Кіріспе
Бас сүйектің генетикалық бұзылысы. Бұл синдромды емдеуге арналған тәсіл жоқ. Емдеу көбінесе қолдаушы сипатта болады және өмірдің алғашқы жылдарында бас сүйегінің деформациясын және тыныс алу функциясын қалыпқа келтіру үшін хирургиялық араласуды қамтиды. Синдромды 1964 жылы сипаттаған неміс генетигі Рудольф Артур Пфайффер (1931–2012) есімімен аталады. Пфайффер синдромымен туған баланың мұрны кішкентай, тұмсық тәрізді болуы мүмкін; тістері тығыз орналасып, қисық өседі; мұрынның бітелгеніне байланысты ұйқыда тыныс тоқтауы (апноэ) болуы мүмкін. Пфайффер синдромының үш негізгі түрі бар: I тип – ең жеңіл және жиі кездесетін түрі; II тип – ең ауыр түрі, неврологиялық проблемалармен және үш жапырақты деформациямен (триполист бұзылысы) сипатталады; ал III тип II типке ұқсас, бірақ үш жапырақты деформациясыз. Пфайффер синдромы бар адамдарда бас бармақтар мен үлкен бармақтар кең болып, басқа саусақтардан қашыққа иіледі (pollex varus және hallux varus). Сонымен қатар, саусақтардың және аяқ саусақтарының тым қысқа болуы (брахидактилия) жиі кездеседі, сондай-ақ саусақтардың арасында бірігу немесе торы болуы мүмкін (синдактилия).
There is no cure for the syndrome. Treatment is supportive and often involves surgery in the earliest years of life to correct skull deformities and respiratory function. The syndrome is named after a German geneticist, Rudolf Arthur Pfeiffer (1931–2012), who described it in 1964. A baby with Pfeiffer syndrome may have a small, beak shaped nose; crowded, crooked teeth; and sleep apnea, due to nasal blockage. There are three main types of Pfeiffer syndrome: type I is the mildest and most common; type II is the most severe, with neurological problems and a cloverleaf deformity; and type III is similar to type II, but without the cloverleaf deformity. In people with Pfeiffer syndrome, the thumbs and first (big) toes are wide and bend away from the other digits (pollex varus and hallux varus). Unusually short fingers and toes (brachydactyly) are also common, and there may be some webbing or fusion between the digits (syndactyly).
Себеп
Пфайффер синдромы 8-хромосомадағы фибробласт өсу факторы рецепторы 1 (FGFR1) немесе 10-хромосомадағы фибробласт өсу факторы рецепторы 2 (FGFR2) генінің мутацияларымен күшті байланысты. Бұл гендер фибробласт өсу факторы рецепторларын кодтайды, олар қалыпты сүйек дамуы үшін маңызды. Әкесінің жасы ұлғайған сайын сперматозоидтардағы мутациялардың көбеюіне байланысты, Пфайффер синдромының спорадикалық жағдайларының пайда болуына ықпал ететін фактор деп саналады.
Жіктеу
Пфайффер синдромының ең қабылданған клиникалық жіктемесі 1993 жылы М. Майкл Коэн жариялады. Коэн синдромды үш, бірақ бір-бірімен қабаттасуы мүмкін типке бөлді, олардың барлығы кең бас бармақтар, кең үлкен аяқ бармақтар, брахидактилия және мүмкін синдактилиямен сипатталады. Ауыр жағдайларда тыныс алу және неврологиялық асқынулар көбінесе ерте өлімге алып келеді.
Тарих
Синдром неміс генетигі Рудольф Артур Пфайффердің (1931–2012) есімімен аталады. 1964 жылы Пфайффер бір отбасының үш буынындағы сегіз адамды сипаттады, олардың басы, қолдары және аяқтарында аномалиялар (акроцефалосиндактилия) болған, бұл аутосомалық-доминантты түрде мұраға берілген.
Атақты істер
1996 жылы американдық музыкант Принс пен оның әйелі Мейт Гарсияның ұлы дүниеге келді. Көптен күткен бала, Амиир ("принц" араб тілінде), туылған кезде 2-типті Пфайффер синдромымен ауырды және бірнеше күннен кейін қайтыс болды. 1997 жылы Гарсияның бұрынғы жеке көмекшілері өлімнің жағдайына қатысты алаңдаушылық білдіргеннен кейін, сот-медициналық сарапшы тергеу жүргізіп, өлімнің табиғи себептерден болғанын мәлімдеді (яғни, бұл адам өлтіру емес). 2014 жылы Техас штатында 1-типті Пфайффер синдромы бар баланың анасы баласының суретін өзінің блогына жариялады. 2016 жылы ол осы суреттің оның ұлын мопсқа (pug) теңестіретін мемде қолданылғанын білді. Оның мемді интернеттен, әсіресе Instagram, Twitter және Facebook сияқты әлеуметтік желілерден жоюға жасаған әрекеттері халықаралық назар аударды.