Кьеркегордың «Өмір жолындағы кезеңдер» еңбегі

Кіріспе

1845 жыл Сорен Кьеркегордың философиялық еңбегі. «Өмір жолындағы кезеңдер» (Stadier på Livets Vej; тарихи орфография: Stadier paa Livets Vej) – Сорен Кьеркегордың 1845 жылы жазылған философиялық туындысы. Бұл кітап Кьеркегордың бұрынғы «Егер/Немесе» (Either/Or) еңбегінің жалғасы ретінде жазылған. «Егер/Немесе» эстетикалық және этикалық салаларды зерттейтін болса, «Өмір жолындағы кезеңдер» діни салаларды қарастыруға көшеді. Кьеркегордың ниеті «мүмкін болса, өмірдің әртүрлі сатыларын бір туындыда көрсету» болды. Оның әкесі Майкл Педерсен Кристиан Вольфті оқыған, ал Сореннің өзі Вольф пен Канттың идеяларына ерекше ден қойып, осы кітаптағы ойларын құру үшін үш ерекше метафизиканың құрылымын және философиялық мазмұнын схема немесе жоспар ретінде пайдаланған. Алайда, Кьеркегор 1846 жылы «Жетілдірмейтін ғылыми постскриптум» (Concluding Unscientific Postscript) еңбегін аяқтағаннан кейін ғана толық қанағаттанды. Ол онда былай деп жазды: «Менің «Философиялық фрагменттерім» жарық көргенде және «мәселені тарихи киімге орау» үшін постскриптумды қарастырып жатқанда, тағы бір псевдонимді кітап пайда болды: «Өмір жолындағы кезеңдер». Бұл кітап аз ғана адамның назарын аударды (өзі болжағандай), мүмкін, себебі ол «Егер/Немесе» сияқты, «Азғырушының күнделігін» (The Seducer’s Diary) қамтыған жоқ, өйткені осы күнделік ең көп оқылды және сенсация тудыруға үлкен үлес қосты. «Өмір жолындағы кезеңдердің» «Егер/Немесе» еңбегімен байланысы бар екені анық, және бұл алғашқы екі бөлімде таныс есімдердің қолданылуымен нақты көрсетілген». Соңында сол кітапта Дэвид Ф. Свенсон Кьеркегордың ағасы Питер Кристиан Кьеркегор растаған Кьеркегордың меланхолиясы туралы әңгімеледі, осыған сілтеме жасады. Дегенмен, Кьеркегор Джонатан Свифт туралы жазып отырған болуы мүмкін. Оқиғаның фоны – банкет беру, бірақ бұл өте қиын көрінеді; «Қайталау» (Repetition) еңбегінен Константин, ол ешқашан мұндай банкетке тәуекел етпейтінін айтады. Кьеркегор былай дейді: «Сәттілік пен шабытқа толы қайталау әрқашан қауіпті кәсіп, себебі одан кейін болатын салыстыру сөзді байытуды талап етеді, өйткені өзіңнің сөздеріңді немесе сәтті таңдалған сөз тіркесін сөзбе-сөз қайталау қиын емес. Сондықтан, қайталау дегеніміз – бұрынғы жағдайдың қиындатқан жағдайында өзгеру. Осы тәуекелге бару арқылы псевдонимді автор (Хилариус Букбиндер) қызығушылық танытқан көпшілікке үнсіз жеңіске жетті. Яғни, оқырман кітапқа көз жіберіп, Виктор Еремита мен Константин Константиус сияқты таныс есімдерді көргенде, кітапты жанына тастап, шаршап: «Бұл тек «Егер/Немесе» еңбегінің жалғасы ғана» дейді». Бірақ Кьеркегор автордың міндеті оны «бірдей ету, бірақ өзгерту, бірақ қайтадан бірдей ету» екенін айтады. Ол Хонгтың аудармасында 494 бетке дейін жазып, «Соңғы сөзінде» былай дейді: «Қымбатты оқырманым, бірақ мен кіммен сөйлесіп тұрмын? Мүмкін, ешкім қалмаған шығар».

