Юлиусз Рёммель: Польский генерал және Комаров шайқасының жеңімпазы
Juliusz Rómmel
Юлиуш Рёммель – польский генерал (1881-1967), герой Польско-Советской войны. Известен победой в битве при Комарове – крупнейшем кавалерийском сражении XX века.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польша генералы (1881–1967)
Polish general (1881–1967)
Юлиус Карол Вильгельм Йозеф Ромель (Julius Karl Wilhelm Josef Freiherr von Rummel; 3 маусым 1881 – 8 қыркүйек 1967) – Польша әскери қолбасшысы, Польша Қарулы Күштерінің генералы. Псковтегі кадеттер корпусын, кейін Санкт-Петербургтегі Константин атындағы артиллерия мектебін бітірген. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресей империясының әскер офицері болып қызмет етті және 1-ші гвардиялық артиллерия бригадасында шайқасты. 1917 жылы Польша армиясына қосылды. Польша-Кеңес соғысы кезінде ол 20 ғасырдағы ең ірі атты әскер шайқасы – Комаров шайқасында шешуші жеңіске жеткені үшін үлкен даңққа ие болды. 1939 жылғы Польша қорғаныс соғысында екі польша армиясына қолбасшылық еткен Ромель, сол қақтығыста қызмет еткен генералдардың арасында ең көп дау тудырғандарының бірі болды. Жаулап алудан кейін неміс әскерлері оны тұтқынға алып, Мурнаудағы әскери тұтқын лагеріне қамады. Американдықтар босатып алғаннан кейін ол Польшаға бас қолбасшы ретінде оралды. 1956 жылдан кейін Ромель "Азаттық және демократия үшін күресушілер" қауымдастығында жұмыс істеді.
Juliusz Karol Wilhelm Józef Rómmel (Julius Karl Wilhelm Josef Freiherr von Rummel; 3 June 1881 – 8 September 1967) was a Polish military commander, a general of the Polish Armed Forces. He graduated from the Corps of Cadets in Pskov and later from Кonstantin Artillery School at St. Petersburg. During World War I he served as a Russian Imperial army officer and fought in the 1st Guards Artillery Brigade. In 1917 he joined the Polish Army. During the Polish–Soviet War, he gained great fame for achieving a decisive victory in the Battle of Komarów, the largest cavalry engagement of the 20th century. A commander of two Polish armies during the Polish Defensive War of 1939, Rómmel was one of the most controversial of the generals to serve during that conflict. After the invasion he was captured by German troops and interned in a POW camp in Murnau. After liberation by the Americans he returned to Poland to serve as Commander in Chief. After 1956 Rómmel worked in the Association of Fighters for Freedom and Democracy.
Шығу тегі
Руммельдер отбасы поляк екенін сезініп, үйде поляк тілінде сөйлегенімен, шын мәнінде Орталық Еуропадағы ең көне неміс отбасыларының бірінің мұрагерлері еді. Олардың тамыры 1332 жылы Вестфалиядағы Юлихке жақын Гетцинген қамалына ие болған және Балтық емес діндерімен күрескен Тевтон орденін қолдау үшін Курляндияға қоныс аударған Ливониялық Қылышбастар Маттиас Генрих Фрайхерр фон Руммельге дейін жетеді.
Although the Rummel family felt Polish and spoke Polish at home, they were in fact heirs to one of the oldest German families in Central Europe, tracing its roots to a certain Matthias Heinrich Freiherr von Rummel, a Livonian Brother of the Sword who in 1332 owned the Getzingen castle near Jülich in Westphalia and settled in Courland to support the Teutonic Knights in their struggle against the pagan Balts.
