Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы әкесі (1721–1775), кейін Вирджинияның губернаторы.
American Founding Father (1721–1775)
a later governor of Virginia
Пейтон Рэндольф (10 қыркүйек 1721 – 22 қазан 1775) – американдық саясаткер және плантатор, Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушылардың бірі. Вирджинияның ең бай және ең ықпалды отбасында дүниеге келген Рэндольф Вирджинияның Буржуалар палатасының спикері, Вирджинияның алғашқы екі конвенциясының төрағасы және Бірінші Континенттік Конгрестің төрағасы болды. Ол сондай-ақ Екінші Континенттік Конгрестің төрағасы қызметін қысқа мерзімге атқарды. 1774 жылы Рэндольф Британ Парламентінің «Төзбес заңдарына» жауап ретінде Бірінші Континенттік Конгресс қабылдаған сауда бойкотына қол қойды. Рэндольф Томас Джефферсонның алыс туысы және Америка Құрама Штаттарының төртінші Бас судьясы Джон Маршаллмен, сондай-ақ Америка Азамат соғысындағы Конфедерация армиясының қолбасшысы Роберт Лимен туысқан болды.
Peyton Randolph (September 10, 1721 – October 22, 1775) was an American politician and planter who was a Founding Father of the United States. Born into Virginia's wealthiest and most powerful family, Randolph served as speaker of Virginia's House of Burgesses, president of the first two Virginia Conventions, and president of the First Continental Congress. He also served briefly as president of the Second Continental Congress. In 1774, Randolph signed the Continental Association, a trade boycott adopted by the First Continental Congress in response to the British Parliament's Intolerable Acts. Randolph was a first cousin once removed of Thomas Jefferson and was also related to John Marshall, the fourth Chief Justice of the United States, and Robert E. Lee, commander of the Confederate States Army in the American Civil War.
Ерте өмір
Рэндольф Виргиния штатының Уильямсбург қаласындағы отбасының Тейзвелл залында дүниеге келді. Оның әкесі сэр Джон Рэндольф, ал бауыры Джон Рэндольф болды. Пейтон Рэндольф әкесі қайтыс болғанда он бес жаста еді. Ол Уильям және Мэри колледжінде білім алды, содан кейін Лондондағы Иннс-оф-Корттың Орталық ғибадатханасында заңды оқып, 1743 жылы адвокат атанды. Колонияның астанасы Уильямсбургте өмір бойы тұрған Рэндольф, әкесі, атасы және бабасының соңынан ерді, олардың барлығы да Виргиния Бургесс палатасының спикері болған.
Randolph was born in Tazewell Hall, his family's estate in Williamsburg, Virginia. His father was Sir John Randolph, and his brother was John Randolph. Peyton Randolph was 15 when his father died. He attended the College of William & Mary and later studied law at Middle Temple at the Inns of Court in London, becoming a member of the bar in 1743. A lifelong resident of Williamsburg, the colony's capital, Randolph was to follow in the footsteps of his father, grandfather, and great grandfather, all of whom served as speaker of the Virginia House of Burgesses.
