Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лен Дейтонның тоғыз романының басты кейіпкері. Бернард Самсон – Лен Дейтонның құрастырған ойдан туған кейіпкері. Самсон – орта жастағы, біраз шаршаған барлау офицері, Құпия барлау қызметінде (SIS) жұмыс істейді – романдарда көбінесе «Департамент» деп аталады. Ол Дейтон жазған үш трилогияның орталық кейіпкері, оқиғалар 1983–1988 жылдар аралығында өрбітеді, 1984 және 1987 жылдар арасында үлкен үзіліс бар. Бірінші трилогияға «Берлин ойыны», «Мексика жиынтығы» және «Лондон матчы» кітаптары кіреді, екінші трилогияға «Шпиондық ілмек», «Шпиондық сызық» және «Шпиондық құлау» кіреді, ал үшінші және соңғы трилогияға «Иман, үміт және қайырымдылық» кіреді. Трилогиялардың барлық трилогиясының сюжеті Самсонның әйелі Фиона, ол да барлау офицері, және ол кім үшін жұмыс істейді деген мәселеге орайласады, өйткені ол бірінші трилогияда Шығыс немiсдерге өткеннен кейін, екі баласымен қалған Бернардты күйреуге ұшыратады. Оның дезертирлігі кейбір басшыларына оның адалдығына күмән тудырады. Самсон қызмет барысында құрбандыққа барады және көбінесе басшылары тарапынан назарсыз қалады, оны жоғарылаудан шеттетіп немесе Рождествода Берлинге жібереді. Бұл әсіресе бірінші трилогияда жиі кездеседі. Дейтонның бұрын аты-жөні айтылмаған тыңшы кейіпкері («Гарри Палмер» фильмдегі бейімделулерде) сияқты, Самсон да циник және басшыларына және амбициялы әріптестеріне деген құрметсіздік танытады. Бернардтың сипаттамасы «Берлин ойынында» келтірілген:
Protagonist of nine Len Deighton novels. Bernard Samson is a fictional character created by Len Deighton. Samson is a middle aged and somewhat jaded intelligence officer working for the Secret Intelligence Service (SIS) – usually referred to as "the Department" in the novels. He is a central character in three trilogies written by Deighton, set in the years 1983–1988, with a large gap between 1984 and 1987. The first trilogy comprises the books Berlin Game, Mexico Set and London Match, the second comprises Spy Hook, Spy Line and Spy Sinker, and the third and final trilogy comprises Faith, Hope and Charity. The plot of the entire trilogy of trilogies revolves around Samson's wife Fiona, also an intelligence officer, and which side she is really working for, after she has defected to the East Germans in the first trilogy, leaving a distraught Bernard with their two children. Her defection also causes some of his superiors to question his loyalty. Samson undergoes sacrifice in his duties and is often ignored by his superiors, being passed over for promotion or sent to Berlin during Christmas. This is especially true in the first trilogy. Like Deighton's earlier unnamed spy character ("Harry Palmer" in the film adaptations), Samson is cynical and has a disrespect for his superiors and any ambitious colleagues. Bernard's description appears in Berlin Game:
Менің суретім күміс жақтаудан маған қарап тұрды. Бернард Самсон, нәзік жүзі, толқынды шашы және мүйіздік көзілдірігі бар жас жігіт, мен әр таңда қырқып алатын қарт ақымаққа ешқандай ұқсамайтын еді. | Лен Дейтон, «Берлин ойыны».
My photo stared back at me from its silver frame. Bernard Samson, a serious young man with a baby face, wavy hair and horn rimmed glasses, looked nothing like the wrinkled old fool I shaved every morning.|Len Deighton, Berlin Game
Бернард Самсон – 1516 жылы Цвингли тарапынан жазаланған швейцариялық францискан тәртібіндегі кешірім сатушысының да есімі.
Bernard Samson is also the name of a Swiss Franciscan seller of indulgences, who was denounced by Zwingli in 1516.
Ерте өмір
Бернард Самсон – екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда жасырын жұмыс істеген, соғыс аяқталғаннан кейін Берлиндегі жедел әрекеттер тобының басшысы болған британдық SIS оператившісі Брайан Самсонның ұлы. Брайан Самсон 1987 жылғы Дитонның "Қыс" романында шағын рөлде көрінеді. Бернард қабырға тұрғызылмас бұрын соғыстан кейінгі Берлинде өсті, ерекше ағылшын білімі алмады және университетте оқыған жоқ. Неміс тілін мүдіргеніне қарамастан, немістер оны ағылшын, ал британдықтар неміс санайды, сондықтан ол қай елге жататынына көзі жетпейді. Бернард жас кезінен бастап әкесімен және ең жақын досы Вернер Волкманмен бірге жұмыс істеді. Олар агенттерге ақша төлеу және тыңшылыққа қатысты түрлі жұмыстарды атқару үшін курьерлер болып қызмет етті. Бұл Бернардқа болашақ жұмысында көмектесетін байланыстар мен достар табуға мүмкіндік берді.
Bernard Samson is the son of Brian Samson, a British SIS operative who worked undercover in Germany during World War II and who became head of the Berlin Field Unit after the war. Brian Samson plays a small role in Deighton's 1987 prequel novel Winter. Bernard grew up in post war Berlin before the wall was built and received a typical German education rather than a privileged English one and never went to university. Despite his ability to speak German fluently, he is seen as an Englishmen by Germans, and as a German by the British, leaving him unsure about which country he really belongs to. Bernard worked for his father from a young age with his best friend Werner Volkmann. They served as couriers making payments to agents and performing espionage related 'odd jobs'. This enabled Bernard to make friendships and connections that would serve him well in his future work.
