Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британ әскери қолбасшысы Ричард Хэкинг
Richard Haking
Ричард Хэкинг: британдық әскери генерал, Бірінші дүниежүзілік соғыста XI корпусқа қолбасшылық еткен. Лоос шайқасы мен Фромэль шайқасындағы жоғалтулар, Данциг комиссары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы (1862–1945)
British Army general (1862–1945)
Генерал сэр Ричард Сирил Бёрн Хакинг (24 қаңтар 1862 – 9 маусым 1945) – Ұлыбритания армиясының жоғары шенді офицері, Бірінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігінде XI корпусының қолбасшысы ретінде танымал. 1915 жылғы қыркүйекте Лоос шайқасының бірінші күні Хакинг корпусының кешіккеніне байланысты туған дау-дамайлар Ұлыбритания экспедициялық күштерінің (БЭК) Бас қолбасшысы фельдмаршал сэр Джон Френчтің отставкаға кетуіне ықпал етті. Хакинг ең көп еске алынатыны – оның әскерлерінің (оның ішінде көптеген австралиялық сарбаздар) Сомма шайқасы оңтүстікке қарай 80 км қашықтықта жүріп жатқанда басталған екінші Фромэль шайқасындағы ауыр шығындары. Дегенмен, кем дегенде бір британдық тарихшы оның беделін қорғауға тырысып, оны соғыстың халық арасындағы мифологиясында әділетсіз жамандалған "ақылды және қабілетті адам" деп санайды. Одан әрі қызметке жол берілмесе де, ол XI корпусын басқаруын жалғастырды – 1917–1918 жылдардың қысында Италияда және 1918 жылғы сәуірде Фландрияда, соғыс 1918 жылдың қарашасында аяқталғанға дейін. 1920 жылдардың басында ол Даңгыз еркін қаласының Ұлттар Лигасының жоғарғы комиссары болды.
General Sir Richard Cyril Byrne Haking, (24 January 1862 – 9 June 1945), was a senior British Army officer who is most notable for being the commander of XI Corps during the majority of the First World War. Arguments over the late release of Haking's corps on the first day of the Battle of Loos in September 1915 were instrumental in forcing the resignation of Field Marshal Sir John French as Commander in Chief of the British Expeditionary Force (BEF). Haking is remembered chiefly for the high casualties suffered by his forces (including many Australian troops) at the second Battle of Fromelles, launched while the Battle of the Somme was underway 80 km to the south, although at least one British historian has sought to defend his reputation, regarding him as an "intelligent and capable man" unfairly maligned in the popular mythology of the war. Although blocked from further promotion, he continued to command XI Corps – including in Italy in the winter of 1917–1918 and in Flanders in April 1918 – until the end of the war in November 1918. He was the League of Nations High Commissioner for the Free City of Danzig in the early 1920s.
Ерте мансап
Хэйкинг, мүмкін, Батыс Йоркширдегі Галифакста туған, ол дін қызметкері, пастор Ричард Хэйкингтің ұлы. Ол Сэндхерстке оқуға түсіп, кейін 1881 жылдың 22 қаңтарында 67-ші (Оңтүстік Гэмпшир) жаяу полкіне (сол жылы Гэмпшир полкінің 2-ші батальонына айналған, ал одан көп уақыт өткен соң Корольдік Гэмпшир полкіне айналған) офицер болып тағайындалды. Бұл кітап "керемет" деп есептелді және Гордон Корриган пікірінше, "қазіргі күнде де жаңалыққа толы, адамгершілік қасиеттерге терең түсінік береді, бұл қазіргі заманғы әскери еңбектерде де орын алуға лайық".
Haking was probably born in Halifax, West Yorkshire, the son of a clergyman, Reverend Richard Haking. He attended Sandhurst, then was commissioned into the 67th (South Hampshire) Regiment of Foot (which that year became the 2nd Battalion of the Hampshire Regiment, which, much later still, became the Royal Hampshire Regiment) on 22 January 1881. The book was considered "first class" and in Gordon Corrigan's view "even today has a freshness about it and an insight into human characteristics that would not be out of place in a modern military work".
Батыс майдан: бригада және дивизия командирі
1911 жылдың қыркүйегінде Хакингке 5-ші жаяу әскер бригадасының басқаруы тапсырылды. Ол Марна шайқасында Petit Morin өзенін күшпен өтуге көмектесті. Марнадан кейінгі шабуыл кезінде Хакинг бригадасы Айн шайқасында алдыңғы қатарда болды, ал 14 қыркүйекте Айн өзенін кесіп өткеннен кейін Chemin des Dames-ке жол ашу үшін күрескен азазды бірліктердің бірі болды. Хейг Хакингтің 5-ші бригадасы Боулн қыраттарының шығыс беткейлерінде сәтті ілгерілеп, Тилл де Куртакон қыратына жеткенін, бірақ қарсылыққа тап болғаннан кейін кері шегінуге мәжбүр болғанын жазды. Алайда, сол күні ол үш айлық емдеуді қажет еткен бас жарақатын алды. Қараша айында ол қайтадан майданға оралды. 1914 жылдың 21 желтоқсанында 1-ші дивизияның қолбасшысы болып тағайындалды. Оның шабуылдық бригадалары бір сағаттан аспайтын уақытта өздерінің жауынгерлік қабілеттерінің 50% -ден астамын жоғалтты. Ол Симпсон сипаттаған "кемшікті артиллерия жоспары және артиллерия қолдауының жетіспеушілігі" үшін кінәланбады. BEF-тің үлкен өсіммен кеңеюіне байланысты, Хакинг дивизиялық қолбасшылардың бірі болды (Томас Морланд, Генри Хорн және Хьюберт Гофтан кейін төртінші орында болды), оны Хейг 1915 жылдың 8 шілдесінде премьер-министр Х.Х. Асквитке корпустар мен армияларды басқаруға лайықты деп ұсынды, бірақ тек Хорн мен Гоф ғана осы деңгейдегі басқаруға қол жеткізді.
Haking was given command of the 5th Infantry Brigade in September 1911, He helped force the Petit Morin during the Battle of the Marne. During the advance after the Marne, Haking's brigade was at the forefront at the Battle of the Aisne, and on 14 September his was one of the few units to fight its way onto the Chemin des Dames after the crossing of the River Aisne. Haig recorded that Haking's 5th Brigade made good progress on the eastern slopes of the Beaulne ridges, reaching the ridge of Tilleul de Courtacon, before having to pull back on meeting opposition. However, on that day he received a head wound that required three months' recuperation. He returned to the front in November. On 21 December 1914 he was promoted to command the 1st Division from 21 December 1914, His attacking brigades lost over 50% of their fighting strength in little over an hour. He was not blamed for what Simpson describes as the "flawed artillery plan and lack of artillery support" at Aubers Ridge. With the BEF expanding massively in size, Haking was one of the divisional commanders (he was fourth in order of seniority after Thomas Morland, Henry Horne and Hubert Gough) whom Haig recommended to the Prime Minister, H. H. Asquith, on 8 July 1915 as suitable for command of corps and armies in due course, although only Horne and Gough attained the latter level of command.
