Кіріспе

Серб шаруасы және күдікті вампир (1662–1725)

Петар Благоевич (Питер Плогойовиц; 1725 жылы қайтыс болды) – серб шаруасы, ол өлгеннен кейін вампирге айналып, тоғыз ауылдасын өлтірген деген сенімде болды. Бұл жағдай – вампирлік гистерияның ең ерте, ең сенсациялық және жақсы құжатталған жағдайларының бірі. Бұл оқиғаны Австрия монархиясының шенеунігі, императорлық провизор Эрнст Фромбальдтың, Благоевичті қазықтап өлтіруге куә болған баяндамасында сипаттаған. Ғалымдар Благоевич ісінің Батыс халық мәдениетіндегі қазіргі заманғы вампир бейнесінің қалыптасуына әсер еткенін атап көрсетті.

Іс

Петар Благоевич Кисилова (болжамда, қазіргі Кисильево қаласы) деген ауылда өмір сүрді. Сербияның Пасаровиц шарты (1718) арқылы Осман империясынан Австрияның уақытша басқаруына өткен және Белград шарты (1739) бойынша Осман империясына қайтарылған аймақта (тарихи контекст туралы толық мәліметтер үшін Арнольд Пауле туралы ақпаратты қараңыз). Благоевич 1725 жылы қайтыс болды, оның өлімінен кейін көптеген кенеттен өлім жағдайлары тіркелді (әрқайсысы шамамен 24 сағатқа созылған қысқа аурулардан кейін). Сегіз күн ішінде тоғыз адам көз жұмды. Өлім төсегінде жатқан құрбандар Благоевичтің түнде мойындарын қысып өлтіргенін айтты. Сонымен қатар, Благоевичтің әйелі оның өзіне келіп, опанчиін (аяқ киім) сұрағанын айтты; ол қауіпсіздік үшін басқа ауылға көшті. Басқа аңыздарда Благоевич үйіне келіп, баласынан тамақ сұраған, ал бала бас тартқанда, Благоевич оны қатыгездікпен өлтірген, мүмкін, тісімен шағып, қанын ішкен. Ауыл тұрғындары денесін эксгумациялап, вампиризм белгілерін – шаштың, сақалдың және тырнақтың өсуін, сондай-ақ шірудің жоқтығын анықтауға шешім қабылдады. Кисилова тұрғындары Камералпровизор Фромбальдты және жергілікті дін қызметкерін әкімшілік өкілі ретінде рәсімге қатысуға шақыруды талап етті. Фромбальд оларды алдымен Белградтағы австриялық биліктен рұқсат алу керектігіне көндіруге тырысты. Жергілікті тұрғындар рұқсат келгенше, бүкіл қауымды вампирлер құртуы мүмкін деп қорқып, бас тартты, олардың айтуынша, мұндай жағдай "түрік дәуірінде" (яғни ауыл әлі де Осман империясының бақылауында болған кезде) орын алған. Олар Фромбальдтың өзі дереу рәсімге рұқсат беруін талап етті, әйтпесе өмірлерін сақтап қалу үшін ауылды тастап кетеді. Фромбальд келісуге мәжбүр болды. Велико Градиште дін қызметкерімен бірге ол эксгумацияланған денеге қарап, жергілікті сенімдегі вампирлерге тән белгілердің бар екеніне көз жеткізді. Денесі шірімеген, шашы мен сақал өскен, "жаңа тері мен тырнақтар" (ескілері қабықтанып түскен) және аузынан қан көрінді.

Комментарийлер

De masticatione mortuorum in tumulis (1725) еңбегінде Михаэль Ранфт халықтағы вампирлерге қатысты сенімдерді түсіндіруге тырысты. Ол былай жазады: егер ауылдың әрбір тұрғыны қайтыс болса, онда өлген адамды көрген немесе оған тиген басқа біреу немесе бірнеше адам – көбінесе алғашқы өлген адаммен туысқандар – ақырында денеге тиюден туындаған аурудан немесе жай ғана мәйітті көргеннен туындаған үрейлі мазасыздықтан қайтыс болады. Олар өлген адам оларға көрініп, түрлі жазалар бергенін айтады. Ауылдағылар оның не істегенін білу үшін мәйітті қазып шығарады. Петар Благоевичтің жағдайы туралы айтқанда, ол мынадай түсіндірме береді:

Бұл батыр адам кенеттен немесе зорлықпен қаза тапты. Бұл өлім, қандай болса да, тірі қалғандарда оның өлімінен кейін пайда болатын көріністерді тудырады. Кенеттен болатын өлім жақындарының арасында мазасыздық тудырады. Мазасыздыққа қайғы серік болады. Қайғы – мұңды меланхолияны тудырады. Меланхолия ұйқысыз түндер мен мазасыз түстерге әкеледі. Бұл түстер дене мен рухты әлсіретеді, содан соң ауру жеңіп, ақырында өлімге соқтырады.

"Кішілеевке қайта оралды"

Соңғы уақытта бұл оқиға серб журналистерінің арасында Кисильево ауылына қызығушылық тудырды. Белградтың "Glas javnosti" газеті жергілікті шенеунік Богичичтің сөзін келтіре отырып, ауыл тұрғындары Благоевичтің қабірін таба алмайтынын және сол тегі бар жергілікті отбасының оған қатысы бар-жоғын білмейтінін хабарлайды. Бір адам Ружа Вляйна есімді әйел вампир туралы әңгімелерді еске алды, ол оның әкесінің заманында, яғни соңғы жылдары ауылды мазалаған деп есептелген. Ол үйлердің шатырынан ілінген қазанды-құмыраны ұрып, өзін сездіріп, Дунай өзенінің бетімен жүргенін көргендер де бар, бірақ оған қазық қадалған-қадалмағаны белгісіз.