Саяси мансап
1748 жылы Рэндольф Вирджиния колониясының бас прокуроры болып тағайындалды және сол жылы Вирджинияның Бурджестер палатасына сайланды, онда ол өмірінің соңына дейін қызмет етті. Рэндольфтің бас прокурор және палата мүшесі ретіндегі қос қызметі 1751 жылы ерекше мүдделер қақтығысына әкелді. Губернатор Роберт Динвидди жер патенттерін куәландыру үшін алым енгізді, оған Бурджестер палатасы күшті қарсылық білдірді. Палата Рэндольфті Лондондағы Корольдік билік алдында өз мүдделерін қорғау үшін таңдады. Бірақ бас прокурор ретінде ол губернатордың әрекеттерін қорғауға жауапты болды. Рэндольф Лондонға кетті, губернатор Динвидди қарсылық білдірді, ол қысқа уақытқа бас прокурор лауазымына Джордж Уайтты тағайындады. Рэндольф Вайттың және Лондондағы шенеуніктердің өтінішімен оралғаннан кейін қызметін қайта бастады, олар губернаторға жаңа алымды жоюды ұсынды. 1765 жылы Рэндольф колонияның мөртаңба заңына жауап ретінде жаңадан келген палата мүшесі Патрик Генримен келіспеушілікке ұшырады. Палата Рэндольфті заңға наразылық білдіру жобасын дайындауға тағайындады, бірақ оның консервативті жоспары Генридің жеті Вирджиния мөртаңбалық резолюциясының бесеуі қабылданғанда жеңіліске ұшырады. Генридің ұсыныстары палатаның көп бөлігі қатыспаған отырыста, ал спикердің болмауында төрағалық еткен Рэндольф кезінде мақұлданды. Рэндольф 1766 жылы корольдің адвокаты (бас прокурор) лауазымынан кетті, өйткені оның туысы, ықпалды спикер Джон Робинсон қайтыс болғаннан кейін, палата мүшелері оны спикер етіп сайлады. Бас сот ретінде отыра отырып, олар Рэндольфті бұрынғы спикердің мүлкін басқаруға (Уайт және Эдмунд Пендлтонмен бірге) тағайындады, бұл үлкен қаржылық дауға себеп болды. Ұлыбритания мен колониялар арасындағы шиеленіс күшейгенде, Рэндольф тәуелсіздікке бейімделді. 1769 жылы Бурджестер палатасы губернатор Норборн Беркли, 4-ші Барон Ботетурт тарапынан Тауншенд актілеріне қарсы әрекеттеріне жауап ретінде таратылды. 1773 жылы Рэндольф Вирджиния ақпарат алмасу комитетінің төрағасы болды. Келесі губернатор Джон Мюррей, 4-ші граф Данмор, 1774 жылы Бостон портына қатысты актіге наразылық білдірген Бостон, Массачусетспен ынтымақтастық танытқанда Бурджестер палатасын таратып жіберді. Рэндольф Вирджинияның бұрынғы палата мүшелерінің бес конвенциясының бірінші кездесуіне төрағалық етті, негізінен Уильямсбургтегі тавернада, британ үкіметінің қолайсыз салық шараларына жауап беру жолдарын іздеді. 1775 жылдың 21 наурызында ол Ричмондта өткен Вирджинияның екінші конвенциясының президенті болды, онда тәуелсіздік мәселесі талқыланды (осы кезде Патрик Генридің "Маған бостандық беріңдер немесе өлім!" деген танымал сөзі айтылды). Сәуір айында Рэндольф Лорд Данмормен Уильямсбург арсеналынан оқ-дәрілерді алып қою туралы келіссөздер жүргізді, бұл губернатордың күштері мен Генри басқаратын Вирджиния жасақтары арасындағы қақтығысқа әкелді. Бурджестер палатасы 1775 жылдың маусым айында лорд Данмор шақырған соңғы отырыста британ премьер-министрі лорд Норттың келісім туралы резолюциясын қарастырды. Континенттік конгреске делегат ретінде келген Рэндольф Уильямсбургке оралып, спикер лауазымын иеленді. Рэндольф резолюция Конгреске жіберілмегенін (оның орнына оны бөліп-жару мақсатымен және Континенттік конгресті айналып өту үшін әр колонияға жеке жібергенін) мәлімдеді. Бурджестер палатасы бұл ұсынысты қабылдамады, кейіннен Континенттік конгресс та оны қабылдамады. Осылайша Рэндольф Бурджестер палатасының соңғы спикері болды (олардың функцияларын 1776 жылы Вирджиния конвенциялары және Делегаттар палатасы алмастырды). Рэндольф 1775 жылдың шілдесінде үшінші Вирджиния конвенциясының президенті де болды, ол заң шығарушы орган ретінде лорд Данмор астананы тастап, британдық соғыс кемесіне тығылғандықтан, колонияның атқарушы органы ретінде әрекет ету үшін қауіпсіздік комитетін сайлады. Кейінгі конвенцияларда Пендлтон Рэндольфты президенттік лауазымнан ауыстырды.
