Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
VI ғасырдың соңында жазылған соғыс туралы нұсқаулық, VI-IX ғасырлардағы кітап, Мористің «Стратегиконы».
Manual of war written in the late 6th century
the 6th 9th century book, Maurice's Strategikon
«Стратегикон» (Στρατηγικόν) – бұл соғыс нұсқаулығы, ол кейінгі антик дәуірде (VI ғасыр) жазылған деп есептеледі және көбінесе Византия императоры Мористің еңбегі саналады.
The Strategikon or Strategicon (Στρατηγικόν) is a manual of war regarded as written in late antiquity (6th century) and generally attributed to the Byzantine Emperor Maurice.
Шолу
Бұл еңбек практикалық нұсқаулық болып табылады және автордың айтуынша, "өздерін генералдыққа арнағандар үшін біршама қарапайым элементарлық нұсқаулық", ол Византия соғыс өнеріне арналған жалпы нұсқаулық немесе анықтамалық ретінде қызмет етуі тиіс еді. Джордж Деннис 1984 жылғы аудармасының кіріспесінде "Стратегикон өте түзу және көбінесе күрделі емес грек тілінде жазылған" деп атап өтті. "Стратегикон" әскери император Маврикий жасаған әскери реформаларды жүйелеу мақсатымен жазылған болуы мүмкін. "Стратегиконның" нақты авторлығы әлі де ғалымдар арасында даулы мәселе. Маврикий оны жасауды тапсырған болса, мүмкін, оның інісі Петр немесе, көбірек болжам бойынша, басқа бір генерал нақты автор болған. Жазылған мерзімі де әлі де талқыланып отыр. Егер ол 6 ғасырда жазылған болса, "Стратегикон" Балқан және Парсы жорықтарының тәжірибесін талдау және зерделеу үшін жасалған болуы мүмкін, немесе жорықтар осы нұсқаулыққа сәйкес жүргізілген болуы мүмкін. Алайда, 19 ғасырдың соңынан бастап, бірқатар тарихшылар филологиялық және технологиялық қайшылықтарға байланысты, оның 8 немесе 9 ғасырларда жарияланғанын айтты. Дегенмен, бұл еңбек Византияның орта ғасырлық кезеңіндегі ең маңызды әскери мәтіндердің бірі саналады, Византия императорлары Лев VI-ның ("Тактика") және Никефор Фоканың ("De velitatione" және "Praecepta Militaria") трактаттарымен бірге. Әсіресе Левтің "Тактикасы" "Стратегиконнан" үлкен ықпал алды. Мәтін Византия армиясының 6-7 ғасырларда қолданған стратегиясы мен тактикасының әртүрлі аспектілерін қамтитын 12 тараудан немесе "кітаптан" тұрады. Оның мазмұны негізінен атты әскер тактикасы мен құрамына, ал бірнеше тараулары жаяу әскер, қамалға шабуыл, логистика, білім беру және оқу, сондай-ақ әскердің қозғалысы туралы мәселелерді қарастырады. Автор ежелгі грек әскери трактаттарымен, әсіресе Онасандер мен Элианмен таныс болған, оларды мазмұн көзі ретінде емес, тұжырымдамалық үлгілер ретінде пайдаланған. Әр кітап белгілі бір тақырыпқа арналған. Кіші бөлімдердің бірнеше деңгейлері одан әрі егжей-тегжейлі ақпарат береді және карталарды қамтиды. Бұл карталар негізінен әскер орналасқан жерлердің негізгі белгілерін көрсету және Византия армиясының сол дәуірдегі стандартты құрылымдары мен маневрлерін көрсету үшін жасалған эскиздер мен суреттер болып табылады. Жетінші және сегізінші кітаптарда қолбасшыға нұсқаулар мен әскери нақыл сөздер түрінде кеңес беріледі. Он бірінші кітап этнографтар үшін қызығушылық тудырады, өйткені онда франктар, ломбардтар, аварлар, түріктер және славяндар сияқты Византия империясының түрлі жаулары бейнеленген. "Стратегикон" сонымен қатар әскери әділеттілік пен Византия құқығы туралы мәліметтерді де ұсынады және оларға сілтеме жасайды, өйткені онда әскери құқық бұзушылықтар мен оларға тағайындалған жазалардың тізімі бар.
