Кеннет Макмиллан: Британдық балет шебері

Кіріспе

Британдық балет бишісі және хореограф (1929–1992)

Сэр Кеннет Макмиллан (11 желтоқсан 1929 – 29 қазан 1992) – британдық балет бишісі және хореограф. 1970–1977 жылдары Лондондағы Корольдік балеттің көркемдік директоры, 1977 жылдан өліміне дейін оның басты хореографы болды. Бұрын ол Берлиндегі Deutsche Oper балет театрының директоры қызметін атқарған. Сонымен қатар, 1984–1989 жылдары Америка балет театрының директорының орынбасары, 1989–1992 жылдары Хьюстон балетінің көркемдік серіктесі болды. Би және музыкамен байланысы жоқ отбасыда дүниеге келген Макмиллан бала кезінен биші болуға ниеттенген. Садлер Веллз балетінің директоры Нинетт де Валуа оны студент ретінде, кейіннен компания мүшесі ретінде қабылдады. 1940-жылдардың соңында Макмиллан биші ретінде сәтті мансап жасады, бірақ сахналық қорқыныштан қиналғандықтан, жиырма жасында осы қызметтен бас тартты. Осыдан кейін ол толығымен хореограф ретінде жұмыс істеді; он толық көлемді балет және елуден астам бір актілі қойылымдар жасады. Балеттік труппалардағы жұмысынан өзге, ол теледидар, мюзикл, мюзикл емес драма және опера салаларында да белсенділік танытты. Көптеген адамдар оны Корольдік балетпен байланыстырса да, Макмиллан өзін ондағы шеткерлеу деп есептеді және хореограф ретінде мансабының барысында басқа труппалармен жұмыс істеуге ұмтылды. Штутгарт балеті және Deutsche Opera балеті үшін жасаған туындылары оның ең көп қайта қойылған шығармаларының қатарына жатады.

Алғашқы жылдар

Макмиллан Шотландияның Данфермлин қаласында дүниеге келді, ол төрт баласының ең кішісі еді. Оның міндеті – театр үшін тұрақты опера және балет труппаларын құру болатын. Ол опера труппасын бастапқыдан құруға кірісті, бірақ де Валуа оның балет труппасының негізгі базасы ретінде Ковент-Гарденді таңдауына көндірді. 1946 жылы, әлі студент кезінде, Макмиллан Вебстер мен де Валуа опера театрын қайта ашқан «Ұйқыдағы сұлу» қойылымында өнер көрсетті. Алғашқыда ол билемейтін эпизодтық рөлде болды, кейін шағын би рөліне ие болды. Басты труппа енді Ковент-Гарденде орналасқаннан кейін, де Валуа жас бишілер мен хореографтарға оқу ортасы болған Садлерс-Уэллсте өнер көрсететін кішкентай ансамбль құрды. 1946 жылдың сәуір айында Макмиллан оның негізін қалаушы мүшесі болды және тез арада жетістікке жетті. Де Валуаның бас хореографы Фредерик Эштон оны 1946 жылдың қазанында «Valses nobles et sentimentales» атты жаңа балеттегі басты рөлге шақырды. Бұл қойылымның сәттілігі Эштонды 1933 жылғы «Les Rendezvous» балетын қайта қоюға ынталандырды. Бастапқыда бұл жұмыста тек балет корпусында болғанымен, Макмиллан компанияның бас бишілерінің жарақаттарына байланысты күтпеген жерден ерлердің басты рөліне ие болды. Оның өмірбаяуын жазған Жанн Парри, оның ешбір ескертусіз рөлді орындауға болатынын, өйткені ол кез келген қойылымдағы барлық бишілердің қозғалыстарын жатқа айта білген сирек қабілетіне ие болғанын айтады. Ол 1948–1949 жылғы маусымның басында Ковент-Гарден компаниясының аға мүшесі болып тағайындалды, Еуропаны аралап, 1949 жылдың қазанында Нью-Йоркте компанияның ашылу галасында «Ұйқыдағы сұлу» балетінің үшінші актысындағы Флорестан рөлін орындады. Де Валуа оған үш айлық демалыс берді, ол осы уақыт ішінде достасы Джон Кранконың кішкентай тобымен Хенли-он-Темздегі Кентон театрында, назардан тыс биледі. Өзі бұрын биші болған Кранко, Макмиллан да сондай жолмен жүретінін болжады. Макмиллан жұмысына оралғанда, биші ретіндегі сенімділігі біршама қалпына келді, ол Мари Рамберттің «Балет шеберханаларына» жауап ретінде құрылған де Валуаның жаңа хореографтар тобына қатысты. Осы топ үшін Макмиллан өзінің алғашқы балетін, «Сомнамбулизмді» хореографиялады, ол алғаш рет 1953 жылдың 1 ақпанында қойылды. Ол жақсы қабылданып, келесі жылы «Laiderette» атты тағы бір шағын жұмысты ұсынды. Бұл балет оның балеттерінің айрықша белгісі болған «сырттан келген» кейіпкерді таныстырды, бұл жағдайда оның үй иесі оған ғашық болып, оның тартымдылығын сыйлаған маскасын жоғалтқанша, бір досы бар әйел клоун. Макмилланның музыкаға таңдауы осы екі ерте жұмыста көрінді; біріншісі Стэн Кентонның джаз музыкасына, ал екіншісі Фрэнк Мартиннің клавесин музыкасына биленді. Семинардың сәттілігіне сүйене отырып, де Валуа 25 жастағы Макмилланға Садлерс-Уэллсте қойылатын балет жасауды тапсырды. Стравинскийдің музыкасына жазылған «Danses concertantes» 1955 жылдың қаңтарында алғаш рет қойылды, дизайнын Макмилланмен келесі жылдары тығыз ынтымақтастықта жұмыс істеген Николас Георгиадис жасады. Критик Клемент Крисп бұл қойылымды «киноны білетін және өз ұрпағының қозғалыс тілін сөйлейтін жаратылысшының қайта жасаған, әзілге толы, классикалық лексиканы қолданатын батыл көрсетілім» деп сипаттады. «Danses concertantes» балетінің сәттілігінен кейін Макмиллан болашағы биде емес, хореографияда екенін түсінді. Де Валуамен, оның осы екі саланың біреуінде жұмыс істеуін қалаған қызу даудан кейін, ол өз ниетіне жетті және 1955 жылдан бастап компаниямен жасаған келісімшарты (сәл төмен жалақымен) тек хореограф ретінде болды. Оның Ковент-Гарденде биші ретіндегі соңғы өнер көрсетуі 1956 жылы Эштонмен бірге «Күлішек» балетіндегі жаман әпкелердің рөлі болды.