Польша-большевиктер соғысы және соғыстар аралығы
1918 жылдың 3 қарашасында ол поляк армиясына қосылды және бірден Қарулы күштердің полковнигі атанды. Басшыларының көмегімен ол Рембертов қаласындағы неміс әскерлерін қарусыздандыруға жауапкер болды. Содан кейін ол Рембертовтағы артиллерия лагерінің командирі болып тағайындалды және жаудан алынған қару-жарақтарды (4 батареялық зеңбірек) пайдаланып, 8-артиллерия полкін құрып, ұйымдастырды. Варшавадағы Артиллерия оқу орталығында 3 апталық курсқа қатысты. 1919-1920 жылдардағы поляк-совет соғысы кезінде Вильнюс аймағындағы шайқастарға қатысып, Латвия шабуылына да қатысты (оның барысында оның бөлімшесі Даугавпилс қаласын басып алды). 1920 жылдың 17 маусымынан 10 шілдесіне дейін 1-ші Легиондық жаяу әскер дивизиясына қолбасшылық етті. Бастапқыда 1-ші Легиондық жаяу әскер дивизиясының командирі болғанмен, 1-ші кавалерия дивизиясын құрып, оған басшылық етті. Осы лауазымда ол 1920 жылдың 30 тамыздағы Комаров шайқасында Семен Буденныйға қарсы керемет жеңіске жетті, онда Буденный шамамен 4000 сарбазды жоғалтты. Роммельдің 20 ғасырдағы ең ірі кавалерия шайқасындағы жеңісі оның Польшадағы танымалдығын арттырды. 1920 жылдың қыркүйегінде ол Нимен өзені шайқасында Сикорскийдің 3-ші армиясының Галлер операциялық тобы құрамында да ерекше көзге түсті. Соғыстан кейін ол көптеген кітаптар жариялады, онда шығыстағы шайқастарға дейін және кейін болған тәжірибелерін баяндады. 1921 жылдың 28 ақпанынан 16 сәуіріне дейін Варшавада жоғары командирлер үшін ақпарат алмасуға қатысты. 1921 жылдың 22 маусымында Вильнюс инспекторы болып тағайындалды. 1922 жылдың 3 мамырында маршал Пилсудскийдің бұйрығымен бригадир-генерал шеніне көтерілді. 1924 жылдың 1 маусымында Беласток қаласында орналасқан 1-ші кавалерия дивизиясының командирі болып тағайындалды. 1926 жылдың 11 қыркүйегінде Қарулы күштердің Бас инспекциясына бекітілді. 1928 жылы генерал-майор шеніне көтерілді. 1929 жылдың 27 маусымынан 1939 жылдың қыркүйегіне дейін армия инспекторы қызметін атқарды. Роммель саяси және әскери жазушы болды. Ол романдардың авторы және қазіргі заманғы соғыс туралы, өткен тәжірибелері туралы бірнеше газет мақалаларын жариялады. Әлі нақты жағдай белгісіз болғанмен, Роммель мен оның штабы әскерінен бөлініп, Варшаваға бет алды, ол 7-8 қыркүйек түнінде жетті. Бас қолбасшы Эдвард Рыдз-Смиглы (сонда Бжест қаласында болған) оған Варшава армиясының барлық поляк күштеріне басшылық етуді тапсырды, оған генерал Валериан Чума мен генерал Виктор Томме басқаратын Варшава қорғаныс күштері мен Модлин бекінісін қорғау күштері кірді. Ол азаматтарға арналған барлық жарлықтарға қол қойды. Сыйға түсуге дейін Роммель генерал Михал Карашевич-Токаржевскийге Służba Zwycięstwu Polski ұйымын құруға уәкілеттік берді. 27 қыркүйекте Роммель Варшаваның капитуляциясы туралы нацистік Германиямен келіссөздерді бастады. Роммель Михал Токаржевский-Карашевичке тәуелсіздікті және шекаралардың тұтастығын сақтау үшін одан әрі шайқастар мен операциялар жүргізуге рұқсат берді, бұл поляк астыртын ұйымының ядросына айналды. Соғыстың қалған бөлігін ол неміс әскери тұтқындары лагерьлерінде, соның ішінде Oflag IV B Koenigstein және соғыстың соңғы жылдарында Oflag VII A Murnau-да өткізді. 1945 жылдың сәуір айында АҚШ-тың 12-ші бронетанкті дивизиясы тарапынан босатылғаннан кейін, ол Польшаның ІІ корпусында қабылданбады және Польшаға оралуға шешім қабылдады. Осы себепті, коммунистік үгіт-насихат оны соғыс батыры ретінде мақтады. Сондай-ақ, Virtuti Militari орденінің Командорлық кресімен марапатталды. 1947 жылы әскерден зейнеткерлікке шығып, қалған өмірін кітап жазумен өткізді. Қыркүйек науқаны мен одан кейінгі рөлі әлі де даулы мәселе болып табылады.
