Кіріспе
1830 жылы Александр Пушкиннің жазған "Бұлдыр" (Мете́ль, Metél' ) атты қысқа әңгімесі, "Белкин ертегілері" жинағындағы бес әңгіменің екіншісі. Әңгіменің қолжазбасы 1830 жылдың 20 қазанында аяқталған. Бұл "Белкин ертегілерінің" соңында жариялану жоспарланған, бірақ Пушкин оны жинақтың басына қоюға шешім қабылдады. Көмекейді қысып күлдіретін де, сонымен бірге терең драмалық болатын бұл повесть, орыс әдебиетінің шедеврлерінің бірі саналады.
the 1830 Aleksandr Pushkin short story
"The Blizzard" (or The Snow Storm) (Мете́ль, Metél' ) is the second of five short stories that constitute The Belkin Tales by Alexander Pushkin. The manuscript for the story was originally completed October 20, 1830. It was intended to be the last of The Belkin Tales to be published, but Pushkin decided to push the story to the front of the volume. The novella, so comical and at the same time so dramatic, is considered to be one of the masterpieces of Russian literature.
Сюжет
Сюжет Мария Гавриловнаның (Гавриловна – әкесінің аты, тегі емес) аристократ жас әйел ретіндегі қарым-қатынастарын және оларға ілесіп жүретін ерекше жағдайларды қамтиды. Ледбеттердің бағдарламалық жазбаларынан төмендегідей көшірме жасалды (көздерді қараңыз): 1811 жылы он жеті жасар Мария Гавриловна жас офицер Владимир Николаевичке ғашық болады. Ата-анасы олардың қарым-қатынасына қарсы болады, ол қыс бойы хат алмасу арқылы жалғасады. Соңында олар қашып, тез үйленуге және содан кейін ата-анасының алдына кешірім сұрап түсуге (орыс православие шіркеуінде жасалған неке мәңгілік және бұзылмайтын болады деп сенгендіктен) шешім қабылдайды. Мария Гавриловна қыстың ортасында алыс ауылдың шіркеуіне шанамен барып, сүйіктісімен кездесіп үйлену тойын өткізуді жоспарлайды. Сол түні қатты қар боран болды, бірақ қыз уәде еткеннің бәрін орындап, шіркеуге жетті. Ал оның сүйіктісі, кездесуге жалғыз барып, қараңғылықта және боранда адасып, шіркеуге бірнеше сағат кешігіп келді, бірақ ешкімді таппады. Ертесі күні Маша үйге оралды, бірақ қатты ауырып қалды. Қызуда айқайлап, анасына жас офицерге деген махаббатының өте күшті екенін жеткізді. Ата-анасы бұл тағдырдың сүйіспеншілігі деп шешіп, үйленуге рұқсат берді. Бірақ олар офицерге хат жазып, жағдайды түсіндіргенде, оның жауабы түсініксіз болды. Ол олардан кешірім сұрап, өлімнен басқа ешқандай үміті жоқ екенін айтты. Ол әскерге қайта оралды (1812 жыл Наполеонның Ресейге шабуыл жасаған жыл еді), Бородино шайқасында жараланды және қайтыс болды. Осы уақытта Машаның әкесі қайтыс болып, оны аймақтағы ең бай жас әйел қалдырды. Көптеген күйеушілер оның қолына сұранып келді, бірақ ол ешкімге де келісім бермеді. Ол жоғалтқан махаббатының естелігімен ғана өмір сүргендей болды. Бірақ соңында ол жарақат алған гусар полковнигі Бурминмен танысты, ол оның жылдамдағы үйіне келген еді. Бурмин бұрынғыда нашар мінезді адам ретінде танымал болған, бірақ қазір тыныш және қарапайым болды. Олардың арасында жылы достық қалыптасты, бірақ ол өзін ұстай білгендіктен, оған ешқашан махаббатын білдірмеді немесе ресми ұсыныс жасаған жоқ. Маша оларға ешкім болмағанда еркін сөйлесуге мүмкіндік беретін жағдай жасады. Соңында ол үнсіздігін бұзды: ол оны қызу сүйеді, бірақ онымен бақытты бола алмайды, өйткені ол бұрыннан үйленген, төрт жылдан бері үйленген, ол білмейтін және қайтадан көруге үміттенбейтін әйелге үйленген. Ол таң қалған Машаға 1812 жылдың қысында полкіне қайта оралғысы келгенін, бірақ қатты қар боран болғанын түсіндірді. Олар жол көрсетушімен бірге тройкада келе жатып, бейтаныс жерде адасып қалды. Алыстан бір жарық көріп, сол жарыққа қарай жүргенде, бір ауылдың шіркеуіне келді. Шіркеуге тоқтағанда, олар қалыңдық есінен танып қалғанын және діни қызметкер не істеу керектігін білмейтінін айтты. Олар жас сарбазды көргенде, одан: «Дайынсың ба?» деп сұрады. Бурмин, бұрынғы нашар мінезді жігіт, қалыңдықтың сұлулығына қызығып, әзіл үшін тойға қатысуға шешім қабылдады. Шіркеу қараңғы болды, тек бірнеше шаммен ғана жарықтандырылды, ал ішіндегілердің барлығы көлеңкеден аздап ерекшеленді. Той аяқталғанда, оған қалыңдығын сүйгенін айтқанда, ол бұл оның күйеуі емес екенін түсініп, есінен айырылды. Куәгерлер үрейленген күйде оған қарап тұрғанда, ол сыртқа жүгіріп, кетіп қалды. Ол Машаға өте адасқанын, үйленген ауылдың атын немесе қалыңдықтың кім екенін әлі білмейтінін түсіндірді. Әңгіме соңында Мария Гавриловна өзі сүйген адамның қолын ұстап, өзін ұзақ уақыттан бері жоғалған қалыңдық деп таныстырды.