Батыс майдан: Лос
1 қыркүйекте Хейг, белгілі "әрекетке дайын" командир Хакингті Бірінші армияның XI корпусына басшылыққа ұсынды. Сэр Джон Френч, BEF бас қолбасшысы ауырғандықтан, тағайындама 4 қыркүйекте ғана бекітілді. Хакинг соғыстың соңына дейін осы лауазымды атқаратын болды. Шабуылға дейін Хакинг 2-гвардиялық бригада сарбаздарымен сөйлесті. Көзі куәгер болғандардың бірі, ол "неміс шебін пирогтың қабығымен салыстырғанын, оны бұзғаннан кейін көп қарсылық күтпеу керектігін" айтқандығын жазды. Соңында ол: "Мен мұны сіздерді көтеріңкі көңілде ету үшін айтпаймын. Мен мұны сіздерге, өйткені шынымен солай деп ойлаймын, айтамын" деді. Ол командирлеріне олардың шебі бұзылғаннан кейін немістердің қарсылығы болмайтынына сендірді (лейтенант-полковник Роуланд Фелидингтің 16 қыркүйек 1915 жылы әйеліне жазған хаты). "Барлығы тым оптимистік болғанымен", Хакингтің полк офицерлеріне "қарсылық өте аз болады" деген уәделері "толыққанды түрде жаңылыстыратын" және "шын мәніндегі жағдайдың өте өкінішті бұрмалануы" болды (1920 жылдардың ортасында түрлі полковниктердің Ресми тарихшыға берген куәліктері). XI корпус (21-ші және 24-ші дивизиялар, екеуі де Жаңа армия құрамалары, бірақ бастапқыда тоқтатылып қойылған Гвардия дивизиясы емес) 25 қыркүйекте, шайқастың бірінші күні, сағат 14.30-да, жаудан өздерінің орналасқан жерін жасыру үшін түнгі уақытта жасаған марштан кейін шаршап, аш болған күйі шайқасқа кірісті.
On 1 September, Haig recommended Haking, as a known "thruster", for command of XI Corps, part of First Army. The promotion was not confirmed until 4 September as Sir John French, Commander in Chief BEF, was ill. Haking would hold this command until the end of the war. Before the battle Haking spoke to the men of 2nd Guards Brigade. One observer recorded that he "spoke very confidently, comparing the German line to the crust of a pie, behind which, once broken, he said, there is not much resistance to be expected. He ended up by saying "I don’t tell you this to cheer you up. I tell it you because I really believe it". He assured his commanders that there would be no German resistance once their line had been broken (letter of Lt Col Rowland Feilding to his wife, 16 September 1915). Although "everyone was too optimistic", Haking's promises to Regimental officers that there would be "very little opposition" were "altogether misleading" and a "most regrettable travesty of the real facts" (testimony of various colonels to the Official Historian in the mid 1920s). XI Corps were committed to battle (21st and 24th Division, both New Army formations, but not the Guards Division which was to be held back at first), tired and hungry after an overnight march to conceal their presence from the enemy, at 2.30pm on 25 September, the first day of the battle.
Екінші күн
GHQ 26 қыркүйекте сағат 13.45-те гвардиялық дивизияны Бірінші армияның бақылауына берді, және ол күні бойы майданға қарай жорық жасады. Хакингке (сағат 23.30-да) келесі күні шабуыл жоспарларын ұсыну бұйырылды. Келесі күні Хейг шабуылды тоқтатуды қалады, бірақ Хакинг мұны уақтылы істеу мүмкін емес деп ойлады. Хакинг сондай-ақ, шабуыл басталмас бұрын сағат 3-те неміс алдыңғы қатарларына жасалған артиллериялық шабуылды тоқтатып, алыс мақсаттарды бомбалауға бұйрық берді. Раулинсон оны таңғы 10-да кездестірді, бұл жаман идея деп ойлады, бірақ күмәнін өзінде сақтады. Хейгтің қысымымен XI корпус 3-гвардиялық бригадаға 2-гвардиялық бригада сәтті шабуыл жасағанша шабуылдамауға бұйрық берді, бірақ бұл бұйрықтар олардың окоптарынан шыққаннан кейін ғана берілді. Екінші күні XI корпус тағы 8000 адамнан шығын көрді. Ллойд Приор мен Уилсонмен келіседі, екінші күні шабуылды жалғастыру туралы шешімге Хейг кінәлі, бірақ Хакинг өзінің әскерін қандай да күмәнсіз алға жылжытқанын атап көрсетеді. Ллойд Хакингтің XI корпусты жауынгерлік құрамаға біріктіру "табысқа жетпегенін" айтады. Штаб қызметкерлері арасындағы жағдай "оның басқару дағдыларына жағымсыз әсер етеді". Хакинг 25 және 26 қыркүйектегі шабуылдарға тікелей жауапты болмаса да, Хейгтің жоспарларына қарсылық көрсетпеді, ал оның келесі жоспарлары Хейгтің жауды дұрыс бағаламауымен және артиллерияға қатысты "дәстүрлі" көзқарасын бөлісті (яғни, артиллерия жаяу әскер шабуылына көмекші күш ретінде қарастырылды, шоғырланған артиллериялық атыстың мұндай шабуылды мүмкін ететінінің маңыздылығын түсінбеді).
GHQ released the Guards Division to First Army control at 1.45pm on 26 September, and it spent the day marching up to the front. Haking was ordered (at 11.30pm) to submit plans for it to attack the next day. The next day Haig wanted to call off the attack, but Haking felt it would not be possible to do so in time. Haking also lifted the artillery barrage off the German front positions to bombard more distant targets at 3pm, an hour before the attack was due to begin – Rawlinson, who visited him at 10am, thought this a bad idea, but kept his doubts to himself. Under pressure from Haig, XI Corps issued orders to 3 Guards Brigade that they were not to attack unless 2 Guards Brigade had already been successful, but these orders were not issued until the former had already left their trenches. XI Corps suffered another 8,000 casualties on the second day. Lloyd agrees with Prior & Wilson that the blame for the decision to continue the attack on the second day lies with Haig, although he points out that Haking took his men forward without any doubts. Lloyd argues that Haking "proved unequal to the task" of welding XI Corps into a fighting formation. Poor relations between staff "do not reflect well on his managerial skills". Although Haking was not personally responsible for the attacks on 25 and 26 September, he offered no dissent to Haig's plans and his subsequent plans shared Haig's underestimation of the enemy and "traditional" view of artillery (i. e. that it was an adjunct to the infantry attack, rather than grasping the importance of concentrated artillery fire in making such an attack possible).
