicense, whilst still fighting Gallaeci tribes like the Aunonenses, who refused to submit to Remismund. In 468 they managed to destroy part of the walls of Conímbriga, in Lusitania, which was sacked and then mostly abandoned after the inhabitants fled or were taken back to the north as slaves. The next year they captured Lisbon, which was surrendered by its leader, Lusidio. He later became ambassador of the Suevi to the Emperor. The end of the chronicle of Hydatius in 468 doesn't let us know the later fate of Remismund. The Suevi probably remained mostly pagan until an Arian missionary named Ajax, sent by the Visigothic king Theodoric II at the request of the Suebic unifier Remismund, converted them in 466 and established a lasting Arian church which dominated the people until their conversion to Catholicism in the 560s.
Ариандық кезең
470 және 550 жылдар аралығындағы кезең туралы көп мәлімет жоқ, бірақ Севильялық Исидордың VII ғасырдағы куәлігіне сәйкес, сол кезде көптеген патшалар билік құрған, олардың барлығы ариан дінін ұстанған. Divisio Wambae деп аталатын ортағасырлық құжат Феодемунд есімді бір патшаны атайды, ол басқаша белгілі емес. Басқа, сенімділігі төмен және кейінірек жазылған жылнамаларда Герменрих II, Рехила II және Рехиар II есімдерімен бірнеше патша билік еткендігі айтылады. 535 жылы бенедиктин қатыны шіркеу негізін салғанын көрсететін тас жазу Ваирау, Португалияда табылған. Бұл жазуда билеуші Веремундқа «ең тыныш патша Веремунд» деп сөз сүйетілген, бірақ бұл жазу Леон патшасы Бермудо II-ге де жатқызылған. Сонымен қатар, шамамен 540 жылы Папа Вигилийдің Брага епископы Профутурусқа жіберген хатының арқасында, белгілі бір мөлшердегі католик православиеліктері ариандыққа өткені және бұрынғы белгісіз жағдайларда бірнеше католик православиелік шіркеулердің қиратылғаны белгілі болды.
Little is known of the period between 470 and 550, beyond the testimony of Isidore of Seville, who in the 7th century wrote that many kings reign during this time, all of them Arians. A medieval document named Divisio Wambae mentions one king named Theodemund, otherwise unknown. Other less reliable and very posterior chronicles mention the reign of several kings under the names of Hermeneric II, Rechila II and Rechiar II. More trustworthy is a stone inscription found in Vairão Portugal, recording the foundation of a church by a Benedictine nun, in 535, under the rule of one Veremund who is addressed as the most serene king Veremund, although this inscription has also been attributed to king Bermudo II of León. Also, thanks to a letter sent by Pope Vigilius to the bishop Profuturus of Braga circa 540, it is known that a certain number of Catholic Orthodox had converted to Arianism, and that some Catholic Orthodox churches had been demolished in the past in unspecified circumstances.
Католик православиесіне көшу
Суэбтердің православиеге көшкені алғашқы дереккөздерде әртүрлі бейнеленеді. 561 жылдың 1 мамырында өткен Брага соборының хаттамасында бұл собор Ариамир есімді патшаның бұйрығымен шақырылғаны нақты айтылған. Оның православиесі күмәнді емес, бірақ ол Рехиардан бері суэбтердің алғашқы православиелік монархы болғаны туралы тікелей мәлімдеме жоқ. Дегенмен, ол православиелік синодты алғаш рет өткізген. Ал Исидор Севильскийдің «Суэворум тарихы» еңбегінде Теодемар Брагалық Мартиннің көмегімен халқының ариандықтан бас тартып, православиеге көшкені айтылады. Соңында, франк тарихшысы Григорий Турскийдің сөзіне сенсек, бұрын белгісіз болған Харарик есімді билеуші, Мартин Турский туралы естіген соң, егер ұлының жалқауын емдесе, әулиенің сенімдерін қабылдауға уәде берген. Әулие Мартиннің қасиетті қалдықтары мен тілегі арқасында ұлы жазылып кетті, Харарик және оның барлық үйі Никеялық дінге көшті. Әулие Мартиннің қасиетті қалдықтарының келуі және Харариктің көшкені туралы айтылымдар Мартин Браганың келуімен (шамамен 550 жыл) бірге келтіріледі, сондықтан бұл аңыз Брагалық Мартиннің пастырлық қызметінің және Әулие Мартин Турскийге деген құрметінің аллегориясы ретінде түсіндіріледі. Көптеген ғалымдар осы әңгімелерді үйлестіруге тырысты. Шаррикс пен Теодемар Ариамирдің ізбасары болуы керек, өйткені Ариамир православиелік синодтарға тыйым салуды алып тастаған алғашқы суэб монархы болған; демек, Исидор уақытты шатастырған. Рейнхарт Харариктің алғаш Әулие Мартиннің қасиетті қалдықтары арқылы, ал Теодемардың кейін Брагалық Мартиннің уағызы арқылы православиеге көшкенін ұсынды. Егер Григорийдің айтуынша, Брагалық Мартин 580 жылы қайтыс болса және шамамен отыз жыл епископ болса, онда Харариктің православиеге көшкені 550 жылға дейін болған болуы керек. Ақырында, суэбтердің православиеге көшкені суэбтерге емес, вестготтарға қатысты деп хроникашы Иоанн Бикларумский жазды. Ол олардың православиеге көшкенін 587–589 жылдары Рекард I тұсында готтардың православиеге көшкенімен қатар қойды, бірақ бұл патшалық визиготтар патшалығымен бірігуге ұмтылған кейінгі кезеңге сәйкес келеді.
