Америкалық жазушы Клэнси Сигал өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық романшы Клэнси Сигал (6 қыркүйек 1926 – 16 шілде 2017) – американдық жазушы, ондаған эсселер мен жеті кітаптың авторы, олардың ең танымал туындысы – автобиографиялық "Кету" романы (1961).

Ерте өмір және білім

Сигал Чикаго қаласында, Иллинойс штатында кедей отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Лео Сигал және анасы Дженни Персили екеуі де еңбек ұйымдастырушылары болған; ол "30-шы жылдардағы Чикагода өзінің қайраттылығы мен төзімділігін алды", - деп жазды Ким Хауэллс The Guardian газетінде, "қоқан-лоқы, кедейлік және зорлық-зомбылықтан зардап шеккен аудандағы қатал еврей анасы тәрбиеледі". Кейіннен ол анасы туралы "Белгісіз мінезді әйел" (2007) атты кітап жазды. Онда ол 15 жасында Коммунистік партияға қосылғанын айтады. Марк Купер Los Angeles Times газетінде кітапты қарап шығып, "Ешнәрсе Женниге одан артық қорлық болмайды, өйткені ол жарықтандырылған социалист, бірақ одан да жарықтандырылған антикоммунист еді" деді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол: "Армия менің өмірімді сақтады", - деп кейіннен жазды. Германиядағы әскери қызметінің ең жарқын сәтін ол "Нюрнбергтегі соғыс қылмыстарына қатысу үшін қашып, Герман Герингті атуға ниеттенгенім" деп атады. Соғыстан кейін ол Детройтте автожұмысшылар одағында ұйымдастырушы болып жұмыс істеді, бірақ коммунистер мен олармен келісетін адамдарды тазалау кезінде қуылды. Содан кейін ол Лос-Анджелеске көшіп, Калифорния университетіне (UCLA) G.I. заңнамасы бойынша оқуға түсті; ол студенттік газеттің, Daily Bruin-нің бас редакторы болды. Оның "ішімдік әріптестері", ол кейіннен жазғандай, "кейінірек Уотергейт құлпына қатысқан Боб Холдеман мен Джон Эрлихман болды, соңғысы мені ФБР-ге үнемі хабарлап тұрды". Содан кейін ол 1950-ші жылдардың қара тізімінде болған Голливуд агенті болып жұмыс істеді – оның "Қара күн батуы" атты мемуарының негізі. Ол Америкаға қарсы қызметтер жөніндегі Палата комитетінен шақыру алды, бірақ оның тыңдауы күрт тоқтатылды. Одан кейін, 1957 жылы ол Лос-Анджелестен және АҚШ-тан кетіп, "Кету" кітабында баяндалғандай, Ұлыбританияға қоныс аударды. 1961 жылы ол "Кету" кітабын жариялады. Кітап 1956 жылы өтеді және автордың Лос-Анджелестен Нью-Йоркке "Американы қарап, оның енді менің елім емес екенін түсіну" сапары туралы айтады. Ол Ұлттық кітап сыйлығына үміткер болды. Джон Леонард кейіннен New York Times газетінде былай деп жазды: "Мен білетін басқа ешқандай құжатқа қарағанда, "Кету" соғыстан кейінгі американдық радикалдық тәжірибені анықтап, қалыптастырып, қайта жаратты. Ақыл-ойы бар адам "Жолда" жазғандай болды (Сигалдың) ақылы әрқашан жұмыс істейді. Оның құлағы керемет. Оның симпатиясы шексіз. Оның күнәсі – ынтасы". Лондонда ол төрт жыл бойы қарым-қатынаста болған Дорис Лессингпен бірге өмір сүрді. Ол оны "Алтын дәптерде" "Соул Грин" кейіпкері ретінде бейнеледі. Кейіннен ол сол жылдар туралы "Құпия дезертир" атты кітабында жазды. New York Times Book Review бұл кітап туралы былай деді: "Ленин мен Сталин құлаған шығар, бірақ Сигал мырза әлі де тұр, солшыл жадынан әзілмен, ирониямен және таза комедиямен бөліседі". Лондонда ол АҚШ армиясының дезертирлері үшін құпия операция жүргізді, ол кейіннен London Review of Books үшін жазды. Ол сонымен қатар Кингсли Холлдегі Р.Д.Лейнгпен Филадельфия қауымдастығының тәжірибесіне қатысты, өзінің сатирикалық "Ішкі аймақ" романы үшін сол жердегі тәжірибесіне сүйенді. Роман 1970-ші жылдары жамандау заңдарын қабылдау қаупіне баруға дайын британдық баспагерді таба алмады. Сигал 1984 жылы Лос-Анджелестегі Олимпиада ойындары үшін The Observer газетінің тілшісі болды және Англияда 30 жыл өткеннен кейін Лос-Анджелеске оралуға шешім қабылдады, онда ол жазушы Жанис Тидвеллге ғашық болды. Олар көп ұзамай үйленді және сценарий жазу тобына айналды. Бірге олар 2002 жылы "Оскар" сыйлығын алған Салма Хайектің "Фрида" фильміне сценарий жазды. Оның соңғы кітабы, "Лондондық ғашық: Менің отыз жылға созылған демалыс күндерім", оның Лондондағы жылдарының естеліктері 2018 жылы жарық көрді.

