Анна Тайлердің «Жылдар баспалдағы» романы (1995). «Нью-Йорк Таймс» пен «Time» журналының тізімінде. Қартаю, отбасы, өмір туралы терең ойлар. Кітап туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылғы Энн Тайлердің романы
1995 novel by Anne Tyler
«Жылдар баспалдағы» – Энн Тайлердің 1995 жылғы романы. Ол «Нью-Йорк Таймс» газетінің «Ерекше кітап» тізіміне енді және «Time» журналы оны 1995 жылғы он ең жақсы кітаптың бірі деп таңдады.
Ladder of Years is a 1995 novel by Anne Tyler. It was a New York Times "Notable Book" and chosen by Time as one of ten best books of 1995.
Атау
Нат Моффат, Ноаның әкесі, Делияға зейнеткерлік үйі, «Ағалар қаласы» туралы былай дейді: "Біз тік бойымен ұйымдастырылғанбыз. Қанша әлсіресек, соғұрлым жоғары қабатта тұрамыз. Осы қабаттан төмендегілер сау-сәлем, ал төртінші қабатта толық күтімде жатыр. Медбикелер, қоршаулы төсектер бар. Бұл тұтас жүйенің өзі маған қысымды, тіпті символикалық секілді көрінеді. Мен өмірді әрқашан ойын алаңындағы сырғанақтың басындағы сатылар сияқты елестететінмін – жылдардың сатысы, оған көтеріліп, көтеріліп, содан кейін, міне! құлап түсесің, ал артынан басқалары көтеріледі."
Nat Moffat, Noah's grandfather, describes his retirement home, Senior City, to Delia: "We're organized on the vertical. Feebler we get, higher up we live. Floor below this one is hale and hearty Fourth floor is total care. Nurses, beds with railings Something about the whole setup strikes me as uncomfortably, shall we say, symbolic. See, I've always pictured life as one of those ladders you find on playground sliding boards a sort of ladder of years where you climb higher and higher, and then, oops! you fall over the edge and others move up behind you."
Пікірлер
Кэтлин Шайн "Ескіге жаңа өмір", Нью-Йорк Таймс (7 мамыр 1995 жыл) жазғандай, "Француздар Уильям Уайлер, "Додсворт" және "Өміріміздің ең жақсы жылдары" сияқты фильмдердің ұлы режиссерінің "стилі жоқ стильге" ие болғанын айтты. Энн Тайлердің де осы алдамшы "стилі жоқ стиль" бар. Оның бір кітабын ортасынан ашып, кездейсоқ бетті таңдаған оқырман оның жеке ырғағын немесе ерекше темпераментін бірден тани алмайды. Ол ешқандай әсемдікке, алаялыққа бармайды. Бірақ стильдің болмауы өте қатаң және шебер, әрбір байқау өте өлшенген және нәзік, құрылымы өте күрделі, ал тілі өте өткір және ашық болғандықтан, оқырман тынышталып, оқиғаға сеніммен үңіледі және туындыны шынайы, табиғи, тіпті болатын нәрседей сезінеді". Kirkus Reviews былай жазады: "Тайлердің барлық айрықша белгілері осында: комедия, романтиканың тәтті, тікелей қырлары және кейіпкерлер соншалықты керемет, жан ауыртатындай бейнеленген, олардың ең ерекше немесе ең қарапайым адамдар екенін анықтау қиын. Делияның оқиғасы сәл шатасқандай, біздің барлық симпатиямызды әр жаққа тартады. Мұнда Лир патшасына да, ертегілерге де сілтемелер бар, бірақ Делияның оқиғасының соңы трагедия да, бақытты соң да емес, олардың арасындағы қиын жағдай. Дегенмен, Тайлермен жасаған кез келген саяхатқа баруға тұрарлық".
Cathleen Schine "New Life for Old", New York Times (May 7, 1995), writes, "The French have said that William Wyler, the great director of movies like Dodsworth and The Best Years of Our Lives, had a "style sans style." Anne Tyler has this same deceptive "style without a style." Opening one of her books in the middle and picking a page at random, a reader might not immediately recognize her individual rhythm or idiosyncratic temperament. She does nothing fancy, nothing tricky. But so rigorous and artful is the style without a style, so measured and delicate is each observation, so complex is the structure and so astute and open the language, that the reader can relax, feel secure in the narrative and experience the work as something real and natural—even inevitable." Kirkus Reviews writes, "All of Tyler's trademarks are here: comedy, the sweet, blunt edges of romance, and characters so perfectly, achingly drawn you can never decide whether they're the most oddball or most everyday people you've ever come across. Despite all this, Delia's story begins to feel slightly unfocused it pulls our sympathies every which way. There are allusions here to both King Lear and to fairy tales, but the ending to Delia's adventure is neither tragedy nor happily ever after, but something awkwardly in between. Still, any journey with Tyler is always worth the ride and then some."