Көне гректердегі ерлер арасындағы махаббат

Кіріспе

Ежелгі грек махаббаты – классицистердің ежелгі гректердің гомоэротикалық әдет-ғұрыптарын, амалдарын және көзқарастарын сипаттау үшін қолданған термин. Ол гомосексуализм мен педерастияға эвфемизм ретінде жиі пайдаланылған. Бұл тіркес классикалық грек мәдениетінің сексуалдыққа қатысты тарихи көзқарастарға тигізген әсерінің, сондай-ақ өнер мен түрлі зияткерлік қозғалыстарға ықпалының нәтижесі. «Грекия» – құнды өткеннің тарихи естелігі ретінде романтизацияланып, идеалдастырылды, онда ерлер арасындағы махаббат тек қана төзімділікпен ғана емес, сонымен қатар бір жынысты достықтың жоғары идеалы ретінде де қабылданатын уақыт пен мәдениет болды. Егер еркектердің гомосексуализміне төзімділік пен қолдау бір кездері орын алған болса, ал XVIII және XIX ғасырларда осы мәдениетке зор қызығушылық танылып, одан үлгі алынса, онда қазіргі заманда гетеронормативті емес ерлердің ежелгі отанын қайта жаңғырту мүмкін бе? Философ Мишель Фуконың еңбектеріне сүйене отырып, ежелгі грек үлгісінің қазіргі гей мәдениеті үшін қаншалықты орынды екені күмәнда тудырады. «Грек махаббаты» атты мақаласында Аластер Бланшард «грек махаббатын» «гомосексуалдық құқық қозғалысының ең маңызды және даулы мәселелерінің бірі» деп санайды. Басқа да қазіргі еуропалық тілдерде «грек махаббаты» Лайтон Страчи сияқты жақтастары қайта интерпретациялаған грек мұрасының бір бөлігі ретінде әртүрлі (көбінесе гомоэротикалық) амалдарды білдіреді; фразаның қолданылуын контекст анықтайтынын көрсету үшін, сөздердің біріне немесе екеуіне («грек» махаббаты, грек «махаббаты» немесе «грек махаббаты») тырнақшалар қойылады. Ол көбінесе педерастияны білдіретін «кодталған тіркес» ретінде немесе гомосексуалдық құштарлықты тарихи контексте «жаңартуға» арналған, онда ол қабылдауға келмейтін нәрсе саналды. «Греческую Любовь» («грек махаббаты») неміс термині 1750 және 1850 жылдар аралығында неміс әдебиетінде, сондай-ақ «сократическую Любовь» («Сократтық махаббат») және «платоническую Любовь» («Платондық махаббат») терминдерімен бірге ерлерге деген қызығушылықты білдіру үшін қолданылды. Ежелгі Грекия белгілі бір әлеуметтік топқа және білім деңгейіне ие гомосексуалдар үшін, әдетте тыйым салынған тақырыптарды талқылауға мүмкіндік беретін оң үлгіге айналды.

Antiquated euphemism for male homosexuality

Greek love is a term originally used by classicists to describe the primarily homoerotic customs, practices, and attitudes of the ancient Greeks. It was frequently used as a euphemism for both homosexuality and pederasty. The phrase is a product of the enormous impact of the reception of classical Greek culture on historical attitudes toward sexuality, and its influence on art and various intellectual movements. 'Greece' as the historical memory of a treasured past was romanticised and idealised as a time and a culture when love between males was not only tolerated but actually encouraged, and expressed as the high ideal of same sex camaraderie. If tolerance and approval of male homosexuality had happened once—and in a culture so much admired and imitated by the eighteenth and nineteenth centuries—might it not be possible to replicate in modernity the antique homeland of the non heteronormative? Following the work of philosopher Michel Foucault, the validity of an ancient Greek model for modern gay culture has been questioned. In his essay "Greek Love", Alastair Blanshard sees "Greek love" as "one of the defining and divisive issues in the homosexual rights movement." and other modern European languages, "Greek love" refers to various (mostly homoerotic) practices as part of the Hellenic heritage reinterpreted by adherents such as Lytton Strachey; quotation marks are often placed on either or both words ("Greek" love, Greek "love", or "Greek love") to indicate that usage of the phrase is determined by context. It often serves as a "coded phrase" for pederasty, or to "sanitize" homosexual desire in historical contexts where it was considered unacceptable. The German term griechische Liebe ("Greek love") appears in German literature between 1750 and 1850, along with socratische Liebe ("Socratic love") and platonische Liebe ("Platonic love") in reference to male–male attractions. Ancient Greece became a positive reference point by which homosexual men of a certain class and education could engage in discourse that might otherwise be taboo.