The conversion of the Suebi to Orthodoxy is presented very differently in the primary sources. A contemporary record, the minutes of the First Council of Braga—which met on 1 May 561—state explicitly that the synod was held at the orders of a king named Ariamir. While his Orthodoxy is not in doubt, that he was the first Orthodox monarch of the Suebes since Rechiar has been contested on the grounds that he is not explicitly stated to have been. He was, however, the first to hold an Orthodox synod. On the other hand, the Historia Suevorum of Isidore of Seville states that it was Theodemar who brought about the conversion of his people from Arianism with the help of the missionary Martin of Braga. And finally, according to the Frankish historian Gregory of Tours, an otherwise unknown sovereign named Chararic, having heard of Martin of Tours, promised to accept the beliefs of the saint if only his son was cured of leprosy. Through the relics and intercession of Saint Martin the son was healed; Chararic and the entire royal household converted to the Nicene faith. As the coming of the relics of Saint Martin of Tours and the conversion of Chararic are made to coincide in the narration with the arrival of Martin of Braga, circa 550, this legend has been interpreted as an allegory of the pastoral work of Saint Martin of Braga, and of his devotion to Saint Martin of Tours. Most scholars have attempted to meld these stories. It has been alleged that Chararic and Theodemar must have been successors of Ariamir, since Ariamir was the first Suebic monarch to lift the ban on Orthodox synods; Isidore therefore gets the chronology wrong. Reinhart suggested that Chararic was converted first through the relics of Saint Martin and that Theodemar was converted later through the preaching of Martin of Braga. If, as Gregory relates, Martin of Braga died about the year 580 and had been bishop for about thirty years, then the conversion of Chararic must have occurred around 550 at the latest. Finally, the Suebic conversion is ascribed not to a Suebe, but to a Visigoth, by the chronicler John of Biclarum. He put their conversion alongside that of the Goths, occurring under Reccared I in 587–589, but, as such, this corresponds to a later time, when the kingdom was undergoing its integration with the Visigothic kingdom.
Британдықтар
V ғасырдың соңында немесе VI ғасырдың басында англосаксондықтардан қашып келген римдік-британиялықтар тобы Галлекияның суэвтер патшалығының солтүстігінде қоныстанды, бұл жерлер кейіннен Бритония деген атқа ие болды. Осы қоныстану туралы белгілі мәліметтердің көп бөлігі шіркеулік дереккөздерден алынған; 572 жылғы Браганың екінші соборының жазбалары бритонессис экклезия (“британ шіркеуі”) деп аталатын діни округке және седес бритонарум (“британдықтардың тақтысы”) деп аталатын епископтық орынға сілтеме жасайды, ал әкімшілік және шіркеулік құжат, әдетте Divisio Theodemiri немесе Parochiale suevorum деп белгілі, оларға өз шіркеулерін және Санта-Мария де Бретонья монастыры болған Максими монастырын берді. Сегіз көмекші епископтың арасында тек біреуі ғана, епископ Ильдерик германиялық аты-жөніне ие болды. Кейін, 569 жылдың 1 қаңтарында Ариамирдің ізбасары Теодемар Лугода кеңес өткізді, ол патшалықтың әкімшілік және шіркеулік ұйымдастыру мәселелерін қарады. Оның өтініші бойынша Галлекия Корольдігі екі провинцияға немесе синодқа бөлінді, Брага және Луго митрополиттерінің бағынысында болды, сондай-ақ он үш епископтық орын құрылды, олардың кейбіреуі жаңа болды, олар үшін жаңа епископтар тағайындалды, ал қалғандары бұрынғыдай қалды: Ирия Флавия, Бритония, Асторга, Оренсе және Туи солтүстікте, Лугоның бағынысында; ал Думе, Порто, Висеу, Ламего, Коимбра және Идана а Вела оңтүстікте, Брагаға тәуелді болды. Әрбір тақ әрі қарай ecclesiae және pagi деп аталатын кішігірім аумақтарға бөлінді. Лугоның солтүстік митрополиті ретінде таңдалуы оның өзіне бағынышты тақтарға қатысты орталық орналасқандығымен байланысты болды.