MacMillan was born in Dunfermline, Scotland, the youngest of four surviving children his assignment was to establish permanent opera and ballet companies for the house. He set about building the opera company from scratch but persuaded de Valois to make Covent Garden the main base for her ballet company. In 1946, while still a student, MacMillan appeared in the production of The Sleeping Beauty with which Webster and de Valois reopened the opera house. At first he was a non dancing extra, and later he was promoted to a small dancing role. With the main company now resident at Covent Garden, de Valois established a smaller ensemble to perform at Sadler's Wells and act as a training ground for young dancers and choreographers. In April 1946 MacMillan was a founder member, and quickly made progress. He was cast by Frederick Ashton, de Valois' principal choreographer, in a leading role in a new ballet, Valses nobles et sentimentales, in October 1946. The success of the piece encouraged Ashton to revive his 1933 Les Rendezvous. Although initially only in the corps de ballet for this work, MacMillan was unexpectedly promoted to the male lead because of injuries to all the eligible company principals. His biographer Jann Parry comments that he was able to take over without notice because he had a rare ability to remember and reproduce the steps of every dancer in any piece in which he appeared. He was promoted to the senior Covent Garden company at the start of the 1948–49 season, touring in Europe and dancing Florestan in the third act pas de trois of The Sleeping Beauty in the company's opening gala in New York in October 1949. De Valois gave him three months' leave of absence, during which he spent some time dancing with his friend John Cranko's small group in the little Kenton Theatre, away from the spotlight, in Henley on Thames. Cranko, himself a former dancer who had moved to choreography, concluded that MacMillan might well follow the same course. When MacMillan returned to work, his confidence as a dancer somewhat restored, he took part in de Valois' new Choreographers Group, set up in response to Marie Rambert's "Ballet Workshops". For this group, MacMillan choreographed his first ballet, Somnambulism, which was first given on 1 February 1953. It was well received, and the next year he followed with another small scale work, Laiderette. This introduced the "outsider" character that became a hallmark of his ballets, in this case a female clown who attends a ball at which her host falls in love with her until she loses the mask that has made her attractive. MacMillan's eclectic choice of music was evidenced in these two early works; the first was danced to jazz composed by Stan Kenton, and the second was to the harpsichord music of Frank Martin. On the strength of the workshop successes, de Valois commissioned the 25 year old MacMillan to create a ballet for performance at Sadler's Wells. Danses concertantes, to music by Stravinsky, was first produced in January 1955, with designs by Nicholas Georgiadis, with whom MacMillan collaborated extensively over the next years. The critic Clement Crisp has described the piece as "a bravura display using a witty, allusive classical vocabulary, remade by a creator who knew the cinema and spoke the movement language of his generation". With the success of Danses concertantes MacMillan concluded that his future lay in choreography rather than dancing. After a fierce argument with de Valois, who wanted him to continue in both capacities, he got his way, and from 1955 his contract with the company (on a slightly reduced salary) was purely as a choreographer. His only Covent Garden appearances as a dancer after that were two performances as an Ugly Step sister in Cinderella alongside Ashton in 1956.

Хореограф

Кейіннен Макмиллан бір акті балеттер сериясын қойды. Ол кіші компания үшін Гримм ағайындыларының «Жоринде мен Жорингл» шығармалары негізінде «Құстар үйі» (1955) хореографиясын жасады, ал «Ковент-Гарден» үшін «Түндегі серуеншілер» (1956) атты Свенгали сияқты гипнотизер туралы балет қойды. Ол сондай-ақ «Панч пен бала» (1954), «Ұйқыдағылар» теледидарлық бейімделуі «Сомнамбулизм» және «Көкірегімен айналды» (1955) теледидарда жұмыс істеді. 1956 жылы ол Нью-Йоркте бес ай жұмыс істеу үшін демалысқа шықты, Америка балет театрында драмалық балерина Нора Кей үшін «Қысқы кеш» және «Саяхат» хореографиясын жасады. Макмиллан өзінің буынынан алғашқы болып, Садлер Уэллс балеті өзінің туындыларының кешін толығымен көрсетті. 1956 жылдың маусымында оның жаңа «дивертисмент балеті» «Жалғыз» «Сомнамбулизм», «Құстар үйі» және «Концерттік билер» сериясымен бірге төрттік қойылымда көрсетілді. 1958 жылы жазған «Қорық» атты шығармасы соғыс, қысым және жасыру эхосымен ерекшеленді, балетте сирек зерттелген аумаққа батылдық танытқаны үшін мақтау алды. «Таймс» газетіндегі сыншы оның драматикалық әсері «аяқталуына қуандырарлықтай» екенін мойындады. Бұл туынды Макмилланның Линн Сеймурмен қарым-қатынасының басталуын белгіледі, ол көптеген келесі балеттер үшін оның музасы болды. 1950 жылдардың соңында Макмиллан екі мюзиклдің хореографиясын жасады: біреуі сахнаға («Пол Сликидің әлемі», 1958) және біреуі киноға («Экспрессо Бонго», 1959). 1960 жылдың 30 желтоқсанында Корольдік опера театрында алғаш рет көрсетілген «Шақыру» - бұл, бәлкім, Макмилланның ең даулы балеті. Бұл зорлау туралы бір актілік туындыны Линн Сеймур мен Десмонд Дойл ойнады және сол кезде баспасөз бен көрермендер арасында әртүрлі пікірлер тудырды. Макмилланның 1960 жылдардың басында Корольдік балетке арналған шығармаларының бірі - «Көктемнің құрбаны» (1962); ол белгілі емес жас биші Моника Мейсонды өзін-өзі өлтіретін таңдалған қыздың басты рөліне таңдады. Dance and Dancers оны «ерекше және сәтті жеңіске» деп сипаттады; Мейсонның өнер көрсетуі «тамаша орындалған британдық балеттің ең есте қаларлық қойылымдарының бірі» деп бағаланды. The Times журналында Джон Персиваль 1913 жылы Нижинскийдің алғашқы әрекетінен бері «Көктемнің құрбаны» сахнада орындай алатын хореограф күтіп отырғанын, ал Макмилланның нұсқасы бүгінгі күнге дейін ең табысты нұсқа екенін айтты. 