Хосе Игнасио Альдекоа: Испан жазушысының өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Хосе Игнасио Альдекоа е Исаси (24 шілде 1925 – 15 қараша 1969) – испан жазушысы. Ол суретші Адриан Альдекоаның туысы болған.

Өмірбаян

Хосе Игнасио де Альдекоа и Исаси 1925 жылғы 24 шілдеде Витория-Гастеиз қаласында Симон де Альдекоа и Арбуло мен Мария Кармен Исаси и Педрузоның тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Оның Мария Тереза есімді әпкесі болған. Игнасионың әкесі – өнеркәсіптік безендіру және қалпына келтіру саласында отбасылық бизнес жүргізген орта таптың шеберханашысы, ол бұл бизнесті әкесі Лауреано де Альдекоадан мұра еткен. Жас Альдекоа отбасында Інаки деп лақап аталды және мектептегі тәжірибесінен басқа, бақытты және көңілді балалық шағын өткізді. Альдекоа Мадрид университетінің Филология факультетінде оқыды. Кейін ол Америка Құрама Штаттарында тұрды. Оның алғашқы жарияланған туындылары 1947 және 1949 жылдары жарық көрген өлеңдер жинағы болды. "El fulgor y la sangre" – оның 1954 жылы жарық көрген тұңғыш романы. Ол маңызды "Premio Planeta" сыйлығын бір дауыс қана айырмамен жеңе алмады. "El fulgor" жоспарланған трилогияның бір бөлігі: бірінші бөлігі ("El fulgor") Азаматтық гвардияға арналған; екіншісі ("Con el viento solano", 1956) гвардияның дәстүрлі жауы – цыгандардың (жағымсыздыққа ұшыраған, құрбандық болған) өміріне тоқталатын болса, үшінші бөлігі ("Los pozos") ешқашан жарық көрмеді, бірақ ол бұқа шабушылары туралы болған деседі. Трилогияның арасындағы байланыс мынада: бірінші бөлімде цыган күзетшіні өлтіреді; қылмыскердің (Себастьян Васкес) Мадридке қашуы және соңында тапсыруы екінші бөлімде баяндалады; Васкес бұқа шабушыларымен дос және осы спортқа әуес. Бұл оқиға соңғы бөлімге алып келуі мүмкін. Альдекоа өнімді жазушы болды, ол шамамен алты роман, сондай-ақ бірнеше әңгімелер жинағы және бірнеше саяхат кітаптарын жазды. Ол соғыстан кейінгі екінші буынның жазушыларының қатарына жатады (мысалы, Камило Хосе Села, Кармен Лафорет, Мигель Делибес), олар соғыс аяқталған кезде әлі де жас болғандықтан және оған тікелей қатысқан жоқ. Альдекоа, сақтық шараларын ескере отырып, "El fulgor" романында Азамат соғысы мәселесіне бейтараптықпен қарастыруға тырысады, бұл роман 1948 жылғы оқиғаларға арналғанымен, 1930 жылдарға қатысты көптеген естеліктер мен ойларды қамтиды. Оның прозалық туындылары 1950 жылдардағы Испаниядағы неореализм ағымының ықпалында болды, ал оның әңгімелерінде өмір сүрген және сезінген тәжірибенің әсері бар. Ол сонымен қатар журналист және диктор болды, төрт фильмнің сценарийін жазды. 1952 жылы Игнасио Альдекоа испан жазушысы және мұғалімі Хосефина Родригес Альвареске үйленді (ол күйеуі қайтыс болғаннан кейін Хосефина Альдекоа деген атқа ие болды). Олардың Сюзана Альдекоа есімді қызы болды, ол бүгінде Colegio Estilo мектебінің директоры. Игнасио Альдекоа 1969 жылы Мадридте 44 жасында қайтыс болды.

José Ignacio de Aldecoa e Isasi was born in Vitoria Gasteiz on 24 July 1925, the first child of Simón de Aldecoa y Arbulo and María Carmen Isasi y Pedruzo. He had a sister called María Teresa, born in 1927. Ignacio's father was a middle class artisan who ran a family business in industrial decoration and restoration inherited from his father, Laureano de Aldecoa. The young Aldecoa was affectionately known as Iñaki in the home and enjoyed a happy and lively childhood marred only by his experience of school. Aldecoa studied in the Arts Faculty at the University of Madrid. He lived later in the United States of America. His first published works were collections of poetry, published in 1947 and 1949. El fulgor y la sangre was his first novel, published in 1954. It failed to win the important Premio Planeta by just one vote. El fulgor forms part of a projected trilogy: the first part, El fulgor deals with the Civil Guard; the second (Con el viento solano, 1956), deals with to some extent with gypsies, traditional enemies, not to say victims, of the Guards; the third part, Los pozos, never appeared but apparently dealt with bullfighters. The link between the three is that in the first part a guard is murdered by a gypsy; the flight to Madrid and eventual surrender of the killer (Sebastián Vázquez) are related in part two; Vázquez is a friend of the bullfighters and something of an aficionado of the sport this may have been what leads to the final part. Aldecoa was a fairly prolific writer, he produced about half a dozen novels and as many books of short stories as well as some travel books. He belongs to that second generation of post war novelists who (unlike Camilo José Cela, Carmen Laforet, Miguel Delibes, e. g.) were still very young when the war ended and had no direct personal involvement in it. Within the obvious limits dictated by prudence, Aldecoa seeks to approach the issue of the Civil War impartially in El fulgor, which contains many flashbacks and reminiscences of the 1930s, though set in 1948. His narrative work reflected the neorealism current in Spain in the 1950s, and his stories have the flavour of an experience felt and lived. He was also a journalist and broadcaster, and wrote four movie scripts. In 1952 Ignacio Aldecoa married Spanish writer and teacher Josefina Rodríguez Álvarez (who changed her name to Josefina Aldecoa after her husband died). They had a daughter, Susana Aldecoa, who is today the Principal of Colegio Estilo. Ignacio Aldecoa died in Madrid in 1969, at age 44.