Кіріспе

P 26/40 – екінші дүниежүзілік соғыстағы итальяндық ауыр танк (басқа елдердің танктерімен салыстырғанда кейде орта танк ретінде жіктеледі). Ол 75 мм зеңбірек және 8 мм Breda пулеметімен, сондай-ақ қосымша әуе шабуылына қарсы пулеметпен жабдықталған. Жобалау 1940 жылы басталды, бірақ Италия 1943 жылдың қыркүйегінде одақтастармен келісімге келген кезде өте аз санда ғана салынды, ал соңынан жасалғандары немістер тарапынан қолданылды. Италияның ресми атауы – carro armato ("қоршалған машина") P 26/40. Атаудың мағынасы: P – pesante ("ауыр"), 26 тонна салмақ және қабылдану жылы (1940). Италия стандарттары бойынша ауыр танк саналса да, P26/40 басқа елдердің орта танктеріне ұқсас еді.

Тарих

1940 жылы Бенито Муссолинидің тікелей бұйрығымен құрылыс жұмыстары басталды. Бастапқы талаптар 20 тонналық (понтондық көпірлерге рұқсат етілген ең жоғары жүктеме) танкіге, 47 мм-лік зеңбірекке, үш пулеметке және бес адамнан тұратын экипажға болатын, бірақ бұл жақын арада басқа 25 тонналық жобамен алмастырылды, ол P26 деп аталды. Двигательді қоспағанда, әзірлеу жұмыстары жылдам жүрді; Италия әскери штабы, Stato Maggiore, дизельдік қозғалтқышты қаласа, ал құрылысшылар бензин қозғалтқышын жақтырды. Алайда, сол кезде Италияда қажетті қуатты бере алатын (дизельдік немесе бензин) двигатель болған жоқ, ал итальяндық танк өнеркәсібі (Fiat Ansaldo дуополисі) АҚШ және Ұлыбританиядағы замандас танк өндірушілері сияқты, танктері үшін қолжетімді авиациялық двигательдерге жүгінбеді. Жаңа двигательдік жобалау өте баяу болды, соңында Fiat 262 бензин қозғалтқышы сынақтан өтті, бірақ ол қабылданбады. "75/34" белгісі 75 мм калибрлі, 34 калибрлік ұзындығы бар зеңбірекке сілтеме жасады. Алайда, салмақтың артуы (қазір 26 тоннаға жетті) және қолайлы двигатель табудағы қиындықтар жаппай өндірісті бастауға кедергі келтірді; соңында, прототип пен алғашқы өндіріс үлгілері 330 ат күші бар SPA 8V дизельдік двигателімен жабдықталуы керек деп шешілді, кейіннен ол 420 ат күші бар бензин қозғалтқышымен ауыстырылатын болды. Бірнеше танкілер жауынгерлік оқиғаларда қолданылды, мысалы, Анцио шайқасында, неміс белгісімен Panzerkampfwagen P40 737(i); қозғалтқышы жоқтары стационарлық нығайту пункттері ретінде пайдаланылды. P40 танкісі "Леончелло" тобында соғыстың соңғы күндері ғана қолданылды, сол кезде "Леончелло" тобының бір бөлігі Муссолини штабы орналасқан Милан қаласына жіберілді, қаланың ортасын одақтастар келгенше "бекініс" ретінде пайдалануға әрекет жасалды. Бұл соғыстың соңғы күндерінде республикалық фашистердің басшылары, мысалы, Паволини жасаған Вальтеллинадағы "Ридотто" сияқты фантастикалық жобалардың бірі болды. Шындығында, Миланда фашизмнің басшыларын Корсо Монфорте және Via Mozart аймағында шоғырландыру жоспарланған, онда префектура және Қара бригадалардың штабы орналасқан, сондықтан "Леончелло" тобының шағын бөлігі немістерден екі P40 танкін алды, олар оларды аздап оқытты. Танкілер гарнизондық міндеттерге ғана пайдаланылды және партизандарға қарсы ешқандай шайқасқа қатыспады. 25 сәуірдегі көтеріліс кезінде танкілер экипаждарымен тасталып кетті, сондай-ақ олардың біреуі сол күні партизандар тарапынан қайта қолданылды (үстіне үлкен және айқын коммунистік символ салынған). Екі танкі де соғыс кезеңінің соңында лицензия бойынша бронь өндірген шағын Vanzetti зауытында жасалған (екі танкінің тарихы "Леончеллоның" құрушысы және командирі капитан Зуккароның хатында расталды). Екі P40 танкісінде де Armored Group "Леончеллоның" символы болған жоқ, оларда тек сол типтегі танкілерге тән әдеттегі камуфляж үлгісі болды. P. Barbarigo.

Дизайн

Мұнара екі экипаж мүшесімен басқарылды, бұл танк командиріне артық жүктеме салғандықтан маңызды кемшілік болды. Сол кездегі көптеген жаңа танктер үш адамдық мұнарамен жасалған. Сонымен қатар, онда командирдің күмбезі болмады. Екінші деңгейдегі қару ретінде P 40 бір осьті пулеметке және танкке қарсы қолданылатын тағы бір пулеметке ие болды, корпустағы дәстүрлі екі пулеметтік орналастырудан бас тартылды; стандартты оқ-дәрі жиынтығы да төмен болды, шамамен 600 оқ, ал "М" сериясында 3000 оқ болған. Механикалық жүйелер "М" сериясының жетілдірілген нұсқасы болды, әсіресе жапырақ серіппелі аспасы сенімді болды, бірақ қиыр жерде қазіргі заманғы Кристи аспасы немесе бұрылу таяқшалы аспасы сияқты жылдамдыққа мүмкіндік бермеді. Дегенмен, салмақ пен қуат арақатынасының жақсы болуы бұрынғы үлгілерге қарағанда қозғалмалылығын айтарлықтай арттырды. Италиялық стандарттар бойынша өте төзімді броня еңкейтілген және мұнараның алдыңғы бөлігінде және маскасында 60 мм қалыңдықта болды (салыстыру үшін M13/40-та 42 мм болған), бірақ көптеген танктер дәнекерленген кезде ол әлі де қаптамалы болды. Бұл кеңінен қолданылатын орта ("М") танктерге қолдау көрсету үшін жасалған. Салмағы, бронясы және қару-жарағы жағынан Вермахттың немесе басқа заманауи армиялардың орта танктеріне ұқсас болды, оның қару-жарағы мен қорғанысы алғашқы өндірілген американдық M4 Sherman танктерімен шамалас болды. Бұл итальяндық танк дизайнының соңғы жетілуі болды, ол Vickers негізіндегі танкеттермен (мысалы, CV29 және L3/35) басталды және M11/39 орта танктері сияқты үлгілерге жетілді, оның ішкі құрылымы бұрынғы танкеттердің көптеген ерекшеліктерін бөлісті.

Өндіріс

Шамамен 1200 танк тапсырыс берілді (бірақ ауыр P 43-тің әзірлеу жұмыстары басталған соң, жалпы саны кейін 500-ге дейін азайтылды), алайда өндіріс қозғалтқыш проблемалары және басқа да факторлар, мысалы, 1942 жылдың қыркүйегінде Туриндегі SPA зауытының бомбалауы салдарынан кешікті. Нәтижесінде, өндіріс 1943 жылдың жазында ғана басталды. Екінші жоба – P 40 шассиіне негіделген "Semovente 149/40". Осы машиналардың тек біреуі ғана құрастырылды.