Сэр Джон Френчті құлату
Бірінші күні Хакингтің XI корпусының кешіккен түсуі – бұл прорық пен шешуші жеңіске қол жеткізу мүмкіндігін жоғалтқандық деп есептелді. Френч бірінші армия штабының нашар жұмысын және көлік жүйесін кінәлады, ал Хейг Френчтің резервті тым кеш жібергенін айтты. Сол күні Раулинсон Хакингке сағат 12:20-да қосалқы күштерді жылдам жеткізуге шақырып, телефон тіркемесіне Хакингтің «көлік қиындықтары» туралы хабарлағанын жазды. 10 қазандағы хатында Хакинг өз дивизияларының I және IV корпус әкімшілік аймақтарынан өту кезіндегі қиындықтарды кінәлады. Бірақ, Хейгпен болған кездесуден кейін Хакинг бұл 25 қыркүйек күні 21-ші және 24-ші дивизиялардың командирлерінен алған «сөзді хабарламаларының естелігіне» негізделгенін мәлімдеді. Ол «Бірінші армия жолдардың таза болуын қамтамасыз ету үшін барлық қажетті шараларды қабылдады» деп жазды. Содан кейін ол «әскерлердің нашар тәртібін» кінәлады (Хейг та кешігуді «нашар тәртіп» деп бағалады – бұл сөз тіркесі дерлік бірдей). Есебінің соңғы абзацында ол «кінәлі ешкім жоқ, тек Бас штаб ғана кінәлі, және олар оны біледі» деп жазды. Ллойд «Хакингтің Хейгке ұнату үшін куәліктерін қасақана бұрмалағаны немесе «жасағандығы» туралы қорытынды жасаудан қашқан қиын» деп жазады. 1920 жылдары Хейг пен Хакингтің айыптауларына бірқатар офицерлер наразылық білдіріп, әскери полицияның нашар бағыттауы мен жолдардағы тығырындар туралы ресми тарихшыға куәлік берді. 10 және 12 қазанда дивизиялық артиллерия сымдарды кесуге, ал ауыр артиллерия жаудың бекіністерін жоюға шоғырланды. Хакинг өзін-өзі жаудың «дүркіреп, дезориентацияға түскеніне» («Ллойдтың пікірінше, тек қана тілектер») және шешуші жеңіске жету үшін жеткілікті артиллерия мен газ бар екеніне көндірді (бірақ бомбалау неміс позициясына көп зиян келтірмеді). Хакинг тағы да шабуылға дайындалып жатқан бригадаларға өте оптимистік сөздер айтты. Бірақ шабуыл күні, және көрінеді, Хакингтің талабы бойынша, ауыр артиллерия тағы да сағат 14:00-де шабуылдан бір сағат бұрын неміс майдан шебінен «көтерілді», оларды тек шрапнельмен бомбалауға қалдырды – бұл ұрыстың басында гвардия бригадасы қолданған тактика. Хакинг Хейгтің кеңесін (28 қыркүйекте телефон арқылы) елемеді, бұл жаман идея болды деп ойлады, бірақ сол кездегі армия доктринасына сәйкес Хейг шешімді тағы да Хакингке «жергілікті білуші» ретінде тапсырды. Хакингке жоғары жарылғыш снарядтар британдық газды таратуы мүмкін деп ойлады (бірақ газ бұл жолы шабуылдың шешуші құралы емес, көмекші құрал ретінде қолданылды), бірақ ол немістерге «қашуға мүмкіндік беруді» қалады. Стюарт Вортли, 46-дивизия командирі, шабуыл кезінде Хакингтің бағынысында болды. Кейінірек ол өзінің және әскерлерінің «траншеяларға асығысқандарын» айтып, «жағдаймен танысуға» уақыт жетпегенін шағымдады. Хейг оған «Фосс 8-ге бір оқ атпастан жетесің» деп айтып, қадамдық шабуылды бастау туралы тілегін қабылдамады. Ллойдтың сипаттамасында Хакинг «өзінің қол астындағы әскерлерді қасақана жаңылыстырды» немесе «надан» болды. Шабуыл нашар өтті, сондықтан лейтенант-полковник Дж.С. Уэдгвуд, парламент депутаты, премьер-министрге есеп жіберді.
The late release of Haking's XI Corps on the first day was thought – supposedly – to have thrown away a chance of breakthrough and decisive victory. French blamed poor First Army staffwork and traffic control, whilst Haig alleged that French had released the reserve too late. On the day itself Rawlinson had telephoned Haking at 12.20pm urging him to get the reserves forward, and wrote on the telephone log that Haking reported "traffic" difficulties. In a letter of 10 October Haking blamed difficulties as his divisions moved through the administration areas of I Corps and IV Corps. However, Haking later – after a meeting with Haig – claimed that this had been based on "memory of verbal statements made to (him)" by the commanders of 21st and 24th Divisions on the night of 25 September. He now wrote that "the most careful arrangements were made by First Army to ensure that the roads were kept clear". He then blamed "indifferent march discipline" (Haig was blaming the delay on "bad march discipline" – almost exactly the same phrase). In the final paragraph of his report he wrote that "there is none to blame except GHQ and they know it". Lloyd writes "it is hard to avoid the conclusion that Haking was deliberately falsifying or "cooking" his evidence to make it more palatable to (Haig)". Haig’s and Haking’s slur was bitterly resented by a number of officers who later testified to the Official Historian in the 1920s about traffic congestion and poor direction by the Military Police. On 10 and 12 October, divisional artillery concentrated on wire cutting whilst heavier guns concentrated on destroying enemy strongpoints. Haking persuaded himself that the enemy were "shaken and disorganised" ("little more than wishful thinking" in Lloyd's view) and that enough artillery and gas was now available to win a decisive victory (in the event the bombardment did little damage to the German positions). Once again Haking gave a series of highly optimistic speeches to the attacking brigades. However, on the day of the attack, and apparently at Haking's insistence, the heavy guns were again "lifted" from the German front line an hour before the 2pm attack, leaving them to be bombarded only by shrapnel – a tactic used by the Guards Brigade earlier in the battle. Haking ignored advice from Haig (on the telephone on 28 September) to suggest that this had been a bad idea, although in accordance with Army doctrine at the time Haig once again delegated the decision to Haking as the "man on the spot". Haking appears to have thought that High Explosive fire might disperse British gas (although gas was, this time, being used as an adjunct to the attack rather than a decisive weapon in itself), but he also wanted to give the Germans "a chance to run away". Stuart Wortley, GOC 46th Division, was under Haking's command for the attack. He later complained that he and his troops had been "hurried into the trenches" with barely enough time "to become acquainted with the actual position". Haking overruled his wish to launch a careful step by step attack, telling him that he would "reach Fosse 8 without firing a shot". In Lloyd's description Haking was "seriously misleading the troops under his command" or else "simply ignorant". The attack went so badly that Lt Col J. C. Wedgwood MP sent a report to the Prime Minister.
