АҚШ Жоғарғы Сотының істерді қарау тәртібін реттеу туралы заң

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы Сотының көптеген іс түрлері бойынша кассациялық шағымды қарау құқығын беру туралы заң. 1925 жылғы Сот жүйесі туралы заң (43 Stat. 936), сондай-ақ «Судьяның заң жобасы» немесе Certiorari Act деп белгілі, АҚШ Конгресінің АҚШ Жоғарғы Сотының жұмыс жүктемесін азайту мақсатымен қабылданған актісі болды.

Ұсыныс

1921 жылдың желтоқсанында Бас судья Уильям Говард Тафт АҚШ-тың Сот кодексіне түзетулер енгізу және елдің апелляциялық аудандық соттарының құзыреттерін одан әрі нақтылау мақсатында үш судьяны тағайындады. Willis Van Devanter, James Clark McReynolds және George Sutherland судьялары жасаған заң жобасы, Бас судья мен оның әріптестері тарапынан Конгресске көптеген сапарлармен (1935 жылға дейін Жоғарғы Соттың кеңселері АҚШ Капитолийінде орналасқандықтан, бұл сапарлар ұзаққа созылмады) ұсынылды. 1922 жылы Тафт Ұлыбританияға сапар шегіп, британдық соттардың процедуралық құрылымын зерттеді. 1925 жылы мақұлданған "Судьялар туралы заң жобасы" сотқа тікелей келіп түсетін істердің санын күрт қысқартып, федералдық құзыретқа қатысты мәселелерді қарау бойынша міндетті бақылауды сақтап қалды. Заң жобасында апелляциялық аудандық соттардың ауданаралық соттардың соңғы шешімдерін, сондай-ақ Аляска, Гавайи, Пуэрто-Рико, Қытай, АҚШ-тың Виргин аралдары және Панама каналы аймағының ауданаралық соттарының шешімдерін "апелляция немесе қате туралы өтініш арқылы" қарау құқығы қарастырылды. Сондай-ақ, аудандық соттарға Мемлекетаралық сауда комиссиясының, Федералдық резервтік жүйенің және Федералдық сауда комиссиясының қаулыларын өзгерту, күшіне енгізу немесе жою өкілеттігі берілді. Заң жобасында былай делінген: "Егер АҚШ-тың шарты немесе заңының жарамдылығына күмән туындаған жағдайда, мемлекеттің жоғарғы сотының соңғы үкімі немесе қаулысы Жоғарғы Соттың қате туралы өтініші бойынша қаралуы мүмкін". Соңында, көптеген федералдық немесе штаттық шарттардың жарамдылығына күмән келтіретін соңғы шешімдерге қатысты істер сотқа certiorari арқылы келіп түсетін болды. Мұндай шешімдерді қабылдау үшін судьялардың төрт дауысы қажет болды, бұл соттың күн тәртібі енді "сот бақылауымен" реттелетінін және сот жүйесін қағаз жұмысымен толып кеткен мыңдаған істерден, жаңа талаптарға сай келетін жүздеген істерге дейін азайтатынын білдірді. Бас судья бұл заң жобасын қабылдау үшін белсенді түрде жұмыс істеді және заң жобасы талқыланған төрт жыл ішінде әріптестерін Конгресске ертіп жүрді. Конгресс 1925 жылы бұл актіні қабылдады. Бұл әрекет көптеген жағдайларда сотқа тікелей шағымдану мүмкіндігін жойғандықтан, Жоғарғы Соттың жұмыс жүктемесінің басым бөлігін дискрециялық етті. Осыдан кейін, актінің 237(b) тармағына сәйкес, апелляциялық шағымдармен Жоғарғы Сотқа certiorari туралы өтініштер жіберілетін болады, олар тоғыз судьяның төртеуінің қалауы бойынша қабылданатын еді. "Енді сот әрбір наразы арыз беруші ұсынған істі тыңдауға міндетті емес. Керісінше, көп жағдайда сот Жоғарғы Соттан шешім қабылдауды талап ететін маңызды мәселелерді қамтитын салыстырмалы түрде аз істерді ғана таңдап алатын болды".

In December 1921, Chief Justice William Howard Taft appointed three justices to draw up a proposal that would amend the Judicial Code of the United States, and define further the jurisdiction of the nation's circuit courts. The resulting bill, created by Justices Willis Van Devanter, James Clark McReynolds, and George Sutherland, took many trips to Congress (which were not lengthy because until 1935 the Supreme Court had its chambers in the U. S. Capitol) by the Chief Justice and his associates. Taft also journeyed to the United Kingdom in 1922, to study the procedural structure of British courts. When approved in 1925, "the Judges Bill", as it was known, dramatically shrank the number of cases coming directly to the court, yet retained a mandatory oversight on cases that raised questions involving federal jurisdiction. It called for the circuit courts of appeals to have appellate jurisdiction to review 'by appeal or writ of error' final decisions in the district courts, as well as for the district courts of Alaska, Hawaii, Puerto Rico, China, the United States Virgin Islands, and the Panama Canal Zone. The circuit courts were also empowered to modify, enforce or set aside orders of the Interstate Commerce Commission, the Federal Reserve Board, and the Federal Trade Commission. The bill further provided that "A final judgment or decree in any suit in the highest court of a State in which a decision in the suit could be had, where is drawn in question the validity of a treaty or statute of the United States may be reviewed by the Supreme Court on a writ of error." Lastly, cases involving final decrees which brought into question the validity of a wide range of Federal or state treaties would come to the Court by certiorari. Four justices would be required to vote affirmatively to accept petitions, which meant that the Court's agenda would now be controlled by "judicial review" and that thousands of cases clogging the dockets could now be cut to hundreds that met the new requirements. The Chief Justice vigorously pursued the passage of this bill, taking his fellow justices with him to Congress over the four years in which the bill was discussed. Congress chose to pass the act in 1925. This action rendered the majority of the Supreme Court's workload discretionary by removing the possibility of direct appeal to the court in most circumstances. Henceforth, pursuant to §237(b) of the act, appellants would file petitions for writs of certiorari with the Supreme Court, which would be accepted at the discretion of four of the nine Justices. "No longer did the Court have to hear almost every case an unhappy litigant presented to it. Instead, for the most part, the Court could select only those relatively few cases involving issues important enough to require a decision from the Supreme Court."