Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тау-кен магнаты (1869–1914)
American mining magnate (1869–1914)
Фредерик "Фриц" Август Хайнц (5 желтоқсан 1869 – 4 қараша 1914) – американдық кәсіпкер, Монтана штатының Бутте қаласындағы үш мыс патшасының бірі ретінде танымал, Уильям Эндрюс Кларк пен Маркус Дейлимен бірге. Замандастары оны әртүрлі жайттарда зиялы, харизматикалық, бірақ сондай-ақ алаяқ адам ретінде сипаттаған. Монтанадағы кейбір адамдар үшін ол Amalgamated Copper Company компаниясына қарсы тұрғаны үшін батыр болды, бірақ ол ақырында өзінің Буттедегі мүдделерін Amalgamated компаниясына 12 миллион долларға сатты. Содан кейін ол 1907 жылғы экономикалық дағдарыста маңызды рөл атқарды, осы үшін сотқа тартылды, бірақ ақырында кінәсіз деп танылды. Қорытындыда, Хайнцтің әсем мінезді, көп ішетін өмір салты бауыр циррозынан туындаған деп саналатын асқазан қан кетуіне әкелді, ол 1914 жылдың қарашасында 44 жасында қайтыс болды.
Frederick "Fritz" Augustus Heinze (December 5, 1869 – November 4, 1914) was an American businessman, known as one of the three Copper Kings of Butte, Montana, along with William Andrews Clark and Marcus Daly. Contemporary assessments variously described him as an intelligent, charismatic but also devious character. To some people in Montana, he was seen as a hero for standing up to the Amalgamated Copper Company, but he also eventually sold his Butte interests to Amalgamated for a reported $12 million. Thereafter, he played a significant role in the Panic of 1907, for which he was indicted but eventually exonerated. Ultimately, Heinze's flamboyant, hard drinking lifestyle resulted in a hemorrhage of the stomach thought to be caused by cirrhosis of the liver, and he died in November 1914, aged 44.
Ерте өмір
Фриц Август Хайнц Нью-Йорктің Бруклин қаласында Германиядан келген бай иммигрант ата-анасы Отто Хайнц бен Ирландиядан келген Элизабет "Лида" Лейси отбасында дүниеге келді. Ол Фриц деп аталды, бірақ көбінесе Ф. Август деп, ал кейін Фредерик есімімен танылды. Ол Бруклин политехникалық институтында (қазіргі Нью-Йорк университетінің бөлігі) оқыды және бірнеше тілді жетік меңгерді. 1889 жылы Нью-Йорктегі Колумбия тау-кен мектебін бітірді. Әкесі қалағандай, Германияда оқуын жалғастырудың орнына, ол батысқа, Колорадо мен Солт-Лейк-Ситиге кен өндіру саласындағы қызығушылығын одан әрі дамыту үшін аттанды.
Fritz Augustus Heinze was born in Brooklyn, New York, to wealthy immigrant parents, Otto Heinze, from Germany and Elizabeth "Lida" Lacey, from Ireland. He was named Fritz but generally went by F. Augustus, and later by the name Frederick. and at Brooklyn Polytechnic Institute (now part of NYU) and was fluent in multiple languages. He then graduated from Columbia School of Mines, New York, in 1889. Instead of undertaking further studies in Germany, as his father wished, he headed west to Colorado and Salt Lake City to pursue his interest in mining.