Лос қаласынан кейін
Болашақтағы әуе вице-маршалы Филипп Гейм, сол кезде 46-шы дивизияда GSO1 қызметін атқаратын, әйеліне жазған хаттарында (10, 11, 24 қараша, 8, 10, 20 желтоқсан 1915 ж.) Хэйкингтің оның жоспарларына жиі араласатыны туралы жиі айтқан. Гейм Хэйкингті "екі есе қайта жазатын, зорлық көрсетуші" және "шын мәнісінде мүмкін емес, жалғаншы, зорлық көрсетуші және сенімсіз" деп сипаттаған (1915 жылдың желтоқсаны мен 1916 жылдың сәуіріндегі хаттар). 1916 жылдың мамыр айында Хэйкинг бір бөлімнің киімдері "ластанулы" екеніне шағымданды – шындығында олар траншеядан жаңа ғана шыққан еді. 1916 жылдың мамыр айында Хэйкинг, дивизия сәтті траншея шабуылын жүргізбесе, оны жауынгерлік бөлім деп санауға болмайды деп мәлімдеді. Джон Борнның пікірінше, "Хэйкинг ертеден-ақ өзіне сенбеуші, тәуелсіз адам ретінде таныла бастады – ол BEF-тегі барлық адамдардан гөрі траншея шабуылдарын және "байонет рухын" ынталандыру үшін көп жұмыс істеді". Хэйкинг Джон Борн "қажетсіз және сәтсіз шабуыл" деп сипаттаған неміс позициясы – "Доңыздың басы" деп аталатын орынға қарсы шабуыл жасады (19–30 маусым 1916 ж.).
The future Air Vice Marshal Philip Game, then serving as GSO1 to 46th Division, wrote frequently in letters to his wife (10, 11, 24 November, 8, 10, 20 December 1915) of how Haking interfered frequently with his planning. Game described Haking as "a vindictive bully" and "really impossible, untruthful, a bully and not to be trusted" (letters of December 1915 and April 1916). In May 1916 Haking complained that a unit had "dirt on their clothes" – they had in fact just come out of the trenches. Haking claimed in May 1916 that no division could be considered a fighting unit until they had carried out a successful trench raid. In John Bourne's view "Haking had already begun to achieve a reputation as something of a loose cannon he did more than anyone in the BEF to encourage trench raids and "the spirit of the bayonet"". Haking launched what John Bourne describes as "an unnecessary and unsuccessful attack" against a German position called the Boar's Head (19–30 June 1916).
Жоспарлау
Хэйкинг бастапқыда жоспарланған Лиллге емес, Фромеллге қарай Бірінші армияның шабуылын ұсынды. Борн былай деп жазады: «(Фромель) оқиғасының орын алуы Хэйкиннің оны жүзеге асырудағы құштарлығы мен дайындығына, сондай-ақ оның сәтті аяқталады деген сеніміне байланысты болды. Фромельс шабуыл үшін, тіпті демонстративтік шабуыл үшін де қиын жағдай еді, себебі ол тегіс жер, су тосқауылдарымен бөлінген және Оберс қырқасынан бақыланатын жер болатын». Корпус командирлерінің кеңесінде (8 шілде) Монро (Бірінші армия қолбасшысы) Сомма шайқасы «жақсы» бағытта жүріп жатқанын айтты, бірақ Хэйкингке Екінші армия дивизиясы мен қосымша артиллерия көмегімен көмек көрсету мүмкіндігін ескере отырып, жоспар дайындауды тапсырды (сол күні 4-австралиялық дивизияға Соммаға оңтүстікке жылжу бұйырылды, бірақ артиллериясын қалдыру керектігі ескерілді). Хэйкинг (9 шілде) Монроға 4200 метрлік фронт бойынша екі дивизиядан шабуыл жоспарын ұсынды, мақсаты – неміс желісінен шамамен бір шақырымдай қашықтықта орналасқан Оберс-Фромельс қырқасының бір бөлігін басып алу. Монро бастапқыда бұл жоспарды Вими қырқасындағы канадалық шабуылға қарағанда нашар деп санады, бірақ GHQ-ның (Бас штаб) қысымынан кейін – неміс резервтерінің Лилльден Сомма секторына жылжуына байланысты – Хэйкингке (13 шілде) оның мақұлданғанын хабарлады. Сол күні Хэйкингтің жоспары Шокеде өткен кеңесте, BEF штабының бас орынбасары генерал-майор Батлер, майор Говард, Бірінші армия штабының бастығы генерал-майор Барроу және Екінші армия штабының бастығы генерал-майор Харингтон қатысуымен бекітілді. Плюмер (Екінші армия қолбасшысы) сол күні тағы бір кеңесте жоспарды мақұлдады, және артиллериялық дайындық – бес немесе алты дивизияның артиллериясына тең – 14 шілдеде басталып, 17 шілдеде неміс бірінші шебін басып алу және ұстау мақсатымен шабуылға көшуге келісілді. Хэйкинг енді Екінші армия оған уәделенген үш емес, екі дивизияның артиллериясына (4- және 5-австралиялық дивизиялардың) тең көлемдегі артиллерия бөліп бергенін білді. Хэйкинг оқ-дәрі жетіспеушілігі және австралиялық артиллериялықтардың тәжірибесіздігіне де алаңдады. Сондықтан ол шабуылдың жоспарланған енін шамамен 3500 метрге дейін қысқартты, бұл оны тиімді түрде жабуға жеткілікті артиллериясы бар деп сенді. Генерал Уокер 1-австралиялық дивизияны Фромель шабуылына қатыстырмады, егер ол британдық әскерлерге қолбасшылық етсе, бұл бағынусыздық үшін оны қызметтен босатуға мүмкін еді. Оның орнына Дж. У. Маккей басқаратын 5-австралиялық дивизия қатысты – дивизия тәжірибесіз болды және Францияда көп уақыт өтпеген еді. Шабуыл «Шәкер нан» деп аталатын неміс бекінісінен бақыланды.
