Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вудларк және Киривина аралдарына одақтас әскерлердің десанттары
Allied landings in Woodlark and Kiriwina during World War II
"Хроника" операциясы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы Вудларк және Киривина аралдарына одақтас әскерлердің басып кіруі. Бұл операция Рабаулға қарайғы кеңейтілген "Картул" операциясының бір бөлігі болды. Операцияның алғашқы жоспарлау атауы – "Коронет" операциясы. 1943 жылдың 23-24 маусымында екі аралға кішкентай барлау тобы жіберілді, осымен алдын ала шаралар басталды. Негізгі операция 1943 жылдың 30 маусымында қарсылықсыз жүзеге асырылды. Жалпы 16 800 адам қатысты, олар екі күшке бөлінді. Құрлық әскерлерінің көп бөлігін АҚШ армиясы құрады, оларға АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің қорғаныс батальоны, сондай-ақ АҚШ және Австралия әуе күштері мен теңіз кемелері көмек көрсетті. Кейіннен екі аралды АҚШ әскери-теңіз құрылыс батальондары мен инженерлері дамытып, әуежайлар мен катер базаларын салды. АҚШ Әскери-әуе күштерінің ұшақтары шілде айының ортасында Вудларкқа келді, ал Австралия Корольдік әуе күштерінің ұшақтары тамыз айында Киривинадан операцияларын бастады. Дегенмен, одақтастардың Рабаулға қарсы шабуылында аралдардың ролі шектеулі болды, өйткені одақтас әскерлер батысқа қарай жылжуын жалғастырды.
Operation Chronicle was the Allied invasion of Woodlark and Kiriwina Islands, in the South West Pacific, during World War II. The operation was a subordinate action that formed part of the wider Operation Cartwheel, the advance towards Rabaul. An early planning name for this operation was Operation Coronet. Preliminary actions commenced on 23–24 June 1943 when small reconnaissance parties were landed on both islands. The main operation was executed without opposition on 30 June 1943. Around 16,800 personnel took part, divided into two forces. The United States Army provided the majority of ground troops, which were supported by a United States Marine Corps defense battalion as well as U. S. and Australian aircraft and naval vessels. The two islands were subsequently developed by U. S. naval construction battalions and engineers who constructed airfields and PT boat bases. United States Army Air Force aircraft arrived on Woodlark in mid July, while Royal Australian Air Force aircraft began operations from Kiriwina in August. Ultimately, though, the islands played only a limited role in the Allied offensive against Rabaul as the Allied advance pushed further west.
Жоспарлау және дайындық
1943 жылдың ортасына қарай Жаңа Гвинеядағы шайқастар қатал шайқастардан кейін одақтастардың пайдасына бұрыла бастады. 1942 жылдың ортасы мен 1943 жылдың басындағы Порт-Морсбиге жасалған жапон шабуылы Коралл теңізі шайқасы мен Кокода жолы науқанында жеңіліске ұшырады, ал Буна-Гонадағы жапон плацдармы да екі тараптың да ауыр шығындарына қарамастан, жойылды. Содан кейін жапондықтар Гуадалканалдағы әрекеттерін тоқтатуға мәжбүр болды, ал одақтастар Саламауа аймағын бақылауға алып, Рабаул маңындағы негізгі жапон базасына қарай ілгерілеуді жоспарлай бастады. Киривина және Вудларк аралдары Папуа жағалауының солтүстік-шығысында орналасқан Соломон теңізіндегі аралдар тобында жатыр. Киривина Жаңа Британиядан шамамен 201 км (125 миль), ал Вудларк Буганвиллден 322 км (200 миль) қашықтықта орналасқан. Осы аралдардың орналасқан жері одақтас жоспарлаушыларының назарын аударды, олар Соломон аралдарында және Рабаул маңындағы жапон нысаналарына жақын базаларды іздеді, одақтас бомбалаушыларының тиеу мүмкіндігін арттыру және осы ұшақтарға жауынгерлік эскорт ұсыну мақсатында. Жоспарлау кезеңінде операция бастапқыда "Coronet" деп аталды, бірақ ақырында "Chronicle" кодовое атауы қабылданды. Вудларк пен Киривинаны басып алудың алғашқы жоспарлау жұмыстары 1943 жылдың мамыр айында Австралияның Брисбен қаласында генерал Уолтер Крюгердің Алтыншы армиясының штабында жүргізілді. Генерал Дуглас Макартур Крюгерге десанттық операцияны басқару құқығын берді, сондай-ақ құрлық, әуе және теңіз жоспарларын үйлестіру жауапкершілігін тапсырды. Вудларк пен Киривина Жаңа Гвинея, Жаңа Британия және Соломон аралдарындағы операцияларды қолдау үшін болашақ әуежайлар ретінде қажет болды, бұл кеңейтілген "Картвилл" операциясының бір бөлігі ретінде, оның барысында одақтастар Рабаул маңындағы негізгі жапон базасына қарай жылжуды жоспарлады. Бұл одақтастардың Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағында жүргізген алғашқы екі жағалаулық десанты болып табылды, мұқият және жан-жақты жоспарланған, ол болашақ десанттар үшін стандартты операциялық процедураға айналды.