In 1748, Randolph was appointed attorney general of the Colony of Virginia and the same year was elected to the Virginia House of Burgesses, where he would serve for the remainder of his life. It was Randolph's dual roles as attorney general and as burgess that would lead to an extraordinary conflict of interest in 1751. Governor Robert Dinwiddie had imposed a fee for the certification of land patents, which the House of Burgesses strongly objected to. The House selected Randolph to represent their cause to Crown authorities in London. In his role as attorney general, though, he was responsible for defending actions taken by the governor. Randolph left for London, over the objections of Governor Dinwiddie, and was replaced for a short time as attorney general by George Wythe. Randolph resumed his post on his return at the behest of Wythe as well as officials in London, who also recommended the governor drop the new fee. In 1765, Randolph found himself at odds with a freshman burgess, Patrick Henry, over the colony's response to the Stamp Act. The House appointed Randolph to draft objections to the act, but his more conservative plan was trumped when five of Henry's seven Virginia Stamp Act Resolutions passed. Henry's proposals were approved at a meeting of the House in which most of the members were absent and while Randolph was presiding in the absence of the speaker. Randolph resigned as king's attorney (attorney general) in 1766, as fellow Burgesses elected him as their speaker upon the death of his relative, the powerful Speaker John Robinson. Sitting as the General Court, they also appointed Randolph one of the executors (along with Wythe and Edmund Pendleton) of the former speaker's estate, which was a major financial scandal. As friction between Britain and the colonies progressed, Randolph grew to favor independence. In 1769 the House of Burgesses was dissolved by Governor Norborne Berkeley, 4th Baron Botetourt, in response to its actions against the Townshend Acts. In 1773, Randolph chaired the Virginia committee of correspondence. The next governor, John Murray, 4th Earl of Dunmore, also dissolved the House of Burgesses in 1774 when it showed solidarity with Boston, Massachusetts, following the Boston Port Act. Randolph chaired meetings of the first of five Virginia Conventions of former House members, principally at a Williamsburg tavern, which worked toward responses to the unwelcome tax measures imposed by the British government. On March 21, 1775, he was president of the Second Virginia Convention in Richmond that debated independence (the setting of Patrick Henry's famous "Give me liberty, or give me death!" speech). In April, Randolph negotiated with Lord Dunmore for the removal of gunpowder from the Williamsburg arsenal during the Gunpowder Incident, which was a confrontation between the governor's forces and Virginia militia, led by Henry. The House of Burgesses was called back by Lord Dunmore one last time in June 1775 to address British Prime Minister Lord North's Conciliatory Resolution. Randolph, who was a delegate to the Continental Congress, returned to Williamsburg to take his place as Speaker. Randolph indicated that the resolution had not been sent to the Congress (it had instead been sent to each colony individually in an attempt to divide them and bypass the Continental Congress). The House of Burgesses rejected the proposal, which was also later rejected by the Continental Congress. Randolph was thus the last speaker of the House of Burgesses (their role was replaced by the Virginia Conventions and later the House of Delegates in 1776). Randolph also served as the president of the Third Virginia Convention in July 1775, which as a legislative body elected a committee of safety to act as the colony's executive since Lord Dunmore had abandoned the capital and took refuge on a British warship. Pendleton succeeded Randolph as president of the later conventions.