1960 жылдардың ортасында оның екі балеті, екеуі де өте табысты болса да, Макмиллан мен Корольдік опера үйінің басшылығы арасындағы қарым-қатынасты уландырды. 1964 жылы Вебстер мен Ковент-Гарденнің басқармасы Макмилланның Малердің «Жер жырлары» музыкасын пайдалана отырып, балет жасау ұсынысын қабылдамады; шешім балет ретінде қолдануға жарамсыз деген негізде қабылданды. Кранко, қазір Штутгарт балеті үшін жауапты, Макмилланды 1965 жылы сол жерде жұмыс жасауға шақырды. Ол өте табысты болды, ал алты ай ішінде Корольдік балет театры оны өз алдына алды. Макмилланның алғашқы толық ұзындығы, үш актілі балеті, «Ромео мен Джульетта» (1965), Прокофьевтің музыкасына, Сеймур мен Кристофер Гейбл үшін хореографиялық қойылды, бірақ Вебстердің талабы бойынша гала-премьерада Марго Фонтейн мен Рудольф Нуреев биледі. Бұл шешім көркемдік емес, коммерциялық себептермен қабылданды: Фонтейн мен Нүреев халықаралық танымал жұлдыздар болды және жоғары бағамен толы үйге кепілдік берді, сондай-ақ үлкен жарнамаға ие болды. Парридің сөзі бойынша, Макмиллан және оның екі таңдап алған бишілері сатқындыққа ұшыраған. Макмиллан Берлин үйінде балетке айтарлықтай төмен басымдық берілгеніне күмән жоқ екенін анықтады. Ол неміс тілінде сөйлемейді, бұл оның кино көруден (ол үлкен жанкүйер) және театрдан ләззат алуын азайтып, оны күнделікті өмірде шектеді. Ол бірнеше әріптестерін өзімен бірге алып кеткенімен, олардың ішінде Сеймур да болды, олардың көбі оның төрт жылға жуық уақыт бойы басқа жаққа көшіп кетті, ал Макмиллан барған сайын оқшауланып кетті. Бұл оның бірінші рет басқарушы және шығармашылық рөлде болғаны еді, ал бұл қысым оның физикалық және психикалық денсаулығына әсер етті. Ол темекі шегуші, арақ ішуші, сондай-ақ, инсульт алған. Вебстер сол жылы зейнеткерлікке шықты және өзінің кетуімен сәйкес келетін басқаруды алмастыруды қалады. Опера үшін ол Колин Дэвис пен Питер Холлдың бірлескен режиссерлігін ұйымдастырды, ал балет үшін ол Макмиллан мен Джон Филдті бірлесіп режиссер ретінде қамтамасыз етті. Бірлескен директорлардың ешқайсысы да табысқа жетпеді. Холл өзінің лауазымына кіріспей, Ұлттық театрды басқаруға кетті, ал Филд, де Валуа мен Эштонның басшылығымен кіші Корольдік балет компаниясын басқарған, бөлінген директорлықты көтере алмады және бірнеше айдан кейін Милан, Ла Скала балетінің директоры болып кетті. Макмиллан қиын жағдайда болды. Эштонның күштеп шығарылғаны көпке белгілі болды, және көптеген адамдар оған наразылық білдірді. Компанияның көңіл-күйі екі балет компаниясы бірігеді, көптеген жұмыс орындары жойылады деген хабарламамен төмендеді, бұл хабарламаға Макмиллан мен Филд де қатысты. Басқарушылық жағы оған Берлинде болғаннан гөрі жағымсыз болды, және кейбіреулер оның шығармашылық жұмысы жеті жылдық мерзімі ішінде зардап шеккенін сезді. Соңғысы 1973 жылы күрт қайтыс болған Кранконың естелігіне арналды. Ол Штутгартта көрсетілді, өйткені «Жер жырлары» сияқты Корольдік опера үйінің басқармасы таңдалған музыканы – Форенің реквиемін балетке жарамсыз деп санады. Бұл туынды Ковент-Гарденде 1983 жылға дейін көрсетілмеді. 42 жасында Макмиллан, бұрын үйленбеген және жеке өмірі туралы сырлы болған, 26 жастағы австралиялық суретші Дебора Уильямсқа үйленді. Жазушы Джон Персиваль Макмилланның некесі «оны физикалық және психикалық тұрғыдан сақтап қалғанын [және] жеке өмірінде тұрақтылық бергенін және оның шатасқан сексуалдығын шешкенін» айтты. Макмиллан бас хореограф лауазымына кірісті. Оның төртінші толық ұзындығы, үш актілі балеті, «Майерлинг» (1978), Австрия мұрагері Рудольф пен оның жас сүйіктісінің өлімі туралы қараңғы туынды болды. Парри оның жаңа бір актілі балеттерінің кейбір сценарийлерінде де сондай қараңғы тақырыптар кездесетінін айтты: «Менің бауырларым, менің қарындастарымдағы» алаңдаған отбасы, «Ойын алаңындағы» психиатриялық аурухана; «Көлеңкелер алқабында» – нацилік концлагердегі көріністер». Макмилланның тіпті жеңіл балеттері де өз жағынан айтарлықтай мәнге ие болуы мүмкін: Равельдің соль мажордағы фортепиано концертіне қойылған «Күннің аяқталуы» (1979) 1930 жылдардың өмір салтын бейнелейді, жақын арада Екінші дүниежүзілік соғыспен қиратылады, және Крип оны «бір дәуірдің douceur de vivre-іне реквием» деп сипаттайды. 1980 жылдары Макмиллан балет емес, театрға да қадам басты, Манчестердегі Корольдік алмасу театрында (1983) Стриндбергтің «Өлім биі» және Гампстед театрында (1984) Теннесси Уильямстың «Жер патшалығы» қойылымдарын қойды. Парри, The Observer газетінде жазғанда, алғашқы пьесадағы драма толыққанды көріне қоймағанын айтты, ал The Guardian газетінен Майкл Биллингтон екінші туындының «өте егжей-тегейлі, атмосфералық қойылымын» мақтады. 1984 жылдан 1989 жылға дейін, Корольдік балеттің бас хореографы болып қалғанда, Макмиллан Америка балет театрының серіктес директоры болды. Ол сол компания үшін жаңа туындыларды қойды, «Жабайы бала» және «Реквием» (бұл жолы Форе музыкасы емес, Эндрю Ллойд Уэббер музыкасы), «Ромео мен Джульеттаны» қайта қойды және «Ұйықтаған сұлу» туындысының жаңа нұсқасын жасады. Макмиллан классикалық балетке оралды, өзінің әдеттегі стилінен алыс, ертегілік туынды жасады. Нәтиже оның ең жақсы туындыларының бірі деп бағаланбады, бірақ ол 19 жастағы Дарси Бусселдің өркендеуіне әкелді, оны ол жас қаһарманның рөліне таңдады. Бұрынғы Большой балетінің жетекші бишісі Ирек Мухамедовпен бірге Буссел Макмилланның соңғы маңызды музасы болды. Ол екеуі үшін Чеховтың «Үш қарындасынан» шабыттанған «Қысқы армандар» (1991) балетын жасады. Мухамедов Макмилланның соңғы балеті «Иуда ағашы» (1992) балетіндегі қатыгез ер адам рөлін ойнады. Макмиллан Корольдік опера театрында «Майерлингтің» көрсетілімі кезінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Джереми Айзекс,...