Sometime late in the 5th century or early in the sixth century, a group of Romano Britons escaping the Anglo Saxons settled in the north of the Suebi Kingdom of Gallæcia in lands which subsequently acquired the name Britonia. Most of what is known about the settlement comes from ecclesiastical sources; records from the 572 Second Council of Braga refer to a diocese called the Britonensis ecclesia ("British church") and an episcopal see called the sedes Britonarum ("See of the Britons"), while the administrative and ecclesiastical document usually known as Divisio Theodemiri or Parochiale suevorum, attribute to them their own churches and the monastery Maximi, likely the monastery of Santa Maria de Bretoña. Of the eight assistant bishops only one bore a Germanic name, bishop Ilderic. Later, on 1 January 569, Ariamir's successor, Theodemar, held a council in Lugo, which dealt with the administrative and ecclesiastical organization of the Kingdom. At his request, the Kingdom of Gallaecia was divided in two provinces or synods, under the obedience of the metropolitans Braga and Lugo, and thirteen episcopal sees, some of them new, for which new bishops were ordered, others old: Iria Flavia, Britonia, Astorga, Ourense and Tui in the north, under the obedience of Lugo; and Dume, Porto, Viseu, Lamego, Coimbra and Idanha a Velha in the south, dependent of Braga. Each see was then further divided into smaller territories, named ecclesiae and pagi. The election of Lugo as metropolitan of the north was due to its central situation in relation to its dependant sees and that city.
Патша Миро
Иоанн Бикларо айтуынша, 570 жылы Миро Теодемардан кейін суэвтердің патшасы болды. Оның тұсында Суэв патшалығына тағы да визиготтардың күштері қарсы шықты. Ливигильд патшаның басшылығымен олар өз патшалығын қайта құруға кірісті. 572 жылы Миро Браганың екінші кеңесін өткізуге бұйрық берді, оған Паннониялық Брагалық қасиетті Мартин суэв патшалығының астанасының архиепископы ретінде төрағалық етті. Мартин Севильялық Исидор, Венантий Фортунат және Григорий Турскийтің мақтаған, суэвтерді католицизмге бастаған және патшалықтың мәдени және саяси жаңаруын көтермелеген білімді адам болды. Кеңестің шешімдерінде Мартин Галлекиядағы католик дінінің біртүтастығы мен тазалығын жариялады және алғаш рет ариандық жоққа шығарылды. Он екі көмекші епископтың бесеуі суэвтер (Луголық Нитигий, Оренселік Виттимер, Туйлық Анила, Висеулік Ремисол, Идана-а-Вельялық Адорик) және біреуі – британиялық Майлок болды. 572 жылы Миро рункондарға қарсы жорыққа шықты, осы кезде визиготтар патшасы Ливигильд оңтүстікте сәтті әскери операциялар жүргізіп жатты: ол визиготтар үшін Кордова және Медина Сидония қалаларын қайтарып алды, сондай-ақ Малага қаласының маңындағы аймаққа сәтті шабуыл жасады. Бірақ 573 жылдан бастап оның жорықтары суэвтер жеріне жақындады, алдымен Сабарияны, кейін Арегенс тауларын және Кантабрияны басып алды, онда ол бірнеше шабуылшыларды қуды. Соңында, 576 жылы ол Галлекияның өзіне кірді, патшалықтың шекарасын бұзып, бірақ Миро елшілерді жіберіп, Ливигильдтен уақытша бейбітшілікке қол жеткізді. Осы кезеңде суэвтер франк патшасы Гонтрамға да елшілер жіберген болуы мүмкін, оларды Пуатье маңында Хилперик I ұстап алып, Григорий Турский жазғандай, бір жылға түрмеге қамады. Кейін, 579 жылы Ливигильдтің ұлы Герменгильд әкесіне қарсы көтеріліп, өзін патша деп жариялады. Ол Севильяда тұрып, әйелі, франк принцессасы Ингундистің және Севильялық Леандердің ықпалымен католицизмге көшті, бұл оның әкесінің ариандығына ашық қарсылық білдірді. Бірақ Ливигильд 582 жылы ғана әскерін жинап, ұлына шабуыл жасады: алдымен Мериданы басып алды, содан кейін 583 жылы Севильяға аттанды. Қоршауда қалған Герменгильдтің көтерілісі Юстиниан I-ден бері Испанияның оңтүстік жағалауының көп бөлігін бақылап келген Шығыс Рим империясы мен суэвтерден күткен қолдауына тәуелді болды. Осы жылы Галлекия патшасы Миро блокаданы бұзу мақсатымен әскерімен оңтүстікке қарай жорық жасады, бірақ лагерьде болған кезде Ливигильд оны қоршап алды, содан кейін вестгот патшасымен адалдық туралы келісімге қол қоюға мәжбүр болды. Сый-сыяпат алмастырғаннан кейін Миро Галлекияға оралды, онда бірнеше күннен кейін төсекке жатты және Григорий Турскийдің жазуынша, «Испанияның нашар суларынан» көп ұзамай қайтыс болды. Герменгильдтің көтерілісі 584 жылы аяқталды, өйткені Ливигильд византийлықтарға 30 000 солид пара беріп, ұлын олардың қолдауынан айырды.