1845 philosophical work by Søren Kierkegaard

Stages on Life's Way (Stadier på Livets Vej; historical orthography: Stadier paa Livets Vej) is a philosophical work by Søren Kierkegaard written in 1845. The book was written as a continuation of Kierkegaard's prior work Either/Or. While Either/Or is about the aesthetic and ethical realms, Stages continues onward to the consideration of the religious realms. Kierkegaard's "concern was to present the various stages of existence in one work if possible." His father Michael Pedersen read Christian Wolff, and Søren himself was influenced by both Wolff and Kant to the point of using the structure and philosophical content of the three special metaphysics as the scheme or blueprint for building the ideas for this book. But Kierkegaard wasn't satisfied until the completion of Concluding Unscientific Postscript in 1846. Here he wrote: "When my Philosophical Fragments had come out and I was considering a postscript to “clothe the issue in its historical costume,” yet another pseudonymous book appeared: Stages on Life’s Way, a book that has attracted the attention of only a few (as it itself predicts) perhaps also because it did not, like Either/Or, have The Seducer’s Diary, for quite certainly that was read most and of course contributed especially to the sensation. That Stages has a relation to Either/Or is clear enough and is definitely indicated by the use in the first two sections of familiar names." Later in the same book he said,

David F. Swenson cited this book when discussing Kierkegaard's melancholy which was corroborated by Kierkegaard's older brother Peter Christian Kierkegaard. However, Kierkegaard could have been writing about Jonathan Swift. The background is the giving of a banquet yet it seems so difficult; Constantine, from Repetition says he would never risk putting one on. Kierkegaard says, "repetition that involved good luck and inspiration is always a daring venture because of the ensuing comparison, an absolute requirement of richness of expression is made, since it is not difficult to repeat one's own words or to repeat a felicitously chosen phrase word for word. Consequently, to repeat the same also means to change under conditions made difficult by the precedent. By taking the risk, the pseudonymous author (Hilarius Bookbinder) has won an indirect victory over the inquisitive public. That is, when this reading public peers into the book and sees the familiar names Victor Eremita and Constantin Constantius, etc., it tosses the book aside and says wearily: It is just the same as Either/Or." But Kierkegaard maintains it is the author's job to make it "the same, and yet changed, and yet the same". He continued writing for 494 pages in Hong's translation and in his "Concluding Word" says, "My dear reader but to whom am I speaking? Perhaps no one at all is left."