MacMillan next produced a series of one act ballets. For the junior company he choreographed House of Birds (1955), based on the Grimm brothers' Jorinde and Joringel, and for Covent Garden he created Noctambules (1956) about a Svengali like hypnotist. He also worked in television, with Punch and the Child (1954), The Dreamers, a television adaptation of Sonambulism, and Turned Out Proud (1955). In 1956 he took leave of absence to spend five months in New York, working with American Ballet Theatre, choreographing Winter's Eve and Journey for the dramatic ballerina Nora Kaye. MacMillan was the first of his generation of choreographers to have an entire evening of his works presented by the Sadler's Wells Ballet. In June 1956 his new "divertissement ballet" Solitaire was given in a quadruple bill with Somnambulism, House of Birds and Danses concertantes. His 1958 work, The Burrow, with its menacing echoes of war, oppression and concealment, won praise for venturing into territory seldom explored in ballet. The critic in The Times admitted that its dramatic impact was strong enough "to make one glad when it ends". The work marked the beginning of MacMillan's association with Lynn Seymour, who was his muse for many subsequent ballets. In the late 1950s MacMillan choreographed two musicals: one for the stage (The World of Paul Slickey, 1958) and one for the cinema (Expresso Bongo, 1959). The Invitation, first shown at the Royal Opera House on 30 December 1960, is probably MacMillan's most controversial ballet. This one act work about rape was interpreted by Lynn Seymour and Desmond Doyle and provoked, at the time, mixed reactions in the press and the audience. Among MacMillan's works for the Royal Ballet in the early 1960s was The Rite of Spring (1962); he selected an unknown junior dancer, Monica Mason, to dance the lead role of the chosen maiden who dances herself to death in a primitive ritual. Dance and Dancers described it as "a singular and signal triumph"; Mason's performance was judged "brilliantly done one of British ballet's most memorable performances". In The Times John Percival commented that ever since Nijinsky's original attempt in 1913 The Rite had been waiting for a choreographer who could make it work on stage, and MacMillan's was the most successful version to date. In the mid 1960s two of his ballets, though both immensely successful, strained relations between MacMillan and the Royal Opera House management. In 1964 Webster and the Covent Garden board turned down MacMillan's proposal to create a ballet using the music of Mahler's Das Lied von der Erde The Song of the Earth; the decision was made on the grounds that the score was unsuitable for use as a ballet. Cranko, by now in charge of the Stuttgart Ballet, invited MacMillan to create the work there in 1965. It was a huge success, and within six months the Royal Ballet had taken the piece up. MacMillan's first full length, three act ballet, Romeo and Juliet (1965), to Prokofiev's score, was choreographed for Seymour and Christopher Gable, but at Webster's insistence the gala premiere was danced by Margot Fonteyn and Rudolf Nureyev. The decision was made for commercial rather than artistic reasons: Fonteyn and Nureyev were internationally known stars and guaranteed a full house at premium prices, as well as huge publicity. In Parry's words, MacMillan and his two chosen dancers felt betrayed. MacMillan discovered that at the Berlin house there was no doubt that the ballet was given distinctly lower priority. He did not speak German, which reduced his enjoyment from watching films (of which he was a great devotee) and theatre and limited him generally in everyday life. Although he had taken several colleagues with him, including Seymour, many moved away over the course of his nearly four years in charge, and MacMillan became increasingly isolated. It was the first time he had been in a managerial as well as a creative role, and the strain affected his physical and mental health. He smoked and drank heavily and suffered a minor stroke. Webster retired in the same year and wanted a wholesale change of management to coincide with his own departure. For the opera he arranged the joint directorship of Colin Davis and Peter Hall, and for the ballet he secured MacMillan and John Field as co directors. Neither of the joint directorships succeeded. Hall did not take up his post, instead moving to run the National Theatre, and Field, who had run the junior Royal Ballet company under de Valois and Ashton, found the split directorship untenable and left within months to become director of ballet at La Scala, Milan. MacMillan was in an awkward position. It was widely known that Ashton had been forced out, and many resented it. Company morale was lowered by an announcement, to which MacMillan and Field were party, that the two ballet companies would merge, with numerous job losses. The managerial side of the post was no more congenial to MacMillan than it had been in Berlin, and some felt that his creative work suffered during his seven year term. The latter was dedicated to the memory of Cranko, who had died suddenly in 1973. It was premiered at Stuttgart, because as with Song of the Earth the Royal Opera House board thought the chosen music – Fauré's Requiem – inappropriate for a ballet. The work was not given at Covent Garden until 1983. At the age of 42 MacMillan, hitherto unmarried and enigmatic about his personal life, married the 26 year old Australian painter Deborah Williams. The writer John Percival comments that MacMillan's marriage "saved him, both physically and mentally [and] gave him stability in his private life and seems to have resolved his confused sexuality". MacMillan took up the post of principal choreographer. His fourth full length ballet, Mayerling (1978), was a dark work, portraying the suicides of the Austrian Crown Prince Rudolf and his young mistress. Parry comments that some scenarios for his new one act ballets featured similarly dark themes: "a disturbed family in My Brother, My Sisters, a lunatic asylum in Playground; Valley of Shadows included scenes in a Nazi concentration camp." Even the lighter of MacMillan's ballets could have their serious side: La fin du jour (1979), to Ravel's Piano Concerto in G, depicts a way of life of the 1930s soon to be shattered by the Second World War, and is described by Crisp as "a requiem for the douceur de vivre of an era". In the 1980s MacMillan ventured into non balletic theatre, directing productions of Strindberg's The Dance of Death (Royal Exchange Theatre, Manchester, 1983) and Tennessee Williams's Kingdom of Earth (Hampstead Theatre, 1984). Parry, writing in The Observer, thought that the drama in the first play failed to spring fully to life; Michael Billington of The Guardian praised MacMillan's "immensely detailed, atmospheric production" of the second piece. From 1984 to 1989, while remaining chief choreographer of the Royal Ballet, MacMillan was associate director of the American Ballet Theatre. For that company he staged new works, Wild Boy and Requiem (this time to Andrew Lloyd Webber's music rather than Fauré's), restaged his Romeo and Juliet, and created a new production of The Sleeping Beauty. MacMillan reverted to classical ballet for the piece, creating a fairy tale work far from his accustomed style. The result was not judged among his best works, but it marked the emergence of the 19 year old Darcey Bussell, whom he picked to dance the young heroine. Along with the former Bolshoi principal dancer Irek Mukhamedov, who joined the Royal Ballet in 1991, Bussell was MacMillan's final important muse. For the two of them he created Winter Dreams (1991), inspired by Chekhov's Three Sisters. Mukhamedov was the brutish male leading character in MacMillan's last ballet, The Judas Tree (1992). MacMillan died from a heart attack backstage at the Royal Opera House during a performance of Mayerling. Jeremy Isaacs, the general director of the Royal Opera House, announced the death from the stage after the performance and asked the audience to rise and bow their heads and leave the theatre in silence. On the same night the junior company was presenting MacMillan's Romeo and Juliet in Birmingham. MacMillan had nearly finished work on the dances for a new production of Carousel by the National Theatre, which opened at the Lyttelton Theatre six weeks later, with his family and many of his friends in the audience.