By mid 1943, the fighting in New Guinea was turning in favor of the Allies after a period of hard fighting. The Japanese drive on Port Moresby during mid 1942 and early 1943 had been defeated during the Battle of the Coral Sea and the Kokoda Track campaign, while the Japanese beachhead at Buna–Gona had also been destroyed, albeit with heavy casualties on both sides. Subsequently, the Japanese had been forced to abandon their efforts on Guadalcanal and the Allies had secured the Salamaua region, and began planning their advance towards the main Japanese base around Rabaul. Kiriwina and Woodlark Islands are situated in the Solomon Sea, in a group of islands that lie northeast of the Papuan coast. Kiriwina lies about 125 mile (201 km) from New Britain while Woodlark is 200 mile (322 km) from Bouganville. The location of these islands drew the attention of Allied planners who sought bases closer to Japanese targets in the Solomon Islands and around Rabaul, in order to increase the payloads Allied bombers could carry and to provide these aircraft with fighter escorts. During the planning stage, the operation was initially designated as "Coronet", but eventually the codename "Chronicle" was adopted. Initial planning for the seizure of Woodlark and Kiriwina was undertaken in May 1943 at General Walter Krueger's Sixth Army headquarters in Brisbane, Australia. General Douglas MacArthur gave command of the landings to Krueger as well as responsibility for the co ordination of ground, air, and naval planning. Woodlark and Kiriwina were required as future airfield sites to support operations in both New Guinea, New Britain and the Solomon Islands as part of the wider Operation Cartwheel, during which the Allies planned to advance towards the main Japanese base around Rabaul. The invasion was the first amphibious movement undertaken by the Allies in the South West Pacific Area with thorough and comprehensive planning, which became standing operating procedure for future invasions.
Тағайындалған күштер
Жаңа Гвинея аймағындағы жапондық күштер 18-ші армиядан алынды. Бұл құраманы генерал Хатадзо Адачи басқарды, штаб-пәтері Маданг қаласында орналасқан еді. Бұл күш негізінен материкте орналасып, Вэвак, Маданг, Финшхафен, Саламауа және Лэ арасындағы кең аумақты қорғауға тырысты, сонымен қатар Вау және оның төңірегінде, Маркхэм мен Сепик аңғарларында шабуылдық операциялар жүргізуге дайындалды. Операция кезінде Вудларк және Киривинада жапондық әскерлер болған жоқ. Операцияға барлығы 16 800 одақтас әскери қызметкер тағайындалды, олардың көп бөлігі Крюгердің 6-шы армиясынан келді, бұл күш Аламо күштері деп аталды. Теңіз қолдауын контр-адмирал Виктор Кратчлидің 74-ші жедел тобы қамтамасыз етті, ол жабу күші ретінде жұмыс істеді, ал контр-адмирал Дэниел Барбидің 76-шы жедел тобы десанттық күш ретінде жұмыс істеді. Тағайындалған кемелердің көп бөлігі АҚШ Әскери-теңіз күштерімен қамтамасыз етілгенімен, Кратчли Ұлыбритания Корольдік Әскери-теңіз күштерінің офицері болды және оның құрамында төрт Австралия Корольдік Әскери-теңіз күштерінің кемелері болды. Операцияға әуе қолдауын АҚШ Армиясының V бомбалаушы командасы және Австралия Корольдік Әуе Күштерінің (RAAF) 1-ші тактикалық әуе күштері мен No. 9 жедел тобы бірлесіп жүзеге асырды. V бомбалаушы командасы 25-30 маусым аралығындағы әр түнде Рабаулдағы жапондық әуежайларын бомбалауға және қажет болған жағдайда шабуылдық флотты қолдауға, сондай-ақ жаяу әскерге жақын қолдау көрсетуге міндеттелді. RAAF сұраған жағдайда истребительдермен қамтамасыз етуге тиіс болды.