Vino Veritas-та

Субтитр – Уильям Афхамның «Еске түсіру» кітабы. Пауль Спонхайм Лоуридің аудармасына кіріспе сөзінде «Афхам» дания тілінде «Байхим» дегенді білдіреді дейді. Кітап анық бөлімдерге бөлінген, алғашқысы «Екі-екілі» кітабының бірінші бөлігімен тең және дінилік А-ны көрсетеді. «Дінилік А – ішкі тереңдеудің диалектикасы; ол кез келген нәрсеге тәуелсіз мәңгілік бақытқа қатысты, алайда бұл қарым-қатынастың диалектикалық ішкі тереңдеуі, демек, тек ішкі тереңдеумен ғана шартталған, ал ол – диалектикалық». Бұл эстетикалық тұрғыда өмір сүретін адам. Әлі жетілмеген жас жігіт немесе қыз. Әлі де жоғары жақсылықты іздеп жүр. Олар әйелге деген махаббатты ең жоғары жақсылық деп тапқан, бірақ тек азғырушы ғана тәжірибе алған. Ол шындықты айта ма, айтпай ма – белгісіз. Кьеркегор былай дейді: «Тіпті «Азғырушының күнделігі» де эстетикалық адамның өмірлік ізденісінде тудырған қорқыныштың ғана мүмкіндігі еді, себебі ол, ешқандай болмысы болмаса да, барлық мүмкіндіктерді сынап көруге тиіс еді». Платонның «Симпозиум» атты еңбегіне тікелей сілтеме жасап, әрбір қатысушы сөз сөйлеуге міндетті, ал тақырыбы – махаббат. Ли М. Холландер: «Ол Платонның еңбегінен нәзіктігімен, байлығымен және жоғары сапалы юморымен басып өтеді. Керісінше, Кьеркегор өзінің туындысын романтикалық, нәзік байқаулармен және рококо әшекейлерімен осылайша толықтырды, оның нәтижесінде бүкіл шығарма ықтимал емес сияқты көрінеді; ал ескі еңбек берік шындыққа негізделген». Платон мен Кьеркегор оқырманның шындық пен ойдан шығарылғанды ажырата алу қабілетін сынап көрген болуы мүмкін. Плутархтың «Жеті дананың тойы» да Кьеркегорға әсер еткен болуы мүмкін. Ол Виктор Эремита, Жас жігіт, Мода дизайнері, Константин және Йоханнес Азғырушыдан махаббат туралы сөйлеуді сұрады. Психолог Константин баяндамашылар арасындағы жағдайды реттеді. Бірақ оқырман үшін әрбір әңгіме ақыр соңында көңіл көншітпейді. Мысалы, тәжірибесіз жас жігіт оны қатты алаңдататын, түсініксіз деп санайды. Азғырушы үшін бұл жеңілуге тиіс ойын, ал сәнді модельер оны мағынасыз стиль деп қарастырады, оны басқа стиль сияқты бақылай алады. Олар «Өмірін жасырған адам жақсы өмір сүрген» деп есептейді. Тойға қатысқан барлық баяндамашылар «махаббат – абсурд» дейді. Кьеркегор осы бөлімді Иоганн Гётенің «Вильгельм Майстердің шеберханасы» атты шығармасындағы Филинамен салыстырды. Ол Гётенің «Дихтунг унд Вахрхайт» («Менің өмірім: Поэзия және шындық») еңбегін осы кітаптың үшінші бөлімінде «Күнәлі/Күнәсіз» деп атады. Гёте өзінің өмірі туралы барлық кітаптарында ойлармен бөлісті. А, немесе эстет, «Кезеңдер» кітабында ой елегінен өткізу туралы жазады, себебі Кьеркегор есте сақтау және ой елегінен өткізу өнерін де меңгергенін анықтады.

The subtitle is A Recollection Related by William Afham. Paul Sponheim says in his introduction to Lowrie's translation that Afham means Byhim in Danish. The book is divided rather sharply into sections, this first being the equivalent of the first part of Either/Or and is equivalent with religiousness A. "Religiousness A is the dialectic of inward deepening; it is the relation to an eternal happiness that is not conditioned by something but is the dialectical inward deepening of the relation, consequently conditioned only by the inward deepening, which is dialectical." This is the individual who is living in an esthetic way. A young man or woman who is still maturing. Still looking for the highest good. They've found love of a woman to be the highest but none have had any experience except for the seducer. Who may or not be telling the truth. Kierkegaard says, "Even “The Seducer’s Diary” was only a possibility of horror, which the esthete in his groping existence had conjured up precisely because he, without actually being anything, had to try his hand at everything as possibility." In a conscious reference to Plato's Symposium, it is determined that each participant must give a speech, and that their topic shall be love. Lee M. Hollander said, "it excels Plato's work in subtlety, richness, and refined humor. To be sure, Kierkegaard has charged his creation with such romantic superabundance of delicate observations and rococo ornament that the whole comes dangerously near being improbable; whereas the older work stands solidly in reality." Plato and Kierkegaard may have been testing the reader's ability to discern truth from fiction or poetry. It is possible that Plutarch's The Banquet of the Seven Wise Men may have also influenced Kierkegaard. He has Victor Eremita, the Young Man, the Fashion Designer, Constantine, Johannes the Seducer speak about love. Constantin, the psychologist, mediates between the speakers. Tellingly for the reader, however, each account given is ultimately disheartening. The inexperienced young man, for example, considers it to be simply disturbingly puzzling. To the seducer, it is a game to be won, while the foppish fashion designer considers it to be simply a style, empty of real meaning, which he can control like any other style. These individuals believe that "he who has hidden his life has lived well." All the speakers at the banquet say "love is ludicrous." Kierkegaard compared this section with Philine in Johann Goethe's Wilhelm Meister's Apprenticeship. He took up Goethe's Dichtung und Wahrheit (My Life: Poetry and Truth) in the third section of this book, Guilty/Not Guilty. Goethe reflected on his life in almost all of his books. A, or the esthete, in Stages writes about reflection because Kierkegaard has found that he has made an art of recollection and reflection also.