On 3 November 1918, he joined the Polish army and instantly became a colonel of the Armed Forces. With the help of his subordinates, he was responsible for the disarmament of the German troops in the city of Rembertów. He was then appointed commander of the artillery camp in Rembertów, and using the captured weapons (4 batteries of cannons) he organized and established the 8th Artillery Regiment. He attended the 3 week course at the Artillery Training Center in Warsaw. During the Polish Soviet War between 1919 and 1920, he took part in the fighting in the Vilnius region and also was a participant in the Latvian offensive (during which his unit captured Daugavpils). From 17 June until 10 July 1920 he commanded the 1st Infantry Division of Legionów. Although initially a commanding officer of the 1st Legions Infantry Division he created and commanded the 1st Cavalry Division. In that post, he won a striking victory against Semyon Budyonny in the Battle of Komarów on 30 August 1920, in which Budyonny lost an estimated 4,000 men. Rómmel's victory in the largest cavalry battle in the 20th century later added to his popularity and fame in Poland. In September 1920 he also fought with distinction in the ranks of Haller's Operational Group of Sikorski's 3rd Army during the Battle of the Niemen River. After the war he published many books where he described his experiences before and following the battles in the east. From 28 February until 16 April 1921 he took part in an information exchange for senior commanders in Warsaw. On 22 June 1921 he was appointed inspector of Vilnius. On 3 May 1922 he was promoted to the rank of brigadier general on the order of Marshal Piłsudski. On 1 June 1924 he was appointed commander of the 1st Division of Cavalry based in Białystok. On 11 September 1926 he was assigned to duties in the General Inspectorate of the Armed Forces. In 1928 he was promoted to the rank of Major General. From 27 June 1929 until September 1939 he was an Army Inspector. Rómmel was an enthusiastic both political and military writer. He was the author of novels and published several newspaper articles about his past experiences about modern warfare. Under still uncertain circumstances, Rómmel and his staff were separated from his army and headed for Warsaw, arriving on the night of 7–8 September. The Commander in Chief, Edward Rydz Śmigły, (then in Brześć), gave him command over all the Polish forces in the ad hoc Warsaw Army, which included the Warsaw Defense Force under General Walerian Czuma and the Modlin Fortress defense force under General Wiktor Thommée. He signed all the proclamations to the civilian population. Before the surrender, Rómmel authorized Gen. Michał Karaszewicz Tokarzewski to create the Służba Zwycięstwu Polski. On 27 September Rómmel started negotiations with Nazi Germany regarding the surrender of Warsaw. Rómmel allowed Michał Tokarzewski Karaszewicz to engage in further battles and operations to maintain the independence and the integrity of the borders, which became the nucleus for the Polish underground organization. He spent the rest of the war interned in German POW camps, among them Oflag IV B Koenigstein, and the final years of the war in Oflag VII A Murnau. Liberated by the US 12th Armored Division in April 1945, he was not welcome in the Polish II Corps and decided to return to Poland. Because of this, he was praised by communist propaganda as a war hero. He was also awarded with the Commander's Cross of Virtuti Militari. In 1947, he retired from the army and spent the rest of his life writing books. His role during the September Campaign and after has been a subject of controversy.