Ежелгі грек тарихы

Кеннет Довер өзінің классикалық зерттеуінде «Грек гомосексуализмі» еңбегінде, ағылшын тіліндегі «гомосексуал» және «гетеросексуал» сөздерінің ежелгі грек тілінде баламасы жоқ екенін айтады. Довердің пікірінше, ежелгі Грецияда қазіргі заманғы «сексуалдық бағыт» ұғымына тең келетін түсінік болған жоқ; адамның әртүрлі уақытта гетеро және гомосексуалдық сезімдері болуы мүмкін деп есептелді. Бір жынысты адамдарға деген қызығушылық пен мінез-құлықтың дәлелдері ерлер арасында әйелдерге қарағанда көптеп кездеседі. Ерлер арасындағы романтикалық махаббат пен сексуалдық құштарлық көбінесе қалыпты, ал кейбір жағдайларда пайдалы немесе құрметті деп саналды. Ең көп таралған еркек-еркек қарым-қатынасы – paiderasteia, қоғамда мойындалған институт, онда ересек ер адам (erastēs, белсенді махаббаткер) жасөспіріммен (eromenos, пассивті махаббаткер немесе pais, «бала» – жас санаты емес, мейірімді атау) байланыс орнатып немесе тәлімгерлік еткен. Мартин Личфилд Уэст грек педерастиясын «гетеросексуалдық махаббаттың орнына, қоғамда жыныстар арасындағы еркін қарым-қатынас шектелгендіктен туған құбылыс» деп қарастырады. Грек өнері мен әдебиеті бұл қарым-қатынастарды кейде эротикалық немесе сексуалдық, ал кейде идеалданған, білім беруге бағытталған, толыққанды емес немесе сексуалдық емес тұрғысынан бейнелейді. Грек эросының ерекшелігі – оның әскери ортада кездесуі, мысалы, Фивалық отрядта. Кейбір грек мифтері paiderasteia салтын көрсетеді, ең танымал мысал – Зевстің Ганимедті Олимпиадалық симпозиумда оның шарапшысы болу үшін алып кетуі. Архаикалық және классикалық Грецияда paiderasteia ерікті туған еркектер арасындағы ресми әлеуметтік қарым-қатынас болды; контекстен шығарылып, жаулап алынған халықтың сәні ретінде қайта жаңартылған педерастия үстемдік пен қанаушылыққа негізделген рөлдерді білдірді. Құлдарға көбінесе грек есімдері берілді, ал жезөкшелерге кейде олардың этникалық тегіне қарамастан грек есімдері қойылды; Марциалдың көңілінен шыққан жігіттердің (pueri) грек есімдері болды. Құлдарды пайдалану римдік педерастияны анықтады; сексуалдық қатынастар «грек педерастия дәстүріне сәйкес ашық түрде іздеген ерікті ұлдарға» бағытталған кезде «біршама гректік» болып саналды. Алайда, б.з.д. II ғасырының соңында грек әдебиеті мен өнерінің үлгі ретінде көтерілуі гомоэротизмді қалалық және мәдениетті деп санауға әкелді. Консул Квинт Лутаций Катул республиканың соңғы кезеңінде қысқа, жеңіл эллиндік өлеңдерді сәнге айналдырған ақындар тобының бірі болды. Оның сақталған бірнеше фрагменттерінің бірі – грек аты бар еркекке арналған құштарлық поэмасы, бұл римдік мәдениеттегі жаңа эстетикалық көріністі көрсетеді. Элиталық мәдениеттің эллинизациясы «авангардтық, филогрек римдіктері» арасындағы сексуалдық көзқарастарға әсер етті және б.з.