Кіріспе

Ағылшын саяхатшысы сэр Питер Кереу (1514? – 27 қараша 1575), Девон графтығындағы Моунс Оттерри және Луппиттен шыққан, Англия королевасы Елизавета I билік құрған кезеңде қызмет еткен және Тюдорлардың Ирландияны жаулап алуына қатысқан ағылшын авантюрисі болды. Оның өмірбаянын оның досы және құқықтық кеңесшісі, девондық тарихшы Джон Хукер (1601 жылы қайтыс болды) жазған. Оны 1580 жылы Гленмалур шайқасында қаза тапқан бірінші туысы және тікелей мұрагері сэр Питер Кереуден ажырату үшін кейде үлкен сэр Питер Кереу деп атайды.

Ерте өмір және мансап

Кереу Девонширлік сэр Уильям Кереудің үшінші ұлы болды және Луппитттен (қазіргі Моунс Оттерри) дүниеге келді. Ол Эксетердегі грамматикалық мектепке, сондай-ақ Санкт-Пол мектебіне оқыды. Өзінің айтуынша (өмірбаянында жазылған), ол бірде Эксетер қала қабырғасындағы мұнараға көтеріліп, егер ұстазы артынан келсе, секіріп кетемін деп қорқытқан. Әкесі оны иттей байлап үйіне алып келді, жазалау үшін бір уақытқа итінің біріне байлап қойды. Кереу әкесінің француз досының қызметіне орналасты, бірақ қашырға төмендетілді. 1526 жылдың ақпан айында ғана Франция королі Франциск I-нің қызметінде Павияны қоршауға бара жатқан туысы оның серіктерінен есімін естіп құтқарылды. Қоршауға бара жатқан жолда туысы қайтыс болды, ал Кереу шайқаста қаза тапқан маркизбен бірге болды. Кейіннен Кереу Оранж князі Филибертке қызмет етті. Князь қайтыс болғаннан кейін Оранжтың әпкесі оны Англия королі Генрих VIII-ге хаттармен жіберді. Король оның атқа міну және француз тіліндегі шеберлігін бағалап, оны өзінің қызметіне алды. 1540 жылы ол туысымен бірге шетелге саяхаттап, Константинополь, Венеция, Милан және Вена қалаларын аралады, онда туысы қайтыс болды. Ол Францияға қарсы соғыста құрлықта да, теңізде де қызмет етті. 1544 жылы ол өзінің ағасы Джордж Кереумен бірге қара киім киген жаяу әскер ротасын жеке қаражатымен басқарды. Джордж Кереу «Мэри Роза» батқанда оның командалық құрамында болған. 1545 жылы жорықта көрсеткен қызметі үшін ол рыцарь атағын алды. Кереу 1545 жылы Тависток, 1547 жылы Дартмут, 1553 және 1559 жылдары Девон, ал 1563 жылы Эксетер округінен Парламент мүшесі болып сайланды. 1547 жылы ол Девонның жоғары шерифі қызметін атқарды. Кереу 1549 жылғы Дұға кітабы бүлігіне, Девон мен Корнуоллдағы көтеріліске, реформаланған Жалпы дұғалар кітабының жариялануына байланысты оның күшті жауабы үшін сөгіс алды. 1553 жылы ол батыста Англияның Мэри I патшайымын жариялады. Алайда, жыл соңында ол («Уайттың көтерілісінің» бөлігі ретінде) Испания мұрагер ханзадасы Филиппке үйленуіне қарсы сөз байласты. Көптеген серіктерінен айырмашылығы, ол тұтқындалудан құтылып, 1554 жылдың қаңтарында Еуропа құрлығына қашты. 1556 жылдың мамырында Фландрияда сэр Джон Чекемен бірге тұтқындалып, балық аулау қайығымен Англияға қайтарылды. Ол 1556 жылдың қазанына дейін Лондон мұнарасында ұсталды, оның босатылуы корольге туысқандарының белгілі бір қарызын төлеу арқылы қамтамасыз етілді. Елизавета I тұсында Кереу Лорд Грей мен Норфолк графының арасындағы дауды реттеу үшін жіберілді. Бұл дау олар Шотландияда француздарға қарсы әскерді басқарып жатқанда туындаған еді. 1572 жылы Норфолк басқыншылыққа кінәлі деп танылғанда, ол Кереудің өзінің түрме бастығы екенін білді, өйткені ол Тауэрдің констеблі болып тағайындалған еді.