Некеге қатысты кейбір ойлар Үйленген ер адам

Кітаптың екінші бөлімі Уильям Афхам мен оның әйелі бар каретаның жақын жерден өтіп, тоқтауымен басталады. Ол мүмкіндік туралы сөйлеу тәжірибесін көрсетеді. Афхам А-ның "мүмкіндіктерден мүмкіндіктерге тынышсыздықпен өтуін тоқтатуды қалайды, себебі бұл соңында үмітсіздікке алып келеді". Дегенмен, Кьеркегор өмірі бойы бойдақ болып қалды. Бірақ ол үйленген өмірмен байланысты емес, өмірдің мағынасын тапты. Ол былай дейді: "Неке – оң шешім және ең оң шешім; оның керісі – бұл міндетті іске асыруға ниеттенбау шешімі". Ол былай дейді: "Көбінесе біз үйленген ер адамның адалсыздығы туралы айтамыз, бірақ одан да жаман нәрсе – үйленген ер адамның сенімсіздігі. Сенім – қажеттінің бәрі, және сенімнің өтемақысы бар. Ақыл-ой, даналық және өткірлік үйленген ер адамның қалай болу керектігін есептеп, анықтап, сипаттасын: оны сүйкімді ететін жалғыз қасиет – сенім, некеге деген абсолютті сенім. Өмірлік тәжірибе үйленген ер адамның адалдығынан не талап етілетінін анықтауға тырыссын; тек бір адалдық, бір шыншылдық бар, ол шынымен сүйкімді және өзінде барлығын жасырады, және бұл – Құдайға, әйеліне және некелік мәртебесіне шыншылдық, кереметті мойындаудан бас тарту". Ол неке саласындағы жүйе құрушыларға, дін саласындағыдай қарсы тұрады. Бұл бөлім Кьеркегор атаған дінилік В-ге сәйкес келеді. "Дінилік В, немесе парадоксалды дінилік, немесе диалектиканы екінші орынға қоятын дінилік жағдайларды осылай құрады: жағдайлар ішкі тереңдеудің диалектикалық шоғырлануы емес, мәңгілік бақытты нақтырақ сипаттайтын нақты бір нәрсе (ал А-да ішкі тереңдеудің нақтырақ сипаты – жалғыз нақтырақ сипат), жеке тұлғаның оны қабылдауына қатысты нақтырақ сипат беру арқылы емес, мәңгілік бақытты нақтырақ сипат беру арқылы, бірақ ойлау міндеті ретінде емес, парадоксалды түрде теріске шығарып, жаңа сезімдерге ояндырады". Говард Хонг "Өмір жолындағы кезеңдер" атты үш бөлімнің бір күн бұрын жарияланған "Қиялданған оқиғалар туралы үш сөз" жинағын толықтыру мақсатында жазылғанын айтты. Неке туралы сөз "Тойға орай" сөзімен сәйкес келеді.

