Хайнц Хартманн: Психоанализ және «Его» психологиясының негізін қалаушысы
Heinz Hartmann
Гейнц Хартманн (1894-1970) – австриялық психиатр, эго-психологияның негізін қалаушылардың бірі. Өмірі, білімі, және психоанализ саласындағы еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық психиатр және психоаналитик (1894–1970)
Austrian psychiatrist and psychoanalyst (1894–1970)
Хайнц Хартманн (4 қараша 1894 жылы Вена, Австрия-Мажарстан – 17 мамыр 1970 жылы Стони Пойнт, Нью-Йорк) – психиатр және психоаналитик. Ол эго психологиясының негізін қалаушыларының бірі және оның маңызды өкілдерінің бірі саналады.
Heinz Hartmann (November 4, 1894 in Vienna, Austria Hungary – May 17, 1970 in Stony Point, New York), was a psychiatrist and psychoanalyst. He is considered one of the founders and principal representatives of ego psychology.
Өмір
Хартман 1894 жылы Венада жазушылар мен ғалымдардың белгілі отбасында дүниеге келді. Оның әдесінің бірі Мориц Хартман 1848 жылғы революцияның жетекшісі, танымал ақын және профессор болды. Екінші әдесі Рудольф Хробак – көрнекті вендік хирург. Хайнц Хартманның әкесі тарих профессоры, елші, кітапханалар мен ересектер білімін дамытудың негізін қалаушы болған. Хайнц Хартманның анасы белгілі пианист және мүсінші болды. Орта мектепті бітіргеннен кейін Хартман Вена университетіне түсіп, 1920 жылы медицина ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Ол Вагнер-Яурегг клиникасында психиатр болып жұмыс істеді, зерттеулер жүргізді және Фрейд пен психоанализ теорияларына қызығушылық танытты. Карл Абрахамның қазасы Хартманның осы саладағы тағылымды талдауды орындау жоспарына кедергі келтірді, сондықтан ол Сандор Радомен алғашқы талдаудан өтті. 1927 жылы «Психоанализ негіздері» (Grundlagen der Psychoanalyse) атты еңбегі жарық көрді, ол оның кейінірек эго-психологиясына қосқан теориялық үлесін болжады. Ол сондай-ақ медициналық психология жөніндегі нұсқаулықты жасауға қатысты. АҚШ-тағы Джонс Хопкинс университетінде Адольф Мейер Хартманға психиатрия кафедрасының профессоры лауазымын ұсынды, жауабында Фрейд оған Венада қалу жағдайында тегін талдау жасауға уәде берді. Хартман Венада қалып, Фрейдпен талдау жасауды жөн көрді және оның буын аналитиктерінің арасында жарқыраған жұлдыз, Фрейдтің сүйікті шәкірті ретінде танылды. 1937 жылы Вена психоаналитикалық қоғамында ол эго психологиясы туралы зерттеу жұмысын ұсынды, бұл тақырып кейін кеңейтіліп, эго психологиясы деп аталатын теориялық бағыттың негізі болды. 1938 жылы ол нацистерден қашу үшін отбасымен бірге Австриядан кетіп, Париж және Швейцария арқылы 1941 жылы Нью-Йоркке келді, онда ол тез арада Нью-Йорк психоаналитикалық қоғамының ең ірі ойшылдарының біріне айналды. Оған Эрнст Крис және Рудольф Лёвенштейн қосылды, олармен бірге «эго психологиясы триумвираты» деп аталған көптеген мақалалар жазды. 1945 жылы ол Эрнст Крис және Анна Фрейдпен бірлесіп «Бала психоанализі» атты жылдық басылымды құрды. 1950 жылдары ол Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтың (IPA) президенті болды және бірнеше жыл президенттік қызметтен кейін өмір бойы президенті құрметті атағын алды.