Қысқа шығармалар

Атауы Жыл Компания Композитор *арнайы жазылған туындыларды көрсетеді Басты орындаушылар Дизайнер Ескермелер Соммамбулизм 1953 Хореографтар тобы Стэн Кентон, Джон Ланчберидің өңдеуі Мэрион Лейн, Дэвид Пул, Кеннет Макмиллан Макмиллан осы биді қысқа мерзімде үйреніп биледі. Фрагмент 1953 Хореографтар тобы Стэн Кентон Сара Нейл, Дональд Бриттон, Аннетт Пейдж Пунч пен бала 1954 BBC Телевидениесі Ричард Арнелл, Пунч пен бала Кеннет Макмиллан, Сьюзан Хэнди Лайдерретте 1954 Хореографтар тобы Франк Мартин, Petite symphonie concertante Мэрион Лейн, Дэвид Пул, Йохар Мосавал Балетке қадамдар 1954 BBC Телевидениесі Ричард Арнелл Пегги ван Прааг, Морин Брюс, Дональд Бриттон, Сьюзан Соломон, Кеннет Макмиллан Майкл Йейтс Концерттік билер 1955 Сэдлерс-Уэллс Театры Балеті Стравинский, Danses concertantes Мэрион Лейн, Дональд Бриттон, Дэвид Пул, Сара Нейл, Гилберт Вернон, Аннетт Пейдж, Дональд Маклири, Брайан Лоуренс Николас Георгиадис Макмилланның Георгиадиспен алғашқы ынтымақтастығы Құстар үйі 1955 Сэдлерс-Уэллс Театры Балеті Момпу, Шопеннің тақырыбына вариациялар Мэрион Лейн, Дэвид Пул, Дорин Темпест Николас Георгиадис Мақтанышпен шығарылған 1955 BBC Телевидениесі Энглунд, Сибелиус, Франсекс және басқалар Виолетта Верди, Аннетт Чаппелл, Соня Хана, Шейла О’Нил, Гилберт Вернон Таннгейзер: Венера тауының балеті 1955 Ковент Гарден Опера Балеті Вагнер Джулия Фаррон, Гилберт Вернон Ральф Колтай Ноктабюльдер 1956 Сэдлерс-Уэллс Балеті Хамфри Серл, Noctambules* Лесли Эдвардс, Мэрион Лейн, Надя Нерина, Десмонд Дойл, Брайан Шоу Николас Георгиадис Солитер 1956 Сэдлерс-Уэллс Театры Балеті Малькольм Арнольд, Ағылшын билері; Сарабэнд* және Полька* Маргарет Хилл, Сара Нейл, Дональд Бриттон, Майкл Боултон, Дональд Маклири Десмонд Хиили Оттықтар па-де-де 1956 Балеттің жарқын сәттері Стравинский, Feu d'artifice Надя Нерина, Алексис Рассин Нерина мен Рассин үшін гастрольдік балет көрсетіміне арналған Valse eccentrique 1956 Сэдлерс-Уэллс Театры Балеті Ибер, Divertissement-тен вальс Аня Линден, Брайан Шоу, Александр Грант Бір рет ғана орындалды, гала кешінде; The Times газеті "ескі суреттердегі па-де-труаның пародиісі, жаңа және комедиялық, бірақ маңызсыз" деп сипаттады. Қысқы кеш 1957 Американдық Балет Театры Бриттен, Франк Бридж тақырыбына вариациялар Нора Кей, Джон Криза Николас Георгиадис Саяхат 1957 Американдық Балет Театры, Хореографиялық топ Барток, Ішекті, соққылы аспаптар мен челестаға арналған музыка, Жозеф Левиннің өңдеуі Нора Кей, Джон Криза, Эрик Брун, Скотт Дуглас Үңгір 1958 Корольдік Балеттің гастрольдік тобы Франк Мартин, жеті желді аспап, кептер және ішекті аспаптарға арналған Концерт Анн Хитон, Дональд Бриттон, Линн Сеймур, Дональд Маклири, Эдвард Миллер, Норин Сопвит Николас Георгиадис Макмилланның Линн Сеймурмен жасаған алғашқы жұмысы Агон 1958 Корольдік Балет Стравинский, Агон Дэвид Блэр, Аня Линден, Пирмин Треку, Ширли Грэм, Аннетт Пейдж, Мэрион Лейн, Грэм Ашер, Джон Стивенс, Дейдра Диксон, Рональд Хинд, Джудит Синклер, Джорджина Паркинсон, Антуанетта Сибли, Дорин Уэллс Николас Георгиадис Пол Сликидің әлемі 1959 Сарай Театры Кристофер Уилен* Адриенна Корри және актерлер Хью Кассон (декорациялар); Жоселин Рикардс (костюмдар) Вест-Энд шоуы Экспрессо Бонго 1959 Вал Гест өндірісі Роберт Фарнон* Лоуренс Харви, Сильвия Симс, Йоланда Донлан, Клифф Ричард Вест-Энд шоуына негізделген кинофильм Перінің сүйісі 1960 Корольдік Балет Стравинский, Le Baiser de la fée Светлана Бериозова, Мериэль Эванс, Дональд Маклири, Линн Сеймур, Жаклин Дарил Кеннет Роуэлл Шақыру 1960 Корольдік Балеттің гастрольдік тобы Матьяш Сейбер* Линн Сеймур, Кристофер Гейбл, Ширли Бишоп, Барбара Ремингтон, Шейла Хамфри, Анн Хитон, Десмонд Дойл Николас Георгиадис Орфей 1961 Корольдік Опера Балеті Глюк Анн Хитон, Александр Беннетт Глюктің Орфео эд Эвридиче операсының жаңаруына арналған билер Жеті өлімдік күнәлар 1961 Батыс Театры Балеті Вайль, Жеті өлімдік күнәлар Аня Линден Иан Спурлинг Әнші, Клео Лэйн Бертольд Брехттің сөздері, У.Х. Оден аударған. Диверсиялар 1961 Корольдік Балет Блисс, Ішекті аспаптарға арналған музыка Светлана Бериозова, Дональд Маклири, Мэрион Лейн, Грэм Ашер Филип Пруз Көктемнің құрбаны 1962 Корольдік Балет Стравинский, Көктемнің құрбаны Моника Мейсон Сидни Нолан Би өнері 1962 Корольдік Балет мектебі Мийо, Suite Provençale Верджи Дерман, Ричард Крагун С-минорлық фантазия 1962 – Бах, С-минорлық фантазия Рудольф Нуреев Корольдік академиялық би клубының Дрю-Лейн сарайындағы гала үшін бір рет орындалды Симфония 1963 Корольдік Балет Шостакович, №1 Симфония Антуанетта Сибли, Дональд Маклири, Джорджина Паркинсон, Десмонд Дойл Йоланда Соннабенд Макмилланның Соннабендпен алғашқы ынтымақтастығы Лас-Эрманас 1963 Штутгарт Балеті Франк Мартин, Клавесин және кішкентай оркестрге арналған Концерт Марсия Хайде, Биргит Кейл, Рей Барра, Рут Папендик Николас Георгиадис Лорканың Бернарда Альба үйіне негізделген Қара түсу 1963 ITV Карлос Чавес, Мийо Марсия Хайде, Рей Барра Джеймс Годдард Телевизия үшін жасалған Орфей мифінің нұсқасы La Création du monde 1964 Корольдік Балеттің гастрольдік балеті Мийо, La Création du Monde Дорин Уэллс, Ричард Фарли, Элизабет Андертон, Адриан Грейтер, Рональд Эмблейн Джеймс Годдард Дивертименто 1964 Бат Фестивалі Барток, Жеке скрипкаға арналған соната Марго Фонтейн, Рудольф Нуреев Скрипка, Йехуди Менухин, осы туынды үшін Барток жазған. Махаббат бейнелері 1964 Корольдік Балеттің гастрольдік тобы Питер Транчелл* Светлана Бериозова, Линн Сеймур, Дональд Маклири, Рудольф Нуреев Барри Кей Жер әні 1965 Штутгарт Балеті Малер, Das Lied von der Erde Марсия Хайде, Рей Барра, Эгон Мадсен, Ана Кардус Николас Георгиадис 1966 жылы Лондондық премьера үшін, Штутгартта дизайнер аталмаған. Маргарете Бенсе (меццо-сопрано), Джеймс Харпер (тенор) Альбертина, немесе