Монтанадағы тау-кен өндірісі
Хайнце 1889 жылы Монтана штатының Бутте қаласына Бостон және Монтана компаниясының тау-кен инженері ретінде келді. Ол шектен тыс ішімдік ішуімен және көңіл көтеруге құштарлығымен танымал болды. Бутте қаласының салондары мен құмар ойындарына арналған орындарында ол әдемі киім киіп, ұялшақ мінез бен жоғары тәрбиелі әдет-ғұрыптарымен әйелдерге әсер етті. 1894 жылы Хайнзенің Монтана кенін сатып алу компаниясы заманауи балқыту зауытын ашты, бұл Хайнцеге шағын тау-кен компанияларына арзан бағамен балқыту қызметін ұсынуға мүмкіндік берді. Бастапқыда Хайнце жұмысын жалғастыру үшін тәуелсіз компаниялардан кен орындарын жалға алып, кенмен қамтамасыз етуге мәжбүр болды. Хайнце бай кен орындарын тапты және 1895 жылы сатып алынған Рарус кеніші Буттедегі ең маңызды кен орындарының біріне айналды. Хайнце Буттеге келген кезде алғашқы екі "Мыс патшалары" – Уильям А. Кларк және Маркус Дейли қалыптасқан еді (Дейлидің компаниясы "Анаконда Коппер" болды, 1899 жылдан кейін "Amalgamated Copper Mining Company" деп аталды, оның директорлары Уильям Рокфеллер және Генри Х. Роджерс та "Standard Oil" компаниясының маңызды тұлғалары еді). Өзінің беделін арттыру үшін Хайнценің стратегияларына кеншілерінің жұмыс уақытын он сағаттан сегіз сағатқа дейін қысқарту кірді. Осы үшін оны олар батыр санады. Хайнце сондай-ақ 1872 жылғы "Жалпы тау-кен туралы" заңның бір ережен пайдаланып, билігін арттырды. Бұл заң шахта иесіне өз иелігінде пайда болған тамырларды қазып, оларды жер астына, тіпті басқалардың иелігінде болған жерлерге дейін, соңынан ертуге мүмкіндік берді. Бұл заң "апекс" заңы деп аталды, ал Хайнце шахташыларының тамырларды іздеуге және кенді кез келген жерден алуға құқығы бар екенін мәлімдеді. Осы заңды өзіне тиімді пайдаланып, басқалардың кен орындарына енген кезде Хайнце бірден 30-ға дейін заңгерлерді жұмысқа алып, қарсыластарын сот жүйесінде бір істен кейін бір іспен ұстап отырды. Сонымен қатар, Хайнце өзінің заңдық ұстанымын қолдайтын адамдардың Буттеде судья болып тағайындалуын қамтамасыз етті. Бір жағдайда, "әдемі қыздың" судьяға 100 000 доллар ұсынғаны анықталды, ал Хайнце кінәлі деп танылды, бірақ оған айып тағылмады. Компания жылына 40 миллион фунт мыс өндіруге қабілетті болды, ал "Amalgamated" жылына 143 миллион фунт өндірді. 1903 жылы, Рарус кеніші кен өндіруді тоқтату туралы сот шешіміне ұшыраған кезде, Хайнце кеншілері бәрібір жұмысын жалғастырып, Рарустан көршілес "Amalgamated" кенішіне өтіп кетті. Тоқтатылар алдында Хайнце жүз мың тонна жоғары сапалы мыс кенін шығарды. "Amalgamated" кеншілерімен қолма-қол соғыс болды, қарсыластардың шахталарына күйдірілген резеңке және каустикалық әк себілді, гранаталар лақтырылды және жоғары қысымды шлангтардан су шашылды. Динамит те жарылып, кен орнын қиратып, барлық дәлелдерді жойды. Хайнце сотқа қарама-қайшылық жасады, бірақ оған тек 20 000 доллар айып салынды. Монтана штатының Бутте қаласындағы кеншілік өмірі аяқталды, бірақ Хайнце зор байлыққа ие болды.
Heinze arrived in Butte, Montana, in 1889 as a mining engineer for the Boston and Montana Company. He became known for his hard drinking and fun loving antics in Butte's saloons and gambling dens, whilst donning society dress and having a shy demeanor and polished manners that impressed the ladies. In 1894, Heinze's Montana Ore Purchasing Company opened a sophisticated new smelter, allowing Heinze to offer low priced smelting to small mining companies. Originally, Heinze had to lease mines and secure ore from independent companies in order to keep operating. Heinze was able to locate rich ore bodies and the Rarus Mine, purchased in 1895, turned out to be one of Butte's premier mining properties. When Heinze arrived in Butte, the first two "Copper Kings", William A. Clark and Marcus Daly, were well established, (Daly's company was Anaconda Copper, after 1899 known as the Amalgamated Copper Mining Company, whose directors William Rockefeller and Henry H. Rogers also were major figures in Standard Oil). In order to build his own influence, Heinze's strategies included reducing the working day for his miners from ten to eight hours. For this, they considered him a hero. Heinze also built power by using a provision of the General Mining Act of 1872 which allowed a mine owner to excavate the veins that outcropped on his claim and follow them underground wherever they went, even if they went beneath claims owned by others. This was known as the law of the apex, and Heinze maintained that his miners had the right to follow veins and take out copper ore wherever it could be found. Using this law to his advantage, when his works encroached upon the mines of others, Heinze would employ up to 30 lawyers at a time and tie up his opponents in the legal system with case after case. With skillful political maneuverings, Heinze also saw to it that individuals sympathetic to his legal position were appointed as judges in Butte. In one incident, a "pretty girl" was found to have offered a judge $100,000, and Heinze was implicated but never charged. with capacity to produce 40 million pounds of copper a year, compared to 143 million a year produced by Amalgamated. In 1903, frustrated when the Rarus property was subject to a court order to cease mining, Heinze's miners continued anyway, breaking through from the Rarus into an adjoining Amalgamated property. Before being stopped, Heinze succeeded in taking out a hundred thousand tons of high grade copper ore. There was hand to hand combat with Amalgamated miners, opposition mine shafts were fouled through burning rubber and spreading caustic slaked lime, grenades were thrown, and high pressure hoses were fired. Dynamite was also set off, caving in the property and completely obliterating all the evidence. Heinze was charged with contempt of court yet he was fined only $20,000. His mining days in Butte, Montana, had come to an end but Heinze had amassed a fortune.