Japanese forces in the New Guinea area were drawn from the 18th Army. This formation was commanded by General Hatazō Adachi, and was headquarters at Madang. This force was focused upon the mainland where it was attempting to defend a broad area between Wewak, Madang, Finschhafen, Salamaua and Lae, while also preparing to carry out offensive operations around Wau, its surrounds and in the Markham and Sepik Valleys. There were no Japanese troops on either Woodlark or Kiriwina at the time of the operation. In total 16,800 Allied personnel were assigned to the operation, with the majority of ground troops coming from Krueger's Sixth Army, which had been designated as Alamo Force. Naval support was provided by Rear Admiral Victor Crutchley's Task Force 74, which served as the covering force, while Rear Admiral Daniel E. Barbey's Task Force 76 served as the amphibious landing force. While the majority of the ships assigned were supplied by the United States Navy, Crutchley was a Royal Navy officer and his force included four Royal Australian Navy vessels. Air support for the operation was split between the United States Army Air Forces V Bomber Command and the Royal Australian Air Force (RAAF) 1st Tactical Air Force and No. 9 Operational Group. The V Bomber Command was to bomb the Japanese airfields at Rabaul, each night from 25 through 30 June and be called upon to support the invasion fleet and provide close infantry support as required. The RAAF was to provide fighter cover as requested.
Кіріспе
Май айында барлау тобы Вудларк және Киривинаға түсіріліп, аралдарда жапон әскерінің жоқ екенін хабарлады. Операцияға тағайындалған бөлімшелерді жинаудағы кешігуге байланысты, олар Австралияның солтүстігі мен Жаңа Гвинеяда шашырап кеткендіктен, D күні 1943 жылдың 30 маусымына белгіленді. Осы уақыт аралығында мамыр айында Киривинада RAAF радарлық бөлімі құрылды, ал қонулар Жаңа Гвинеядағы Нассау шығанағында және Жаңа Джорджиядағы Рендовадағы ұқсас операциялармен бірге жоспарланды. Алтыншы армия жапон әскерінің қонуға қарсылық көрсетуін күтпесе де, бұл операциялар жауынгерлік мінезде жүргізілді. Крюгер мен Барби осы тәсілді десанттық тактиканы сынау және қонуларға қарсылық туған жағдайда сақтық шарасы ретінде таңдады. Шабуылға тағайындалған одақтас әскерлері жапон әскерімен кездесетініне сендірілді. Жапондықтардың Жаңа Гвинеядағы басқыншы күштерге және логистикалық базаларға әуе шабуылы жасауы күтілді, сондықтан No. 73-ші қанат RAAF үш истребитель эскадрильясымен бірге Гудено аралына ауыстырылды, аймақтың әуе қорғанысын қамтамасыз ету үшін. RAAF ұшақтарына суасты қайықтарына қарсы патрульдік миссиялар да жүктеліп берілді. Майор Д.М. МакМэнстің басқаруымен 112-ші атты әскер полкінің алдын ала тобы 1943 жылдың 22 маусымында сағат 16:00-де Мильн шығанағынан Вудларкке бағыт алған «Брукс» және «Хамфрис» эсминец-транспортерлерімен аттанды. 23 маусымда сағат 00:32-де Гуасопаға жеткен АҚШ әскерлері алты «Landing Craft, Personnel (Ramped)» (LCP(R)) десанттық кемесімен түсірілді. Эсминец-транспортерлер сағат 04:00-де Мильн шығанағына қайтып кетті. Десант туралы хабарланбаған австралиялық жағалау күзетшісі, жергілікті тұрғындардан құралған партизандық отрядымен десант күшіне шабуыл жасауға асықты, бірақ әскерлердің айқын акцентін естіген соң тоқтады. Алдын ала топ барлау жүргізіп, десант күші үшін қорғаныс және жабдықтарды орнатты, қону жағалауларын белгіледі және негізгі қонуға дайындық үшін кедергілерді жойды.