қызыл жамылғы 1966 BBC Телевидениесі белгісіз Линн Сеймур, Десмонд Дойл Вальс асыл және сезімтал 1966 Deutsche Oper Ballet Равель, Valses nobles et sentimentales Диди Карли, Фалько Капусте, Верджи Дерман, Сильвия Кесселхейм, Герт Шульце, Герхард Бонер Юрген Розе Концерт 1966 Deutsche Oper Ballet Шостакович, №2 фортепиано концерті Диди Карли, Фалько Капусте, Линн Сеймур, Рудольф Хольц, Сильвия Кесселхейм Юрген Розе Анастасия, бір актілік нұсқасы 1967 Deutsche Oper Ballet Мартину, Fantaisies symphoniques; және Фриц Винкель мен Рудигер Руфердің электрондық музыкасы* Линн Сеймур, Рудольф Хольц, Верджи Дерман, Герхард Бонер Барри Кей Кейін толық ұзындықтағы нұсқасының III актісіне айналды Олимпиада 1968 Deutsche Oper Ballet Стравинский, Үш қозғалыстан тұратын симфония Линн Сеймур, Хеннелоре Петерс, Клаус Беелитц, Рудольф Хольц, Фалько Капусте Сфинкс/Der Sphinx 1968 Штутгарт Балеті Мийо, Бес кішкентай симфония Марсия Хайде, Эгон Мадсен, Ричард Крагун, Хайнц Клаусс Элизабет Далтон Қаин мен Абель/Kain und Abel 1968 Deutsche Oper Ballet Пануфник, Sacra және трагикалық увертюра Франк Фрей, Даниэль Джоб, Доротеа Биннер, Рудольф Хольц, Герхард Бонер Барри Кей Композитордың өңдеуімен, қосымша материалдармен Олимпиада, Олимпиаданың қайта жұмысы 1969 Корольдік Балет Стравинский, Үш қозғалыстан тұратын симфония Деанна Бергсма, Кейт Россон, Роберт Мид Мисс Жюли 1970 Штутгарт Балеті Пануфник, Ноктюрн, Рапсодия, Күздік музыка және Полония Марсия Хайде, Франк Фрей, Биргит Кейл Барри Кей Композитордың өңдеуімен, қосымша материалдармен Тексеру бекеті 1970 Корольдік Балеттің жаңа тобы Герхард, №3 Симфония (Collages) Светлана Бериозова, Дональд Маклири Элизабет Далтон Па-де-жет 1971 Корольдік Балет Чайковский, Аққу көлі Деанна Бергсма, Лесли Коллиер, Верджи Денман, Энн Дженнер, Джорджина Паркинсон, Дженнифер Пенни, Диана Вере Барри Кей Макмилланның Deutsche Oper өндірісінен бейімделген Триад 1972 Корольдік Балет Прокофьев, №1 скрипка концерті Антуанетта Сибли, Энтони Дауэлл, Уэйн Иглин, Дэвид Эшмол, Питер О’Брайен, Гэри Шервуд Питер Ансуорт Ральф Холмс, жеке скрипка Ballade 1972 Корольдік Балеттің жаңа тобы Форе, фортепиано және оркестрге арналған Баллада Вивьян Лорра...

Title Year Company Composerasterisk denotes specially written works Principal performers Designer Notes Somnambulism 1953 Choreographers Group Stan Kenton, arr John Lanchbery Maryon Lane, David Poole, Kenneth MacMillan MacMillan danced in this at short notice. Fragment 1953 Choreographers Group Stan Kenton Sara Neil, Donald Britton, Annette Page Punch and the Child 1954 BBC Television Richard Arnell, Punch and the Child Kenneth MacMillan, Susan Handy Laiderette 1954 Choreographers Group Frank Martin, Petite symphonie concertante Maryon Lane, David Poole, Johaar Mosavaal Steps into Ballet 1954 BBC Television Richard Arnell Peggy van Praagh, Maureen Bruce, Donald Britton, Susan Solomon, Kenneth MacMillanMichael Yates Danses concertantes 1955 Sadler's Wells Theatre Ballet Stravinsky, Danses concertantes Maryon Lane, Donald Britton, David Poole, Sara Neil, Gilbert Vernon, Annette Page, Donald MacLeary, Bryan LawrenceNicholas Georgiadis MacMillan's first collaboration with Georgiadis House of Birds 1955 Sadler's Wells Theatre Ballet Mompou, Variations on a Theme of Chopin Maryon Lane, David Poole, Doreen Tempest Nicholas Georgiadis Turned Out Proud 1955 BBC Television Englund, Sibelius, Françaix and others Violette Verdy, Annette Chappell, Sonia Hana, Sheila O’Neil, Gilbert Vernon Tannhäuser: Venusberg Ballet 1955 Covent Garden Opera Ballet Wagner Julia Farron, Gilbert VernonRalph Koltai Noctambules 1956 Sadler's Wells Ballet Humphrey Searle, Noctambules* Leslie Edwards, Maryon Lane, Nadia Nerina, Desmond Doyle, Brian Shaw Nicholas Georgiadis Solitaire 1956 Sadler's Wells Theatre Ballet Malcolm Arnold, English Dances; Sarabande* and Polka* Margaret Hill, Sara Neil, Donald Britton, Michael Boulton, Donald MacLearyDesmond Heeley Fireworks pas de deux 1956 Ballet Highlights Stravinsky, Feu d'artifice Nadia Nerina, Alexis Rassine Commissioned by Nerina and Rassine for a touring ballet show Valse eccentrique 1956 Sadler's Wells Theatre Ballet Ibert, Valse from Divertissement Anya Linden, Brian Shaw, Alexander Grant Single performance only, at a gala evening; described by The Times as "a burlesque pas de trois on an old fashioned aquatic scene new and comic, though insubstantial Winter's Eve 1957 American Ballet Theatre Britten, Variations on a Theme of Frank Bridge Nora Kaye, John Kriza Nicholas Georgiadis Journey 1957 American Ballet Theatre, Choreographic Group Bartók, Music for Strings, Percussion and Celeste, arr Joseph Levine Nora Kaye, John Kriza, Erik Bruhn, Scott Douglas The Burrow 1958 Royal Ballet Touring Company Frank Martin, Concerto for seven wind instruments, kettledrums and strings Anne Heaton, Donald Britton, Lynn Seymour, Donald MacLeary, Edward Miller, Noreen Sopwith Nicholas Georgiadis MacMillan's first work made on Lynn Seymour Agon 1958 Royal Ballet Stravinsky, Agon David Blair, Anya Linden, Pirmin Trecu, Shirley Graham, Annette Page, Maryon Lane, Graham Usher, John Stevens, Deidre Dixon, Ronald Hynd, Judith Sinclair, Georgina Parkinson, Antoinette Sibley, Doreen Wells Nicholas Georgiadis The World of Paul Slickey 1959 Palace Theatre Christopher Whelen* Adrienne Corri and castHugh Casson (sets); Jocelyn Rickards (costumes) West End show Expresso Bongo 1959 Val Guest Productions Robert Farnon* Laurence Harvey, Sylvia Syms, Yolande Donlan, Cliff Richard Cinema film loosely based on West End show Le Baiser de la fée 1960 Royal Ballet Stravinsky, Le Baiser de la fée Svetlana Beriosova, Meriel Evans, Donald MacLeary, Lynn Seymour, Jacqueline DarylKenneth Rowell The Invitation 1960 Royal Ballet