The work is a practical manual and according to its author "a rather modest elementary handbook [ ] for those devoting themselves to generalship", that was to serve as a general guide or handbook to Byzantine art of war. In the introduction of his 1984 translation of the text, George Dennis noted that "the Strategikon is written in a very straightforward and generally uncomplicated Greek." The Strategikon may have been written in an effort to codify the military reforms brought about by the soldier emperor Maurice. The true authorship of the Strategikon is still debated among academics. Maurice may have only commissioned it and perhaps his brother Peter or, more likely, another general was the true author. The date also remains debated. If it was written during the 6th century, the Strategikon may have been produced to analyze and reflect on the experience of the Balkan and Persian campaigns, or the campaigns may have been carried out in compliance with the manual. However, beginning in the late 19th century, a number of historians have, due to perceived philological and technological inconsistencies, argued for a later publication date during the eighth or ninth century. In any case, the work is considered to be one of the most notable military texts of the medieval Byzantine period, along with treatises attributed to the Byzantine emperors Leo VI (Tactica) and Nicephorus Phocas (De velitatione and the Praecepta Militaria), among others. Leo's Tactica in particular was greatly inspired by the Strategikon. The text consists of 12 chapters or "books" on various aspects of strategy and tactics, employed by the Byzantine army during the 6th and 7th century A. D. Its contents primarily focus on cavalry tactics and formation and several chapters elaborate on matters of infantry, siege warfare, logistics, education and training and movement. The author was familiar with antique Hellenistic military treatises, especially Onasander and Aelian, which he utilized as conceptional models rather than sources of content. Each book focuses on a generic topic. Several levels of subsections go into further detail and include maps. These maps are mainly sketches and drawings to show essential symbols of troop positions and highlight the standard designs of formation and manoeuvre of the Byzantine military of the epoch. Books seven and eight tackle with practical advice for the commander in the form of instructions and military maxims. The eleventh book is of interest for ethnographers as it portrays various enemies of the Byzantine Empire, such as the Franks, the Lombards, the Avars, the Turks and the Slavs. The Strategikon also represents and refers to military justice and Byzantine legal literature, since it contains a list of military infractions and their respective penalties.
І кітап Кіріспе
Бұл кітап Византия әскерінің пайда болу тарихы туралы толық мәліметтерді, сондай-ақ іріктеу, ұйымдастыру, қылмыстар және жазалар туралы нақты ақпаратты қамтиды. Византия әскерінің негізгі тақырыптары бойынша қандай да түсініксіздіктер болмауы үшін төмендегі мәселелерге егжей-тегжейлі тоқталады. Кітапта мына тақырыптар қарастырылады: жеке сарбаздардың дайындығы мен жаттығулары, атты әскердің қару-жарағы және негізгі жабдықтары, офицерлер мен сарбаздардың түрлі шендері, әскердің құрылымы және офицерлерді тағайындау тәртібі, тагматик командирлердің бағынышты офицерлерін және жауынгерлік жетекшілерді қалай таңдауы және тагманы бөлімдерге қалай бөлуі керек, әскерге арналған әскери қылмыстар туралы ережелер, тагматик командирлерге арналған әскери қылмыстар туралы ережелер, әскери жазалар және жау әрекеті болмаған кезде әскердің өз жерімен реттелген тәртіппен жүруі.
This book contains a great deal of detail on the origin of the Byzantine Military, and specific information of selections, organization, crimes, and punishment. They go into a great deal of detail on the topics listed below to make sure that there are no confusion on general topics of the Byzantine military. The topics that this book discusses include: training and drilling of soldiers as individuals, the armament of the cavalryman and the basic equipment to be furnished, the various titles of the officers and soldiers, the organization of the army and the assignment of officers, how the tagmatic commanders should select their subordinate officers and combat leaders and organize the Tagma into squads, the regulations about military crimes to be given to the troops, the regulations about military crimes to be given to the tagmatic commanders, military punishments, and the orderly way of marching through an army's own country when there is no hostile activity.