According to John of Biclaro, in 570 Miro succeeded Theodemar as king of the Sueves. During his time, the Suevic kingdom was challenged again by the Visigoths who, under their king Liuvigild, were reconstituting their kingdom, reduced and mostly ruled by foreigners since their defeat by the Franks in the Battle of Vouillé. In 572 Miro ordered the celebration of the Second Council of Braga, which was presided over by the Pannonian Saint Martin of Braga as archbishop of the Suevi kingdom’s capital. Martin was a cultivated man, praised by Isidore of Seville, Venantius Fortunatus and Gregory of Tours, who led the Sueves to Catholicism and who promoted the cultural and political renaissance of the kingdom. In the acts of the Council, Martin declared the unity and purity of the Catholic faith in Gallaecia and, for the first time, Arius was discredited. Notably, of the twelve assistant bishops, five were Sueves (Nitigius of Lugo, Wittimer of Ourense, Anila of Tui, Remisol of Viseu, Adoric of Idanha a Velha), and one was a Briton, Mailoc. This same year of 572 Miro led an expedition against the Runcones, when the Visigoth king Liuvigild was conducting successful military activity in the south: he had recovered for the Visigoths the cities of Cordova and Medina Sidonia, and had led a successful assault on the region around the city of Málaga. But from 573 on his campaigns got closer to Suevic lands, first occupying Sabaria, later the Aregenses mountains and Cantabria, where he expelled some invaders. Finally, in 576, he entered Gallaecia itself, disturbing the boundaries of the kingdom, but Miro sent ambassadors and obtained from Liuvigild a temporary peace. It was probably during this period that the Suevi also sent some ambassadors to the Frankish king Gontram, who were intercepted by Chilperic I near Poitiers, and imprisoned for a year, as recorded by Gregory of Tours. Later, in 579, Liuvigild's son, prince Hermenegild, rebelled against his father, proclaiming himself king. He, while residing in Seville, had converted to Catholicism under the influence of his wife, the Frankish princess Ingundis, and of Leander of Seville, in open opposition to the Arianism of his father. But it was not until 582 that Liuvigild gathered his armies to attack his son: first, he took Mérida; then, in 583, he marched to Seville. Under siege, Hermenegild's rebellion became dependent on the support offered by the Eastern Roman Empire, which controlled much of the southern coastal regions of Hispania since Justinian I, and by the Sueves. This same year Miro, king of the Gallaecians, marched south with his army, with the intention of breaking through the blockade, but, while camped, he found himself besieged by Liuvigild, and was then forced to sign a treaty of fidelity with the Visigothic king. After exchanging presents, Miro returned to Gallaecia, where he was laid to bed some days later, dying soon after, due to "the bad waters of Spain", according to Gregory of Tours. Hermenegild's rebellion ended in 584, as Liuvigild bribed the Byzantines with 30,000 solidi, thereby depriving his son of their support.
Соңғы патшалар
Миро қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Эбурик патша болды, бірақ Ливигильдке алғыс айту және достық белгілерін жіберген соң ғана. Бір жыл өткен соң, оның жекжаттысы Аудека әскермен бірге билікті басып алды. Ол Эбурикті монастырға апарып, дін қызметкері болуға мәжбүрледі, осылайша оны таққа үміткер етпеді. Сосын Аудека Мироның жесірі Сизегунтияға үйленіп, өзін патша деп жариялады. Осы биліктен заңсыз пайдалану және Эбурикпен болған достық Ливигильдке көрші мемлекетті басып алуға мүмкіндік берді. 585 жылы Ливигильд суэвтерге қарсы соғыс ашып, Галлекияға шапты. Иоанн Биклароның сөздерімен айтқанда: "Патша Ливигильд Галлекияны қиратты және Аудеканы мемлекеттің барлық бөлігінен айырды; суэвтер тайпасы, олардың қазынасы мен отаны оның билігіне көшті және готтардың провинциясына айналды". Бұл жорық барысында Гунтрам патшаның франктары Септиманияға шабуыл жасады, мүмкін суэвтерге көмектесу мақсатында, сонымен қатар Галлекияға кемелер жіберді, бірақ оларды Ливигильд әскерлері тоқтатты, жүктерін тартып алды және экипаждың көп бөлігін өлтірді немесе құлдыққа салды. Осылайша мемлекет готтардың үш әкімшілік аймағының біріне айналды: Галлекия, Испания және Галлия Нарбоненсис. Аудека тұтқындалып, шашы қырқылды және діни уәзір болуға мәжбүр болды, содан кейін Оңтүстік Лузитаниядағы Бежа қаласына жер аударылды. Сол 585 жылы Маларик есімді адам готтарға қарсы көтеріліп, тақты қайтарып алмақ болды, бірақ ол ақыры жеңіліп, Ливигильдтің генералдары қолға түсірді, оларды тізбекке байлап патшаға әкелді.
On the death of Miro, his son Eburic was made king, but apparently not before sending tokens of appreciation and friendship to Liuvigild. Not a year later his brother in law, named Audeca, accompanied by the army, seized power. He took Eburic into a monastery forced him to ordain as a priest, thereby making him ineligible for the throne. Then Audeca married Siseguntia, king Miro's widow, and made himself king. This usurpation and the friendship granted by Eboric gave Liuvigild the opportunity to seize the neighboring kingdom. In 585 Liuvigild went to war against the Sueves, invading Gallecia. In the words of John of Biclaro: "King Liuvigild devastates Gallaecia and deprives Audeca of the totality of the Kingdom; the nation of the Sueves, their treasure and fatherland are conduced to his own power and turned into a province of the Goths." During the campaign, the Franks of king Guntram attacked Septimania, maybe trying to help the Sueves, at the same time sending ships to Gallaecia which were intercepted by Liuvigild's troops, who took their cargo and killed or enslaved most of their crews. Thus was the kingdom transferred to the Goths as one of their three administrative regions: Gallaecia, Hispania and Gallia Narbonensis. Audeca, captured, was tonsured and forced to take holy orders, then sent into exile in Beja, in Southern Lusitania. This same year, 585, a man named Malaric rebelled against the Goths and reclaimed the throne, but he was finally defeated and captured by the generals of Liuvigild, who took him in chains to the Visigothic king.