д. 50-ші жылдардың «жаңа поэзиясында» жемісті болды. Грек метрлерінен бейімделген формаларда жазылған Гай Валерий Катуллдың өлеңдері арасында «Жас» (Iuventius) деп аталатын ерікті туған жасқа деген құштарлықты білдіретін бірнеше өлең бар. Оның латынша аты мен ерікті туған мәртебесі римдік педерастия дәстүрін бұзады. «Грек махаббаты» немесе ежелгі Римдегі грек педерастиясының мәдени моделі – «топос немесе әдеби ойын», ол «римдіктердің қиялында грек болуын тоқтатар емес», эротикалық поза, оны нақты әлемдегі сексуалдық қатынастардың әртүрлі түрлерінен ажырату керек. Классикалық кезеңнен кейінгі кезеңде еркектердің бір-біріне арнаған махаббат поэзиясы көбінесе табу саналды. Ризердің «Платонды түзеу» кітабында айтылғандай, Ренессанс Платонның махаббат идеясын қазіргі «платондық махаббат» деп аталатын нәрсеге ауыстырды – сексуалдық емес және гетеросексуалдық. 1469 жылы итальяндық неоплатонист Марсилио Фичино Платонның «Симпозиум» еңбегін «De Amore» («Махаббат туралы») латын тіліне аудармасымен батыс мәдениетіне қайта енгізді. Фичино «Ренессанс дәуіріндегі Платонның ең маңызды түсіндірушісі және мұғалімі болуы мүмкін». Фичиноның «Симпозиумды» түсіндіруі білімге ұмтылу, әсіресе өзін-өзі тану, сексуалдық құштарлықты сублимациялауды талап ететін философиялық көзқарасқа әсер етті. Әсіресе, «Шармид» диалогы «грек махаббатының тәндік табиғатын ашумен қауіп төндіреді», оны Фичино азайтуға тырысты. Фичино осылайша қазіргі «платондық махаббат» сөзі сексуалдық қатынассыз махаббатты білдіреді деген тұжырымға келді. «Симпозиумға» түсініктемесінде Фичино содомдық актіні, оны айыптады, және Сократ махаббатын достастықтың ең жоғары түрі деп мақтады. Осы көзқарас оның «Республикада» кездесетін гомосексуалдық пікірлерге берген қысқаша баяндамасында да көрінеді. Фичино адамдар бір-бірінің сұлулығы мен достастығын ең үлкен жақсылықты, яғни Құдайды табу үшін пайдалана алатынын айтты, осылайша Сократпен білдірілген идеалданған еркек махаббатын христиандастырды. Микеланджело өзін платондық махаббаткер ретінде қоғамға таныстырды, католик ортодоксиясы мен жазыққылық ынтасын еркек бейнесін бейнелеуде біріктірді, ең танымал мысалы – Давид. Монтень досқарымдылықты саяси еркіндік контекстінде теңдер арасындағы қарым-қатынас ретінде қарастырғандықтан, бұл теңсіздік грек махаббатының құнын төмендетті. Грек моделіндегі физикалық сұлулық пен сексуалдық тартым Монтень үшін достастықтың қажетті шарты болған жоқ, ол гомосексуалдық қарым-қатынастарды, оны «licence grecque» деп атады, қоғамдық жағынан ұнатпайтын деп есептейді. Грек моделін толыққанды импорттау әлеуметтік жағынан дұрыс болмаса да, «licence grecque» тек шектен шыққан гомосексуалдық мінез-құлыққа қатысты, ал тамаша достастықтағы адамдар арасындағы шамалы мінез-құлықтан өзгеше. Монтень өзінің досқарымдылық туралы эссесін грек моделіне жүгініп басталғанда, «гомосексуалдық троп ретіндегі рөлі нақты еркек-еркек құштарлығынан немесе әрекеттен гөрі маңыздырақ – «licence grecque» орталыққа назар аудару үшін эстетикалық құралға айналады».