Жеке өмір
Маршал Йозеф Пилсудскийдің айтуынша, Роммель – "күшті, діндар, қатайған мінезді және өте беделді адам. Ол жақсы сарбаз болды, туған қабілеттерін одан әрі дамытуға және әскери бөлімдерін қорғауға лайық еді". 46 жыл өткен соң, бұрынғы штаб бастығы Александр Прагловский былай деп жазды: "Дағдылы және талантты болғанымен, Роммель күтпеген нәрселерге толы еді. Оның Познань армиясына көмектесуге немесе кем дегенде Варшаваны нацистердің бір айға қырғынынан сақтап қалуға тырыспағаны таң қалдырды". 1956 жылдан кейін Роммель ZBoWiD ұйымында белсенді болып, Жоғарғы Кеңес мүшесі болып тағайындалды. Ол сол жылы әскерилер мен офицерлерге берілген дипломдар мен наградаларды тексеруге қатысты. Варшавадағы Пулавская көшесіндегі гарнизон шіркеуін қайта құру комитетінің құрамында болды. Роммель 1881-1939 жылдар аралығында жазылған 9 томдық естеліктерді қалдырды, қазіргі таңда олар Вроцлавтағы Ұлттық архивтер бөлімінде сақтаулы. Алайда, оның XVI-XX ғасырларға дейінгі әскери жинағын 1968 жылы әйелі Янина Варшавадағы Ұлттық мұражайға тапсырды. Юлиус Роммель 1967 жылдың 8 қыркүйегінде әскери госпитальде қайтыс болды және Варшавадағы (бұрынғы әскери) Повонзки зиратына жерленді. Ол, басқалармен қатар, Virtuti Militari орденімен (Командирлік кресі), Polonia Restituta орденімен (Жұлдызды Командирлік кресі), II дәрежелі Грунвальд кресімен, Батырлық кресімен, Алтын Еңбек кресімен, Grand officier de la Légion d'honneur орденімен және II дәрежелі Lāčplēsis орденімен марапатталды. Роммель үш рет үйленген: 1905 жылдан 1932 жылға дейін Мария Зофия Гобертпен, содан кейін 1947 жылға дейін Ирена Эльвира Дэмбскамен, ал соңында Янина Пучала-Пучальскамен (1911-1973). Бірінші некесінен Виктор (1908-1970) атты ұлы дүниеге келді, ол Польша Халық Армиясының офицері болды.
According to Marshal Józef Piłsudski, Rómmel was a "vigorous and pious man, with a strong character and also very distinguished. He was a good type of soldier, fit for the further development of innate abilities and ideal for protecting his own military units." 46 years later, former chief of staff Aleksander Pragłowski wrote that "Although skilled and talented, Rómmel was full of surprises. It was shocking that he didn't make an effort to aid the Poznań Army or at least keep Warsaw free from Nazi slaughter for another month." After 1956 Rómmel became active in the ZBoWiD and was appointed a member of the Supreme Council. He took part in carrying out the verification of degrees and awards given to soldiers and officers in the year. He belonged to the Committee for the Reconstruction of the Garrison Church on Puławska Street in Warsaw. Rómmel left 9 volumes of Memoirs dating from as early as 1881 to 1939, which are currently located in the Department of National Archives in Wrocław. But his military collection dating from the sixteenth to the twentieth century was given, in 1968 by his wife Janina, to the National Museum in Warsaw. Juliusz Rómmel died on 8 September 1967 in a military hospital and was buried in the (former Military) Powązki Cemetery in Warsaw. He was, among others, awarded with Order of Virtuti Militari, Commander's Cross, Order of Polonia Restituta Commander's Cross with Star, Order of the Cross of Grunwald II class, Cross of Valour, Gold Cross of Merit, Grand officier de la Légion d'honneur and Order of Lāčplēsis II class. Rómmel was married three times: from 1905 until 1932 to Maria Zofia Gobert, then to Irena Elwira Dębska until 1947, and finally to Janina Puchała Puchalska (1911 1973). From his first marriage he had a son, Wiktor (1908 1970), who was an officer in the Polish People's Army.
Туыстары
Оның ағасы Карол Ромель де Польша армиясының офицері болған және 1928 жылғы Амстердамда өткен жазғы Олимпиада ойындарында командалық еңбек жолымен ат спортынан қола медальді жеңіп алды.
His brother Karol Rómmel was also an officer of the Polish Army and a bronze medalist in equestrian eventing team at the 1928 Summer Olympics in Amsterdam.