Haking suggested a First Army attack towards Fromelles, not towards Lille as originally planned. Bourne writes: "that (Fromelles) took place at all owed most to the ambition and willingness of Haking to carry it out, and his unshakeable confidence that it would work. Fromelles is difficult to justify as the point for an attack, even a feint attack" as it was flat ground, broken up by water obstacles, and overlooked by Aubers Ridge. At a conference of his corps commanders (8 July) Monro (GOC First Army) said that the Battle of the Somme was progressing "favourably", but ordered Haking to prepare a plan on the assumption that he was to be assisted by a division of Second Army and some extra artillery (on the same day 4th Australian Division was ordered south to the Somme but instructed to leave behind its artillery). Haking presented a scheme to Monro (9 July) for a two division attack over a front of 4,200 yards, aiming to capture part of Aubers Fromelles Ridge, which lay a mile or so behind the German line. Monro initially rejected this plan in favour of a Canadian attack at Vimy Ridge, but after pressure from GHQ – caused by the movement of German reserves from Lille to the Somme sector – informed Haking (13 July) that it was to go ahead. That day Haking's plan was approved at a conference at Choques, attended by Maj Gen Butler (Deputy Chief of Staff, BEF) with Major Howard in attendance, Maj Gen Barrow (Chief of Staff First Army) and Maj Gen Harington (Chief of Staff Second Army). Plumer (GOC Second Army) also approved the plan at another meeting that day, and at another subsequent meeting, and it was agreed that the bombardment – by the equivalent of five or six division's worth of artillery – should start on 14 July, with a view to an attack on 17 July to capture and hold the German first line. Haking now learned that Second Army were only allocating him the equivalent of two divisions' worth of artillery (that of 4th and 5th Australian Divisions), not three as promised. Haking was also concerned at the shortage of ammunition and the inexperience of the Australian gunners. He therefore reduced the planned width of the attack to around 3,500 yards, apparently in the belief that he had sufficient artillery to cover this effectively. General Walker refused to let 1st Australian Division take part in Fromelles, for which insubordination he would most likely have been relieved had he been commanding British troops. Instead the 5th Australian Division under J. W. McCay took part – the division was inexperienced and had only been in France a short time. The attack was overlooked by a German fortification called the Sugar Loaf.
Дайындық
Хэкинг өзінің дивизиялық командирлеріне (16 шілде күні түстен кейін өткен конференцияда) 1 шілдеде Соммада болған оқиғаның қайталануын болдырмауды қалайтынын айтты. Артиллерия жаяу әскер шабуыл жасағанша неміс позицияларында қалып, олардан асып кетпеуге тиіс (бірақ ол салыстырмалы түрде тар фронт бойындағы бомбалау "қорғаушыларды шабуыл алдында құлдырау күйіне жеткізеді" деп ойлады), ал жаяу әскер "Ешкімнің жерінде" орналасып, сигнал берілгенде "бірге шабуылға өтуге" дайын болу керек еді. Хэкинг "барлық әскерлерге оқылып беру үшін" хат шығарды, бірақ ол оны "ешкімге жарияламауға" сенді. Хатта артиллериялық бомбалаудың егжей-тегжейі, соның ішінде бомбалаудың қашықтығын ұлғайту және "парапеттен штык көрсету" жоспарлары келтірілген. Бұл немістерді алдыңғы қатардағы бекіністерінен шығару үшін жасалған, содан кейін оларды қайтадан бомбалауға болатын еді. Сондай-ақ, мақсаттың неміс алдыңғы шебімен шектелетіні жарияланды. Осылайша жоспар ағылшын желісінің артындағы "мадемуазельдерге" дейін белгілі болды, бірақ іс жүзінде немістер биік жерде тұрғандықтан, ағылшын желісінің бір бөлігін көріп, шабуыл болатынын сезді. Шабуыл жаңбырдың салдарынан кейінге қалдырылды (артиллерияға нысананы дұрыс бағыттау қиын болды). Хэкинг 17 шілде күні таңғы сағат 6-да Сайлидегі озық корпусының штабын ашты – бұл шабуыл ұзаққа соқпайтынын, тіпті тоқтатылмайтынын көрсетеді. Таңғы сағат 8.30-да ол жіберген депешде бұрынғы уәделеріне қайшы келіп, австралиялық артиллерияшылардың көпшілігі бұрын Батыс майданында атып көрмегенін, ал жаяу әскердің көпшілігі "толыққанды дайын емес" және "шабуылды күтпегендей көрінетінін" мойындады. Ақырында, басталу уақыты (артиллерия үшін сағат 11-де, жаяу әскер шабуылы үшін кешкі 6-да) 19 шілдеге белгіленді. Мақсат тек неміс алдыңғы шебі болғанымен, толық сәттілікке қол жеткізілген жағдайда, түнде одан әрі ілгерілеу жоспарлары да талқыланды.
Haking told his divisional commanders (at a conference on the afternoon of 16 July) that he wanted to avoid a repetition of what had happened on the Somme on 1 July, when the Germans had had time to man their parapets before the British crossed No Man's Land. The artillery was to stay "on, not over [beyond]" the German positions until the infantry attacked (although he thought that the bombardment over a relatively narrow frontage would "reduce the defenders to a state of collapse before the assault"), and the infantry were to be deployed in No Man's Land ready to "rush forward together" when the signal was given. Haking issued a letter "to be read to all troops", although he "trust(ed) them not to disclose it to anyone". The letter gave details of the artillery bombardment, including plans for a feint – deepening of the range of the bombardment and "show(ing of) bayonets over the parapet" – to tempt the Germans from their front line dugouts so that they could then be shelled again – and also disclosed that the objective was to be limited to the German first line. The plan was thus well known, even to "the Mademoiselles" behind the British lines, although in practice the Germans, holding the high ground, could see enough of the British lines to guess that an attack was coming. In the event the attack was postponed because of rain (which made it hard for artillery to register targets). Haking opened his advanced corps HQ at Sailly at 6am on 17 July – a sign that he did not expect the attack to be postponed for long, let alone cancelled. At 8.30am he sent a despatch in which, contradicting the assurances he had given, he admitted that many of the Australian gunners had never fired on the Western Front before, and that many of the infantry were "not fully trained" and "do not appear to be very anxious for the attack to be delivered". Eventually the start times (11am for artillery, 6pm for the infantry attack) were fixed for 19 July. Although only the German front line was the target, plans were being discussed for further advances, possibly by night, in the event of complete success being achieved.
