Такер Актісі (1887) – АҚШ федералды заңы. Мүліктік талаптарды қарауға, салықтарды қайтаруға және мемлекеттік келісімдерге қатысты сотқа жүгіну құқығын қамтиды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1887 жылғы АҚШ федералды заңы
1887 U. S. federal statute
Текер заңы (3 наурыз 1887, ch. 359, ) – АҚШ-тың федералды заңы, осы заң арқылы АҚШ үкіметі белгілі бір сот процестері бойынша өз егемендік иммунитетінен бас тартты. Текер заңын 10 000 доллардан астам сомадағы талаптарға қатысты және АҚШ Федералдық талаптар сотына юрисдикция беретін "Үлкен" Текер заңы, және 10 000 доллардан төмен сомадағы талаптарға қатысты "Кіші" Текер заңы деп бөлуге болады. "Кіші" Текер заңының қазіргі нұсқасы Федералдық талаптар сотына және аудандық соттарға "қате немесе заңсыз есептелген немесе жиналған деп есептелетін кез келген ішкі кіріс салығын, немесе рұқсатсыз жиналған деп есептелетін кез келген айыппұлды, немесе ішкі кіріс заңдарына сәйкес артық немесе қандай да бір жолмен заңсыз жиналған деп есептелетін кез келген соманы өндіріп алу" үшін бірдей юрисдикция береді.
The Tucker Act (March 3, 1887, ch. 359, , ) is a federal statute of the United States by which the United States government has waived its sovereign immunity with respect to certain lawsuits. The Tucker Act may be divided into the "Big" Tucker Act, which applies to claims above $10,000 and gives jurisdiction to the United States Court of Federal Claims, and the "Little" Tucker Act , the current version of which gives concurrent jurisdiction to the Court of Federal Claims and the District Courts "for the recovery of any internal revenue tax alleged to have been erroneously or illegally assessed or collected, or any penalty claimed to have been collected without authority or any sum alleged to have been excessive or in any manner wrongfully collected under the internal revenue laws", and for claims below $10,000.
Сотқа рұқсат етілген іс-қимылдар
Сот ісі үкімет тарапынан жасалған нақты немесе түсініксіз келісімшарттардан туындауы мүмкін. Зардап өтеуі белгіленген немесе белгіленбеген болуы мүмкін. Конституциялық талаптар бойынша, әсіресе үкіметтің мүлікті Бесінші түзетуге сәйкес өтемақы төлеуге тиіс алып қоюына қатысты іс қозғалуы мүмкін. Тараптар төленген салықтарды қайтару үшін сотқа жүгінуі мүмкін. Алайда, талаптардың негізінде мемлекеттік құқық бұзушылықтар жасалған істер қарастырылмайды. Текер заңы талаптар сотына үкіметтік келісімшарттар бойынша ақшалай талаптарды, соның ішінде келісімшартты бұзу және келісімшарт бойынша өтеу алу үшін қарау құқығын берді. Келісімшартты бұзуға байланысты үкіметке қарсы талаптар үкіметтің егемендік иммунитетін бұзбайды, сондықтан үкімет егемендік функцияларын орындау нәтижесінде келісімшарттық міндеттемелерді орындамағаны үшін жауапты емес: "үкімет мердігер және егемен ретіндегі екі қызметін біріктіре алмайды". Текер заңы бойынша АҚШ-қа тікелей талап қоюдың орнына, Жоғарғы Сот Бёрр v. ФХА ісінде Конгресс "сотқа шақыру және сотталу" агенттіктерін құруға құқылы екенін мәлімдеді; мұндай агенттіктер, егер агенттік сот шешімін өз бюджетінен, АҚШ қазынасынан емес, төлесе, кез келген құзыретті сотта жеке тұлға ретінде сотқа шағымдануы мүмкін. Агенттік немесе қазынашылық төлеуі Конгресс ниетіне байланысты. Текер заңының өзі ешқандай маңызды құқықтарды жаратпайды, бірақ оны АҚШ-тың Тестанға қарсы ісіндегі шешімге сәйкес ақша төлеуге мүмкіндік беретін "ақшалай міндеттеме" заңымен бірге қолдану қажет.
Suits may arise out of express or implied contracts to which the government was a party. Damages may be liquidated or unliquidated. Suits may be brought for Constitutional claims, particularly taking of property by the government to be compensated under the Fifth Amendment. Parties may bring suit for a refund of taxes paid. Explicitly excluded are suits in which a claim is based on a tort by the government. The Tucker Act granted jurisdiction to the Court of Claims over government contract money claims both for breach, and for relief under the contracts in the form of equitable adjustment. Claims against the government for breach of contract do not compromise the government's sovereign immunity, so the government cannot be held liable for failure to comply with a contractual obligation because of the exercise of its duties as a sovereign: "the two characters which the government possesses as a contractor and as a sovereign cannot be fused". As an alternative to proceeding directly against the United States pursuant to the Tucker Act, the Supreme Court, in Burr v. FHA, has stated that Congress may organize "sue and be sued" agencies; such agencies may be sued in any court of otherwise competent jurisdiction as if it were a private litigant, as long as the agency is to pay out the judgment from its own budget, not from the U. S. Treasury. Whether the agency or the Treasury is to pay depends on the congressional intent. The Tucker Act in itself does not create any substantive rights, but must be paired with a "money mandating" statute that allows for the payment of money, per the Supreme Court decision in United States v. Testan.