Қоса берілу
Жеңіс шабуылдарынан кейін король Лювигильд суэвтер арасында Ариан шіркеуін қайта енгізді, бірақ бұл институттың өмірі қысқа болды, себебі 586 жылы оның қайтысынан кейін оның ұлы Рекард вестготтар мен суэвтердің католицизмге жаппай өтуін ашық түрде қолдады. Рекардтың жоспарларына ариандық құлпытастардың тобы қарсылық көрсетті; олардың басшысы Сегга, қолдары кесілгеннен кейін Галлекияға жер аударылды. Айналу Толедоның үшінші кеңесі кезінде, Испания, Галлия және Галлекиядан келген жетпіс екі епископтың көмегімен жүзеге асты. Онда сегіз епископ ариандықтан бас тартты, олардың ішінде төрт суэв болды:
After the conquest, king Liuvigild reintroduced the Arian Church among the Sueves, but this was a short lived institution, because after his death in 586 his son Reccared openly promoted the mass conversion of Visigoths and Sueves to Catholicism. Reccared's plans were opposed by a group of Arian conspirators; its leader, Segga, was exiled to Gallaecia, after his hands were amputated. The conversion occurred during the Third Council of Toledo, with the assistance of seventy two bishops from Hispania, Gaul and Gallaecia. There, eight bishops renounced their Arianism, among them four Suevi:
Готтар билігінде суэв патшалығының әкімшілік құрылымы бастапқыда сақталды – Теодемардың тұсында құрылған суэв округтері кейінірек визиготтық монета орындары ретінде белгілі болды, бірақ жетінші ғасырдың ортасындағы әкімшілік және шіркеу реформасы осы монета орындарының көпшілігінің жоғалуына әкелді, Брага, Луго және Туи қалаларынан басқа. Бесінші ғасырда Галлекияға қосылған Ламего, Визеу, Коимбра және Иданха-а-Вельяның солтүстік Лузитания епископтықтары Мериданың бағынысына қайтарылды. Сондай-ақ, 6 және 7 ғасырларда Галлекияға көрінетін готтардың қоныс аударуы болмағаны айтылды. Суэвтерді жеке халық ретінде соңғы рет атау 10 ғасырлық испан кодексінде кездеседі: "hanc arbor romani pruni vocant, spani nixum, uuandali et goti et suebi et celtiberi ceruleum dicunt" ("Бұл ағашты римдіктер слива деп атайды; испандықтар nixum; вандалдар, суэвтер, готтар және келтиберлер оны ceruleum деп атайды"), бірақ бұл контексте Суэвилер, мүмкін, Галаециді білдірген.
Under the Goths, the administrative apparatus of the Suevi Kingdom was initially maintained —many of the Suevi districts established during the reign of Theodemar are also known as later Visigothic mints— but during the middle years of the seventh century an administrative and ecclesiastical reform led to the disappearance of most of these mints, with the exception of that of the cities of Braga, Lugo and Tui. Also the northern Lusitanian bishoprics of Lamego, Viseu, Coimbra and Idanha a Velha, in lands which had been annexed to Gallaecia in the fifth century, were returned to the obedience of Mérida. It has been also pointed out that no visible Gothic immigration took place during the 6th and the 7th century into Gallaecia. The last mention of the Sueves as a separate people dates to a 10th century gloss in a Spanish codex: "hanc arbor romani pruni vocant, spani nixum, uuandali et goti et suebi et celtiberi ceruleum dicunt" ("This tree is called plum tree by the Romans; nixum by the Spaniards; the Vandals, the Sueves, the Goths, and the Celtiberians call it ceruleum"), but in this context Suebi probably meant simply Gallaeci.