The second section of the book begins with the party's interruption by the nearby passing, and stopping, of a carriage containing one William Afham and his wife. He's experience speaking to possibility. Afham wants to stop A from "moving restlessly from possibility to possibility [because it] will ultimately end in despair." Even so, Kierkegaard himself remained a bachelor all his life. But he found meaning in life that was not associated with the married state. He says, "The resolution of marriage is a positive resolution and essentially the most positive of all; its opposite is also a resolution that resolves not to will to actualize the task." He says, "Ordinarily we speak only of a married man’s unfaithfulness, but what is just as bad is a married man’s lack of faith. Faith is all that is required, and faith compensates for everything. Just let understanding and sagacity and sophistication reckon, figure out, and describe how a married man ought to be: there is only one attribute that makes him lovable, and that is faith, absolute faith in marriage. Just let experience in life try to define exactly what is required of a married man’s faithfulness; there is only one faithfulness, one honesty that is truly lovable and hides everything in itself, and that is the honesty toward God and his wife and his married estate in refusing to deny the miracle." He's against system builders in the realm of marriage just as he's against them in the realm of the religious. This section corresponds to what Kierkegaard called religiousness B. "Religiousness B, or paradoxical religiousness, or religiousness that has the dialectical in second place make conditions in such a way that the conditions are not the dialectical concentrations of inward deepening but a definite something that qualifies the eternal happiness more specifically (whereas in A the more specific qualification of inward deepening is the only more specific qualification), not by qualifying more specifically the individual’s appropriation of it but by qualifying more specifically the eternal happiness, yet not as a task for thinking but as paradoxically repelling and giving rise to new pathos." Howard Hong said the three sections of Stages on Life's Way were meant to complement the Three Discourses on Imagined Occasions published only one day earlier. The discourse on marriage corresponds to On the Occasion of a Wedding.

"Күнәлі ме?"/"Күнәсіз бе?"