In his classic study Greek Homosexuality, Kenneth Dover states that the English nouns "a homosexual" and "a heterosexual" have no equivalent in the ancient Greek language. According to Dover, there was no concept in ancient Greece equivalent to the modern conception of "sexual preference"; it was assumed that a person could have both hetero and homosexual responses at different times. Evidence for same sex attractions and behaviors is more abundant for men than for women. Both romantic love and sexual passion between men were often considered normal, and under some circumstances healthy or admirable. The most common male–male relationship was paiderasteia, a socially acknowledged institution in which a mature male (erastēs, the active lover) bonded with or mentored a teen aged youth (eromenos, the passive lover, or pais, "boy" understood as an endearment and not necessarily a category of age ). Martin Litchfield West views Greek pederasty as "a substitute for heterosexual love, free contacts between the sexes being restricted by society". Greek art and literature portray these relationships as sometimes erotic or sexual, or sometimes idealized, educational, non consummated, or non sexual. A distinctive feature of Greek male–male eros was its occurrence within a military setting, as with the Theban Band,

Some Greek myths have been interpreted as reflecting the custom of paiderasteia, most notably the myth of Zeus kidnapping Ganymede to become his cupbearer in the Olympian symposium. In Archaic and classical Greece, paiderasteia had been a formal social relationship between freeborn males; taken out of context and refashioned as the luxury product of a conquered people, pederasty came to express roles based on domination and exploitation. Slaves often were given, and prostitutes sometimes assumed, Greek names regardless of their ethnic origin; the boys (pueri) to whom the poet Martial is attracted have Greek names. The use of slaves defined Roman pederasty; sexual practices were "somehow 'Greek when they were directed at "freeborn boys openly courted in accordance with the Hellenic tradition of pederasty". By the close of the 2nd century BCE, however, the elevation of Greek literature and art as models of expression caused homoeroticism to be regarded as urbane and sophisticated. The consul Quintus Lutatius Catulus was among a circle of poets who made short, light Hellenistic poems fashionable in the late Republic. One of his few surviving fragments is a poem of desire addressed to a male with a Greek name, signaling the new aesthetic in Roman culture. The Hellenization of elite culture influenced sexual attitudes among "avant garde, philhellenic Romans", and came to fruition in the "new poetry" of the 50s BCE. The poems of Gaius Valerius Catullus, written in forms adapted from Greek meters, include several expressing desire for a freeborn youth explicitly named "Youth" (Iuventius). His Latin name and free born status subvert pederastic tradition at Rome. "Greek love", or the cultural model of Greek pederasty in ancient Rome, is a "topos or literary game" that "never stops being Greek in the Roman imagination", an erotic pose to be distinguished from the varieties of real world sexuality among individuals. In the postclassical period, love poetry addressed by males to other males has been in general taboo. According to Reeser's book "Setting Plato Straight", it was the Renaissance that shifted the idea of love in Plato's sense to what we now refer to as "Platonic love"—as asexual and heterosexual. In 1469, the Italian Neoplatonist Marsilio Ficino reintroduced Plato's Symposium to western culture with his Latin translation titled De Amore ("On Love"). Ficino is "perhaps the most important Platonic commentator and teacher in the Renaissance". Ficino's interpretation of the Symposium influenced a philosophical view that the pursuit of knowledge, particularly self knowledge, required the sublimation of sexual desire. in particular, the dialogue Charmides "threatens to expose the carnal nature of Greek love" which Ficino sought to minimize. Ficino thus points toward the modern usage of "Platonic love" to mean love without sexuality. In his commentary to the Symposium, Ficino carefully separates the act of sodomy, which he condemned, and praises Socratic love as the highest form of friendship. The same attitude informs his brief treatment of the homosexual comments which occasionally appear in the Republic. Ficino maintained that men could use each other's beauty and friendship to discover the greatest good, that is, God, and thus Christianized idealized male love as expressed by Socrates. Michelangelo presented himself to the public as a Platonic lover of men, combining Catholic orthodoxy and pagan enthusiasm in his portrayal of the male form, most notably the David, Because Montaigne saw friendship as a relationship between equals in the context of political liberty, this inequality diminished the value of Greek love. The physical beauty and sexual attraction inherent in the Greek model for Montaigne were not necessary conditions of friendship, and he dismisses homosexual relations, which he refers to as licence grecque, as socially repulsive. Although the wholesale importation of a Greek model would be socially improper, licence grecque seems to refer only to licentious homosexual conduct, in contrast to the moderate behavior between men in the perfect friendship. When Montaigne chooses to introduce his essay on friendship with recourse to the Greek model, "homosexuality's role as trope is more important than its status as actual male–male desire or act licence grecque becomes an aesthetic device to frame the center."