Бастапқы шабуыл
"Тәлкеулі" шабуыл 19 шілдеде сағат 18:00-де 11 сағаттық бомбалаудан кейін басталды. 18-ші және 14-ші австралиялық бригадалар No Mans Land арқылы өтіп, бірақ кері шегіну кезінде бастапқы шабуылға қарағанда көп шығынға ұшырады. 15-ші және 184-ші австралиялық бригадалар No Mans Land-ты кесіп өтіп, ешқандай нәтижеге қол жеткізбей, ауыр зардап шекті. Шындық көбірек күрделі. Хакинг толық емес ақпарат алғандықтан, бастапқыда келесі күні шабуылды жаңартуға бұйрық берді. Сағат 20:20-да 61-ші дивизияның үш бригадасы туралы жаңа ақпарат келді, ол 21:00-дегі шабуылды тоқтатуға және 183-ші және 184-ші бригадалардың өздерінің алдыңғы қатарларына оралуына немесе сол жерде қалуына бұйрық берді. 5-ші австралиялық дивизияға келесі күні таңертең 61-ші дивизияның тағы бір шабуылына көмектесуге дайын болып, өздерінің жетістіктерін бекітуге бұйрық берілді, ал Маккейге Эллиоттың 15-ші бригадасын нығайтудың орнына, бастапқы шабуылдан аман қалғандарды кері қайтаруға бұйрық берілді. Бұл бұйрықтар 11-ші корпустың штабы сағат 21:00-ден кейін қайта расталды. Помпей Эллиотт сағат 21:25-те, егер шабуыл сәтті болмайды деп ойласа, 59-шы батальонды кері қайтаруға болатыны туралы бұйрық алды. Эллиот кейіннен шайқас туралы жазбаларында Маккейдің 61-ші дивизиядан сағат 20:35-те шабуыл тоқтатылғанын білгенін, 58-ші батальонды алға жылжытуды тоқтату үшін тым кеш болғанын және кінәнің Хакингке тиесілі екенін мәлімдеді. Пол Кобб кінәны Маккей мен оның штабына, Хакингтің бұйрықтарын жеткілікті түрде жылдам өңдемегендері үшін талады. 58-ші австралиялық батальон шабуылдағанда, Хакинг жаңа ақпарат негізінде тағы да ойын өзгертті: Маккей оған 8-ші және 14-ші бригадалар неміс желілерінде өздерінің позицияларын сақтап тұрғанын, ал RFC ұшағы немістердің жіберген шапандарының (вешалкалардың) жарығын, BEF әскерлерінің болуын көрсетеді деп жаңылысқан. Сағат 22:00-де Хакингтің штаб бастығы, бригадир генерал В. Х. Андерсон Маккеймен және оның штаб бастығы подполковник Вагстаффпен кездесті. Хакинг британдық 184-ші бригадаға таңғы сағат 3-те австралиялықтарға көмектесу үшін Sugar Loaf-қа шабуыл жасауға бұйрық берді, ал Маккейге алдыңғы позицияларын нығайтуға рұқсат берілді. Маккей 8-ші және 14-ші бригадалар туралы ақпарат алды, бірақ Эллиоттың бригадасына сағат 22:30-да жаңару туралы сұрау жіберді. Эллиоттың өзі хабарсыз болды - ол 60-шы батальонның неміс желілерінде өздерінің позицияларын ұстап тұруға тырысып жатқанын білді, бірақ 58-ші батальонның шабуылы туралы әлі ақпарат жоқ еді және ол (сағат 23:30-да) неміс пулеметтерінен алаңдаса да, 57-ші батальонмен нығайтылса, Sugar Loaf-қа тағы бір әрекет жасауға дайын екенін айтты. Бір сағаттан кейін Эллиот 58-ші батальонның шабуылы сәтсіз аяқталғанын біліп, дереу Маккейге хабарлады. Содан кейін Хакинг 61-ші дивизияның тым көп шығынға ұшырағанын және окоптардың жарақаттанғандармен толып кеткенін білгеннен кейін сағат 00:10-да түнгі шабуылды тоқтатты. Саиллиде Монро, Маккензи, Маккей және Барроумен таңғы сағат 5-те кеңес өткізілді. Кездесу кезінде 5-ші австралиялық дивизия штаб-пәтерінен жаңартылған есеп алынды, ал Монро мен Хакинг 14-ші бригаданы неміс майдан шебінен кері қайтаруға бұйрық берді. Хакинг 20 шілдеде сағат 14:00-де 5-ші австралиялық дивизия ІІ АНЗАК корпусының басқаруына оралғанда шайқасты аяқталды деп есептеді. Оның Саиллидегі штабы бір сағаттан кейін жабылды. Монро мен Хакинг Маккейдің 21 шілдедегі ұсынысына вето қойды, ол австралиялық секторда жараланғандарды жинауға мүмкіндік беру үшін бейресми жергілікті бітімге келісу туралы болды, бұл сол кездегі ресми GHQ саясатына сәйкес болды.
A "surprise" attack was launched after an 11 hour bombardment, at 6pm on 19 July. 18th and 14th Australian brigades managed to cross No Mans Land, but then suffered greater casualties in the retreat than in the original attack. 15th and 184th Australian brigades suffered severe casualties crossing No Mans Land for no result. The truth appears to be slightly more complicated. Haking, in possession of incomplete information, initially ordered a renewal of the attack the next day. Having received fresh information about the three brigades of 61st Div. at 8.20pm he ordered the 9pm attack to be abandoned and that 183 and 184 brigades return to or remain in their own front line. The 5th Australian Division was ordered to consolidate its gains, ready to assist another attack by 61st Division the following morning, whilst McCay was ordered not to reinforce Elliott's 15th Brigade but rather to withdraw any survivors of the initial assault. These orders were then confirmed again by XI Corps HQ just after 9pm. Pompey Elliott received orders, time stamped 9.25pm, telling him that he might withdraw 59th Battalion if he thought its attack unlikely to succeed. Elliott later claimed in his notes on the battle that McCay had only learned at 8.35pm, from 61st Division, that the latter's attack had been cancelled, too late to stop 58th Battalion going forward, and that the blame therefore lay with Haking. Paul Cobb puts the blame with McCay and his staff for not processing Haking's orders quickly enough. Whilst 58th Australian Battalion were attacking, Haking changed his mind again on the basis of fresh information: McCay informed him that 8th and 14th Brigades were holding their positions in the German lines, whilst an RFC plane had misinterpreted flares, probably let off by Germans, as indicating the presence of BEF troops. At 10pm Haking's chief of staff, Brigadier General W. H. Anderson, met with McCay and his chief of staff Lt Col Wagstaff. Haking now ordered British 184th Brigade to attack the Sugar Loaf at 3am to assist the Australians, whilst McCay was authorised to reinforce his forward positions. McCay had information about 8th and 14th Brigades, but sent a message (10.30pm) to Elliott's brigade asking for an update. Elliott was himself none the wiser – he knew that 60th Battalion were trying to hold their position in the German lines, but as yet had no information about 58th Battalion attack, and replied (at 11.30pm) that although he was concerned about German machine gun fire he was willing to make another attempt on the Sugar Loaf provided he was reinforced by 57th Battalion. An hour later Elliott learned of the failure of 58th Battalion attack, and notified McCay at once. Haking then cancelled the night attack at 12.10am after learning that 61st Division had suffered too many casualties already and that trenches were blocked with wounded men. A 5am conference was held at Sailly, with Monro, Mackenzie, McCay and Barrow. During the meeting an up to date report was received from 5th Australian Division HQ, and Monro and Haking ordered that 14th Brigade was to be withdrawn from the German front line rather than reinforced. Haking regarded the battle as over on 2pm on 20 July, when 5th Australian Division returned to the command of II ANZAC Corps. His advance Corps HQ at Sailly closed down an hour later. Monro and Haking concurred with McCay's veto of a proposal (21 July) that an informal local truce be negotiated in the Australian sector to allow the wounded to be collected, although this was in accordance with official GHQ policy at the time.