Reconnaissance parties landed on Woodlark and Kiriwina in May and reported that there were no Japanese troops occupying the islands. Due to a delay in gathering the units assigned to the operation together, as they were spread across the north of Australia and New Guinea, D Day was set for 30 June 1943. In the interim, an RAAF radar unit was established on Kiriwina in May, while the landings were timed to take place in conjunction with similar operations at Nassau Bay, in New Guinea, and on Rendova, in New Georgia. While the Sixth Army did not expect any Japanese troops to contest the landings, they were conducted as combat operations. Krueger and Barbey chose this approach to test their amphibious tactics and as a precaution in case the landings were opposed. The Allied soldiers assigned to the attack were encouraged to believe that Japanese troops would be encountered. It was expected that the Japanese would conduct air attacks on the invasion forces and logistical bases in New Guinea, and No. 73 Wing RAAF with three fighter squadrons was transferred to Goodenough Island to provide air defence for the region. RAAF aircraft were also assigned to conduct anti submarine patrols. An advance party of 112th Cavalry Regiment under the command of Major D. M. McMains, left Milne Bay at 16:00 on 22 June 1943 aboard the destroyer transports Brooks and Humphreys bound for Woodlark. Arriving at Guasopa at 00:32 on 23 June, the U. S. troops landed in six Landing Craft, Personnel (Ramped) (LCP(R)). The destroyer transports left at 04:00 for Milne Bay. An Australian coastwatcher, not having been informed of the landing, almost attacked the landing force with his locally recruited guerrilla force until overhearing the troops' broad accents. The advance party undertook reconnaissance, established defenses and facilities for the invasion force, marked the landing beaches, and cleared obstructions in preparation for the main landing.
Ағаш құйрығы
25 маусымда полковник Джулиан В. Каннингемнің басшылығымен 2 600 әскериден тұратын Вудларк күштері, 112-ші атқыштар полкі, 134-ші далалық артиллерия батальоны, 12-ші теңіз қорғаныс батальоны (лейтенант-полковник Уильям Х. Харрисон) және жабдықтау, порт, қару-жарақ, медициналық және инженерлік бөлімшелер, әскери-теңіз базасы мен құрылыс батальоны алты LST кемесімен, бір SC 749 суасты қайығын ұстаушы және екі эсминец – Багли мен Хенли сүйемелдеуімен Таунсвилл, Австралиядан шықты. Тарихшы Сэмюэл Элиот Морисонның сөзіне қарағанда, бұл операция Жаңа Гвинея және Жаңа Джорджиядағы басқа операциялармен уақытты келістіру қажеттілігінен туындады. 2 тамызда екі жапондық ұшақтың жасаған әуе шабуылы салдарынан 112-ші атқыштар полкінің төрт әскери қызметкері жараланды; бұл полктің алғашқы жауынгерлік қазасы болды. Жапондық әуе шабуылдарының аздығына байланысты Гудено аралындағы үш австралиялық истребитель эскадрильясының күші қажет болмады, бұл олардың ұшқыштарын таң қалдырды.
On 25 June 2,600 troops of Woodlark Force, led by Colonel Julian W. Cunningham, consisting of units of the 112th Cavalry Regiment, the 134th Field Artillery Battalion, the Marine 12th Defense Battalion (Lieutenant Colonel William H. Harrison) and quartermaster, port, ordnance, medical, and engineer units, a naval base unit and a construction battalion departed Townsville, Australia, aboard six LSTs, with one subchaser SC 749 and two destroyers, Bagley and Henley, as escort. According to historian Samuel Eliot Morison, this was due to the operation being timed to coincide with other operations in New Guinea and New Georgia. An air raid conducted by two Japanese aircraft on 2 August resulted in four members of the 112th Cavalry Regiment being wounded; these were the regiment's first combat casualties. Due to the modest scale of the Japanese air attacks, the three Australian fighter squadrons at Goodenough Island were not required, much to the surprise of their pilots.