Hartmann was born in Vienna in 1894, to a well known family of writers and academics. One grandfather, Moritz Hartmann, was a noted poet and professor and leader of the revolution of 1848. The other grandfather, Rudolph Chrobak, was a distinguished Viennese surgeon. Heinz Hartmann's own father was a professor of history, an ambassador, and a founder of libraries and adult education. Heinz Hartmann's mother was a noted pianist and sculptor. After completing secondary school, Hartmann entered the University of Vienna, where he received his medical degree in 1920. He became a psychiatrist in the Wagner Jaurregg clinic, did research, and developed an interest in Freud and Freudian theories. The death of Karl Abraham prevented Hartmann from following the training analysis he had envisioned with him, and instead he undertook a first analysis with Sándor Radó. In 1927 he published Grundlagen der Psychoanalyse (The Fundamentals of Psychoanalysis) foreshadowing the theoretical contributions to ego psychology he would later make. He also participated in the creation of a manual of medical psychology. Hartmann was offered a full professorship in psychiatry by Adolf Meyer at Johns Hopkins University in the United States, in response to which Freud offered to analyze Hartmann free of charge if he would stay in Vienna. Hartmann chose to stay in Vienna and enter into analysis with Freud and was noted as a shining star amongst analysts of his generation, and a favorite pupil of Freud's. In 1937, at the Vienna Psychoanalytic Society, he presented a study on the psychology of ego, a topic on which he would later expand on and which became the foundation for the theoretical movement known as ego psychology. In 1938 he left Austria with his family to escape the Nazis. Passing through Paris and then Switzerland, he arrived in New York in 1941 where he quickly became one of the foremost thinkers of the New York Psychoanalytic Society. He was joined by Ernst Kris and Rudolph Loewenstein, with whom he wrote many articles in what was known as the ego psychology triumvirate. In 1945 he founded an annual publication The Psychoanalytic Study of the Child with Ernst Kris and Anna Freud; while in the 1950s he became the president of the International Psychoanalytical Association (IPA) and after several years of his presidency, he received the honorary title of lifetime president.
Жазулары мен ықпалы
1922 жылы Хартманның жеке тұлғалықсыздану туралы алғашқы мақаласы жарияланды, одан кейін психоздар, невроздар, егіздер және тағы басқалар туралы бірнеше зерттеулер жарық көрді. 1939 жылы Хартман, Отто Фенихель «өте қызықты мақала» деп атаған еңбегінде, бейімделудің психикалық қақтығыстар тұрғысынан тым көп зерттелгенін көрсетуге тырысты. Ол сондай-ақ «конфликтсіз аймақ» бар екенін атап өтті – бұл эго психологиясында көп рет қайталап айтылатын мәселе. Сол жылы «Психоанализ және денсаулық тұжырымы» атты жұмысында ол психоаналитикалық терминдермен қалыптылық пен денсаулықты анықтауға маңызды үлес қосты. Психоанализдегі эго психологиясының кейінгі дамуы, оның инстинкт теориясынан эгоның бейімделу функцияларына қарай ығысуы, психоанализ бен психологияның жақындасуына жағдай жасады. Эго психологиясы, шындығында, келесі жарты ғасырға жуық уақыт бойы, объект қатынастары теориясы көшбасшылыққа ие болғанға дейін, АҚШ-тағы басым психоаналитикалық бағыт болды. Ол Хайнц Кохуттың өзіндік психологиясының негізі мен бастапқы нүктесі болды, мысалы, ол Хартманның либидо теориясына қарсы болғанымен, оның қағидаларына ден қойды.
1922 saw the publication of Hartmann's first article, on depersonalization, which was followed by a number of studies on psychoses, neuroses, twins, etc. In 1939, Hartmann, in what Otto Fenichel called "a very interesting paper, tried to show that adaptation has been studied too much from the point of view of mental conflict. He points out that there is also a 'sphere without conflict' " – something that would be repeatedly emphasized in ego psychology. In the same year, in "Psychoanalysis and the Concept of Health", he made an impressive contribution to defining normality and health in psychoanalytic terms. The subsequent development of ego psychology within psychoanalysis, with its shift from instinct theory to the adaptive functions of the ego has been seen as allowing psychoanalysis and psychology to move closer to each other. Ego psychology became in fact the dominant psychoanalytic force in the States for the next half century or so, before object relations theory began to come to the fore. It formed the basis and starting point for the self psychology of Heinz Kohut, for example, which both opposed and was rooted in Hartmann's theory of libido.
Сын
Жак Лакан өзінің ашуын «Хартманн стиліндегі «эго психологиясы» психоанализді теріске шығару ретінде» деп атаған нәрсеге көп бөлігін жұмсады – эгоның қақтығыссыз аймағына және шындыққа бейімделуіне қарсылық білдірді. Дегенмен, эго психологиясының нағыз Фрейдтік тамыры бар екені айқын, тіпті оны жалғыз мұрагері деп қарау мүмкін болмаса да.
Jacques Lacan focused much of his ire on what he called "'ego psychology' à la Hartmann as a repudiation of psychoanalysis" – taking issue with its stress on the conflict free zone of the ego and on adaptation to reality. Nevertheless, it is clear all the same that ego psychology has a genuine Freudian ancestry, even if it cannot be seen as its sole heir.