Лондондағы мансабы
Бернард досы қаза тапқаннан кейін Берлиндегі жедел қызметкерліктен бас тартты. Ол бастан өткерген зорлық-зомбылық пен өзі салған зияннан мазасыздық көріп, қайта-қайта кошмар көреді және көп ішеді. Бернард неміс бюросына басшылық етуді үміттенген, бірақ тәжірибесі жоқ Оксфорд түлегі Дикки Крюер оған жеңіліс тапсырды. Бернард қазір Диккидің шаруаларын істейді, оны тиімсіз және қауіпті деп санайды. Фрэнк Харрингтон зейнетке шықса, Бернардқа Берлиндегі жедел бөлімді басқару мүмкіндігі туралы үнемі ақпарат келіп тұрады. Бернардтың ескі досы Вернер, ол жеткізіп бара жатқан хабар КГБ-ның қолына тигеннен кейін қызметтен босатылды. Романның басында Бернардтың әйелі Фиона, Диккимен бірге Оксфордқа оқып, Бернардтың арқасында жұмысқа орналасқан, жоғарғы қабатта жұмыс істейді және департаментте үлкен үміттерге ие. Бернардқа жасалған көптеген қиындықтар оның әйелінің нақты миссиясын жасыру үшін жасалды, және ол оның КГБ агенті екеніне, оны пайдаланып, қауіпсіздігі үшін барлық тапсырмаларын сатқанын, содан кейін Шығысқа қашқанын сендірді. Бұл оның департаментке деген ашуын күшейтіп, оны өте күмәнді етіп қалдырды. Бернард өте жартас адам, ол өзінің жоғары лауазымды, тек кеңседе отыратын басшыларынан жақсы біледі деп есептейді. Ол тек ескі досы Вернерге ғана сенейді. Оның құпиялылығы мен күдіктілігі Бернардты көбінесе сақтап қалады, бірақ оны жиі қиын жағдайға түсіреді және айналасындағыларға зиян келтіреді.
Bernard quit being a Berlin field agent after a mission in which a friend was killed and he was lucky to escape to the West alive. Bernard is troubled by all the violence he has both suffered and inflicted, has recurring nightmares and drinks too much. Bernard hoped to get the German Desk but was passed over for Dicky Cruyer, an Oxford man with no field experience. Bernard now runs errands for Dicky, whom he considers incompetent and dangerous. Bernard is continually being tipped to take over the Berlin Field Unit if Frank Harrington ever retires. Bernard's old friend Werner was sacked by the department after a cable he was delivering turned up in the hands of the KGB. At the start of the novels, Bernard's wife Fiona, who went to Oxford with Dicky and got her job through Bernard, is working on the top floor and is a rising star in the department. Much of what happened to Bernard was done in order to keep him in the dark about his wife's real mission and he is led to believe that she is a KGB agent who used him, betrayed all his missions in exchange for keeping him safe and then defected to the East. This has left him embittered towards the department and very cynical. Bernard is very stubborn and believes he knows better than his superiors who are all just desk men. He trusts no one except for his old friend Werner. His secretive and suspicious ways often keep Bernard alive but they just as often get him into trouble and cause harm to many of those around him.
Талдау
Лен Дейтон Бернардтың кітаптардағы куәліктеріне сенуге болмайтынын айтты. Самсон, әсіресе жоғары лауазымды адамдарға жақын, және өзін артық бағалауға бейім. Оның нағыз мінезін жолдар арасынан оқып табуға болады, немесе алтыншы роман, «Шпионды батыру», бұрынғы кітаптардағы оқиғаларды үшінші тұлғадан баяндайды және Бернардтың баяндаушы ретіндегі сенімділігіне күмән тудырады, әсіресе ол әріптестерінің қабілеттерін және ниеттерін бағалауда. Сыншы Уэсли Бритон Бернард Самсон кітаптарын Киелі кітаптағы Самсон туралы әңгімеге ұқсас деп санайды: Самсон сияқты Бернардтың да өз Далиласы бар, оның әйелі сатқын болып шығады.
Len Deighton has stated that Bernard's testimony in the books is not reliable. Samson is biased, especially towards his superiors, and is prone to regarding himself too highly. The true nature of his character can be gleaned from reading between the lines, or alternatively from the sixth novel, Spy Sinker, which recounts the events of the previous books from a third person perspective, and casts doubt upon Bernard's reliability as a narrator, especially in his assessment of his colleagues' capabilities and motives. Critic Wesley Britton has seen the Bernard Samson books as an echo of the Biblical story of Samson: like Samson, Bernard has his own Delilah, when his wife turns out to be an apparent traitor.
Басқа медиада
Бернард Самсонды Иан Холм, ал Фиона Самсонды Мел Мартин 1988 жылы Granada Television телеарнасының алғашқы трилогияны бейімдеуінде ойнады, ол "Ойын, жиын және матч" деп аталды және 60 минуттық он екі эпизодтан тұратын сериал ретінде көрсетілді. Берлин мен Мексикада түсірілген бұл жобада 3000-нан астам көмекші актерлер жұмыс істеді және 8 миллион долларлық бюджет бөлінді. Бұл ең амбициялық шпиондық мини-сериал деп саналады. Критиктер жоғары бағалағанмен, сериалдың рейтингісі төмен болды.
Bernard Samson was played by Ian Holm and Fiona Samson by Mel Martin in a 1988 Granada Television adaptation of the first trilogy, entitled Game, Set and Match, transmitted as twelve 60 minute episodes. Filmed on location in Berlin and Mexico, the project included a large international cast with 3,000 extras and a budget of $8 million. It is considered the most ambitious espionage miniseries ever filmed. While critically acclaimed, the ratings for the series were poor.