Touring Company Mátyás Seiber* Lynn Seymour, Christopher Gable, Shirley Bishop, Barbara Remington, Sheila Humphrey, Anne Heaton, Desmond Doyle Nicholas Georgiadis Orpheus 1961 Royal Opera Ballet Gluck Anne Heaton, Alexander Bennett Dances for revival of Gluck's opera Orfeo ed Euridice The Seven Deadly Sins 1961 Western Theatre Ballet Weill, The Seven Deadly Sins Anya Linden Ian Spurling Ballet chanté – lyrics by Berthold Brecht, translated by W H Auden. Singer, Cleo Laine Diversions 1961 Royal Ballet Bliss, Music for Strings Svetlana Beriosova, Donald MacLeary, Maryon Lane, Graham Usher Philip Prowse The Rite of Spring 1962 Royal Ballet Stravinsky, The Rite of Spring Monica Mason Sidney Nolan Dance Suite 1962 Royal Ballet School Milhaud, Suite Provençale Vergie Derman, Richard Cragun Fantasia in C minor 1962 – Bach, Fantasia in C minor Rudolf Nureyev Single performance, for Royal Academy of Dancing gala at Drury Lane Symphony 1963 Royal Ballet Shostakovich, Symphony No1 Antoinette Sibley, Donald MacLeary, Georgina Parkinson, Desmond Doyle Yolanda SonnabendMacMillan's first collaboration with Sonnabend Las Hermanas 1963 Stuttgart Ballet Frank Martin, Concerto for harpsichord and small orchestra Marcia Haydée, Birgit Keil, Ray Barra¸ Ruth Papendick Nicholas Georgiadis Based on Lorca's The House of Bernarda Alba Dark Descent 1963 ITV Carlos Chavez, Milhaud Marcia Haydée, Ray Barra James Goddard Version of the Orpheus myth, made for television La Création du monde 1964 Royal Ballet Touring Ballet Milhaud, La Création du Monde Doreen Wells, Richard Farley, Elizabeth Anderton, Adrian Grater, Ronald Emblen James Goddard Divertimento 1964 Bath Festival Bartók, Sonata for Solo Violin Margot Fonteyn, Rudolf Nureyev Solo violin, Yehudi Menuhin, for whom Bartók wrote the work Images of Love 1964 Royal Ballet Touring Company Peter Tranchell* Svetlana Beriosova, Lynn Seymour, Donald MacLeary, Rudolf Nureyev Barry Kay Song of the Earth 1965 Stuttgart Ballet Mahler, Das Lied von der Erde Marcia Haydée, Ray Barra, Egon Madsen, Ana Cardus Nicholas Georgiadis for the London premiere in 1966, no designer mentioned at Stuttgart Margarethe Bence (mezzo soprano), James Harper (tenor) Albertine, or The Crimson Curtain 1966 BBC Television not known Lynn Seymour, Desmond Doyle Valses nobles et sentimentales 1966 Deutsche Oper Ballet Ravel, Valses nobles et sentimentales Didi Carli, Falco Kapuste, Vergie Derman, Silvia Kesselheim, Gert Schulze, Gerhard Bohner Jürgen Rose Concerto 1966 Deutsche Oper Ballet Shostakovich, Piano Concerto No2 Didi Carli, Falco Kapuste, Lynn Seymour, Rudolf Holz, Silvia Kesselheim Jürgen Rose Anastasia, one act version 1967 Deutsche Oper Ballet Martinů, Fantaisies symphoniques; and electronic music by Fritz Winckel and Rudiger Rufer* Lynn Seymour, Rudolf Holz, Vergie Derman, Gerhard Bohner Barry Kay Later became Act III of full length version Olympiade 1968 Deutsche Oper Ballet Stravinsky, Symphony in Three Movements Lynn Seymour, Hennelore Peters, Klaus Beelitz, Rudolf Holz, Falco Kapuste The Sphinx/Der Sphinx 1968 Stuttgart Ballet Milhaud, Five Small Symphonies Marcia Haydée, Egon Madsen, Richard Cragun, Heinz Clauss Elizabeth Dalton Cain and Abel/Kain und Abel 1968 Deutsche Oper Ballet Panufnik, Sinfonia Sacra and Tragic Overture Frank Frey, Daniel Job, Dorothea Binner, Rudolf Holz, Gerhard Bohner Barry Kay Music revised by the composer, with added material Olympiad, reworking of Olympiade 1969 Royal Ballet Stravinsky, Symphony in Three Movements Deanne Bergsma, Keith Rosson, Robert Mead Miss Julie 1970 Stuttgart Ballet Panufnik, Nocturne, Rhapsody, Autumn Music and Polonia Marcia Haydée, Frank Frey, Birgit Keil Barry Kay Music revised by the composer, with added material Checkpoint 1970 Royal Ballet New Group Gerhard, Symphony No3 (Collages) Svetlana Beriosova, Donald MacLeary Elizabeth Dalton Pas de sept 1971 Royal Ballet Tchaikovsky, The Sleeping Beauty Deanne Bergsma, Lesley Collier, Vergie Denman, Ann Jenner, Georgina Parkinson, Jennifer Penney, Diana Vere Barry Kay Adapted by MacMillan from his Deutsche Oper production of the full ballet Triad 1972 Royal Ballet Prokofiev, Violin Concerto No1 Antoinette Sibley, Anthony Dowell, Wayne Eagling, David Ashmole, Peter O’Brien, Gary Sherwood Peter Unsworth Ralph Holmes, solo violin Ballade 1972 Royal Ballet New Group Fauré, Ballade for piano and orchestra Vyvyan Lorrayne, Paul Clarke, Nicholas Johnson, Stephen Jefferies Side Show pas de deux 1972 Royal Ballet New Group Stravinsky, Suites Nos 1 and 2 for small orchestra Lynn Seymour, Rudolf Nureyev Thomas O'Neil The Poltroon 1972 Royal Ballet New Group Rudolf Maros, Studies for Orchestra and Musica di Ballo Brenda Last, Stephen Jefferies, Donald MacLeary, David Gordon, Carl Myers, Graham Bart, Ashley Killar Thomas O'Neil Pavane pas de deux 1973 Royal Ballet Fauré, Pavane Antoinette Sibley, Anthony Dowell Anthony Dowell The Seven Deadly Sins 1973 Royal Ballet Weill, The Seven Deadly Sins Jennifer Penney Ian Spurling Georgia Brown, singer Gala pas de deux 1974 Royal Ballet Stravinsky, slow movement of Symphony in Three Movements Natalia Makarova, Donald MacLeary Gala to mark the retirement of Lord Drogheda as chairman of the ROH board Elite Syncopations 1974 Royal Ballet Scott Joplin, piano and orchestral rags, and pieces by Paul Pratt, James Scott, Joseph Lamb, Max Morath, Donald Ashwander and Robert Hampton Merle Park, Donald MacLeary, Monica Mason, Michael Coleman, Jennifer Penney, David Wall, Vergie Derman, Wayne Sleep, Wayne Eagling, Jennifer Jackson, Judith How, David Drew, David Adams Ian Spurling The Four Seasons 1975 Royal Ballet Verdi, music from I vespri siciliani, I Lombardi and Don Carlo Vergie Derman, Marguerite Porter, Donald