Ақпарат көздері мен даулар
Римнің батыс провинцияларын жоғалтуында маңызды рөл атқарған вандалдар, вестготтар, остготтар және гунндар сияқты басқа варвар халықтарынан өзгеше, суэвтер Галекия мен Солтүстік Лузитанияда қоныстанды, бұл аймақтар алыс және Жерорта теңізінен тыс болғандықтан, Рим мен оның мүдделеріне сирек қауіп төндірді. Шындығында, олардың тарихы туралы көбірек мәліметтерге ие болған кезде, яғни Рехила билігі тұсында, олар нақты қиындыққа айналды. Тәуелсіз мемлекет ретінде олардың тарихында Риммен, вандалдармен, вестготтармен және кейіннен франктармен маңызды дипломатиялық қатынастарды күзеді. 6 ғасырдың соңында Миро билігі тұсында олар маңызды рөл атқарды, католик мемлекеттерімен – франктармен және Византиямен бірігіп, Герменгильдті қолдап, вестготтар патшасы Лювигильдке қарсы күресті. Олардың салыстырмалы оқшаулығы мен шалғай орналасуы салдарынан суэвтер туралы мәліметтер шектеулі, ал ағылшын тіліне аударылғандары одан да аз. 5 ғасырдағы суэвтер тарихының ең маңызды көзі – 470 жылы жергілікті епископ Гидатий жазған жылнама, ол Әулие Иеронимнің жылнамасын жалғастырады. Гидатий шамамен 400 жылы қазіргі Галисия мен Португалияның оңтүстік шекарасында, Лима өзенінің аңғарында орналасқан Лимичи қаласында дүниеге келген. Ол 409 жылы суэвтердің Иберия түбегіне қоныстануына және Галисияның Рим провинциясынан тәуелсіз варварлық патшалыққа айналуына куә болды. Өмірінің көп бөлігінде ол оқшауланған римдік қауымдастықтарда тұруға мәжбүр болды, суэвтер мен вандалдардан үнемі қауіп төндірілді, бірақ ол бірнеше рет Испаниядан тыс саяхаттағанын, білім алу үшін немесе елші ретінде, сондай-ақ басқа епископтармен хат алысқанын білеміз. 460 жылы ол Фрумарийге тұтқынға алынды, ол жергілікті адамдардың айыптауымен сатқындыққа кінәлі деп танылды. Үш ай тұтқында болғаннан кейін, суэвтер Чавес аймағын қиратқан кезде, оны айыптағандардың қарсылығына қарамастан босатылды. Гидатийдің жылнамасы, жалпыға ортақ сипатта болғанымен, бірте-бірте жергілікті тарихқа айналады. Варварлардың қоныстануынан кейін ол әртүрлі халықтар арасындағы қақтығыстарды баяндайды, кейіннен суэвтердің жергілікті, жартылай римдік галисиялықтармен жиі қақтығыстарын, Римнің Испаниядағы билігінің әлсіреуін, суэвтердің оңтүстікке және шығысқа қарай кеңеюін, вестготтар мен басқа римдік әскерлер алдындағы жеңілісін және Ремизмунд тұсында олардың патшалығының қайта құруын, сондай-ақ олардың ариандыққа көшкенін сипаттайды. Ол ұлы тарихшы саналғанымен, оның суреттері көбінесе тұйық, суэвтердің шешімдері мен қозғалыстарына нақты себеп немесе бағыт берілмейді, суэвтердің не істегенін, бірақ олар не айтқандарын немесе ниеттенгенін сирек атайды. Сондықтан Гидатийдің суэвтер туралы бейнесі – заңсыз қарақшылардың сыртқы көрінісі. Суэвтердің бұл сипаттамасы екінші деңгейлі дереккөздерге көшті: Э.А. Томсон, бұл тақырыпта көптеген еңбектер жазған сарапшы, «олар жыл сайын азық-түлік, құндылықтар немесе ақша табуға болатын кез келген жерге соқырлықпен шабуыл жасайды» деді. Суэвтердің алғашқы қоныстану кезеңіндегі тарихының тағы бір маңызды көзі – басқа жергілікті тарихшы Орозийдің «Пайғамдарға қарсы жеті тарихи кітабы». Ол суэвтер мен вандалдардың алғашқы қоныстануын Гидатий баяндағаннан гөрі азырақ апатты сипаттады. Оның баяндамасында суэвтер мен вандалдар Испанияға зорлықпен енгеннен кейін бейбіт өмірге оралды, ал көптеген кедей жергілікті тұрғындар римдік салықтар мен алымдардан қашып оларға қосылды. Алайда, айтқандай, оның баяндамасы да оның мақсатымен шартталған, өйткені ол Римнің құлдырауы мен әлсіреуі үшін христиандықты кінәсіз деп көрсетуге тырысты. Вандалдар мен суэвтер арасындағы қақтығысты 6 ғасырда Гундериктің белгісіз жағдайда қайтыс болуы және жеңілген вандалдардың Галисияны тастап кетуіне әкелген чемпиондардың күресін баяндаған Григорий Турский де баяндады. Вандалдар арасында басқаша тарих айтылған, өйткені Прокопий олардың дәстүрінде король Гундерик Испанияда немістерге тұтқынға алынып, бағанаға ілінгенін жазды. Оның жазбалары суэвтердің тәуелсіздігінің соңғы 15 жылы, сондай-ақ суэвтердің вестготтар билігінің алғашқы жылдары туралы құнды мәліметтер береді. Соңында, Севильялық Исидордың жазған тарихы да қызығушылық тудырады. Ол Гидатийдің еңбектерін, сондай-ақ Иоанн Бикларскийдің жылнамасын пайдаланып, Испаниядағы суэвтердің қысқартылған тарихын жасады. Исидордың тарихнамасы төңірегіндегі дау оның жіберген қателер мен қосымшаларға байланысты, көптеген тарихшылар мен ғалымдар оларды жай ғана қателік деп санамайды. Исидордың Готтар, Вандалдар және Суэвтер патшаларының тарихында Гидатийден алынған кейбір мәліметтер өзгертілген. Көптеген ғалымдар осы өзгерістерді Исидордың Гидатийден басқа көздері болуымен байланыстырады. Суэвтік Галисияның тарихы мен маңызы Испанияда ұзақ уақыт бойы маргиналдандырылып, көбінесе саяси себептерге байланысты жасырылғаны айтылады. Германиялық ғалым Вильгельм Рейнхарт ғана Галисиядағы суэвтердің бірінші байланысты тарихын жазды, немесе дәлірек айтқанда, Галисияның ресми түрде Португалиядан бөлінуі 1095 жылы ғана болды.