Негізгі дамуы
Вудларк әуеайлағының құрылысы 2 шілдеде 20-шы және 60-шы АҚШ Әскери-теңіз құрылыс батальондарымен басталды. 14 шілдеде әуеайлақ Дуглас C-47 Skytrains ұшақтарын қабылдай алатын бір ғана ұшу-қону жолағынан тұрды. 21 шілдеде ұшу-қону жолағы 1585 метрге дейін кеңейтілді, ал 23 шілдеде 67-ші истребитель эскадрильясы келді. Әуеайлақ соңында 110 тұрақпен параллель ұшу-қону жолағымен ұзартылды. Аэропорт аялдама және отын құю пункті ретінде пайдаланылды. Вудларк айналасында 12-ші қорғаныс батальонының зениттік және жағалау артиллериясы орнатылды, сондай-ақ пулеметтік және 37 мм жағажайлық бекіністері құрылды. Гуасопа шығанағында PT катерлері мен десанттық кемелерді жөндеу базасы да салынды, ал арал жабдықтау базасы ретінде де қолданылды. 112-ші кавалерия полкі 1943 жылдың қараша айының соңына дейін Вудларкта болды; осы кезеңде қосымша десанттық жаттығулар өтті. Дегенмен, басқа жаттығулар өте аз болды, ал полктің көптеген сарбаздары аралда болғанда винтовкаларын атпады. Киривинада ауыр инженерлік жабдықтарды түсіру қиын болғандықтан, Киривина әуеайлағының құрылысы кешікті. Крюгер құрылыс жұмысының баяу жүргеніне наразы болып, жаңбыр салдарынан Герндонды полковник Джон Т. Мюрреймен алмастырып, Киривина күштеріне басшылық етті. 20 шілдеде бір ұшу-қону жолағы тазартылып, дөңгеленді. Шілде айының соңында ұшу-қону жолағы 1524 метрге дейін жетті және кораллмен жабуға дайын болды. 18 тамызда RAAF-тың 79-шы эскадрильясы операцияларын бастады. Американдық тарихшы Джеймс Скотт Пауэлл «Хроника» операциясының 112-ші кавалерия полкіне әсері әртүрлі болғанын атап өтті: операция десанттық операцияларды жүргізу және джунглиде жұмыс істеу қабілетін арттырса да, Вудларкқа қону және гарнизон құру талаптары полк сарбаздарының жауынгерлік қимылдарға қатысу алдында басқа жаттығуларға қатысу мүмкіндігін шектеді.
On Woodlark, the construction of Woodlark Airfield was begun by 20th and 60th U. S. Naval Construction Battalions on 2 July and by 14 July the airfield consisted of single runway which could accommodate Douglas C 47 Skytrains. By 21 July the runway was expanded to 5200 feet (1585 m) of runway and a coral surface with the 67th Fighter Squadron arriving on 23 July. The airfield was ultimately extended to with a parallel runway of with 110 hardstands. The airfield was used as a stopover point and refueling point. Defensive positions were set up around Woodlark with antiaircraft and coastal artillery pieces of the 12th Defense Battalion being installed, and machine gun and 37 mm beach positions established. A PT boat and landing craft repair base was also constructed at Guasopa Bay and the island was also used as a supply base. The 112th Cavalry Regiment remained at Woodlark until late November 1943; during this time it received additional amphibious training. Little other training was conducted, however, and most of the regiment's troopers did not fire their rifles while they were on the island. On Kiriwina, due to the difficulty of landing heavy engineering equipment the construction of Kiriwina airfield was delayed. With heavy rains hindering construction, Krueger became unhappy with the progress of the works and replaced Herndon in command of Kiriwina Force with Colonel John T. Murray. By 20 July a single runway was cleared and roughly graded. By the end of July the runway was 5000 feet (1524 m) long and ready to be surfaced with coral. No. 79 Squadron of the RAAF began operations on 18 August. In contrast, American historian James Scott Powell has noted that Operation Chronicle had mixed effects on the 112th Cavalry Regiment: while the operation improved its ability to conduct amphibious landings and operate in jungle terrain, the demands of landing on and garrisoning Woodlark limited the opportunities its men had to conduct other forms of training before entering combat.