Виктор Эремита – «Егер/Немесе» кітабының псевдониммен жазылған авторы, кітапқа алғы сөз жазған. Алғы сөз бенде ол жазу үстелін сатып алады, онда А мен В-ның құжаттары салынған құпия бөлім бар. Кітапқа алғы сөз жазған Хиллариус Букбиндер ескі тұтынушысы Литератустан қалған құжаттар жинағын табады. Бұл үшінші кітапта қайталанады. Ол табиғат зерттеушісімен балық аулауға шығады. Ол ғылым үшін, ал автор достық пен құзырлылық үшін сол жерде болды. Ол «майлы қапқа» оралған бір нәрсені ұстап алады және кітаптың осы бөліміндегі құжаттар салынған қорапты табады, гректер үмітті қорапқа сақтағандай, бұл қорапта кінә бар. Бұл – Квидамның күнделігі (Киркегор «аты жоқ» деген сөзді қолданған). Бұл Иоганн Гетенің «Жас Вертердің қасіреті» туындысын еске түсіреді. Кітаптың бұл бөлімі бір күн бұрын жарық көрген «Қойылған жағдайлар туралы үш эссе» жинағының үшінші эссесіне сәйкес келеді, «Өлімнің шешімділігі немесе бейіт басында». Қолжазба Эдвард Янгтың «Түн ойлары» еңбегіне ұқсас стильде жазылған жас жігіттің күнделігі екені дәлелденді. Ол таңертең және кешке күнәсі мен күнәсіздігі арасында ауысатын ойларын жазады. Кейін 1847 жылы ол 1843 жылы жазғандай, кінәлілік мәселесі туралы тағы да жазды. «Егер/Немесе» екінші бөлімі, Хонг 341 бет. Құдайға қатысты әрқашан қате болатынымыз туралы ойдағы құрылыс және әр түрлі рухтағы құрылыс эсселері, Хонг 265 бет. Құдайға қатысты адам әрқашан кінәлі сезімде азап шегетінінің қуанышы. Ол «Құдай интригаларды мақұлдайды» деп сенді, бірақ алапеске жараларын дененің ішкі бөлігіне жылжытудың еш пайдасы жоқ деп ойлады. Ол әлі де біреудің кінәлі екенін мойындайтын болар еді. Бірақ ол Сүлейменнің түсінен дәлел келтіріп, өзінің тұжырымын қорғайды. Ол Реджине Ольсенге қатысты өзіне қарсы айыптау ретінде түсіндірілуі мүмкін жайттар туралы жазады. Ал ол «әрине, ешқандай діни тұлға емес екенін мойындайды; мен жай ғана осындай адамның тұрақты және кемелді құрылған мүмкіндігімін. Басымнан қылыш ілініп тұрғанда, өмірім қауіпте болғанда, мен діни дағдарысты бұрын білмегендей, егер олар болмаса, мен оларды табуым керек болатын сияқты бастапқы түрде сезінемін». Бірақ Кьеркегор өзінің псевдонимді авторлардың бірі емес екенін айтты. Бірақ ол олардың бәріне ұқсайды. Осы үнемі толастамайтын кінә оны сұраққа жетелейді: «Оның қайғысы мен менің қайғыма қандай ұқсастық бар, кінә мен кінәсіздіктің арасында қандай байланыс бар, өкіну мен өмірге деген эстетикалық қайғының арасында қандай туыстық бар, өкінуді оятатын нәрсе оның қайғысын оятатын нәрсе болғанда? Мен өз жолыммен қайғыра аламын, егер ол қайғыратын болса, ол оны өз есебінен де істеуі керек. Қыз көп нәрседе еркекке мойынсұнуы мүмкін, бірақ этикалық жағынан емес; және ол үшін де, мен үшін де осылай бірге қайғыру этикалық емес. Осы жолмен жүріп, ол менің оған деген мінез-құлқым сияқты этикалық мәселені шешілмей қалдыруы керек болғанда, қалайша ол діни тұрғыдан қайғыра алады, ол шынымен де қайғыратынын қалайды. Оның еркектен қандай ерекшелігі бар екенін біліп алу үшін жарты жыл бойы әйел болсам ғой». Мари Бомарше, Донна Эльвира және Маргареттің кінәлі емес, кінәлі емес пікірталасы Кьеркегордың «Егер/Немесе» (1843) еңбегінде жазылған. Мари Бомарше Гетенің «Клавиго» туралы былай дейді: «Иә, ол алдамшы еді. Әйтпесе, ол мені сүймейтін болар еді». «Ол ешкімді алдамады. Оны не алып кеткенін білмеймін, қандай қара күш екенін білмеймін, бірақ бұл оған қатты ауыр тиді». Кьеркегор ерлер де, әйелдер де кінә мен алдамшылықтан зардап шегетінін түсінеді. Ол осы кітапта Иоанн Азғырушы мен Корделияның әңгімелерін қайталайды.