Есептер мен айыптаулар
Төрт күннен кейін шайқастан, Хакингтің төрт беттік есебі Маккензидің құжатымен бірге Бірінші армия штабына жіберілді. Ол 61-ші дивизияның "белгіленген уақытта шабуылға бір адамдай түсуге жеткілікті шабуылдық рухта еместігін" жазды. Австралия дивизиясының "өте батыл шабуыл жасап, жаудың позициясын басып алғанын" мойындады, бірақ "басып алынған жерді бекітуге жеткілікті дайын болмағанын" қосты. Бұл сөз австралиялық баспасөзде алаңдау тудырды және C. E. W. Bean оны Австралияның ресми тарихында келтірді. Ол "артиллериялық дайындық жеткілікті болды. Қолдануға жеткілікті қару-жарақ пен оқ-дәрі болды" және "қоршау дұрыс кесілді, ал шабуыл жасаған батальондар жаудың окоптарына тікелей баруға мүмкіндік алды" деді, 17 шілдеде кейбір артиллеристердің бұрын Батыс майданында атып көрмегенін және көптеген жарақаттардың бомбалаудан қорғалмаған позициялардан атылған пулеметтерден болғанын еске салмай, осы туралы айтуды ұмытты. Ол "шабуылдан алынған сабақтар қатысқан дивизияларға, әдеттегі жаттығудан өткен дивизияларға қарағанда көбірек қатысты" деп мәлімдеді. "Шабуыл сәтсіз аяқталса да, екі дивизияға да көп пайда келтірді" және "екі жаттығудан өткен дивизиямен позиция артиллериялық бомбалаудан кейін оңай алынар еді; осы екі жаңа дивизиямен сәттілікке жету мүмкіндігі болды, бірақ олар оған жете алмады", 1915 жылдың мамырында жақсы дивизиясы (1-ші) болғанын айтпады. Ол сондай-ақ "шабуыл екі дивизияға да көп пайда келтірді" деп жазды және күндердің және кейінге жылжудың тізімін берді, ол "шабуылға бағытталғанын" мәлімдеді. 14 тамыздағы барлау есебінде Фромле секторынан неміс әскерлерінің шығарылмағаны айтылды. Корриган шайқастың "немістердің резервтерін Сомма шайқасы алабына оңтүстікке жылжытуына кедергі келтіргенін және оның мәнсіз болғанын айта алмаймыз" деп атап өтті. 26 шілдеде Хэйкинг Маккейдің есебін алды және австралиялықтарды мақтауда жомарт болды, бірақ 61-ші дивизияны қант нан алуда сәтсіздікке ұшырағаны үшін кінәлады. Уилсон (1916 жылғы 30 шілдедегі күнделігі) Фромэллді сол кезде "жаман жұмыс" деп сипаттады. Капитан Филип Лэндон 1938 жылы Эдмондсқа куәлік берді, бұл "соғыстың осы кезеңінде генерал Хакинг сияқты кейбір төменгі командирлердің ойларын басқарған өмірді ысыраптап жұмсаудың (түпнұсқада курсивпен) жақсы мысалы болды" және "Бас штабтың әлсіздігі, өзіне қалдырылған корпус командирінің де корпусы үшін керемет жетістікке жетіп, даңқ алуға құмар болатынын және осы мақсат үшін өзінен өткен дивизияларды ысыраптап жұмсайтынын көре алмауында болды". Полковник Э. Р. Клейтон кейінірек Эдмондсқа Хэйкингтің "артық оптимизмі Фромэллдегі шабуылдың сәтсіздігінің тікелей себебі болды" деп куәлік берді. Харольд Эллиотт кейінірек (1930 жылы) Хэйкингті қолдануға болатын артиллерия мөлшерін асыра бағалағаны және күтпеген шабуыл жасағаны үшін сынға алды. Ол Маккейді ақтады және Хэйкинг майор Говардтың есебінен кейін (Хейг шабуылға жеткілікті қару-жарақ пен оқ-дәрі болған жағдайда ғана рұқсат беру туралы түсіндірме берген) Монроны көндіргенін, ол өз кезегінде Батлерді көндіргенін және Хэйкинг өзіне даңқ алуға құштар болғанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ Хакингтің Монроның жаңбырдың салдарынан шабуылды кейінге жылдыру туралы ұсыныстарын елемегенін және Хакингтің шайқастан кейінгі есебіне наразы болғанын атап өтті. Энди Симпсон Фромэллдің "құнды сәтсіздікке ұшырағанын" жазды, бірақ "Австралияның ресми тарихшысы Хакингті осы оқиғаға кінәлағанмен, кінә Бірінші армия мен 5-ші Австралия дивизиясының өзінде де болды".
Four days after the battle, Haking's four page report accompanied Mackenzie's paper to First Army Headquarters. He wrote that 61st Division was "not sufficiently imbued with the offensive spirit to go in like one man at the appointed time". He conceded that the Australian Division had "attacked in the most gallant manner and gained the enemy’s position" but added that they "were not sufficiently trained to consolidate the ground gained", a phrase which caused angst in the Australian press and was quoted by C. E. W. Bean in the Australian Official History. He claimed that "The artillery preparation was adequate. There were sufficient guns and sufficient ammunition" and that "the wire was properly cut and the assaulting Battalions had a clear run into the enemy’s trenches", omitting to mention that on 17 July he had mentioned that some gunners had never before fired on the Western Front, and that many of the casualties resulted from machine guns fired from positions that the bombardment had failed to suppress. He claimed that "the lessons to be learnt from the attack apply more to the Divisions which took part than to ordinary trained Divisions" "the attack, though it failed, ha(d) done both divisions a great deal of good" and that "with two trained Divisions the position would have been a gift after the artillery bombardment; with these two new Divisions there was a good chance of success but they did not quite attain it", omitting to mention that he had had a good Division (the 1st) in May 1915. He also wrote that "the attack has done both Divisions a great deal of good" and also listed the chronology of dates and postponements, claiming that he had been "directed to attack". An intelligence report of 14 August wrote that no withdrawals of German troops had taken place from the Fromelles sector. Corrigan stresses that the battle "did prevent the Germans from shifting reserves south to the Somme battlefield, and cannot be said to have been without point". By 26 July Haking had received McCay's report and was more generous in his praise of the Australians, although he blamed 61st Division for failing to take the Sugar Loaf. Wilson (diary 30 July 1916) described Fromelles at the time as "a botch job". Captain Philip Landon testified to Edmonds in 1938 that it had been "as good an illustration as there was of the reckless extravagance in expenditure of life (italics in original) which ruled the minds of some of the subordinate commanders, like Gen Haking, at this stage of the war" "the weakness of GHQ lay in not seeing that a Corps Commander, left to himself, would also be tempted to win glory for his Corps by spectacular success, and would be prodigal in using the Divisions which passed through his hands for this purpose". Colonel E. R. Clayton later testified to Edmonds that Haking's "undue optimism was one of the direct causes of failure" of the attack at Fromelles. Harold Elliott later (in 1930) criticised Haking for exaggerating the amount of artillery that would be available, and for attacking without surprise. He exonerated McCay and argued that Haking, after Major Howard's report (which Haig had annotated to permit the attack only on condition that sufficient guns and ammunition were available) had persuaded Monro, who in turn persuaded Butler, and that Haking had been keen to win glory for himself. He also stressed how Haking had ignored suggestions from Monro that the attack be postponed because of the rain, and was scornful of Haking's after battle report. Andy Simpson writes that Fromelles was "a costly failure" but "although the Australian Official Historian blamed Haking for the affair, fault also lay with the First Army and the 5th Australian Division itself".
