Христина Эбнер: Неміс монахы, мистик және жазушысы

Кіріспе

Германиялық доминикандық қаһын, мистик және жазушы Кристина Эбнер (сондай-ақ Кристина), (26 наурыз 1277 – 27 желтоқсан 1356) – неміс доминикандық қаһын, жазушы және мистик.

Өмір

Эбнер Нюрнберг империялық қаласында ақсүйек Сейфрид Эбнер мен оның әйелі Элизабет Кухдорфтың баласы болып дүниеге келді. 1289 жылы он екі жасында ол Нюрнберг бурггравиятында орналасқан Энгельталдағы Иоанн Креститель монастырына кірді. Осыдан елу жыл бұрын бэгинаж ретінде құрылған бұл монастырь келесі жүз жылда рухани және білімнің аса танымал орталығы болды. Кейбіреулердің пікірінше, бұл Германияда, тіпті бүкіл Еуропада он төртінші ғасырдың басында мистикалық өмірдің ең басты орталығы болуы мүмкін. Бір жылдан соң Эбнер қатты ауырып қалды. Бұл ауру келесі он жыл ішінде жылына үш рет қайтадан пайда болады. Кейін ол түрлі аурулардан жиі ауырады. Осы кезде ол жиі діни көріністерге ие бола бастайды. Сондықтан ол 1317 жылы өзінің алғашқы кітабын, "Өмір және Аяндар" (Leben und Offenbarungen) деп жазуға кірісті. Ол бұл жұмысты 1324 жылға дейін жалғастырды. 1338 жылы ол мистикалық руханилық пен әдебиетті қызу насихаттаушы Нердлингендік Генрих деген діни қызметкермен хат алыса бастады. Ол арқылы ол доминикандық монах қыз Маргарета Эбнермен хат алыса бастады; бірақ Маргарета Эбнердің туысы емес еді, әдеттегідей "Эбнер" фамилиясы болғанымен. 1340 жылы Эбнер өзінің монастырындағы басқа монахтардың мистикалық көріністері мен өмірлік тәжірибелерін құрастыратын "Кеңес кітабын" (Schwesternbuch) құрастыруды бастады, ол "Жаратқан Иенің кеңшілігінен ауыру" (Von der genaden uberlast) деп аталды. Ол 1451 жылғы қолжазбаға сүйене отырып, Эбнерге жатқызылады және "Кеңес кітаптары" деп аталатын жанрға жатады. 1344 - 1352 жылдары ол "Аяндар" (Offenbarungen) кітабын жазды. Онда ол 1348 жылы Нюрнбергтегі тәртіпсіздіктер, сол жылы болған жер сілкінісі, 1349 жылы болған "Қара өлім" індеті, "Жәбірленушілер" шерулері және Рим императоры Людовик IV пен Апостолдық Тақ арасындағы ұзаққа созылған дау-дамай сияқты тарихи және саяси оқиғалармен айналысады. Эбнер тек жанында тұрған адам ретінде ғана емес, оқиғаларға терең қызығушылық танытады, олар туралы өз пікірлерін қалыптастырады және тіпті олардың бағытына белсенді түрде ықпал етуге тырысады. Сол кезде оның аты-жөні Солтүстік Еуропаға кеңінен тараған болатын. 1350 жылы император Карл IV өзі монастырға барып, оның басшылығын және дұғаларын сұрады. 1351 жылы оған алғаш рет ұзақ уақыт бойы сенім білдірген Генрих Нордлингендік монастырьға үш апта бойы қонақ болып келді. Сол кезде ол оған Магдебургтегі Мехтильдтің мистикалық еңбегі "Құдайдың ағып жатқан жарығы" (Das fließende Licht der Gottheit) кітабын берді, ол өзінің кейінгі еңбектерінде және қауымдағы басқа монахтардың еңбектерінде көрініс тапқан. Эбнер 1356 жылы 27 желтоқсанда Энгельталдағы монастырда, монастырлық өмірінің 67 жылында қайтыс болды.

Ebner was born in the Imperial City of Nuremberg, the child of the patrician Seyfried Ebner and his wife, Elizabeth Kuhdorf. In 1289, at the age of twelve, she entered the Monastery of St. John the Baptist in Engelthal, which was a community of nuns of the Dominican Second Order outside the city, in the Burgraviate of Nuremberg. Founded as a beguinage some fifty years earlier, over the next hundred years this monastery was to become a much renowned center of spirituality and learning. According to some, it might very well have been the foremost center of mystical life during the early fourteenth century in Germany, if not all of Europe. Less than a year later after her admission, Ebner fell gravely ill. This affliction would reappear up to three times a year for the next decade. Also, later, she frequently suffered from various illnesses. About this time, she began experiencing frequent religious visions, which her confessor, the friar Conrad of Füssen, encouraged her to write down. So she began writing her first book, Leben und Offenbarungen ( Life and Revelations) in 1317. She continued to work on it at least until 1324. In 1338, she began a correspondence with the secular priest Henry of Nördlingen, who was an enthusiastic propagator of mystic spirituality and literature. Through him, she started a correspondence with Margareta Ebner, who was also a Dominican nun actively involved in the spiritual movement of the period; but Margareta was no relative of Ebner's in spite of the same family name "Ebner". Around 1340, Ebner started compiling the Book of Sisters (Schwesternbuch), a record of the mystical visions and life experiences of the other nuns in her monastery, called Von der genaden uberlast (Of the Burden of Grace). It can be attributed to Ebner based on a 1451 manuscript and belongs to a genre known as the Sister books. Between 1344 and 1352, she wrote a second book of Revelations (Offenbarungen). In it, she deals with historical and political events of the time such as the riots at Nuremberg in 1348; the earthquake of the same year; the outbreak of the Black Death; the Flagellants' processions of 1349; and the long quarrel between the Holy Roman Emperor Louis IV and the Holy See. Ebner does not limit herself to the role of a bystander. Instead, she takes a deep interest in the events, develops her own opinions about them and even actively tries to influence their course. By that time, her reputation had spread widely through Northern Europe. In 1350, the Emperor Charles IV himself came to visit her at the monastery, seeking her guidance and prayers. In 1351 she was finally visited for the first time by her long time confidant, Henry of Nördlingen, who spent three weeks as a visitor to the monastery. At that time he gave her a copy of Mechthild's of Magdeburg mystic work Das fließende Licht der Gottheit (The Flowing Light of the Godhead), which is found reflected in her own later works and in those of the other nuns in the community. Ebner died in her monastery at Engelthal on 27 December 1356, in her 67th year of monastic life.