Неміс эллинизмі

Неміс термині греческую Любовь ("грек махаббаты") 1750 және 1850 жылдар аралығында неміс әдебиетінде пайда болады, сондай-ақ сократическую Любовь ("Сократиялық махаббат") және платоническую Любовь ("Платондық махаббат") ерлерге деген бір-бірінің тартымдылығын білдіреді. Неміс өнер тарихшысы Иоганн Винкельманның еңбектері 18 ғасырда классикалық идеалдардың қалыптасуына зор ықпал етті және неміс әдебиетіндегі гомосексуалдық тарихтың жиі басталу нүктесі болып табылады. Винкельман грек өнерінің ішкі хомоэротизмін байқады, бірақ оның пікірінше, осы түсініктің көп бөлігін жасырып қалған жөн: "Егер мен гректер үшін жазсам, одан да көп нәрсені айта алар едім, бірақ қазіргі тілде емес, ол маған белгілі бір шектеулерді таңды". Оның өзінің гомосексуализмі грек өнеріне деген жауабына әсер етті және көбінесе экстазға ұшырады: "Мен құрметтен ләззатқа көшіп, Аполлон Белведер туралы былай деп жазды: «Мен Делос пен Ликияның қасиетті тоғайларына көтерілдім – Аполлон өзінің қатысуымен құрметке бөленген жерлер, ал мүсін Пыгмалионның керемет туындысы сияқты тірідей көрінеді». Қазір «тарихи емес және утопиялық» деп есептелсе де, оның өнер тарихына деген тәсілі грек махаббатының «денесін» және «троптар жиынтығын» ұсынды, «грек махаббатын қоршаған семантика 18 ғасырғы достық және махаббат туралы әңгімелерге қосымша күш берді». Винкельман 18 ғасырдың соңында және 19 ғасыр бойы неміс ақындарына шабыт берді. Винкельман гомосексуализм үшін «грек махаббаты» эвфемизмін ойлап таппаса да, ол 18 ғасырғы гомосоциалдық «достық культін» қалыптастырған эстетикалық және философиялық идеал ретінде грек үлгісі үшін «ақыл-ой фельдшері» ретінде сипатталды. Классикалық зерттеулердегі «грек махаббаты» айналасындағы 18 ғасырғы неміс еңбектеріне Кристоф Майнерс пен Александр фон Гумбольдттың академиялық мақалалары, Кристоф Мартин Виландтың «Юнона мен Ганимед» пародилық поэмасы және Август, Саксония герцогы Гота-Альтенбургтың Грекиядағы еркектер арасындағы махаббат туралы «Аркадиядағы бір жыл: Килленцион» (1805) романы кіреді.