Victor Eremita was the pseudonymous author of Either/Or who wrote the preface to the book. In the preface he buys a writing desk in which there is a secret compartment containing the papers of A and B. In this book the writer of the preface, Hillarius Bookbinder, finds a small packet of papers left over from an old customer, Mr. Literatus, and parts one and two of Stages On Life's Way are found there. A repetition occurs in this third book. He's out fishing with a naturalist. He was there for the sake of science, and the author for the sake of friendship and curiosity. He catches something wrapped in "oil cloth" and finds a box with the papers of this section of the book inside, much like the Greeks kept hope in a box this box contained guilt. This is Quidam's Diary (Kierkegaard used "no name"). It is very reminiscent of Johann Goethe's The Sorrows of Young Werther. This section of the book corresponds to the third discourse from Three Discourses on Imagined Occasions published one day earlier, The Decisiveness of Death or At the Side of a Grave. The manuscript proves to be the diary of a young man written much in the style of Night Thoughts by Edward Young. He writes morning and evening thoughts that alternate between his guilt and his innocence. Later, in 1847 he wrote once more about this problem of guilt as he had earlier in 1843. Either/Or Part II Hong p. 341 The Upbuilding That Lies in the Thought That in Relation to God We Are Always in the Wrong and Upbuilding Discourses in Various Spirits, Hong P. 265 the joy of it that in relation to God a person always suffers as guilty. He believes "God sanctions intrigues" but that it would do no good for a leper to find a way to move his sores to the inside of his body. He would still be found guilty by someone. But he sticks to his thesis with proof from Solomon's dream. He writes about what could be interpreted as accusations against himself regarding Regine Olsen. And admits he's "really no religious individuality; I am just a regular and perfectly constructed possibility of such a person. With a sword hanging over my head, in peril of my life, I discover the religious crisis with a primitivity such as if I had not known of them before, with such a primitivity that if they had not been I would have to discover them." But Kierkegaard has already said he is none of the pseudonymous authors. Yet in some way he is them all. This unending guilt leads him to ask, "What similarity is there between her sorrow and mine, what solidarity is there between guilt and innocence, what kinship is there between repentance and an esthetic sorrow over life, when that which awakens repentance is that which awakens her sorrow? I can sorrow in my way; if she must sorrow, she must also do it on her own account. A girl may submit to a man in many things, but not in the ethical; and it is unethical for her and for me to sorrow jointly in this way. Taking this path, how will she ever come to sorrow religiously when she must leave undecided an ethical issue such as my behavior toward her, when it is indeed over its result that she wishes to sorrow. Would that I might be a woman for half a year so that I could learn how she is dissimilar to man." The guilty not guilty discussions by Marie Beaumarchais, Donna Elvira, and Margarete were written in Kierkegaard's Either/Or (1843). Marie Beaumarchais says of Goethe's Clavigo, "Yes, he was a deceiver. Otherwise, how could he stop loving me?" "He was no deceiver. What snatched him away, I do not know; I do not know that dark power, but it pained him personally, pained him deeply." Kierkegaard understands that both men and women suffer from guilt and deception. He repeated the discussion again in the same book between Johannes the Seducer and Cordelia.

Оқырманға хат

Кьеркегор өзінің кітабын Фратер Тацитурнның (Үнсіз ағайын) Оқырманға арналған хатымен аяқтады. Ол сыншылардың "Екі-екі" еңбегін дұрыс бағаламағанына ренжіді, сондықтан оқырмандарымен тікелей байланыс орнатуға шешім қабылдады. Ол аналогиялармен бастайды: өзінің міндеті – "сүйіспеншілік өзінде диалектикалық болатын және шексіз ойлану дағдарысында діни мәнге ие болатын бақытсыз махаббат оқиғасын ұсыну" екенін айтады. Оның тапсырмасы нәтижесінде Данияның "Корсар" газеті Фратер Тацитурнға бағытталған редакторлық мақала жариялады, бұл Кьеркегорды Педер Людвиг Мюллер мен Мейр Голдшмидтпен ашық қақтығысқа әкелді. "Корсар" газеті 1843 жылдың 10 наурызында "Екі-екі" еңбегіне шолу жасады, ол 1843 жылдың 20 ақпанында жарық көрген болатын. 1845 жылдың 4 шілдесінде "Корсар" газеті "Кезеңдер" еңбегі үшін "Күлкілі кітап сатушыны" мақтады. Виктор Эремита қараша айында "Екі-екі" еңбегі үшін тағы да мақталып, содан кейін желтоқсанда Мюллер "Сороға сапар" деген мақала жазды, ал Фратер Тацитурн "Саяхатшы эстетиктің қызметі және ол кешкі асқа қалай төлегені" деген жауап берді. Газет Кьеркегордың жауап хаттарынан кейін оны карикатуралай бастады. Кьеркегор авторлық өміріндегі осы сыртқы оқиғаға қатысты өз "Күнделіктерінде" келесідей жазды.