Кейінгі Бор кезеңінің жоғалып кеткен рептилиясы - Dravidosaurus
Dravidosaurus
Қазба қалдықтарынан табылған Dravidosaurus – сүйек қаңқасы жақсы сақталмаған, даулы түр. Динозавр немесе плезиозавр ма? Қоңыр қабаттың геологиялық дәуірінен мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жойылып кеткен рептилиялар түрі
Extinct species of reptile
Дравидозавр – соңғы креда кезеңінің рептилияларының даулы таксоны, түрліше орнитосхиан (мүмкін стегозавр) немесе плезиозавр ретінде қарастырылады. Бұл туыстың бір ғана түрі бар, ол D. blanfordi, Оңтүстік Үндістанның коньяк (соңғы креда) дәуірінен келген, көбінесе нашар сақталған қазба қалдықтарынан белгілі. Дравидозавр алғаш рет 1979 жылы басқа белгілі стегозаврлардан ондаған миллион жылға жас стегозавр ретінде сипатталды. Бұл жіктелуді 1991 жылы Шанкар Чаттерджи күмәндандырып, қазба қалдықтарының шын мәнінде плезиозаврлар екенін айтты. Алайда Чаттерджи ешбір қазба үлгісін ресми түрде қайта жіктемеді және олардың барлығын зерттемеді. 1991 жылдан бері зерттеушілер Чаттерджидің бағалауын әртүрлі жолмен қабылдады, Дравидозаврды стегозавр ретінде сақтап, немесе оны анықталмаған орнитосхиан динозавры деп қарады. Стегозаврлардың жақтастары қазбаларда пластиналар мен тікендердің болуына, сондай-ақ белгілі бір морфологиялық ерекшеліктерге назар аударады. 2017 жылы Питер Галтон мен Кришнан Айясами Дравидозаврдың стегозавр екенін растады және сол бастапқы орналасқан жерден тағы да стегозаврларға жататын қазбалар зерттеліп жатқанын хабарлады.
Dravidosaurus is a controversial taxon of Late Cretaceous reptiles, variously interpreted as either a ornithischian (possibly a stegosaurian) dinosaur or a plesiosaur. The genus contains a single species, D. blanfordi, known from mostly poorly preserved fossils from the Coniacian (Late Cretaceous) of southern India. Dravidosaurus was originally described as a late surviving stegosaur in 1979, younger in age than other known stegosaurs by tens of millions of years. This classification was questioned by Sankar Chatterjee in 1991, who suggested that the fossils were actually plesiosaurian. Chatterjee did however not formally reclassify any of the fossil specimens and did not examine all of them. Since 1991, researchers have variously followed Chatterjee's assessment, maintained Dravidosaurus as a stegosaur, or considered it an indeterminate ornithischian dinosaur. Researchers in favor of a stegosaurian identity point to the presence of plates and spikes among the fossils, as well as certain morphological features. In 2017, Peter Galton and Krishnan Ayyasami reaffirmed that Dravidosaurus was a stegosaur and announced that further likely stegosaurian fossils from the same original site were currently being studied.
Ашылуы және атауы
Dravidosaurus blanfordi 1979 жылы П. М. Ядагири мен Кришнан Айясами 1970 жылдары Оңтүстік Үндістандағы Трихинополи тобының Конияк Анаипади формациясынан табылған қазбаларға негізделген. Бұл қалдықтар Сиранаттам ауылының батысында табылған. Дравидозаврға жатқызылған қазбалар GSI SR Pal 1 голотипі, ішінара бас сүйегі, сондай-ақ оқшауланған тіс, сакрам, илий, ишиум, бронь пластинасы және құйрық тікенегі ретінде анықталған қазбалар, (ретімен) GSI SR Pal 2–7. Ядигири мен Айясами GSI SR Pal 1-дегі бірнеше бас сүйектерін анықтады, олардың ішіндегі ең жақсы сақталғандары - тері сүйектері, алдыңғы сүйектері, үстінен сүйек сүйектері, сквамозалды сүйектері және төрт бұрышты сүйектері. Бланфорди атауы Уильям Томас Бланфордтың құрметіне берілген. Олар сондай-ақ, сол кездегі басқа стегозаврлардан айырмашылығын анықтаған, олардың арасында диагностикалық белгілер деп саналған, Ядагири мен Айясами жаңа туысты Дравидозаврды құрды. Дравидозаврға қатысты табылған қалдықтар кейбір зерттеушілерді стегозавр ретінде олардың жекелігіне күмән келтіруге немесе таксондарды nomen dubium деп қарастыруға мәжбүр етті. 1991 жылы америкалық палеонтолог Шанкар Чаттерджи бұл жерге келіп, оның динозаврлар екеніне күмәнданатын. Чаттерджи оның орнына зерттеген Dravidosaurus қалдық материалдарын плезиозаврдың "қатты тозығы" белдеуі мен артқы аяқ элементтері ретінде түсіндірді, бірақ нақты морфологиялық дәлел ұсынбады. Чаттерджи мен Дирадж Кумар Рудра 1996 жылы Дравидозаврдың қалдықтарымен бірдей жерден