The German term griechische Liebe ("Greek love") appears in German literature between 1750 and 1850, along with socratische Liebe ("Socratic love") and platonische Liebe ("Platonic love") in reference to male–male attractions. The work of the German art historian Johann Winckelmann was a major influence on the formation of classical ideals in the 18th century, and is also a frequent starting point for histories of gay German literature. Winckelmann observed the inherent homoeroticism of Greek art, though he felt he had to leave much of this perception implicit: "I should have been able to say more if I had written for the Greeks, and not in a modern tongue, which imposed on me certain restrictions." His own homosexuality influenced his response to Greek art and often tended toward the rhapsodic: "from admiration I pass to ecstasy ," he wrote of the Apollo Belvedere, "I am transported to Delos and the sacred groves of Lycia—places Apollo honoured with his presence—and the statue seems to come alive like the beautiful creation of Pygmalion." Although now regarded as "ahistorical and utopian", his approach to art history provided a "body" and "set of tropes" for Greek love, "a semantics surrounding Greek love that feeds into the related eighteenth century discourses on friendship and love". Winckelmann inspired German poets in the latter 18th and throughout the 19th century, While Winckelmann did not invent the euphemism "Greek love" for homosexuality, he has been characterized as an "intellectual midwife" for the Greek model as an aesthetic and philosophical ideal that shaped the 18th century homosocial "cult of friendship". German 18th century works from the "Greek love" milieu of classical studies include the academic essays of Christoph Meiners and Alexander von Humboldt, the parodic poem "Juno and Ganymede" by Christoph Martin Wieland, and A Year in Arcadia: Kyllenion (1805), a novel about an explicitly male–male love affair in a Greek setting by Augustus, Duke of Saxe Gotha Altenburg.

Ағылшын романтизмі

Грек махаббатының ұғымы ағылшын романтизмінің екі маңызды өкілі – Байрон мен Шелли үшін өте маңызды болды. Олар өмір сүрген Регенттік дәуірде гомосексуализмге қоғам наразылық білдіріп, көпшілік тарапынан айыптауға ұшырады. Бұл, Виктория дәуірінің құндылықтарының кеңінен тарауымен байланысты болды. Осы кезеңде "гомосексуал" және "гей" терминдері қолданылмады, бірақ Байронның замандастары арасында "грек махаббаты" гомосексуализмді табу емес, жоғары бағаланған классикалық дәуірдің үлгілерімен түсіндірудің бір жолы болды. Мысалы, философ Джереми Бентам классикалық антиканың әлеуметтік үлгілеріне, атап айтқанда, Тебалық жасақтың гомоэротикалық байланыстары мен педерастияға жүгінді, бұл қарым-қатынастардың гетеросексуалдық некелерді немесе отбасы құрылымын бұзбайтынын көрсету үшін. Платон Байронның заманында көп оқылмады, ал Виктория дәуірінде "Симпозион" мен "Федрдің" аудармалары жас студенттер үшін грек сексуалдығы туралы білудің ең оңай жолы болды, бұл идея сол кездегі зиялылар, суретшілер мен моралистердің ойына сіңді. Байрон сияқты классикалық әдебиетке бойымен кеткен адамдар үшін "грек махаббаты" деген тіркес Ганимед пен Гьяцинт сияқты педерастикалық мифтерді, сондай-ақ саяси шейіттер Хармодий мен Аристогейтонды, және Адрианның жақын досы Антиносты еске түсірді; Байрон өзінің шығармаларында осы оқиғалардың барлығына сілтеме жасайды. Ол латын әдебиетіндегі еркектер арасындағы махаббаттың классикалық дәстүрімен де жақсы таныс болды және Катулл, Гораций, Вергилий және Петронийден гомоэротикалық үзінділер келтірді немесе аударды.