Unlike some other barbarian peoples, such as the Vandals, Visigoths, Ostrogoths and Huns, which played an important part in Rome's loss of the western provinces, the Sueves—establishing themselves in Gallaecia and northern Lusitania, which were remote and extra Mediterranean areas—seldom posed a threat to Rome and to Rome's interests; in fact, at times where we have more detailed knowledge of their history through a diversity of sources, that is precisely when they became a challenge, as it was under the reign of Rechila. Throughout their history as an independent nation, they maintained an important diplomatic activity, most notably with Rome, the Vandals, the Visigoths, and, later, with the Franks. Again, they become important players during the reign of Miro, in the last third of the 6th century, when they allied with other Catholic powers—the Franks and the Eastern Romans—in support of Hermenegild, and against the Visigothic king Liuvigild. Because of their relative isolation and remoteness, sources about the Suevi people are limited, with the number translated into English even fewer. The most important source for the history of the Suevi during the 5th century is the chronicle written by the native bishop Hydatius in 470, as a continuation of the Chronicle of Saint Jerome. Hydatius was born circa 400, in the city of the Limici, straddling the southern borders of modern day Galicia and Portugal, on the valley of the Lima River. He witnessed the 409 settlement of the Suevi peoples in the Iberian Peninsula, and Galicia's transformation from Roman province into an independent barbarian kingdom. Through much of his life he was forced to stay in isolated Roman communities, constantly threatened by the Suevi and Vandals, though we also know that he travelled on several occasions outside of Hispania, for learning or as ambassador, and that he maintained correspondence with other bishops. In 460 he was captured by the Suevic warlord Frumarius, accused of treason by other local men. After being held captive for three months, as the Suevi ravaged the region of Chaves, he was then released unharmed, against the will of the men who had accused him. Hydatius' chronicle, whilst purporting to be universal, slowly turns into a local history. Following the barbarian settlements, he relates the conflict among the diverse nations; later, he also narrates the frequent conflict of the Sueves with the local, barely romanized, Galicians; the decline of the Roman powers in Hispania; the expansion of the Suevi into the south and the east; their defeat at the hands of Visigoths and other Roman foederati forces; and the posterior reconstitution of their kingdom under Remismund, together with their conversion to Arianism. While he is considered a great historian, his portraits are usually obscure, without any real reason or direction given to the decisions or movement of the Suevi, by mentioning what the Suevi did, but rarely what they said, or what they pretended. So Hydatius's image of the Suevi is from the outside, as lawless marauders. This description of the Suevi has bled into secondary sources: E. A. Thomson, an expert who has written many pieces on the subject, stated, "they just lash out blindly from year to year at any place that they suspected would supply them with food, valuables or money." Another important source for the history of the Sueves during the initial settlement phase is the Seven Books of History Against the Pagans, by Orosius, another local historian. He painted a very different picture of the initial settlement of Sueves and Vandals, less catastrophic than that narrated by Hydatius. In his narration, Sueves and Vandals, after a violent entrance into Hispania, resume a pacific life, while many poor locals joined them, fleeing from Roman taxes and impositions. However, as has been pointed out, his narration is also biased by his agenda, as he was trying to exculpate Christianity for the fall and decadence of Rome. The conflict of Vandals and Sueves is also narrated by Gregory of Tours, who in the 6th century narrated the blockade, the death of Gunderic under unknown circumstances, and the resolution of the conflict in a champions' fight, with the defeated Vandals forced to leave Galicia. A somewhat different history apparently was told among the Vandals, as Procopius wrote that in their traditions king Gunderic was captured and impaled by Germans in Spain. his accounts are precious for the last 15 years of independence of the Sueves, as well as for the first years of the Sueves under Visigothic rule. Finally, of great interest is also a history written by Isidore of Seville. He used Hydatius's accounts, together with the Chronicle of John of Biclaro, to form an abridged history of the Suevi in Hispania. The controversy around Isidore's historiography is centered on his omissions and additions, which many historians and scholars consider too numerous to all be simply mistakes. Throughout Isidore's History of the Kings of the Goths, Vandals, and Sueves certain details from Hydatius are altered. Many scholars attribute these changes to the fact that Isidore may have had sources other than Hydatius at his disposal. It has been said that the history and relevance of Suevic Galicia was long marginalised and obscured inside Spain, mainly for political reasons. It was left to a German scholar, Wilhem Reinhart, to write the first connected history of the Suebi in Galicia, or more accurately Gallaecia as the official separation between Galicia and Portugal would only take place in 1095 AD.
