Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қарудың бір мезгілде оқ атуы
Simultaneous discharge of weaponry
Сальва – артиллерияның немесе атыс қаруларының бір уақытта оқ атуы, оның ішінде нысананы жою немесе салют беру мақсатында атыс жасау. Соғыстағы тактика ретінде, мақсаты – жауды бірден көп соққымен әлсіретіп, қарсы шабуылдауға мүмкіндік бермеу.
A salvo is the simultaneous discharge of artillery or firearms including the firing of guns either to hit a target or to perform a salute. As a tactic in warfare, the intent is to cripple an enemy in many blows at once and prevent them from fighting back.
Шолу
Қару-жарақтарында мұздақпен (кремневый замок) қаруланған әскерлерге оқ-дәрі мен оқтарды қайта толтыру үшін уақыт керек болды. Оқ ату жаттығулары жауға үздіксіз атыс жасау үшін жасалған, олар әскерлерді қатарларға тізіп, бір қатардың залп атуына, ал қалған қатарлар қаруларын дайындауына мүмкіндік берді. Бұл термин көбінесе соғыс кемелерінің, әсіресе, линкорлардың (броненосцы) бортынан атуын сипаттау үшін қолданылады. 17-шы ғасырдан 19-шы ғасырға дейінгі желкенді кемелер дәуіріндегі флоттық шайқастарда, желілік кемелер жауға барынша көп зеңбіректерді жұмсау және оларды залппен ату мақсатымен маневр жасады, бұл зеңбіректерді тазалауға және қайта жүктеуге уақыт беру үшін жеткілікті зиян және шатастыру тудырды. "Т-ны кесіп өту" дегеніміз – жаудың ұрыс шебін кесіп өтіп, жау кемесінің барлық ұзындығы бойынша бау немесе кормасынан залп атуға мүмкіндік беру, соның нәтижесінде әр оқ максималды қиратуға себеп болар еді. Бұл мүмкіндік сирек болатындықтан, оны толыққанды пайдалану қажеттілігі туатын. HMS Dreadnought пайда болғаннан кейін, оның мұнаралық бас қаруларымен, ауыр зеңбіректер атыстан кейін снарядтың түсуін бақылау үшін жартылай залп атып, қашықтық пен бағытты түзету үшін жеткілікті уақыт берді. Осылайша, әр жарты батарея қайта зарядталатын кезде снарядтар әуеде ұшып жүретін. Линкордың зеңбіректерін қайта толтыру, ату шешімін табу және зеңбіректерді атуға келтіру 30 секундқа дейін созылуы мүмкін, әсіресе оқтың түсуін бақылау және қайта ату алдында түзетулер жасау қажет болғанда. 30 секунд ішінде нысаналы кеме белгілі бір қашықтыққа жылжуы мүмкін, сондықтан ол жиі қашықтықты өлшеуді бұзу үшін маневр жасайтын. Залптың "таралуы" кезінде бір оқ болжамды қашықтықтан "артық", бір оқ "кем", ал екі оқ болжамды қашықтықта атылар еді. Егер төрт оқтық "залп" нысананы бір оқпен үстінен, бір оқпен астынан және екі оқпен нысананың үстіне немесе жанына түсіріп "қоршаса", атыс бақылау офицерлері қашықтықты дұрыс анықтағанын білер еді. Линкорлар мен крейсерлердегі барлық мұнаралық зеңбіректерді кемеде жоғары орналасқан және визуалды қашықтық өлшегіш және басқа да атыс бағыттау механизмдерімен жабдықталған атыс офицері басқарды. Зеңбірек операторларына нұсқаулар дыбыс құбыры, хабаршы және кейіннен телефон арқылы берілді. Атыс офицерінің технологиясы жеткілікті болған жағдайда, зеңбіректерді қашықтан басқару арқылы да бағыттауға болады. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында зеңбіректерді радар арқылы бағыттады.
Troops armed with muzzleloaders required time to refill their arms with gunpowder and shot. Gun drills were designed to enable an almost continuous rain of fire on the enemy by lining troops into ranks, allowing one rank to fire a salvo, or volley, while the other ranks prepared their guns for firing. The term is commonly used to describe the firing of broadsides by warships, especially battleships. During fleet engagements in the days of sail, from 17th century until the 19th century, ships of the line were maneuvered with the objective of bringing the greatest possible number of cannon to bear on the enemy and to discharge them in a salvo, causing enough damage and confusion as to allow time for the cannon to be swabbed out and reloaded. Crossing the T entailed cutting across the enemy's line of battle to enable broadsides to be fired through the enemy's bow or stern along the whole length of the ship, with every shot likely to cause the maximum carnage. The opportunity was a passing one and the most had to be made of it. With the coming of HMS Dreadnought, with her turreted main armament, the heavy guns were directed by firing a salvo of half broadside in order to observe the fall of shot, allowing enough time to adjust for range and direction before firing the other half broadside. This way, shells were kept in flight while each half battery was reloaded. Reloading a battleship guns, arriving at a firing solution and lining the guns up to fire took as long as 30 seconds, especially when the fall of shot needed to be observed and corrections made before firing again. A target ship moving at traveled in 30 seconds, and would often maneuver to "spoil" the range measurement. The "spread" of the salvo would have one shot fire "over" the estimated range, one shot "under", and two on the estimated range. When a four shot "salvo" "straddled" the target with one splashing over, one splashing under and two landing on or near the target, fire control officers knew they had the correct range. All turret mounted guns on battleships and cruisers were directed by the gunnery officer, positioned high in the ship and equipped with a visual rangefinder and other mechanisms for directing fire. Instructions to the gunlayers in the turrets were passed by voice pipe, messenger and, later, by telephone. Guns could also be laid by remote control by the gunnery director, with the appropriate technology. Late in World War II, guns were directed by radar.