Вундерлих заңы
Вундерлих (1951) ісінде Жоғарғы Сот сатып алу агенттіктерінің келісімшарт дауларына қатысты шешімдерін сот қарауына беру мүмкіндігін, келісімшарт шарттарында агенттіктің шешімдерін фактілік және құқықтық тұрғыдан түпкілікті деп жариялауға келісетін мердігердің келісімін талап ету арқылы шектеуге құқылы екенін белгіледі. Конгресс мұндай нәтижені қанағаттандырмай, осы шешімді жою үшін Вундерлих заңын қабылдады. Аталған Заңға сәйкес, алқа шешімдері құқықтық мәселелер бойынша түпкілікті болып табылмайды, бірақ нақты дәлелдермен негізделген және ерікті немесе қалаусыз емес фактілік мәселелер бойынша қорытындылар түпкілікті болуы мүмкін, соның нәтижесінде талаптар сотына маңызды рөл қайта берілді. Вундерлих заңы бойынша, талаптар соты бастапқыда алқа жазбасына қосымша куәліктерді алды және алқаның қорытындылары нақты дәлелдермен расталған-расталмағандығын анықтау үшін, оларды жазбадағы және жаңа алынған куәліктермен салыстырып қарады. 1963 жылы Карло Бьянки және компанияға қарсы АҚШ ісінде Жоғарғы Сот Вундерлих заңын талаптар сотын даулар туралы ережеге қатысты істерде тек апелляциялық функциямен шектеуге түсіндірді. Сот қажет болған жағдайда кеңеске қосымша куәлік беруді тапсыра алады, бірақ өзі куәлік алмайды және ешқандай фактілерді анықтамайды. Бұл кезеңде талаптар соты үшінші тармаққа сәйкес судьялардан басқа, ережеде «комиссарлар» деп аталатын бірнеше адамдарды қамтыды; кейін олар «іс жүргізу судьялары» деп, ал жиынтығында соттың «іс жүргізу бөлімі» деп аталды. Бьянки шешімі комиссарлардың көптеген келісімшарттық даулар туралы ережеге қатысты істердегі қызметін жойды, өйткені олар негізінен куәліктерді қабылдаушы және фактілерді анықтаушылар болды. Алайда, судьялар комиссарлардың қызметтерін бағалап, олардан бас тартуға ықыласты болмады және оларды пайдаланудың жолын тапты. Ережелер Wunderlich істері үшін ғана өзгертілді, сот ережесінің 163(b) тармағына сәйкес, мұндай жағдайларда екі тарап та қысқаша сот шешімі туралы өтініш беруі керек, ол комиссарларға консультативтік немесе ұсынылатын пікірлер үшін жіберіледі. Бьянки сотталуға негіз болатын фактілік мәселе жоқ деген қорытындыны қатаң түрде талап етті. Комиссарлар әдетте жазбаларды қарап шығып, қысқаша мәліметтерді алып, ауызша дәлелдерді тыңдайды. Wunderlich ісінен басқа жағдайларда, қысқаша сот шешімі туралы қарсы өтініштер комиссарлардың қатысуынсыз үшінші тармақ судьяларына жіберіледі. Wunderlich істерінде комиссардың ұсынылатын пікірі, егер екі тарап та келіспесе, үшінші тармақ судьяларымен ерекшеліктер, ауызша дәлелдер және жаңа жазбалар бойынша қаралады.
In United States v. Wunderlich (1951), the Supreme Court held that procurement agencies could preclude judicial review of their decisions relating to contract disputes (except as to fraud issues) by exacting the contractor's acquiescence in contract clauses making agency board's decisions final both as to fact and law. This result was not deemed desirable by Congress, which enacted the Wunderlich Act to overturn that decision. Under the terms of this Act, board decisions could be accorded no finality on questions of law, but findings could be made final as to fact issues so far as supported by substantial evidence and not arbitrary or capricious, etc., and thus the statute restored a significant role to the Court of Claims. Under the Wunderlich Act, the Court of Claims at first received testimony additional to that in the board record, determining whether board findings were supported by substantial evidence by weighing the findings against both record testimony and that newly taken. In United States v. Carlo Bianchi & Co. in 1963, the Supreme Court construed the Wunderlich Act to restrict the Court of Claims to a purely appellate function in disputes clause cases. The court could remand to the board for further testimony, if needed, but could not take any itself, nor make any fact findings. The Court of Claims at that period, besides the Article III judges, included several persons called "commissioners" in the rules; later they were called "trial judges" and, collectively, the court's "trial division". The Bianchi decision appeared to eliminate any function for these commissioners to perform as to most contract disputes clause cases, for they were primarily takers of testimony and fact finders. However, the judges, having found the commissioners' services of value, were reluctant to dispense with them, and a way to utilize them was found. The rules were amended for Wunderlich cases only, Ct. Cl. Rule 163(b), to provide that in such cases both parties should file motions for summary judgment, which motions were referred to commissioners for advisory or recommended opinions. That there was no fact issue requiring trial was a conclusion forced by Bianchi. The commissioners usually reviewed the records, received briefs, and heard oral arguments. In other than Wunderlich cases, cross motions for summary judgment went before the Article III judges with no participation by the commissioners. In Wunderlich cases, the recommended opinion of the commissioner was, unless acquiesced in by both parties, considered on exceptions, oral arguments, and new briefs by the Article III judges.
Тарих
Заң Вирджиния штатының конгрессмені Джон Рэндольф Таккердің есімімен аталып, ол оны Конгресс палатасының Әділет комитеті қарастырып жатқан мемлекеттік талаптар бойынша қаралып жатқан төрт басқа да бәсекелес ұсыныстың орнына ұсынды.
The Act was named after Congressman John Randolph Tucker, of Virginia, who introduced it as a substitute for four other competing measures on government claims being considered by the House Judiciary Committee.