MacLeary, Lesley Collier, Michael Coleman, David Ashmole, Wayne Eagling, Monica Mason, David Wall, Anthony Dowell, Jennifer Penney, Wayne Sleep Peter Rice Rituals 1975 Royal Ballet Bartók, Sonata for Two Pianos and Percussion David Drew, Wayne Eagling, Stephen Beagley, Vergie Derman, David Wall, Lynn Seymour, Monica Mason, Graham FletcherYolanda Sonnabend Requiem 1976 Stuttgart Ballet Fauré Requiem Marcia Haydée, Birgit Keil, Richard Cragun, Egon Madsen, Reid AndersonYolanda Sonnabend In memory of John Cranko Feux Follets solo 1976 Theatre of Skating Liszt, Transcendental Study No5 John Curry created at MacMillan's suggestion for the ice skater Gloriana 1977 Royal Ballet Britten, Dances from Gloriana Lynn Seymour, Wayne Eagling, Michael Coleman, Stephen Beagley, Graham Fletcher Yolanda Sonnabend My Brother, My Sisters 1978 Stuttgart Ballet Schoenberg and Webern orchestral pieces Birgit Keil, Richard Cragun, Lucia Montagnon, Reid Anderson, Jean Allenby, Sylviane Bayard, Hilde Koch Yolanda Sonnabend 6.6.78 1978 Sadler's Wells Royal Ballet Barber, Capricorn Concerto Marion Tait, Desmond Kelly Ian Spurling Homage to Dame Ninette de Valois Métaboles 1978 Paris Opera Ballet Dutilleux* Dominique Khalfouni, Patrice Bart, Patrick Dupond Barry Kay La Fin du jour 1979 Royal Ballet Ravel, Piano Concerto in G major Merle Park, Jennifer Penney, Julian Hosking, Wayne Eagling Ian Spurling piano soloist, Philip Gammon Playground 1979 Sadler's Wells Royal Ballet Gordon Crosse* Marion Tait, Desmond Kelly, Stephen Wicks, Judith Rowann Yolanda Sonnabend Gloria 1980 Royal Ballet Poulenc, Gloria Wayne Eagling, Julian Hosking, Jennifer Penney, Wendy Ellis Andy Klunder Waterfalls pas de deux 1980 Charity gala Paul McCartney, "Waterfalls" Anthony Dowell, Jennifer Penney Wild Boy 1981 American Ballet Theatre Gordon Crosse, Wildboy Mikhail Baryshnikov, Natalia Makarova, Kevin MacKenzie, Robert La Fosse Oliver Smith (costumes), Willa Kim (scenery) A Lot of Happines 1981 Granada Television Birgit Keil, Vladimir Klos Deborah MacMillan Documentary about the making of the ballet Verdi Variations pas de deux 1982 Aterballetto Verdi, String Quartet in E minor, first movement Elisabetta Terabust, Peter Schaufuss First part of Quartet Quartet 1982 Sadler's Wells Royal Ballet Verdi, String Quartet in E minor Sherilyn Kennedy, David Ashmole, Galina Samsova, Desmond Kelly, Marion Tait, Carl Myers, Sandra Madgwick, Roland Price Deborah MacMillan Includes Verdi Variations pas de deux Orpheus 1982 Royal Ballet Stravinsky, Orpheus Peter Schaufuss, Jennifer Penney, Wayne Eagling, Ashley Page, Derek Deane, Bryony Brind, Genesia Rosato, Michael Batchelor, Antony Dowson Nicholas Georgiadis Valley of Shadows 1983 Royal Ballet Martinů, Double Concerto; Tchaikovsky, Hamlet, Entr'acte and Elegy; Souvenir de Florence, 2nd movement Alessandra Ferri, Sandra Conley, Julie Wood, Derek Deane, Guy Niblett, David Wall, Ashley Page Yolanda Sonnabend Different Drummer 1984 Royal Ballet Webern, Passacaglia for Orchestra, Op. 1; Schoenberg, Verklärte Nacht Wayne Eagling, Alessandra Ferri, Stephen Jefferies, Guy Niblett, David Drew, Jonathan Burrows, Jonathan Cope, Antony Dowson, Ross MacGibbon, Bruce Sansom, Stephen Sheriff Yolanda Sonnabend The Seven Deadly Sins of the Bourgeoisie 1984 Royal Ballet and Granada Television Weill, The Seven Deadly Sins Alessandra Ferri, Leslie Brown, David Taylor, Birgit Keil, Vladimir Klos, Peter Baldwin, Robert North, Christopher Bruce, April Olrich, Kim Rosato, Wayne Aspinall, Peter Salmon Yolanda Sonnabend Mary Miller (speaker), Marie Angel, Robin Leggate, Stephen Roberts, Robert Tear, John Tomlinson (singers) Gala pas de deux 1984 Royal Ballet Poulenc, Piano Concerto, slow movement Alessandra Ferri Deborah MacMillan Tannhäuser: Venusberg Ballet 1984 Royal Opera Wagner Yolanda Sonnabend Three Solos 1985 Contemporary Dance Trust Bach, Rachmaninoff, Telemann Christopher Bannerman, Linda Gibbs, Ross McKimn Requiem 1986 American Ballet Theatre Andrew Lloyd Webber, Requiem Alessandra Ferri, Gil Boggs, Cynthia Harvey, Susan Jaffe, Leslie Browne, Ross Stretton, Kevin McKenzie, Clark Tippet Yolanda Sonnabend Le Baiser de la fée 1986 Royal Ballet Stravinsky, Le Baiser de la fée Fiona Chadwick, Sandra Conley, Jonathan Cope, Maria Almeida Martin Sutherland Sea of Troubles 1988 Dance Advance Webern and Martinů, Michael Batchelor, Susan Crow, Jennifer Jackson, Sheila Styles, Russell Maliphant, Stephen Sheriff Deborah MacMillan Soirées musicales 1988 Royal Ballet School Rossini, arr Britten Dana Fouras, Gary Shuker, Tetsuya Kumakawa, Benjamin Tyrrell Ian Spurling Farewell pas de deux 1990 Royal Ballet Tchaikovsky, Romance in F major Darcey Bussell, Irek Mukhamedov Gala pas de deux 1990 Royal Ballet Richard Rodgers Darcey Bussell, Stuart Cassidy Winter Dreams 1991 Royal Ballet Tchaikovsky, piano works; traditional Russian works (arr Philip Gammon) Darcey Bussell, Nicola Tranah, Viviana Durante, Gary Avis, Genesia Rosato, Anthony Dowell, Irek Mukhamedov, Stephen Wicks, Adam Cooper, Derek Rencher, Gerd Larsen Peter Farmer based on Anton Chekhov's "Three Sisters" The Burrow 1991 Birmingham Royal Ballet Frank Martin, Concerto for seven wind instruments, kettledrums and strings Marion Tate, Desmond Kelly, Anina Landa Nicholas Georgiadis Restaging of 1958 work Gala pas de deux 1991 Royal Ballet Poulenc, Piano Concerto, slow movement Leanne Benjamin, Stephen Jefferies Reworking of 1984 gala pas de deux The Judas Tree 1992 Royal Ballet Brian Elias* Irek Mukhamedov, Viviana Durante, Michael Nunn, Mark Silver, Luke Heydon Jock McFadyen Carousel, posthumous 1992 National Theatre Richard Rodgers, Carousel

Sources: Royal Opera House performance database, Parry, and Kenneth MacMillan website.