1907 жылғы үрейдегі Хайнценин рөлі
1907 жылы Хайнце қаржы саласында маңызды рөл атқару үшін Нью-Йоркке көшті. Ол өзінің «Юнайтед Коппер» компаниясын 42-Бродвейде, Уолл-стриттен жақын жерде орналастырды. Хайнце банк ісіне кірісіп, Чарльз В. Морспен тығыз одақ құрды. Олар кем дегенде алты ұлттық банк, он мемлекеттік банк, бес траст компаниясы және төрт сақтандыру компаниясының директорлар кеңесінде бірге жұмыс істеді. Хайнцеден дәл қарамағында оның ағалары Отто мен Артур П. Хайнцеге тиесілі брокерлік фирмасы орналасқан еді. 1907 жылғы қазанда Отто жасаған қаржылық амал сәтсіз аяқталып, «1907 жылғы паника» деп аталған үлкен американдық қаржылық құлдыраудың басты себебіне айналды. Оттоның жоспары – «Юнайтед Коппер» акцияларын белсенді түрде сатып алып, бағасын жоғарылату еді. Содан кейін, бағалар өскен кезде және Отто акцияның көп бөлігін бақылағанда, ол қысқа мерзімді сатушыларды қарыз алған акцияны қайтаруға мәжбүрлемек болды. Қысқа мерзімді сатушылардың Оттомен жоғары бағаға келісуден басқа амалы болмас еді. Бірақ Отто отбасының компанияның қаншалықты үлесіне ие екенін дұрыс бағаламады. Ол қарыз алушыларды акцияларды қайта сатып алуға мәжбүрлегенде, олар басқа көздерден де акция таба алды. Нарық оның «монополиялық» әрекеті сәтсіз аяқталғанын түсінгенде, «Юнайтед Коппер» акцияларының бағасы құлдырады. Осыдан кейін үрей тарады, адамдар Хайнцеге байланысты банктерден, содан кейін осы банктерге байланысты траст компанияларынан ақшаларын шығарып алды. Хайнце ақырында ағасының амалына қолдау көрсетті және қаржы жүйесіне тым терең араласқаны үшін үлкен қаржылық және жеке шығындарға ұшырады. Оған қаржы институттарында жұмыс істеуге тыйым салынды. 1907 жылғы паника американ тарихындағы ең маңызды қаржылық дағдарыстардың бірі болды. Бұған бірнеше себеп болды, мысалы, 1906 жылғы Сан-Францискодағы қатты жер сілкінісінің үлкен шығындары, бірақ паниканың көп бөлігіне Хайнц ағайындыларының әрекеттері себеп болды. 1907 жылғы құлдырау ақырында 1913 жылы АҚШ Федералдық резервтік жүйесінің құрылуына әкелді.