табылған плезиозаврдың қалдықтарын сипаттады. Верма және басқалар. (2016), Rozadilla және басқалар. (2021) немесе оның тәуелсіз қайта сипатталуы мен бағалануы қажет деп мәлімдеді, мысалы Maidment (2010). Тидвелл және Карпентер (2005) Дравидозаврды "сұраққа қонымды орнитохик динозавр" деп санайды. Хосла мен Лукас (2020) сонымен қатар Дравидозаврды орнитохик динозавр деп атады, бірақ оның таксономиялық жарамдылығы "талқылауда" екенін атап өтті. Чаттерджидің Дравидозавр плезиозавр екендігі туралы ұсынысын алғаш рет Перэдо Супербиола және басқалар күмәнге ұшыратты. (2003) бойынша. Бұл зерттеуде алғашқы сипаттамада көрсетілген бас сүйегі мен бронь пластиналары, Чаттерджи тексермеген үлгілер "әлбетте, плезиозавр емес" екендігі айтылды, бірақ сондай-ақ, қалдықтарды қайта сипаттау қажет екендігі айтылды. 2012 жылы Галтон материал арасында пластиналар мен стегозавр тәрізді тістердің болуынан Dravidosaurus стегозавр болған деген сенімін тағы да растады. Галтон сондай-ақ, бұл үлгілерді қайтадан зерттеуді ұсынды. Пол Барретт жазған Лондонның Табиғи тарих мұражайының 'Дино каталогы' Dravidosaurus-ті стегозавр динозавры деп санайды, оның окаменелілері "бір кезде" плезиозавр деп ойланған, бірақ оның таксономиялық жіктелуі әлі келісілмеген.
Dravidosaurus blanfordi was described in 1979 by P. M. Yadagiri and Krishnan Ayyasami, based on fossils recovered from the Coniacian Anaipadi Formation of the Trichinopoly Group in southern India during the 1970s. The fossils were discovered at a site west of the village of Siranattam. The fossils attributed to Dravidosaurus included the holotype GSI SR Pal 1, a partial skull, as well as fossils identified as an isolated tooth, a sacrum, an ilium, an ischium, an armor plate, and a tail spike, designated (in order) as GSI SR Pal 2–7. Yadigiri and Ayyasami identified several of the skull bones in GSI SR Pal 1, of which the most well preserved were the parietals, frontals, supraorbitals, squamosal, and quadrate. The specific name blanfordi honours William Thomas Blanford, responsible for the pioneering research on the Cretaceous in southern India. Since they also identified what they considered to be diagnostic traits among the fossils, differentiating them from other stegosaurs known at the time, Yadagiri and Ayyasami erected the new genus Dravidosaurus. fossils referred to Dravidosaurus have since their discovery caused some researchers to either doubt their identity as stegosaurian or consider the taxon a nomen dubium. Most notably, the American palaeontologist Sankar Chatterjee visited the site in 1991 and expressed doubt that the fossils were dinosaurian at all. Chatterjee instead interpreted the Dravidosaurus fossil material he examined as the "highly weathered" pelvic and hindlimb elements of a plesiosaur, though presented no concrete morphological evidence. Chatterjee and Dhiraj Kumar Rudra also described fossil plesiosaur material from the same site as the Dravidosaurus fossils in 1996. Verma et al. (2016), and Rozadilla et al. (2021), or maintained that independent redescription and assessment of it is needed, such as Maidment (2010). Tidwell & Carpenter (2005) considered Dravidosaurus to be a "questionably identified ornithischian dinosaur". Khosla & Lucas (2020) likewise referred to Dravidosaurus as an ornithischian dinosaur, though noted that its taxonomic validity was "under discussion". Chatterjee's suggestion that Dravidosaurus was a plesiosaur was first explicitly questioned by Peredo Superbiola et al. (2003). This study pointed out that the skull and armor plates figured in the original description, specimens Chatterjee had admittedly not examined, were "certainly not plesiosaurian" but also stated that the fossils were in need of redescription. In 2012, Galton again affirmed his belief that Dravidosaurus was a stegosaur due to the presence of plates and a stegosaur like tooth among the material. Galton also encouraged new examinations of the specimens. The 'Dino Directory' of the London Natural History Museum, written by Paul Barrett, considers Dravidosaurus to be a stegosaurian dinosaur, noting that its fossils were "once thought" to have been plesiosaurian but also that its taxonomical classification is not yet agreed.
Салдары
Келесі кезеңнің соңғы бөлігінде даусыз және нақты стегозаврлардың қазба қалдықтары табылған жоқ. Егер Dravidosaurus стегозавр болса, онда ол ондаған миллион жылдық аралықта осы топтың соңғы белгілі өкілі болар еді. Бұл стегозаврлардың қазба жұмыстарының бүкіл әлем бойынша жеткіліксіз жүргізілгенін немесе стегозаврлардың басқа жерлерде жойылғаннан кейін Үндістанда ұзақ уақыт бойы сақталғанын көрсетеді. Анаипади формациясы моллюсктер фаунасымен және брахиоподтармен бай. Теңіз рептилияларының қазбалары да табылды, бірақ олар сирек кездеседі. Жоғарғы Анаипади формациясындағы көптеген брахиоподтар мен иноцерамидтердің болуы трансгрессивті ортаны көрсетеді деген болжам бар. Жоғарғы Анаипади формациясында табылған теңіз тіршілігіне қоса, құрлықтағы заттар да осы аймақта болған және теңізге шығарылуға бейім болған. Бұл бірлікте табылған басқа да нәрселердің ішінде, мысалы, көп мөлшерде тас ағаш бар. Ағаштың көп болуы тығыз өсімдік жамылғысы бар жер Dravidosaurus қазбаларының жатқан теңіз ортасына салыстырмалы түрде жақын орналасқанын көрсетеді, яғни ол (құрлықтағы жануар болса) теңізге шығарылуы мүмкін. Dravidosaurus-тан басқа, Анаипади формациясынан немесе Трихинополи тобынан болашақ динозаврлардың қазбалары табылған жоқ. Алайда, Кампан және Маастрихт дәуірлеріне жататын үстіндегі Ариялур тобы аз ғана тероподтар мен зауроподтардың қазба материалдарын сақтап қалды және 1979 жылы Ядагири мен Айясами стегозаврлардың қазбалары да сақталған болуы мүмкін екенін айтты. Алайда, осы кейінгі стегозаврлардың қазбалары ешқашан суреттелмеген немесе ресми түрде сипатталмаған. 2017 жылы Гальтон мен Айясами бұрынғы Маастрихт "стегозаврларының" қазбаларын сауропод сүйектері ретінде қайта қарастырды, бірақ стегозаврлар Маастрихт дәуірінде де Үндістанда сақталған болуы мүмкін екенін атап өтті, себебі Маастрихт дәуіріндегі Ламета формациясында Deltapodus ишногенусы кездеседі, ол әдетте стегозавр іздері ретінде танылады.
No certain and undisputed stegosaurian fossil remains have been recovered in deposits from the Late Cretaceous. If Dravidosaurus was a stegosaur, it would consequently represent the last known member of the group by a timeframe of tens of millions of years. This would suggest either that the stegosaurian fossil record is poorly sampled throughout the world or that the stegosaurs persisted in what today is India for a long time after they had gone extinct elsewhere. The Anaipadi Formation preserves a rich mollusc fauna, as well as brachiopods. Fossils of marine reptiles have also been found, although they are rare. It has been suggested that the abundant brachiopods and inoceramids in the upper Anaipadi Formation indicates a transgressive environment. In addition to the marine life found in the upper Anaipadi Formation, terrestrial matter was in the area evidently prone to being carried out to sea. Among other finds recovered in the unit are for instance a large amount of petrified wood. The presence of large quantities of wood indicates that land with dense vegetation was located relatively close to the marine environment in which the Dravidosaurus fossils were buried, meaning that it is not impossible that it (if a terrestrial animal) could have been carried out to sea. Other than Dravidosaurus, no prospective dinosaur fossils have been reported from the Anaipadi Formation or the Trichinopoly Group as a whole. The overlying Ariyalur Group, which dates to the Campanian and Maastrichtian, has however preserved scant theropod and sauropod fossil material and, according to Yadagiri and Ayyasami in 1979, possibly further stegosaurian fossils. These supposed even later stegosaurian fossils have however never been figured or formally described. In 2017, Galton and Ayyasami reinterpreted some previously assigned Maastrichtian "stegosaur" fossils as sauropod bones but noted that stegosaurs may still have survived to the Maastrichtian in India due to the presence of the ichnogenus Deltapodus, commonly identified as stegosaurian footprints, in the Maastrichtian age Lameta Formation.