Шелли гомосексуализм туралы қазіргі заманғы үнсіздіктің ежелгі грек өмірінің маңызды бөлігін түсінуден тілдерін білмейтін заманауи оқырмандарды алды қашуға мәжбүр ететініне шағымданды. Оның поэзиясына Винкельманның өнер тарихында бейнеленген "андрогин еркек сұлулығы" әсер етті. Шелли грек махаббатының грек үй шаруашылықтарының жағдайынан туындағанын айтты, онда әйелдер білімсіз және тең дәрежеде қарастырылмады, сондықтан идеалды махаббаттың лайықты нысаны бола алмады. Шелли ежелгі Грекиядағы ерлер арасындағы махаббат қатынастарының гомосексуалды табиғатын мойындады, бірақ гомосексуалды ғашықтар көбінесе сексуалды мінез-құлыққа бармайды және грек махаббаты интеллектуалды құрамға негізделгенін, онда адам толықтыратын жақынды іздейді деп мәлімдеді.

Виктория дәуірі

XIX ғасыр бойы бір жынысты бейімділікпен немесе симпатияларымен айналысатын жоғары санаттағы ерлер «грек махаббатын», көбінесе ер адам мен жас жігіттің арасындағы ежелгі педерастикалық қарым-қатынастың эвфемизмі ретінде қолданылған, «заңдылық идеал» ретінде қарастырды: «Грекияның білімді орта таптағы викториялықтардың арасында беделі соншалықты зор болды, сондықтан эллинизмді шақыру тіпті бұрын-соңды айтылмаған жамандық немесе қылмыс үстінде де құрметке ие болуды қамтамасыз ете алды». Гомосексуализм виктория дәуірінде классикалық зерттеулер мен «еркектік» ұлтшылдыққа қатысты ой категориясы ретінде пайда болды; осы уақыт аралығында «грек махаббаты» туралы сөз әдетте әйелдердің жыныстық қатынасын алып тастады. Виктория дәуірінің соңғы кезеңіндегі Уолтер Патер, Оскар Уайльд және Джон Аддингтон Саймондс сияқты жазушылар «грек махаббатында» өздерінің өркениеттері ішінде жекелік пен әртүрлілікті енгізудің жолын көрді. Грек махаббаты тақырыбына хаттар, очерктер мен поэзияда сөз қозғаған тағы басқалар арасында Артур Генри Халлам бар. Грек үлгісі негізінде гомосексуализмнің әртүрлі түрлерін және көзқарастарын заңды түрде тануға бағытталған эстетиктер мен зиялылардың күш-жігері қарсылықсыз болған жоқ. 1877 жылы Ричард Сент Джон Тирвитттің «Заманауи әдебиеттегі грек рухы» атты очеркінде осы күн тәртібінің өнегесіздігі туралы ескертілді. Грек тілінің зерттеуін жан-жақты қолдаған Тирвитт өз заманындағы эллинизмді «адамның кез келген моральдық импульсін мүлдем жоққа шығару» деп сипаттады және жас жігіттердің білім алуына грек ықпалының орынды әсерін көрсетті. Тирвитт және басқа сыншылар Платонды ертедегі гей-құқықтарының күн тәртібін қолдауға тырысқан және кейіннен «грек махаббатымен» байланыста болғандықтан мансабы зақымдалған бірнеше ғалымдар мен жазушыларға атаумен шабуыл жасады. «Грек махаббатының ең толық мақтау өлеңі» деп аталатын бұл шығарма он жыл бойы басылмай қалды, содан кейін жеке таратуға арналған шектеулі нұсқада басылды. Саймондстың эсседегі көзқарасы басым бөлігінде негізінен филологиялық. Ол «грек махаббатын» грек «эстетикалық моральінің» басты бөлігі ретінде қарастырады, бірақ эсседе «грек махаббатын» «адам мен жастардың арасындағы қоғам таныған және пікірдің қорғауында болған, сезімталдықтан арылмаса да, жай ғана азғындыққа айналмаған құмарлықпен және құлшыныспен байланысты» деп түсіндірді. Саймондс Оксфордтың Балиол колледжінде Бенджамин Джоуеттпен классикалық пәндерді оқыды, кейін Джоуеттпен Платонның «Симпозиум» атты еңбегінің ағылшынша аудармасында жұмыс істеді. Саймондс «Платондық махаббаттың» жыныстық қатынастан арылуына қарсы күресті және гомосексуализммен әйелдік байланысын жоюға тырысып, еркек махаббатының әскери және саяси байланыстарға ықпал ететін спартандық рухтандырылған көзқарасын жақтады. Саймондс Карл Отфрид Мюллердің дориандар туралы еңбегіне әсер етті, онда спартандық педагогикадағы, әскери өмірдегі және қоғамдағы педерастияның орны «күңкіремей» тексерілді. Ол грек махаббатын христиандық және ерлік құндылықтармен үйлестіруге тырысты.