Ирландия

1568 жылы Кару Ирландияның оңтүстігіндегі жерлерді иеленуге кірісті. Ол Джон Хукерге көне құжаттарды қарауға жіберді, ол Ирландияға барғаннан кейін, бұл құжаттар Карудың сол елдегі кең иеліктерге мұрагерлік құқығын бекітетініне сенімді болды. Англияның Генрих II (1172 жылы Кембро-Норман жаулауының басында Ирландияның бірінші лорды атағын алған) Корк лордтығының жартысын Роберт ФицСтефенге берген, ал Хукер ФицСтефеннің қызы Кару әулетінің біріне үйленгенін есептеді. Карудың талабы король мөрімен бекітілген көне пергаментте жазылған заңға сәйкес болды. Кару өзінің талаптарын қудалауға патшайымнан рұқсат алып, 1568 жылдың тамызында Ильфракомбтан Ирландияға аттанды. Оның алғашқы әрекеті Кристофер Чиверске қарсы Мит округіндегі Мастон иелігін иелену туралы болды; Кару ол әділ сотқа қазылар алдында қол жеткізе алмайтынын және оның орнына кеңесте отырған лорд-орынбасары сэр Генри Сидниге жүгінгенін, содан кейін Чиверс талаптан бас тарды. Содан кейін ол Сидни мен кеңестен Карлоу графтығындағы Идроне баронына қатысты шешім алды, ол сол кезде Кавана тайпасының иелігінде болды, және баронның орталығындағы Лейглин қамалының капитаны болып тағайындалды (сэр Томас Стуклидің орнына). Карудың талабы Ирландияда кең ықпалы бар Англо-Норман әулеті Батлерлердің иелігі мен билігіне нұқсан келтіргендей көрінді, оның басшысы – Ормондтың 10-шы графы сэр Томас Батлер болды. Батлердің кіші інісі Эдмунд Лейглиннің солтүстігіндегі бірнеше шақырым жердегі Клогренан қамалын иеленді – оны оның әкесі Каваналардан сатып алған еді. Ол өзінің жерлеріне де нұқсан тиеді деп күтіп, бұл қол сұғушылыққа наразылық білдіріп, Каруға шабуыл жасады, ол Клогренанды шабуылдап, оңай басып алды. Жерді басып алу жергілікті халық арасында үлкен алаңдаушылық тудырды және ақырында Батлер соғыстарына әкелді, бұл кеңінен көтеріліске, Дезмонд көтерілістерінің біріншісіне ықпал етті. Кару Батлерлерге қарсы тиімді науқан жүргізді, бірақ олардың ықпалы оның күш-жігерін басып қалды. Ол мұрагерлік құқықпен ирланд жерін иеленуге қанағаттанбай, плантация салу жоспарын жасады. 1569 жылдың сәуір айында Лондонның құпия кеңесі оның, сер Уорхэм Сент-Легер, сер Хамфри Гилберт және сер Ричард Гренвиллмен бірге жасаған ұсынысын, Мунстер провинциясының жағалауындағы Балтимордағы жерлерді тәркілеу арқылы корпоративтік келісімге қол қоюға келісті. Бұл заңды процедуралар арқылы жасалмақ, мақсаты – заңсыз иеліктерді жою, көтерілісшілерді қуу және ағылшын отарлаушыларын енгізу болды. Карудың заң кеңесшісі Джон Хукер сол кезде Дублиндегі Ирландия Парламентінің (Атенри үшін) көрнекті жаңа ағылшын мүшесі болды. Келесі алғашқы Дезмонд көтерілісі (1569-73) Джеймс Фицморис Фицджеральд басшылығымен көтерілісшілер Мунстердің жағалауында қанды қақтығысқа түсіп, Корк қаласын және басқаларын қоршады, барлық отарлау әрекеттерін тоқтатуды талап етті. Екі тарап та ішкі аймақты қиратты, көп ұзамай Кару тым шарықтап кеткенін мойындады. Ормонд графы өзінің ізбасарларын патшаға қарсы көтерілістен қайтарды. Граф сотқа оралғаннан кейін патшайым Каруды Англияға қайтаруға шешім қабылдады. Кару 1574 жылы королеваның парламенттегі орнын қайтару туралы өтінішіне бас тартып, Ирландияға оралды. Ол Лорд Курси, Барри Оги және О'Махон (және басқалар) оның талаптарын мойындап, онымен жалға алуға келіскенін анықтады. Оның жоспарларының осы бөлігі шешілгеннен кейін ол Коркте өзіне үй дайындауға бұйрық берді, бірақ 1575 жылдың 27 қарашасында Уотерфорд графтығындағы Ростада аурудан қайтыс болды.

Мұра

Кейру Уотерфорд соборында, ғибадатхананың оңтүстік жағында жерленді. Собор 18 ғасырда қайта салынған, оның қабірінен ештеңе қалмады. Дегенмен, Эксетер соборында Джон Хукер орнатқан қабырғалық монументі бар: ол бастапқыда солтүстік хордың дәлізінде орнатылған, бірақ 1805 жылы оңтүстік трансептке көшірілді. Оның өсиетнамасы 4 шілде 1574 жылы жасалған, ал 1576 жылдың ақпанында расталған. Оның балалары болған жоқ, ал мұрагерлері оның туыстары Петр (1580 жылы қайтыс болды) және Джордж (1555–1629), кейіннен Тотнес графы болды. Герлах Флике салған екі портреті сақталған: біреуі Корольдік жинақта, Хэмптон-Корт сарайында; екіншісі Шотландия Ұлттық галереясында.

Hooker-дің жазушысы

Кереудің өмірбаяны оның қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай оның заң кеңесшісі және досы Джон Хукер жазды. Әдеттегі қарапайым адамның өмірі үшін бұл өте ерте мерзім, ал Дж. П. Д. Купер бұл шығарманы "ағылшын биографиялық жанрындағы маңызды кезең" деп сипаттайды. Қолжазба қазір Ламбет сарайы кітапханасының MS 605 нөмірімен сақталуда.

Вагнердің

Джон Вагнердің (1998) Карю туралы жаңа толық өмірбаяны бар.