Әскердің қолбасшылығына берілді
Шеффилд Хакингтің "қасапшы" және мағынасыз "трюктердің" ұйымдастырушысы ретінде танымал болғанын айтады. Хакинг соғыс аяқталғаннан кейін емес, соғыс кезінде осы есімді алған сирек генералдардың бірі болды. Дегенмен, ол австралиялық әскерлер арасында траншеялық шабуылдарға жиі бұйрық беру салдарынан осы лақап атын алды деген де болжам бар, және "австралиялықтар арасында "жаман адам" деген сөз көбінесе құрметпен айтылатынын ескерсек, бұл есімнің қаншалықты жағымсыз болғаны белгісіз". Хакингтің алдыңғы қатарда екені белгілі болғанда, жыл басында армия командирінің міндетін уақытша атқарушы және осы жолы да үміткер болған Уилсон (5 тамыз) "Бұл GHQ-ның Хакинг туралы біздің пікірімізден қаншалықты алыс екенін көрсетеді" деп жазды. Хайг 1916 жылдың 7 тамызынан 29 қыркүйегіне дейін Хакингті Бірінші армияның уақытша басқарушысы етіп тағайындады. Бірақ бұл қызмет Хорнге берілді. Хэкинг 1917 жылдың 18 наурызында Хорнға (Бірінші армияның бас қолбасшысы) екі дивизиямен төрт дивизиялық майданды қалай ұстау керектігі туралы наразылық білдірді, бұл бөлімдерге тым көп жүк салды. Хорн онымен жеке кездесіп, алаңдаушылықтарын талқылады. 1917 жылдың қарашасынан 1918 жылдың наурызына дейін Капоретто шайқасынан кейін Италия майданына күштерді нығайтуға жіберілген XI корпус Батыс майданға оралды және Бетунда орналасты. Ол сол жылы неміс көктемгі шабуылында бірден қатысты. Жалпы алғанда, корпус Ла-Манш портын қорғады, бірақ корпустың бір бөлігі неміс "Жоржетт" шабуылында жартылай қирады. Атап айтқанда, 2-ші португал дивизиясы Эстериес шайқасында 7000 қаза тапты және 300 офицер (дивизияның 20 000 әскерінен) зардап шекті. Хэкинг және оның корпусы осы шабуылды тоқтатуда "жақсы жұмыс істеді". Ллойд Джордж Соғыс кабинетіне (11 сәуірде) Либералды соғыс комитетінің (парламент депутатының комитеті) сол күні Гоуф (оның Бесінші армиясы неміс наурыз шабуылының күшіне шыдамады және қызметтен босатылды) және Хакинг сияқты "қабілетсіз" офицерлерді сақтап қалуға қарсы "өте қатысты наразылықтарын" білдіргенін айтты. Гоуфтан айырмашылығы, Хэкинг өзінің лауазымын сақтады. Генерал Гомес да Коста кейіннен (O corpo de exercito portugues na Grande Guerra: A batalha do Lys) "Мен генерал Хакингтің білімімен, португал тілін жақсы білгендігі үшін, өте зиялы және епті, жақсы сарбаз және адал дос ретінде жоғары бағалайтынмын" деп жазды. Хакинг 1918 жылдың маусымында Ла-Басседе сәтті шабуыл жасады. Симпсон оның "әрекеттері соғыстың басындағыдан әлдеқайда сенімді болды" деп жазады. 1918 жылдың 17 қазанында оның корпусы Бёрдвудтың Бесінші армиясының құрамында майданға кірді. Корриган жазғандай, сол күзде Хакинг "соғысты аяқтаған британдық шабуылда жоғары беделге ие болды". Ол 1923-1927 жылдары Мысырдағы британдық әскерлеріне басшылық етті және 1925 жылы толық генерал атағын алды.
Sheffield describes Haking as acquiring a reputation as a "butcher" and an organiser of pointless "stunts". Haking was one of the few First World War generals to have gained this label while the fighting was still taking place rather than after the war ended. However, it has also been claimed that he acquired the nickname amongst Australian troops from his propensity for ordering trench raids, and that "it is not even known how pejorative the appellation really was" given that amongst Australians "bastard" is almost a term of affection". When it became known that Haking was the front runner, Wilson – who had been acting Army Commander earlier in the year and who was also considered for the promotion this time – wrote (5 August) "it only shows how hopelessly out of touch GHQ is with what we all think of Haking". Haig placed Haking in acting command of First Army from 7 August to 29 September 1916. The command went instead to Horne. Haking protested to Horne (GOC First Army) on 18 March 1917 about how he was expected to hold a four division stretch of front with two divisions, putting too much strain on the units involved. Horne met with him personally to discuss his concerns. After being sent to reinforce the Italian Front following the disastrous Battle of Caporetto from November 1917 to March 1918, XI Corps was returned to the Western Front and was stationed at Béthune. It was almost immediately engaged by the assault in the German spring offensive of that year. Overall, the Corps protected the Channel ports, although some sections of the Corps were all but destroyed by the German "Georgette" Offensive. In particular the 2nd Portuguese Division suffered 7,000 casualties and 300 officers (out of a divisional strength of 20,000) in the Battle of Estaires. Haking and his Corps "did well" in the halting of this offensive. Lloyd George told the War Cabinet (11 April) that the Liberal War Committee (a committee of backbench MPs) had made "very serious protests" to him that afternoon against the retention of "incompetent" officers like Gough (who had just been sacked after his Fifth Army had borne the brunt of the German March Offensive) and Haking. Unlike Gough, Haking retained his command. General Gomes da Costa later wrote (in O corpo de exercito portugues na Grande Guerra: A batalha do Lys) of "the esteem in which I held General Haking who always showed himself through his knowledge of the Portuguese language, extremely intelligent and clever, a fine soldier and a loyal friend". Haking conducted a successful attack at La Bassee in June 1918. Simpson writes that his "performance continued to be far more convincing than earlier in the war". On 17 October 1918 his corps entered the line as part of Birdwood's Fifth Army. Corrigan writes that that autumn Haking "earned a high reputation in the British Offensive which ended the war" He became General Officer Commanding the British Troops in Egypt 1923–1927 and was promoted to full general in 1925.