Континенттік конгресс
Вирджиния 1774 және 1775 жылдары Филадельфиядағы Континенттік конгресске Рэндолфты өзінің делегаттарының бірі ретінде таңдады. Конгресске қатысқан өзге делегаттар оны Бірінші Континенттік конгрестің (Георг III патшасының мәжбүрлеу актілерін жоюды және Континенттік қауымдастықты қабылдауды талап еткен) және Екінші Континенттік конгрестің (жақындасудың соңғы әрекеті ретінде Зәйтүн бұтағы петициясын ұсынған) президенті (төрағасы) етіп сайлады. Алайда, Рэндольф әр мәрте сайланғанда ауырып қалды. Оңтүстік Каролинадан Генри Миддлтон 1774 жылғы 22 қазанда, Континенттік қауымдастықтың қабылдануына және қол қойылуына төрағалық еткеннен кейін екі күн өткен соң, президенттік міндетін атқарды және 1775 жылғы 10 мамырда Рэндольф қайтып келгенге дейін осы қызметте болды. Ол қайтадан Конгресс президенті болып сайланды, бірақ Рэндольф төрт күннен кейін Вирджинияға кетіп, Джон Хэнкок президенттікке тағайындалды.
Virginia selected Randolph as one of its delegates to the Continental Congress in Philadelphia in 1774 and 1775. Fellow delegates elected him their president (speaker) of both the First Continental Congress (which requested that King George III repeal the Coercive Acts and passed the Continental Association) as well as Second Continental Congress (which extended the Olive Branch Petition as a final attempt at reconciliation). However, Randolph fell ill during each term. Henry Middleton of South Carolina succeeded him as president from his resignation on October 22, 1774, two days after presiding over the passage and signing of the Continental Association, until his return on May 10, 1775. He was again elected president of Congress, but Randolph left for Virginia four days later and was succeeded as president by John Hancock.
Өлім және мұра
Рэндольф Вирджиния делегаты ретінде қайта оралды, бірақ бес сағатқа созылған салдарынан қайтыс болды және 1775 жылғы 22 қазанда Филадельфияда Томас Джефферсонмен бірге тамақ іліп отырғанда көз жұмды. Оның мәйіті Уильямсбургке жеткізіліп, Уильям және Мэри колледжінің шіркеуіне жерленді. Континенттік конгресс колониялар үшін елшілерді тағайындау сияқты үкіметтік функцияларды өз мойнына алғандықтан, кейбір адамдар Рэндольфты, 1775 жылы қайтыс болғанына қарамастан, АҚШ-тың бірінші президенті деп есептейді. Континенттік конгресс Рэндольфты құрметтеп, алғашқы фрегаттардың біріне USS Рэндольф деп, ал Огайо және Канава өзендерінің қосылған жеріндегі бекініске Форт Рэндольф деп ат қойды. Солтүстік Каролина штатындағы Рэндольф округі, Массачусетс штатындағы Рэндольф және Индиана штатындағы Рэндольф округі осы колониялық мемлекет қайраткерінің құрметіне аталған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Эссекс классына жататын USS Randolph (CV 15) әуе кемесі оның есімімен аталыпты. Колониалдық Уильямсбургтегі Пейтон Рэндольф үйі 1970 жылы ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
Randolph returned as a Virginia delegate but suffered a five hour long fit of apoplexy and died while dining with Thomas Jefferson in Philadelphia on October 22, 1775. His remains were returned to Williamsburg and were interred at the chapel of the College of William & Mary. As the Continental Congress had assumed governmental duties for the colonies as a whole, such as appointing ambassadors, some consider Randolph to have been the first President of the United States, even though he died in 1775. The Continental Congress honored Randolph by naming one of the first naval frigates as the USS Randolph, as well by naming a fort at the junction of the Ohio River and the Kanawha River, as Fort Randolph. Randolph County, North Carolina; Randolph, Massachusetts; and Randolph County, Indiana, were named to honor the colonial statesman. During World War II, the early Essex class aircraft carrier USS Randolph (CV 15) was named for him. The Peyton Randolph House in Colonial Williamsburg was declared a National Historic Landmark in 1970.