Мәдени мұра
Суэбтер жергілікті вульгарлық латын тілін жылдам қабылдағандықтан, олардың герман тілінің галисиан және португал тілдерінде аз іздері қалды. Готикадан немесе суэвтерден алынған қарыз сөздерді ажырату қиын, бірақ Галисия мен Португалияның солтүстік жартысына тән бірқатар сөздер бар, олар суэбтерге немесе готтарға жатқызылады, әйтсе де 8-ғасырға дейін Галакияға визиготтардың ірі көшіп келуі белгісіз. Мысалы, 'қарға', мейшенгра 'көзілдірік' (Ескі норвеж тіліндегі meisingr 'көзілдірік' сөзімен бірдей), лобио немесе ловио 'жүзім' (*lauban), britar 'ұзату' (*breutanan), maga 'балық ішегі' және esmagar 'ұқтыру' (*magōn 'асқазан'), bremar 'сағыну' (*bremmanan 'аулау'), trousa 'қар көшкіні' (*dreusanan 'құлау'), brétema 'тұман' (*breþmaz 'демі, бу'), gabar 'мақтау', ornear 'ысқыру' (*hurnjanan 'мүйіз дауысы'), zapa 'қақпақ, тығылақ' (*tappōn 'бұлдақ'), fita 'лента', sá 'тегі, ұрпақ' (*salaz 'сарай, үй'), және тағы басқалары. Олардың жергілікті топонимика мен антропонимикаға қосқан үлесі ең маңызды болды, өйткені суэвтермен байланысты жеке есімдер галисиандықтар арасында кейінгі орта ғасырға дейін қолданылып келді, ал шығыс германдық есімдер жалпы алғанда орта ғасырдың жоғары кезеңінде жергілікті тұрғындар арасында ең көп таралған. Осы есімдерден Солтүстік Португалия мен Галисияда көптеп кездесетін бай топонимика пайда болды, мысалы, Сандиас, ортағасырлық Синдилан, Синдила есімінің германдық генетиві; Мондариз – латындық генетивтік формасы Munderici Munderic'тің; Гондомар – Гундемариден, Балтар – Балтарийден (екеуі де Португалия мен Галисияда); Гвитериз – Витерициден. Ескі германдық қоныстарды көрсететін тағы бір топонимдер тобы – Са, Саа, Сас (Галисияда) немесе Са (Португалияда) деп аталатын жерлер, барлығы герман сөзі *sal 'үй, зал' дегеннен шыққан және негізінен Брага, Порту және Португалиядағы Миньо өзенінің аңғарында, сондай-ақ Галисиядағы Луго маңында орналасқан, барлығы бірнеше жүзді құрайды. Қазіргі Галисияда төрт приход және алты қала мен ауыл әлі де Суэвос немесе Суэгос деп аталады, олардың барлығы латын тіліндегі Sueuos 'Суэвтер' сөзінен алынған және ескі Суэвтер қоныстарына сілтеме жасайды.
As the Suebi quickly adopted the local Vulgar Latin language, few traces were left of their Germanic tongue in the Galician and Portuguese languages. Distinguishing between loanwords from Gothic or Suevic is difficult, but there is a series of words, characteristic of Galicia and northern half of Portugal, which are attributed either to the Suebi or to the Goths, although no major Visigothic immigration into Gallaecia is known before the 8th century. 'lark'), meixengra 'titmouse' (same word as Old Norse meisingr 'titmouse', from *maisōn lobio or lóvio 'vinegrape' (to *lauban britar 'to break' (from *breutanan maga 'guts of fish' and esmagar 'to smash' (from PGmc *magōn 'stomach'), bremar 'to yearn' (from PGmc *bremmanan 'to roar'), trousa 'snowslide' (from PGmc *dreusanan 'to fall'), brétema 'mist' (from PGmc *breþmaz 'breath, vapour'), gabar 'to praise', ornear 'to bray' (from PGmc *hurnjanan 'to blow a horn'), zapa 'lid, cap' (from PGmc *tappōn 'tap'), fita 'ribbon', sá 'origin, generation' (from PGmc *salaz 'hall, dwelling'), among others. Most notable were their contributions to local toponymy and anthroponymy, as personal names borne by the Sueves were in use among Galicians up to the Late Middle Ages, while East Germanic names in general were most common among locals during the High Middle Ages. From these names is derived also a rich toponymy, found mainly in northern Portugal and Galicia, Sandiás, medieval Sindilanes, Germanic genitive form of the name Sindila; Mondariz from the Latin genitive form Munderici Munderic's; Gondomar from Gundemari and Baltar from Baltarii, both in Portugal and Galicia; Guitiriz to Witterici. Another group of toponyms which point to old Germanic settlements are the places named Sa, Saa, Sas, in Galicia, or Sá in Portugal, all derived from the Germanic word *sal 'house, hall', and distributed mostly around Braga, Porto and in the Minho river valley in Portugal, and around Lugo in Galicia, totalling a few hundred. In modern Galicia, four parishes and six towns and villages are still named Suevos or Suegos, from the medieval form Suevos, all of them from the Latin Sueuos 'Sueves', and referring to old Suevi settlements.