In 1907, Heinze moved to New York to be a major player, this time in the financial arena. He based his company, United Copper, at 42 Broadway, just around the corner from Wall Street. Heinze entered the banking business, forming a close alliance with Charles W. Morse with whom he served on the boards of at least six national banks, ten state banks, five trust companies, and four insurance companies. Across the corridor from Heinze were his brothers Otto and Arthur P Heinze, who had a brokerage firm. It was Otto who formulated the ill fated financial ploy in October 1907 that dramatically failed and was a major catalyst to a massive American financial collapse, called "The Panic of 1907". Otto's plan was to aggressively purchase the stock of United Copper so that the price would soar. Then, with prices high, and Otto controlling most of the stock, he would force the short sellers to repay the borrowed stock. The short sellers would have no option but to settle with Otto for high prices. But Otto overestimated how much of the company the family controlled. When he forced the borrowers to buy back stock, they were able to get it from other sources. When the market realized his 'corner' had failed, the stock price of United Copper collapsed. From there panic spread, as people pulled money out of banks associated with Heinze, and then from trust companies associated with those banks. Heinze had eventually supported his brother's ploy and due to his heavy involvement in the financial system suffered great financial and personal losses. He was barred from any further involvement in financial institutions. The Panic of 1907 was one of the most significant financial crises in American history. There had been several contributing factors, such as the huge cost of the devastating 1906 San Francisco earthquake, but it was the actions of the Heinze brothers that had caused much of the panic. The 1907 crash eventually lead to the formation of the US Federal Reserve System in 1913.
Хайнзеге қарсы айыптар
1908 жылы Хайнцке бұрыштағы рөлі үшін айыпталып, Нью-Йорк соттарында бірнеше жылға созылған сот процесі болды. Бірақ соттағы бірқатар сәтті жағдайлар оның толық ақталуына әкелді. Ең қызықты оқиғалардың бірі – «Юнайтед Коппер» компаниясының жоғалған қаржылық құжаттары туралы. 1909 жылдың маусымында Хайнцке, оның інісі Артур П. Хайнцке және Карлос Уорфилд («Огайо Коппер Компани» президенті) «Юнайтед Коппер» компаниясының кітаптары мен хат-хабарларын жасырғандары үшін айыпталды. Арнайы қызмет агенттері компания кітаптарымен толтырылған саяхат сөмшелерін ұстап алып, «Юнайтед Коппер» қызметкерлерінің артынан тым-тымысылымен ілесіп жүрді. Сөмшелер Нью-Йорктен Нью-Джерсиге және кері жол тартты. Содан кейін бірі саяхат сөмшені Монреальге (Квебек, Канада) апаруға тырысты, бірақ теміржол багаждық қызметкері 378 фунт салмақталған сөмшені қабылдаудан бас тартты. Ақырында сөмшелер Нью-Йорктегі Батыс 55-ші көшедегі жертөледен табылды. Тағы екі сөмше жоғалып кеткен, бірақ Хайнцке судьяға оларды табатынын уәде берді. Кітаптарды жасырғаннан кейін «Юнайтед Коппер» компаниясы директорлары Хайнцкеге қарсы шықты, бірақ оны қызметтен босатуға бір күн қалғанда, ол директорлар кеңесін ауыстырып, босату жоспарын орындамады. Хайнцке Нью-Йоркте такси жүргізушісіне шабуыл жасады деген айып тағылды, бірақ судья істі жапты, такси жүргізушісінің ақысы тым жоғары болғанымен келісіп, Хайнцкетің айыпталуына себеп жоқ екенін мәлімдеді. Хайнцке өзінің қорғаныс шарасында такси жүргізушісі одан кіші болғанымен, оның жақсы соққы бере алмайтынын білдірмейді және ол өзін қорғау үшін бірінші соққы беруге мәжбүр болғанын айтты.
In 1908, Heinze was indicted for his role in the corner, and there were a string of court cases that lasted for years in the New York courts. However, a series of fortunate incidents in the courts led to his full exoneration. One of the more exciting stories is that of the missing financial records for United Copper. In June 1909, Heinze, his brother Arthur P Heinze, and Carlos Warfield (President of the Ohio Copper Company) were indicted for spiriting away the books and correspondence of United Copper. Secret service men trailed the United Copper men with their luggage trunks full of company books. The trunks journeyed from New York to New Jersey and back. Then one of the men tried to take a trunk to Montreal, Quebec, Canada, but the railway baggage man would not accept the 378 pound trunk. The trunks were eventually found in a basement on West Fifty Fifth Street in New York. Two further trunks were missing but Heinze promised a judge that he would find them. After the hiding of the books, the directors of the United Copper Company rebelled against Heinze, but on the day before he was to be removed, he replaced the board of directors, preempting his removal. Heinze was also charged with assaulting a cab driver in New York, but the judge dismissed the case, agreeing with Heinze that the cab driver had charged too high a fee. Part of Heinze's defense was that just because the cab driver was smaller than him, that did not mean that he may not have a good punch and Heinze felt he had to punch him first.
