Канада Жоғарғы Сотының «О’Грэди против Спарлинг» ісі: Федералдық және провинциялық заңдардың қақтығысы туралы
O'Grady v Sparling
Канада Жоғарғы Сотының O'Grady v Sparling ісі, федералдық және провинциялық заңдардың қақтығысын қарастырды. Қылмыстық және жол қозғалысы ережелерінің айырмасы түсіндірілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
О'Грэйди мен Спарлинг ісі Канада Жоғарғы Сотының федералды және провинциялық заңдардың қақтығысына қатысты конституциялық шешімі болды. Сот федералдық қауіпті жүргізу құқық бұзушылықтары, олар тек "сақтықпен жасалған" немқұрайлылықты ғана тыйымдайды, және провинциялық абайсыздық жүргізу құқық бұзушылықтары, олар "көңілсіз жасалған" немқұрайлылықты да қамтиды, арасында ешқандай қақтығыс жоқ деп шешті. Бұл жерде қолданылған талдау басымдық доктринасы деп те аталады.
O'Grady v Sparling was a landmark Supreme Court of Canada decision on the constitutionality of overlapping federal and provincial laws. The Court held that there was no conflict between federal dangerous driving offences, which only prohibited "advertent" negligence and provincial careless driving offences, which included "inadvertent" negligence. The analysis used here is also known as the paramountcy doctrine.
Өмірбаян
Сотталушыға Манитобаның Жол қозғалысы заңының 55(1)-бабы бойынша айып тағылды, онда «жолда тиісті сақтық пен назарсыздықпен немесе жолды пайдаланатын басқа адамдарды ескермей жүру» тыйымдалған. Сотталушы заңға қарсы шығып, федералды үкімет Қылмыстық кодекстегі ұқсас қылмыстық нормамен «басқа адамдардың өмірі мен қауіпсіздігіне қатысты ойсыз немесе бейхабарлықпен» жүргізуді тыйым салғандықтан, бұл заң провинцияның құзыретінен тыс екенін мәлімдеді. Сот алдындағы мәселе – қылмыстық жазалар көзделген провинциялық заңдар, міндетті түрде қылмыстық заң болып санала ма және осылай болса, федералдық құзыретке тікелей араласа ма екені болды.
The defendant was charged under section 55(1) of Manitoba's Highway Traffic Act which prohibited driving “on a highway without due care and attention or without reasonable consideration for other persons using the highway”. The defendant challenged the law, claiming that it was beyond the power of the province because the federal government had “occupied the field” with a similar criminal provision in the Criminal Code, which prohibited driving with "wanton or reckless disregard for the lives or safety of other persons." The issue before the Court was whether provincial laws relating to negligence with penal consequences would necessarily be a criminal law and thus encroach on federal jurisdiction.
Соттың пікірі
Соттың шешімін судья Джадсон жазды, Кервин, Ташеро, Фауто, Эбботт, Мартланд және Ричи қолдады. Джадсон "провинциялық заң шығарушы органның жол қозғалысын реттеу үшін заң шығару өкілеттігі күмәнсіз" деп атап өтті. Ол қылмыстық құқықтың "жалпы саласы" немесе "ұйымы" бар деген қағиданы қайта бекітті. Осылайша, екі үкімет кінәліліктің түрлерін ажырату арқылы бір мәселе бойынша заң шығара алады:
The opinion of the Court was written by Judson J., with Kerwin, Taschereau, Fauteux, Abbott, Martland, and Ritchie concurring. Judson held that “the power of a provincial legislature to enact legislation for the regulation of highway traffic is undoubted”. He reaffirmed the principle that there exists a "general area" or "domain" of criminal law. Thus the two governments can make law on the same matter by creating a distinction between the types of culpability:
Джадсон фактілер бойынша заңдардың арасында үйлесімділік бар екенін анықтады, бірақ "осы ережелердің арасында олар бір-біріне қайшы келетіндей жағдай жоқ". Провинциялық заң "көңілсіздік салдарынан жасалған немқұрайлылықты" және "қалыпты немқұрайлылықты" қамтыды. "Екі заңның мақсаты мен құқықтық және практикалық салдары әртүрлі болғаны" оларды қолдауға жеткілікті болды.
On the facts, Judson found that there was overlap between the laws however “there is no conflict between these provisions in the sense that they are repugnant”. The provincial law extended to include “inadvertent negligence” as well as regular negligence. It was enough that “the two pieces of legislation differed both in legislative purpose and legal and practical effect” to justify both of them.
Келіспеушіліктер
Картрайт және Локк судьялары келіспеушілік танытып, домендердің қабаттасу мүмкіндігі жоқ деген шешімге келді. Ол бұл мәселе бойыншағы бас іс, – «Принс-Эдвард аралының провинциялық хатшысы Эганға қарсы» – провинцияларға тас жолдар бойынша шексіз билік беру үшін тым кеңінен түсіндірілмеуі керек деп мәлімдеді. Федералды үкіметтің құзыретіне жататын мәселелер өзіндік және толық болып табылады және оларды толықтыратын заңға жол бермейді: Нақты жағдай бойынша ол провинциялық заң мен Қылмыстық кодекстегі ереже арасында ешқандай айырмашылық жоқ екенін анықтады, бұл ереже федералды үкіметтің өзіндік құзыретіне жатады.
Cartwright and Locke JJ., in dissent, held that there is no possibility of overlapping domains. He stated that the leading case on the matter, ‘’Provincial Secretary of Prince Edward Island v. Egan’’, cannot be read so broadly as to give the provinces unlimited powers over highways. Matters in relation to those within the federal government's powers are exclusive and comprehensive and do not allow for complementary law:
On the facts, he found that there was no difference between the provincial Act and the provision in the Criminal Code which occupies a domain exclusive to the federal government.