Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1859 жылғы Ирландия теңізіндегі дауыл
1859 storm in the Irish Sea
1859 жылдың 25-26 қазанында болған Корольдік жарғылық дауыл (сонымен қатар 1859 жылғы Ұлы дауыл деп те аталады) 19 ғасырда Ирландия теңізінде болған ең қауісті дауыл деп есептеледі, оның салдарынан 800-ден астам адам қаза тапқан деп бағаланады. Дауыл өз атын Уэльстің Англси аймағының шығыс жағалауына соғылып, 450-ден астам адамның өмірін қиған «Корольдік жарғылық» кемесінен алған. Дауылға дейін бірнеше күн бойы ауа райы тұрақсыз болды. Алғашқы белгілері 1859 жылдың 25 қазанында сағат 15:00 шамасында Англия арнасында байқалды, осы кезде желдің жылдамдығы күрт өсіп, бағыты өзгерді. Девон мен Корнуолл жағалауларында кең ауқымды құрылыс зақымдары тіркелді. Дауыл солтүстікке қарай жылжып, кешкі сағат 8-ге дейін Англсиге жетті, ал 26 қазан күні түскі уақытта Мерси өзенінде ең жоғары күшіне жетіп, содан кейін Шотландияға қарай жалғасты. Желдің күші Бофорт шкаласы бойынша 12 балға жетті және Мерсиде бұрынғыдан да күшті жел қысымы тіркелді.
The Royal Charter Storm (also known as the Great storm of 1859) of 25 and 26 October 1859 was considered to be the most severe storm to hit the Irish Sea in the 19th century, with a total death toll estimated at over 800. It takes its name from the Royal Charter ship, which was driven by the storm onto the east coast of Anglesey, Wales, with the loss of over 450 lives. The storm followed several days of unsettled weather. The first indications were seen in the English Channel about 3 p. m. on 25 October 1859, when there was a sudden increase in wind speed and a shift in its direction. There was extensive structural damage along the coasts of Devon and Cornwall. The storm drifted northwards, hitting Anglesey by about 8 p. m. and not reaching maximum force at the River Mersey until midday on 26 October, then continued northwards to affect Scotland. The winds reached force 12 on the Beaufort scale and were well over At the Mersey a wind pressure of was measured, more than ever previously recorded.
Корольдік жарғылық кеме апаты
Англсидің солтүстік жағалауында, Мельбурннан Ливерпульге бағытталған саяқатының соңына жақындап келе жатқан "Royal Charter" бу кемесі 25 қазанда сағат 22:00-де Point Lynas тұсында жел бағытын ENE-ге өзгертіп, дауыл күшіне жетті. Кешкі сағат 10-ға қарай жел күші 10 баллға дейін көтеріліп, одан әрі күшейіп, түнгі сағат 12-ге қарай 12 баллға жетті. 26 қазанның түстен кейінге дейін жел 12 балл күшімен соғып тұрды. "Royal Charter" 1859 жылғы 26 қазанның таңертеңгі сағаттарында Моелфре ауылының солтүстігіндегі Англсидің шығыс жағалауына жағаға тірелді, соңында тастарға ұрып сынып, 450-ден астам адамның өмірін қиды. Кеме апатының қоғамға тигізген әсерін Чарльз Диккенстің Лондоннан Англсиге сапар шегіп, "Коммерциялық емес саяхатшы" атты еңбегінде сипатталған оқиғадан кейін жариялаған хабарламасынан бағалауға болады.
On the north coast of Anglesey, where the Royal Charter, a steam clipper, was approaching the end of her voyage from Melbourne to Liverpool, the wind at Point Lynas changed direction to ENE at 10 p. m. on 25 October and rose to gale force. By 10 p. m. the wind had reached force 10 and continued to increase, reaching force 12 by midnight. It continued to blow at force 12 until the afternoon of 26 October. The Royal Charter was driven ashore on the east coast of Anglesey just north of the village of Moelfre in the early hours of the morning of 26 October 1859, eventually being smashed to pieces against the rocks, with the loss of over 450 lives. The public impact of the shipwreck may be judged by the fact that Charles Dickens travelled from London to Anglesey to report on the aftermath as described in The Uncommercial Traveller.
Салдарлар
Сауда кеңесінің деректері бойынша, дауыл кезінде барлығы 133 кеме батып, тағы 90-ы ауыр зақымдалған. Қаза тапқандардың саны шамамен 800-ге жетеді, оның ішінде құлаған тастар мен үй қабырғаларынан құрлықта қаза тапқандар да бар. Осы екі күнде 1858 жылғы бүкіл жылда Британ аралдары маңында теңізде жоғалғандардан екі есе көп адам көз жұмды. Көптеген ғимараттар кең ауқымда зақымданды, ең көп зардап шеккені Ұлыбританияның батыс жағалауы болды. Сент-Брайнах шіркеуінің қираған қалдықтарын бүгінде Пемброкширдегі Квм-ир-Эглвисте көруге болады. Бұл дауыл метеорологиялық қызметтің дамуына ықпал етті, сол кезде қызметке жетекшілік еткен капитан Роберт Фицрой 1860 жылы осындай трагедиялардың алдын алу мақсатында алғашқы дауыл туралы ескерту жүйесін құрды.
A total of 133 ships were sunk during the storm and another 90 badly damaged according to the Board of Trade records. The death toll was estimated at around 800, including some people killed on land by falling rocks and masonry. Twice as many people died in these two days as had been lost at sea around the British Isles in the whole of 1858. There was extensive structural damage to many buildings, with the west coast of Great Britain being most severely affected. The remains of the church of Saint Brynach may still be seen at Cwm yr Eglwys in Pembrokeshire. This storm had an effect on the development of the Meteorological Office as Captain Robert FitzRoy, who was in charge of the office at the time, brought in the first gale warning service in 1860 to prevent similar tragedies.