Ютадағы тау-кен өндірісі
1907 жылғы аласапыран оқиғалардан аз бұрын Хайнценің қызығушылығы Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласының оңтүстік-батысындағы Бингхэм каньонындағы кен орындарына ауды. Хайнц Bingham Consolidated Mining and Smelting Company және Ohio Copper Company компанияларының бақылау үлесін сатып алды. Айып тағылған көптеген мәселелерді сотта шешуге тырысқанда, кен орындары қаржыландыруда қиындыққа тап болды және Хайнцтің Ютадағы қатысуы көбінесе құтқарушы емес, кедергі болды. Бингхэмдегі барлық компаниялардың кен өндіру және байыту комбинаты тар Бингхэм каньонында орналасқан, соның ішінде Огайо компаниясының күніне 150 тонналық Winnamuck байыту комбинаты да бар еді. Әңгімеге сүйенсек, каньон соншалықты тар болғандықтан, ит құйрығын оңға-солға емес, жоғары-төмен қимылдатып қана сілтей алатын болған.
Just prior to the tumultuous events of 1907, Heinze's interests had turned to the mines of Bingham Canyon, southwest of Salt Lake City, Utah. Heinze purchased a controlling interest in the Bingham Consolidated Mining and Smelting Company and the Ohio Copper Company. Unfortunately while Heinze fought his many charges in the courts, the operations struggled for funding and Heinze's involvement in Utah eventually proved to be more as an impediment than as a savior. The mining operation and mills of all the companies at Bingham were located in the narrow Bingham Canyon, including Ohio's small 150 ton/day Winnamuck mill. The story went that the canyon was so narrow that for a dog to wag his tail in the canyon the dog had to wag it up and down, not side to side.
Маскотт туннелі
Жер асты кен орындарының орналасуына байланысты, «Огайо мыс компаниясы» қарсыластарынан басымдық алу үшін кенді кен орындарынан зауытына (күнделікті 3000 тонналық қуаты жоспарланған) тасымалдауға тырысты, оны каньоннан тыс, Ларк поселкесінде салмаққа келтіруді көздеді. Кенді тасымалдау тек туннель арқылы ғана мүмкін болды. 1907 жылы «Далтон және Ларк» туннелін кеңейту жұмыстары басталды. Үш шақырымдық туннель «Далтон және Ларк» компаниясының алғашқы директорының құрметіне «Маскотт туннелі» деп аталды. «Маскотт» туннелі банкротқа жақын тұрған «Бингхам Біріктірілген» компаниясына тиесілі болды. Хайнце мүмкіндікті қалыс қалдырмады, ал «Бингхам Біріктірілген» (Хайнце үлкен үлеске ие болған) туннельді (әлі толық аяқталмаған) «Бингхам Орталық Теміржол Компаниясына» (Хайнцеге толығымен тиесілі компания) 150 000 долларға сатты. Осы мәмілемен Хайнце «Огайо мыс компаниясының» кен орындары мен зауытын байланыстыратын жалғыз бағыттың толық иесіне айналды. 1909 жылдың наурыз айында туннель аяқталғаннан кейін бас менеджер Колин Макинтош: «Бұл штаттағы ең қиын геологиялық іздеу жұмыстарының бірі болды және оны бір дюйм де қатесіз орындаған адамдарға ризашылық білдіру жеткіліксіз» деді. Хайнце 1906 жылдан бергі алғаш рет Солтүстік Лейк-Ситиге келіп, нысандарды тексерді. Ол Монтанада Хайнце үшін жұмыс істеген шахтерлардың ыстық қарсы алуына куә болды. «Маскотт» туннелінің шығу орны (40°31'37" N, 112°05'52" W) координаталарында орналасқан. 1909 жылы акционерлер арасында «Маскотт» туннелі – «Огайо мыс компаниясының» жалғыз тіршілік көзі арқылы Хайнце бақылауына алаңдаушылық күшейді. Аты-жөні жарияланбаған директор сұхбатында: «Егер мырза Хайнце кез келген уақытта «Маскотт» туннелін пайдалануға тыйым салса, компания өзінің зауытына басқа амалсыз, қымбат жолмен ғана жете алады. Ол «Огайо мыс компаниясы» үстінен басымдыққа ие болу мүмкіндігін жібермейтіндей сақтық танытады» деді. Джон Д. Райан (Монтанада Хайнцемен келісімге келген) және «Amalgamated Copper» компаниясынан Томас Ф. Коул «Огайо мыс компаниясын» Хайнцеден сатып алуды ұсынды. Бірақ олар бұл ұсынысты «Маскотт» туннелі де соған қосатын болса ғана жасайтындарын айтты. Хайнце бас тартты. 1910 жылдың желтоқсан айында «Огайо мыс компаниясының» жұмысына қатысты алаңдаушылық арта түсті. Ірі акционерлер Хайнце басшылығына наразы екенін және компанияның табысы несие берушілерді қанағаттандыруға жеткіліксіз екенін айтты, олар өз талаптарын өтеуді талап етіп отырды. «Бингхам Орталық Теміржол Компаниясы» «Огайо мыс компаниясынан» «Маскотт» туннелі арқылы тасымалданатын әр тонна кен үшін 15 центтен ақы алып, Хайнцеге күніне 200-300 доллар көлемінде табыс әкелді.
Due to the location of the underground mines, the Ohio Copper Company sought to have an advantage over its opponents by transporting the ore from the mines to a mill (with planned capacity of 3000 ton/day) which they would build at the township of Lark, outside the canyon. The transporting of the ore could only be done by way of a tunnel. Expansion of the existing Dalton & Lark tunnel started in 1907. The three mile long tunnel was called the Mascotte Tunnel after an early director of the Dalton & Lark company. The Mascotte tunnel was owned by Bingham Consolidated, a company that was heading towards bankruptcy. Heinze was never one to miss an opportunity and Bingham Consolidated (with Heinze as a major stockholder) sold the tunnel (still unfinished) to the Bingham Central Railway Company (a company owned wholly by Heinze) for $150,000. With this transaction, Heinze had gained sole ownership of the only route that would one day link the Ohio Copper Company's mines and its mill. When the tunnel was completed in March 1909, the General Manager, Colin McIntosh, said: "It was one of the most difficult pieces of surveying in the state and the men who did it without being an inch out of the way, cannot be given too much praise." Heinze visited Salt Lake City for the first time since 1906 to inspect the facilities. He was greeted with much joy by the miners, many of whom had worked for Heinze in Montana. The location of the Mascotte Tunnel exit is at (40°31'37" N, 112°05'52" W). In 1909, there was considerable angst among shareholders of Heinze's control of the Ohio Copper Company through the company's only lifeline, the Mascotte tunnel. An unnamed director said in an interview that "Should Mr. Heinze at any time deny it use of the Mascotte tunnel, it would be left without access to its own mill except by devious and expensive methods. it is the consensus of opinion that he is slightly too cagey to permit pass the opportunity to insure himself a commanding position over Ohio Copper ". John D Ryan (who had negotiated the deal with Heinze in Montana) and Thomas F Cole from Amalgamated Copper offered to purchase the Ohio Copper Company from Heinze. However, they made the offer on the proviso that the Mascotte tunnel was part of the deal. Heinze refused. In December 1910 there was growing concern about the running of the Ohio Copper Company. Large shareholders were reportedly dissatisfied with the Heinze management and felt the company's earnings were not sufficient to satisfy creditors, who were asking for settlement of their claims. The Bingham Central Railway Company was charging the Ohio Copper Company 15 cents for each ton of ore transported through the Mascotte tunnel earning Heinze around $200–300 per day.
Хайнценин келуі
Стивенстің мыс туралы нұсқаулығы, 1911 жылғы басылымы, Хайнце туралы былай деді: «United Copper компаниясын Ф. Август Хайнце «көрінбейтін пул» ретінде басқарады, ол кен өндіру және қаржылық операцияларында өте ашкөз, ұстамсыз және адалсыз екенін көрсетті. Акциялардың шамамен үштен бірі Голландияда сақталады, ал бақытсыз голланд инвесторлары 1911 жылдың маусым айында компанияның қызметі туралы нақты ақпарат алуға тырысты. United Copper Company тек өте батыл акциялық манипуляция ретінде қарастырылуы мүмкін. 1913 жылдың ақпан айында United Copper Company таратылды, осылайша оның активтерін (ішінде Ohio Copper) сатуға болады. 1914 жылдың ортасында, акционерлердің шиеленіскен отырысында Ohio Copper компаниясының бақылауы Хайнзеден компания президенті Уильям О. Эллисонға өтті. Төленбеген төлемдер болды және Хайнце бұған себеп – оның жалғасып жатқан сот шығындары екенін мәлімдеді. Хайнзе кеткеннен кейін Бингхам орталық теміржол компаниясы (Маскотт туннелі) жаңа Ohio Copper компаниясына қосылды, ал біріктірілген компания Utah штатының Ohio Copper тау-кен компаниясы деп аталды, ол 1951 жылға дейін жұмыс істеді. Ohio Copper компаниясының мүліктері қазір үлкен Бингэм каньоны кенішінің бір бөлігі болып табылады.
The Steven's Copper Handbook, 1911, said of Heinze: The United Copper company is operated as a blind pool by F Augustus Heinze, who has shown himself utterly rapacious, unscrupulous and conscienceless in his mining and financial operations. About one third of the common stock is held in Holland, and the unfortunate Dutch investors were endeavoring June, 1911, to obtain some explicit information regarding the company's affairs the United Copper Company can be considered only as an exceptionally daring piece of stock jobbery. In February 1913 the United Copper Company was placed into receivership so its assets (including Ohio Copper) could be unwound. In mid 1914, at an acrimonious shareholders meeting, control of the Ohio Copper Company passed from Heinze to William O Allison, president of the company. Payments due had not been met and Heinze claimed that his ongoing legal costs were the reason. Following Heinze's departure, the Bingham Central Railway Company (Mascotte tunnel) was rolled into the new Ohio Copper Company and the combined company was named the Ohio Copper Mining Company of Utah, which operated until 1951. The properties of Ohio Copper are now part of the massive Bingham Canyon Mine.
Отбасы және өлім
1910 жылы 31 тамызда Хайнце актриса Бернис Голден Хендерсонға үйленді. Олардың ұлы Ф. Август Хайнце кенже 1911 жылы 6 желтоқсанда дүниеге келді. Олар 1912 жылы ажырасып, 1913 жылы Бернис өлім төсегінде татуласты. 1914 жылы қарашада Хайнце бауыр циррозынан туындаған асқазан қан кетуінен зардап шекті және 44 жасында қайтыс болды. Хайнце өсиет қалдырмады. Оның мүлкіне екі әйел таласты, екеуі де оған заңды түрде үйленгенін мәлімдеді, бірақ ол екі жасар ұлы Фриц Август кенжеге қалдырылды, оны Хайнзенің әпкесі Лида Флейтман Бладгуд асырап алды. "Филадельфия Инквайер" газеті былай жазды: "Хайнзенің күресі құнды болған шығар. Ол Монтанаға нақты пайда келтірген болуы мүмкін, бірақ салыстырмалы кедейлікте ерте қайтысы, спекулянттың қаншалықты қиын жолдармен жүретінін және бұл істің қаншалықты қауіпті екенін көрсетеді". Монтана штатының Бют қаласының тұрғындары оның құрметіне ескерткіш орнатуды ойлады, бірақ ол жоспар іске аспады.
On August 31, 1910, Heinze was married to the actress Bernice Golden Henderson. Their son, F. Augustus Heinze Jr., was born December 6, 1911. They divorced in 1912, but were reconciled at Bernice's death bed in 1913. In November 1914, Heinze suffered a hemorrhage of the stomach caused by cirrhosis of the liver, and died at 44 years of age. Heinze did not leave a will. His estate was battled over by two women who both claimed to be legally married to him, but it was left to his two year old son Fritz Augustus Jr. who was adopted by Heinze's sister, Lida Fleitmann Bloodgood. The Philadelphia Inquirer wrote: "Heinze's fight may have been worthwhile. He may have accomplished substantive good for Montana, but his early death in comparative poverty illustrates how devious are the ways of the speculator and how dangerous is the game." Some of the residents of Butte, Montana, thought about building a statue in his honour but it never happened.