Throughout the 19th century, upper class men of same sex orientation or sympathies regarded "Greek love", often used as a euphemism for the ancient pederastic relationship between a man and a youth, as a "legitimating ideal": "the prestige of Greece among educated middle class Victorians was so massive that invocations of Hellenism could cast a veil of respectability over even a hitherto unmentionable vice or crime." Homosexuality emerged as a category of thought during the Victorian era in relation to classical studies and "manly" nationalism; the discourse of "Greek love" during this time generally excluded women's sexuality. Late Victorian writers such as Walter Pater, Oscar Wilde, and John Addington Symonds saw in "Greek love" a way to introduce individuality and diversity within their own civilization. Others who addressed the subject of Greek love in letters, essays, and poetry include Arthur Henry Hallam. The efforts among aesthetes and intellectuals to legitimate various forms of homosexual behaviors and attitudes by virtue of a Hellenic model were not without opposition. The 1877 essay "The Greek Spirit in Modern Literature" by Richard St. John Tyrwhitt warned against the perceived immorality of this agenda. Tyrwhitt, who was a vigorous supporter of studying Greek, characterized the Hellenism of his day as "the total denial of any moral restraint on any human impulses", and outlined what he saw as the proper scope of Greek influence on the education of young men. Tyrwhitt and other critics attacked by name several scholars and writers who had tried to use Plato to support an early gay rights agenda and whose careers were subsequently damaged by their association with "Greek love". The work, "perhaps the most exhaustive eulogy of Greek love", remained unpublished for a decade, and then was printed at first only in a limited edition for private distribution. Symonds's approach throughout most of the essay is primarily philological. He treats "Greek love" as central to Greek "aesthetic morality". but defined "Greek love" in the essay itself as "a passionate and enthusiastic attachment subsisting between man and youth, recognised by society and protected by opinion, which, though it was not free from sensuality, did not degenerate into mere licentiousness". Symonds studied classics under Benjamin Jowett at Balliol College, Oxford, and later worked with Jowett on an English translation of Plato's Symposium. Symonds struggled against the desexualization of "Platonic love", and sought to debunk the association of effeminacy with homosexuality by advocating a Spartan inspired view of male love as contributing to military and political bonds. Symonds was influenced by Karl Otfried Müller's work on the Dorians, which included an "unembarrassed" examination of the place of pederasty in Spartan pedagogy, military life, and society. He tried to reconcile his presentation of Greek love with Christian and chivalrous values.

Оскар Уайльдтың соты

Лорд Альфред "Бози" Дугласпен қарым-қатынасы барысында Уайльд грек махаббаты мен еркектік үлгілерінің тарихи мысалына жиі сілтеме жасады, 1893 жылдың шілдесінде оған жазған хатында Дугласты "Аполлон қатты сүйген Гиацинт" деп атады. Оскар Уайльдтың ісі "грек махаббатын" қолдаушылардың гомосексуализмді классикалық үлгіге сүйене отырып заңды деп мойындатуға үміттенген кезеңінің аяқталуын білдірді. Дегенмен, сексологияның дамуымен мұндай қорғаныс күшін жойды.