In 1811, a seventeen year old girl, Maria Gavrilovna, falls in love with a young officer, Vladimir Nikolayevich. Her parents disapprove of the relationship, which continues into the winter through correspondence. Finally they decide to elope, marry quickly, and then throw themselves at the feet of her parents to beg forgiveness (confident that a marriage entered into the Russian Orthodox Church would be regarded as eternal and unbreakable). The plan was for Maria Gavrilovna to slip out in the middle of a winter's night and take a sleigh to a distant village church, where her love would meet her for the wedding. On the night in question, a blizzard was raging, but the girl managed to do all she had promised and to reach the church. Her lover, on the other hand, driving alone to the rendezvous, became lost in the dark and the storm, arriving at the church many hours late to find no one there. The next morning, Masha was once more at home, but very ill. In a feverish delirium, she said enough to make it clear to her mother that she was hopelessly in love with the young officer. Her parents, deciding that this was a fated love, gave their permission for a wedding. But when they wrote to inform the officer of this fact, his reply was almost incoherent. He begged their forgiveness and insisted that his only hope was death. He rejoined the army (it was now the fatal year of 1812, when Napoleon made his famous attack on Russia), was wounded at the battle of Borodino, and died. Meanwhile, Masha's father died, leaving her the richest young woman in her region. Suitors pressed for her hand, but she refused to accept anyone. She seemed to be living only for the memory of her lost love. Finally, though, she made the acquaintance of a wounded colonel of the hussars, Burmin, who was visiting the estate near hers. Burmin was a handsome man who had once had a reputation as a notorious rake, but who was now both quiet and modest in his personality. The two developed a warm friendship, and it became very clear that he was so restrained that he never made any declaration of love or formal proposal to her. Masha purposely arranged a situation in which they would be able to talk freely with no one else near. Finally he breaks his silence: He loves her passionately but cannot hope for any happiness with her because he is already married, has been married for four years, to a woman whom he does not know and whom he cannot expect ever to see again. To the astonished Masha, he explains that, in the winter of 1812, he was trying to rejoin his regiment, when a terrible blizzard came on. Riding in a troika with a guide, they became lost in unfamiliar country. Seeing a light in the distance, they drove toward it and found themselves at a village church where people were crying out "This way!" When he stopped at the church, he was told that the bride had fainted and that the priest did not know what to do. When they saw the young soldier, they asked him if he was ready to proceed. Burmin, the young rake, noticed the attractiveness of the bride and decided to play a prank by going through with the ceremony. The church was dark, lit only by a few candles, and everyone in it was little more than a shadow. When, at the end, he was told to kiss his bride, she realized that it was not her intended and fainted dead away. As the witnesses stared at him in horror, he raced out and drove off. He explains to Masha that he was so thoroughly lost that he still does not know the name of the village where he was married, or who the bride might have been. As the tale ends, Maria Gavrilovna takes the hand of the man she has come to love and identifies herself as the long lost bride.
Стиль
Пушкин өзінің әңгімесін Ленора (баллада) және Василий Жуковскийдің "Светлана" балладасындағы готикалық мотивацияның классикалық тақырыптарын пародизациялау құралы ретінде пайдаланады. Бұл екі балладаның екеуінде де ғашықтары тек арман күйінде болып, қайтыс болған жақындарымен өмір сүруді елестетеді. Пушкин осы идеяны Марияның жағдайында қайталайды; бірақ, өте ықпалды және күтпеген жағдайлардың нәтижесінде Мария тірі жақынына үйленген болып шығады. Пушкин осы балладалардың стилін имитациялайды, бірақ оны реалистік жағдайлар арқылы жасайды.
Батыр
Белкин ертегілерінде Пушкин ертегілердің басты кейіпкерлері ретінде түрлі стереотипті күйеулер бейнесін қолданады. Осы әңгімеде басты рөлді Бүрмін сомдайды. Белгілі бір шектен шығып, тіпті қылмыстық сипатқа жақын әрекеттерімен, шіркеуде таныс емес келінге үйленуге тырысып, нәтижесінде ол өзі армандаған әйелге ие болды.
Қаһарманға қарсы
Владимир – оқиғаның қарсы кейіпкері немесе антигеройы. Шағын жер иесі болғандықтан, ол Машаға ашық түрде үйлену үшін жеткіліксіз қаражатқа ие. Владимирдің үйлену жоспарларына қайғылы жағдайлар (қарбаурап, соғыста салдарынан болған жаракат) бөгет қойды. Дегенмен, осы қайғылы оқиғалардың нәтижесінде Бурмин Мариямен табысты кездесуге мүмкіндік алады.
Фильм
Бұл оқиға режиссер Владимир Басовпен фильмге түсірілді. Фильмнің музыкалық қосымшасын Георгий Свиридов жазды, ол кейіннен осы музыкалық қосымшаны сол аттас музыкалық сюитаға айналдырды.