Sigal was born in Chicago, Illinois, to a poor family. His father, Leo Sigal, and mother, Jennie Persily, were both labor organizers; He "acquired his chutzpah and resilience in 30s Chicago," Kim Howells wrote in The Guardian, "raised by his tough Jewish mother in a neighborhood blighted by gangsters, poverty and violence." He later wrote a book about his mother, A Woman of Uncertain Character (2007). There he describes joining the Communist Party at 15. Marc Cooper, reviewing the book for the Los Angeles Times, explained that "Nothing, he figured, could be a greater affront to Jennie, who was an ardent socialist but an even more ardent anti Communist." During World War II, "The army saved my life," he later wrote. The high point of his time as a soldier in Occupied Germany, he later said, came when "I went AWOL to the Nuremberg War Crimes trial bent on shooting Hermann Goering." After the war he worked as an organizer in Detroit for the auto workers' union, but was expelled in a purge of communists and fellow travelers. He then moved to Los Angeles and enrolled at the University of California, Los Angeles (UCLA) under the G. I. Bill; he was managing editor of the student newspaper, the Daily Bruin. His "drinking buddies," he later wrote, "included the later Watergate conspirators, Bob Haldeman and John Ehrlichman, the latter of whom reported me regularly to the FBI." He then went to work as a Hollywood agent, during the blacklist years of the 1950s—the basis of his memoir Black Sunset. He was subpoenaed by the House Committee on Un American Activities, he wrote in that book, but his hearing was abruptly cancelled. Soon after, in 1957, he left Los Angeles and the U. S.—the story he told in Going Away—and settled in Great Britain. In 1961 he published Going Away. The book is set in 1956 and tells the story of the author's drive from Los Angeles to New York "to look at America and figure out why it isn't my country any longer." It won a National Book Award nomination. John Leonard later wrote in the New York Times: "Better than any other document I know, Going Away identified, embodied and re‐created the postwar American radical experience. It was as if On the Road had been written by somebody with brains (Sigal's) intelligence is always ticking. His ear is superb. His sympathies are promiscuous. His sin is enthusiasm." In London he lived with Doris Lessing, with whom he had a four year affair. She portrayed him as "Saul Green" in The Golden Notebook. He later wrote about those years in The Secret Defector. The New York Times Book Review declared about that book, "Lenin and Stalin may have fallen, but Mr. Sigal still stands, dispensing his memories of the left with wit, irony and sheer pratfall comedy." In London he ran an underground operation for U. S. Army deserters, which he later wrote about for the London Review of Books. He was also part of the Philadelphia Association experiment with R. D. Laing at Kingsley Hall, drawing on his experiences there for his satirical novel Zone of the Interior. The novel could not find a British publisher in the 1970s willing to risk the libel laws. Sigal was The Observer correspondent for the 1984 Los Angeles Olympic Games, and after 30 years in England decided to return to Los Angeles after falling in love there with writer Janice Tidwell. They soon married, and became a screenwriting team. Together they wrote the screenplay for the Oscar winning 2002 Salma Hayek film Frida. His final book, The London Lover: My Weekend that Lasted Thirty Years, a memoir of his London years, was published in 2018.

Жеке өмір

Сигалдың 1980 жылы Маргарет Уолтерспен жасаған алғашқы некесі 1989 жылы ажырасып бітті. 1995 жылы Сигалдың екінші әйелі Дженис Тидуэллден Жозеф деген ұлы дүниеге келді. Сигал 2017 жылдың 16 шілдесінде Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды.