Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
United States v Burns [2001] 1 S. C. R. 283, 2001 SCC 7, – Канада Жоғарғы Сотының шешімі. Онда жеке адамдарды өлім жазасы қолданылуы мүмкін елдерге экстрадициялау, Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартиясының 7-бабында көзделген негізгі әділеттілік принципін бұзу болып танылды. Сот бұл шешімге өлім жазасын орындаудың тәуелсіздікке келмейтін сипаты туралы мәліметтерді қарастыру арқылы келді. Алайда, Сот өлім жазасы Хартияның 12-бабында көзделгендей, қатыгез және ерекше жазаларға тыйым салатындықтан конституцияға қайшы екенін айтуға дейін бармады. Бұл іс, Kindler v Canada (Әділет министрі) (1991) және Reference Re Ng Extradition (1991) істерін күштен шығарды. Burns ісінде Жоғарғы Сот судьялары әртүрлі деректерді қарастырып отырғанын мәлімдеді.
United States v Burns [2001] 1 S. C. R. 283, 2001 SCC 7, was a decision by the Supreme Court of Canada that found that extradition of individuals to countries in which they may face the death penalty is a breach of fundamental justice under section 7 of the Canadian Charter of Rights and Freedoms. The decision reached that conclusion by a discussion of evidence regarding the arbitrary nature of execution although the Court did not go so far as to say that execution was also unconstitutional under section 12 of the Charter, which forbids cruel and unusual punishments. The case essentially overruled Kindler v Canada (Minister of Justice) (1991) and Reference Re Ng Extradition (1991). In Burns, the Supreme Court justices claimed to be considering different kinds of evidence.
Өмірбаян
АҚШ-тың Вашингтон штатындағы Беллвью қаласының полиция бөлімі екі канадалық азамат, Глен Себастьян Бернс және Атиф Ахмад Рафайды Рафайдың отбасын өлтіргені үшін айыптады. Канадаға қайтқаннан кейін Бернс пен Рафай жасырын әрекет ететін Канада Корольдік атты полициясына (RCMP) мойындады. RCMP «Мырза Үлкен» тактикасын қолданды, бұл тәсіл АҚШ-та заңсыз, бірақ Канадада заңды. Тергеу аяқталған соң Бернс пен Рафай өз мойындауларының жалған және манипуляцияланған екенін, ал қазылар алқасының қылмыстың бұқаралық ақпарат құралдарында жариялануынан әсерленгенін мәлімдеді. Дегенмен, Бернс пен Рафайды экстрадициялау жоспары жасалды. Экстрадиция Канаданың Әділет министрінің қашқан күдіктіге өлім жазасы қолданылмауына кепілдік беруге құқығы бар экстрадиция шарты арқылы жүзеге асырылуы мүмкін еді. Алайда Әділет министрі бұл істе кепілдік сұрамады. Бернс пен Рафай Канада үкіметінің шешіміне қарсы бірнеше Хартия талаптарын ұсынды, оның ішінде 6-баптың қозғалыс құқығы оларға экстрадицияға қарсы құқық береді және оларды Канадада соттауға мүмкіндік береді (өйткені өлтірулер АҚШ-та болғандықтан, Канада оларды тек қылмысты жоспарлаумен айыптай алатын, сондықтан бұл мүмкіндік қабылданбады). Сонымен қатар, «Киндлер» ісінде жазалау қаупіне қарамастан адамдарды экстрадициялау негізгі әділеттілікті бұзбайды деп шешілгенімен, Бернс ісі ерекше, себебі ол Канада азаматтарын қатыстырды; 6-баптағы елден қууға қарсы құқықтар осы аргументті күшейту үшін пайдаланылды.
The police department in Bellevue, Washington, of the United States accused two Canadian citizens, Glen Sebastian Burns and Atif Ahmad Rafay, of murdering Rafay's family. After returning to Canada, Burns and Rafay confessed to undercover Royal Canadian Mounted Police. The RCMP used the Mr. Big tactic to extract the confessions, a practice that is illegal in the United States, but legal in Canada. After the investigation was complete, Burns and Rafay claimed their confessions were false, highly manipulated, and that jurors were biased by the media coverage of the crime. Nonetheless, plans were made to extradite Burns and Rafay. The extradition would be possible through an extradition treaty under which the Minister of Justice for Canada may seek assurances that the fugitive accused would not be subject to the death penalty. However, the Minister of Justice did not seek assurances in the case. Burns and Rafay launched a number of Charter challenges to the Canadian government's decision, including that section 6 mobility rights provided them rights against extradition and to be charged in Canada (since the murders occurred in the US, Canada could only charge them with planning the crime, so this option was ruled out). It was further argued that, while the Kindler case had held that it was not a breach of fundamental justice to extradite persons regardless of the risk of execution, the Burns case was special because it involved Canadian citizens; section 6 rights against exile were used to reinforce this argument.