Иоганн Фабер: Реформацияға қарсы теолог және «еретиктердің балғасы»

Кіріспе

Неміс католик теологы (1478–1541) католик теологы Иоганн Фабер (1478 – 21 мамыр 1541) протестанттық реформация мен анабаптист қозғалысына қарсы жазған еңбектерімен белгілі болды.

Өмірбаян

Иоганн Фабер, теміршінің ұлы, Швабияның Люткирх қаласында дүниеге келді және Брайсгау аймағындағы Тюбинген мен Фрайбургте теология және канондық құқықты оқыды, ал Фрайбургте қасиетті теология докторы атанды. Кейін ол Линдаудың пасторы, 1517 жылы Констанцтың генералдық викарийі, 1524 жылы Австрия королі Фердинанд I-нің капелланы және сырлас досы, 1530 жылы Вена епископы болды. Фабер, замандастары сияқты, бастапқыда реформаторлармен – Меланхтонмен, Цвинглимен және Оэколампадиустың досылдығын сақтады, олардың реформаға жасаған тырысқандарына көңіл бөліп, кейбір кемшіліктерге қарсы шықты; бірақ догма да, шіркеудің өзі де реформаторлардан аман қалмайтынын түсінген соң, олармен байланысын үзді және олардың ең бекем қарсыласына айналды. Базель соборының каноны болған Иоганн Фабер Эразммен өмір бойына созылған достық қарым-қатынас құрды; Фаберді Әулиелерді зерттеуге Эразм көндірді. Фабер 1522 жылы Мартин Лютерге қарсы алғашқы poleмикалық еңбегін – "Opus adversus nova quaedam dogmata Martini Lutheri" жазды. Осыдан кейін 1524 жылы Кельнде және 1569 жылы Римде жарық көрген "Malleus Haereticorum, sex libris ad Hadrianum VI summum Pontificem" еңбегі жарық көрді. Осы соңғы еңбегі үшін оны кейде "еретиктердің балғасы" деп атайды. Ол 1523 жылғы қаңтарда Цюрихте Цвинглимен бірінші Цюрих диспутында қатысты және шіркеуде бейбітшілікті қалпына келтіру үшін өткізілген барлық кеңестерде маңызды рөл атқарды; сондай-ақ Аугсбургтік иманды жоққа шығару үшін тағайындалған комиссия мүшесі болды. Дін қызметкерлерінің бойдақ болуы сияқты кейбір мәселелерде, болашақта осындай жағдайлардың алдын алуға келісімге қол жеткізілсе, ол белгілі бір қиын жағдайларды мойындауға дайын болды, бірақ келісімге келу мүмкін болмады. Фердинанд оны түрік шапқыншылығына қарсы көмек іздеу үшін Испанияға, содан кейін Англиядағы VIII Генрихке жіберді; Фердинанд патша оны Австрияда Лютер ілімдерінің таралуына қарсы күресу үшін Вена университетінің қызметін пайдалануға шақырды. Вена епископы ретінде оның ынтасы шексіз болды; ол үнемі уағыздаулармен және көптеген жазбалармен қоғдамын қорғады және дін қызметкерлерімен тұрақты кеңестер өткізді. Ол дін қызметкері болуды қалаған, бірақ оған жеткілікті қаражаты болмаған ұлдар үшін он екі стипендия құрды. Ол 1541 жылғы 21 мамырда Венада қайтыс болды.

Johann Faber, the son of a blacksmith, was born in Leutkirch, Swabia and studied theology and canon law at Tübingen and Freiburg in the Breisgau region and was made doctor of sacred theology in Freiburg. He eventually became minister of Lindau, Vicar General of Constance in 1517, Chaplain and confessor to King Ferdinand I of Austria in 1524, and Bishop of Vienna in 1530. Like others of his time, Faber was at first friendly with the Reformers, Melanchthon, Zwingli, and Oecolampadius, sympathizing with their efforts at reform and opposing certain abuses himself; but when he realized that neither dogma nor the Church itself was spared by the Reformers, he broke with them and became their most consistent opponent. While a canon of the cathedral of Basel, Johann Faber formed a friendship with Erasmus that lasted throughout their lives; it was Erasmus who persuaded Faber to take up the study of the Fathers. Faber wrote his first polemic against Martin Luther, Opus adversus nova quaedam dogmata Martini Lutheri in 1522. This was soon followed by his Malleus Haereticorum, sex libris ad Hadrianum VI summum Pontificem published in Cologne, in 1524, and Rome in 1569. It is because of this latter work that he is sometimes called the "hammer of heretics". He entered into public debate with Zwingli at Zürich – First Zürich Disputation, January 1523 – and was a prominent figure in all the diets held to restore peace to the Church; as well as being one of the committee appointed to draw up a refutation of the Confession of Augsburg. On some points, such as the celibacy of the clergy, he was willing to recognize certain unfortunate conditions if an agreement could be reached to prevent similar conditions in the future, but no agreement was possible. He was sent by Ferdinand to Spain and then to Henry VIII in England to seek aid against the invading Turks; King Ferdinand also had him enlist the services of the University of Vienna to help combat the spread of the doctrines of Luther in Austria. As Bishop of Vienna, his zeal was unbounded; he protected his flock by frequent preaching and numerous writings, and he held regular conferences with his clergy. He founded twelve scholarships for boys who wished to become priests but did not have the means to realize their ambition. He died in Vienna on 21 May 1541.

Жазушы

Иоганн Фабердің еңбектері (неміс және латын тілдерінде) уағыздық және poleмикалық сипатта. Жоғарыда аталғандардан өзге, ол иман мен ізгі амалдар, Құрбандық шалу туралы трактаттар жазды; Лютердің Англия короліне қарсы еңбегіне жауап және түсіндірме; Лютердің жаңағы ілімдеріне қарсы трактат; Ян Гус пен Лютердің жазбаларының салыстыруы; Лютер мәселесіндегі паптың билігі; Цвинглидің алты қағидасына жауап; бас анабаптист Балтазар Хубмайерге қарсы католик иманды қорғау; орыстардың діні туралы кітап; өмірдің азаптары мен қасиетті дастарқан туралы уағыздар, сондай-ақ түріктер Венаны қоршаған кезде көңіл көтеру және батылдық туралы уағыздар жазды. Оның үш томдық еңбектері (Кельн, 1537–40) poleмикалық жазбаларын қамтымайды; олар "Opuscula quaedam Joannis Fabri, Episcopi Viennensis" атты жинақта, Лейпцигте 1537 жылы жарияланды.