Кіріспе
Шлосс Рингберг (Рингберг қамалы) Бавария Альп тауларында, Мюнхеннен оңтүстікке қарай 50 шақырым жерде, Тегерн көліне көрінетін төбеде орналасқан. Бұл қамал жалпы қоғамға ашық емес, Макс Планк қоғамына тиесілі және конференциялар өткізу үшін пайдаланылады.
Тарих
Қамал Бавария герцогы Люитпольд Эммануэль Людвиг Марияның (1890-1973) және оның досы Фридрих Аттенхубердің (1877-1947) туындысы болды. Герцог Баварияның бұрынғы билеушілері Виттельсбахтар әулетінің мүшесі еді. Өзінің танымал туысы Людвиг II сияқты, герцог та фантастикалық құрылыстар салуға құштар болды. Шын мәнінде, Людвигтің Нойшванштейн сарайы Рингберг сарайына үлгі болды. Герцог өмірін қамал салуға арнады. Екі адам Мюнхен университетінде танысты, онда 1910 жылдан 1914 жылға дейін герцог философия мен өнер тарихын оқыды. Аттенхубер алдымен герцогқа сурет салу сабақтарын берді, содан кейін онымен бірге Еуропаны аралады. Бұл махаббат оқиғасы одан да артық нәрсеге айналды, Аттенхубер герцогтың арман сарайының құрылысын қадағалауға келісті. Соның нәтижесінде Рингберг сарайы пайда болды. Рингбергтегі барлық нәрсе – архитектурадан бастап интерьерді безендіруге дейін, тіпті суреттер де Аттенхубердің өзі жасаған. 1930 жылы Аттенхубер Мюнхендегі шеберханасын жабып, қамалға тұрақты қоныстанды және (көрінетіндей, герцогтың қысымымен) сурет салу стилін пост-импрессионизмнен нацистер ұнатқан «Қан мен топырақ» стиліне жақын реалистік стильге өзгертті, бірақ бұл өзгеріс саяси немесе идеологиялық себептерден туды ма, жоқ па, белгісіз. Ол өзінің үлгілерін Тегернзее маңындағы шаруа үйлерінен алды. Осы стильдегі көптеген суреттері қамалдың бірінші және екінші қабаттарындағы бөлмелерде ілінген; екінші қабатта оның бұрынғы стильіндегі суреттері қойылған. Дегенмен, олардың арасында оның алғашқы стильіне оралған соңғы автопортреті де бар. 1930 жылдары екі адамның қарым-қатынасы күрт нашарлады. Аттенхубер де қамалға байланысты болды, себебі ол барлық әлеуметтік байланыстарын жоғалтқан және герцог оған кетіп қалуға рұқсат бермеді. 1947 жылы Аттенхубер Рингберг сарайының мұнарасынан секіріп өліп қалды. Ол қайтыс болғаннан кейін герцог Люитпольд барлық күшін қамал құрылысына жұмсады, құрылысқа қаржы жинау үшін Поссенхофен сарайы сияқты отбасылық мүліктерді сатты және жұмыстың барысын қадағалау үшін Мюнхендегі Vier Jahreszeiten қонақ үйінен 50 шақырымнан астам жол жүрді. Ол ешқашан қамалда тұрмады, бірақ түнделуге тура келгенде Бахмайр қонақ үйін таңдады. 1973 жылы 82 жасында қайтыс болғанда, Рингберг сарайының құрылысы аяқталмай қалды. Алпысыншы жылдардың ортасында герцог өзінен кейін Рингберг сарайының не болатынын ойлай бастады, себебі оның тікелей мұрагері болмады. Ол Бавария билігінен қамалға тарихи ескерткіш мәртебесін беруді сұрады, осылайша ауыр салықтан құтылуға үміттенеді, бірақ оның өтініші қабылданбады. Сондықтан ол Рингберг сарайын неміс кәсіподақтарының конфедерациясына сату немесе оны Макс Планк қоғамына сыйға беру арасында таңдау жасауға мәжбүр болды. Ол екіншісін таңдады. 1967 жылы келісімшартқа қол қойылды, ал 1973 жылы герцог қайтыс болғаннан кейін қамал Макс Планк қоғамының меншігіне өтті.
In the 1930s, the relationship between the two men deteriorated drastically. Attenhuber was also tied to the castle since he had lost all his social contacts and the Duke did not allow him to leave. In 1947, Attenhuber jumped to his death from the Schloss Ringberg tower. After his death, Duke Luitpold continued to devote all his energies to the construction of the castle, selling family estates like Possenhofen Castle to pay for the building and travelling the more than 50 kilometres from his home in the Hotel Vier Jahreszeiten in Munich to supervise the progress of the work. He never actually lived in the castle but preferred to lodge at the Hotel Bachmair when he had to stay overnight. When he died in 1973 at the age of 82, he left Schloss Ringberg unfinished. In the mid sixties, the Duke began to consider what should become of Schloss Ringberg after his death, since he had no direct heir. He requested the Bavarian authorities to grant his castle the status of a historical monument as a way of avoiding heavy tax duties, but his application was rejected. He was therefore confronted with the choice of either selling Schloss Ringberg to the Confederation of German Trade Unions or leaving it as gift to the Max Planck Society. He chose the latter. The contract was signed in 1967 and after the Duke's death in 1973 the castle passed into the hands of the Max Planck Society.