Кіріспе
Heimatfilme (неміс тілінде "туған жер фильмдері"; неміс тілінде: Heimatfilm) – 1940 жылдардың соңынан 1960 жылдардың басына дейін Германия, Швейцария және Австрияда танымал болған жанрдың фильмдері. Heimat сөзі "үй" (географиялық мағынада), "ана тіліндегі жер" немесе "отан" деп аударылады.
Heimatfilme (, German for "homeland films"; German singular: Heimatfilm) were films of a genre popular in Germany, Switzerland, and Austria from the late 1940s to the early 1960s. Heimat can be translated as "home" (in the geographic sense), "hometown" or "homeland".
Тарих
Жанр Германияның Екінші дүниежүзілік соғыста қирауынан кейін пайда болды және 1940-шы жылдардың соңынан 1960-шы жылдардың басына дейін танымал болды. Фильмдер соғыс пен нақты өмірдің қауіп-қатерлерінен зардап көрмеген, тұтас, романтикалық әлемді ұсынды. Берлиндегі Berolina Film студиясы "Хайматфильмдер" жанрының дамуына жетекші күш болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы кезеңде "Геймат" идеясы, 1938 жылғы шекарадағы Германияның бұрынғы шығыс территорияларынан күштеп шығарылған, "Vertriebene" деп аталатын он екі миллионнан астам немістің жоғалтуымен байланысты болды. Қуғын-сүргін және қайта бейімделу туралы қазіргі алаңдаушылықтар 1950-ші жылдары түсірілген үш жүзден астам "Хайматфильмдер" арқылы көрінеді. Бұл әсіресе "Vertriebenenfilme" үшін дұрыс, өйткені Йоханнес фон Мольтке 1951 жылғы "Грин Грин" (Grün ist die Heide) фильміне қатысты көрсеткендей. Конрад Аденауэр мен Людвиг Эрхардтың канцлерлік кезінде түсірілген "Хайматфильмдер" елдік жердің идиллиялық бейнесін көрсетеді. Дегенмен, соғыстан кейінгі жанр жаңару, әлеуметтік өзгерістер және тұтыну мәселелерін де қамтиды; ол "аумақ және ұлттық есімділік туралы қазіргі заманғы әлеуметтік және идеологиялық алаңдаушылықтарды оң шешуге мүмкіндік береді".
Критерийлер
Heimatfilme әдетте Альп тауларында, Қара орманда немесе Лүнебург даласында түсірілді және әрқашан табиғатта түсірілді. Олардың ерекшеліктері – ауылдық жерлер, лирикалық көңіл күй және қарапайым мораль, олар махаббат, достық, отбасы және қаладан тыс өмірге арналған. Сондай-ақ, олар ескі және жас ұрпақ арасындағы, дәстүр мен прогресс арасындағы, сондай-ақ ауылдық және қалалық өмір арасындағы айырмашылықты көрсетті. Типикалық сюжеттік желіде жақсы және жаман жігіттердің бір қызға құштар болуы, одан кейін қақтығыс тууы және жақсы жігіттің жеңіп, қыздың жүрегін жеңіп, барлығын (жаман жігіттен басқа) бақытты етуі көрінеді.
Мұра
1960-1970 жылдары Батыс Германияның жас режиссерлері, Жаңа неміс киносымен байланысты, "Гайматфильмге" тән көптеген мәдени тұжырымдамаларға күш салды. Нәтижелер әртүрліше "критикалық Гайматфильмдер", "жаңа Гайматфильмдер" және "анти Гайматфильмдер" деп аталады. Мұндай фильмдердің мысалдары: Волкер Шлёндорфтың "Ат үстіндегі адам" (1969) және "Комбахтағы кедейлердің күтпеген байлығы" (1970); Питер Флейшманның "Бавариядағы аң ауру көріністері" (1969); Волкер Фогелердің "Жалғыз аңшы Жаидер" (1971); Рейнхард Хауфтың "Матиас Кнайсль" (1970); және Уве Бранднердің "Мен сені жақсы көремін, мен сені өлтіремін" (1971). "Гайматфильмге" қарсы фильмнің жақындағы мысалы – Майкл Ханекенің "Оскарға" ұсынылған "Ақ лента" (2009) фильмі. Неміс режиссері Эдгар Рейцтің (1984, 1992 және 2004) "Гаймат" атты үш фильмнен тұратын трилогиясы "пост-Гайматфильм" деп сипатталды, себебі режиссер бұл жанрға саяси немесе әлеуметтік тұрғыдан қарсы тұрмайды, сонымен қатар бұрынғы Гайматфильмдердегідей өткенді идеалдамайды.