Орегон Рог Ривер соғыстары және жергілікті халықтардың күресі
Rogue River Wars
Орегон, 1855-56ж.ж. Рог Ривер соғыстары: АҚШ әскері мен жергілікті тайпалар арасындағы қақтығыс. Жер мен ресурстар үшін күрес, тайпалардың қоныс аударуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1855-56 жылдары Орегон штатында Түпкі американдық тайпалар мен АҚШ әскері мен қоныс аударушылары арасындағы қақтығыс.
1855 56 conflict between Native American tribes and U. S. soldiers and settlers in Oregon
Рог өзенінің соғыстары – 1855-1856 жылдары АҚШ армиясы, жергілікті жасақтар мен еріктілер және Рог өзенінің үндістері деп жиі аталатын Түпкі американдық тайпалар арасындағы қарулы қақтығыс. Бұл қақтығыс атауы көбінесе 1855-1856 жылдары болған жаулық әрекеттерді ғана қамтиды, бірақ 1830-шы жылдардан бастап еуропалық американдық қоныс аударушылар мен Түпкі американдықтар арасында аумақ және ресурстар үшін көптеген ұсақ шайқастар болған. Соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ Толова және басқа тайпаларды Орегон мен Калифорниядағы резервацияларға көшірді. Орталық жағалау Орегонында Тилламук, Силец және тағы 20-ға жуық тайпалар Толовамен бірге Жағалау үнді резервациясына орналастырылды. Қазір ол Силец резервациясы деп аталады, ол Силец өзенінің бойындағы Орталық жағалау жотасында, Орегон штатының Ньюпорт қаласынан солтүстік-шығысқа қарай шамамен 15 шақырым жерде орналасқан. Бастапқыда тайпалар 10 түрлі тілде сөйлеген, бірақ 21-шы ғасырда сақталған туған тіл – Siletz Deen ni, ол Толоваға жақын Атабаска тілі.
The Rogue River Wars were an armed conflict in 1855–1856 between the U. S. Army, local militias and volunteers, and the Native American tribes commonly grouped under the designation of Rogue River Indians, in the Rogue River Valley area of what today is southern Oregon. The conflict designation usually includes only the hostilities that took place during 1855–1856, but there had been numerous previous skirmishes, as early as the 1830s, between European American settlers and the Native Americans, over territory and resources. Following conclusion of the war, the United States removed the Tolowa and other tribes to reservations in Oregon and California. In central coastal Oregon, the Tillamook, Siletz, and about 20 other tribes were placed with Tolowa at the Coast Indian Reservation. It is now known as the Siletz Reservation, located on land along the Siletz River in the Central Coastal Range, about 15 miles northeast of Newport, Oregon. While the tribes originally spoke 10 distinct languages here, the surviving native language in the 21st century is Siletz Deen ni, an Athabaskan language related to Tolowa.
Өмірбаян
Рог-Ривер индейлері мен осы аймақтан өтетін алғашқы еуропалық америкалық қоныс аударушылардың араласуы салыстырмалы түрде бейбіт болды. Дегенмен, жағдай Орегон жолының ашылуымен және солтүстік Калифорнияда, содан кейін шығыс Орегонда алтын іздеулермен күрт өзгерді. Аймаққа үлкен топтағы қоныс аударушылар мен кеншілер келді, олар индейлердің тіршілік етуіне қажетті табиғи ресурстарды шектеусіз пайдаланды, аң мен балыққа таласты және емен ағаштарының толық ормандарын кесіп тастады. Алғашқы қақтығыстар 1834 жылы американдық Юинг Янгтың Орегонға саяхаттауынан басталды. Оның тобы бірнеше жергілікті тұрғынды өлтіріп, денелерін лагерь құрған аралға жерледі. Бұл денелерді кейіннен жергілікті тайпа тапты және келесі жылы олар, американдық аң аулаушылар тобына шабуыл жасады. 1826 жылы Гудзон шығанағы компаниясының (HBC) Александр Родерик МакЛеод, HBC өңірлік штаб-пәтерінен Форт-Ванкуверден Рогке дейін оңтүстікке қарай құрлықпен экспедицияға жетекшілік етті. Бұл алғашқы кездесулерде жергілікті тайпалар мен еуропалықтар арасындағы шиеленіс салыстырмалы түрде аз болды. Алайда, 1834 жылы Мишель Лафрамбуаз басқарған HBC экспедициясы Рог өзенінің 11 жергілікті тұрғынын өлтіргені хабарланды, ал одан кейін көп ұзамай, американдық аң аулаушы Юинг Янг басқарған топ кем дегенде тағы екеуін атып өлтірді. 1846 жылдан кейін Рог өзенінің су алабына еуропалық қоныс аударушылардың саны күрт өсті, осы кезде Джесси Апплегейт басқарған 15 адамнан тұратын топ Орегон жолына оңтүстік баламасын жасады; жаңа жол Уилламет аңғарына бет алған көшпенділер тарапынан пайдаланылды. Кейіннен Апплегейт жолы деп аталған бұл жол Рог және Беар-Крик аңғарларынан өтіп, қазіргі Эшленд пен Жоғарғы Кламат көлінің оңтүстігіндегі Каскад тауларының арасын кесіп өтті. 1846 жылдың соңында жаңа жолмен 90-100 шарықат және 450-500 көшпенді пайдаланды, Рог тайпасының мекендері арқылы Беар-Крик өзенінің бастауы мен болашақ Грантс-Пасс орны арасынан өтіп, Рог өзенін одан 7 шақырым төменде кесіп өтті. Екі тараптың қорқынысына қарамастан, 1830 және 1840 жылдардағы су алабындағы зорлық-зомбылық шектеулі болды; "Индейлер ақтардың жолын жеделдетуге мүдделі болған сияқты, және олар аймақтан шабуылға ұшырамастан өткеніне қуанды". 1847 жылы Уитман трагедиясы және болашақта Оңтүстік-Шығыс Вашингтон болып табылатын аймақтағы Кейузе соғысы аймақтағы еуропалық қоныс аударушылар арасында үлкен қорқыныш тудырды. Олар жергілікті халықпен күресу үшін үлкен ерікті жасақтар құрды. 1848 жылы Калифорниядағы алтын асығудың басталуымен Рог өзені аңғарынан өтетін қоныс аударушылар арасындағы шиеленіс күшейді, өйткені Орегон аумағынан жүздеген ер адамдар Сакраменто өзені бассейніне қарай Рог аңғары арқылы өтті. 1850 жылы Рог бойымен қайтып келе жатқан кеншілер тобына жергілікті тұрғындар шабуыл жасағаннан кейін, бұрынғы аумақтық губернатор Джозеф Лейн Такелма тайпасының басшысы Апсеркахармен бейбіт келісімге келді. Ол жергілікті халықтың құқықтарын қорғауға және Рог аңғары арқылы еуропалық кеншілер мен қоныс аударушылардың қауіпсіз өтуін қамтамасыз етуге уәде берді. (Сондай-ақ қараңыз: Эванс-Крик шайқасы)
The interaction of the Rogue River Indians and the first European American settlers traveling through the area was relatively peaceful. However, the situation changed drastically with the opening of the Oregon Trail and the gold rushes in northern California and later in eastern Oregon. Larger groups of settlers and miners entered the area, consuming without restrictions the natural resources on which the Indians relied for survival, competing for game and fish, and chopping down entire forests of oak trees. The first recorded hostilities were caused by the American Ewing Young's travel to Oregon in 1834. His party murdered several natives and buried their bodies on the island where the party was camped. These bodies were later discovered by the local tribe. They retaliated the next year, attacking an American fur trapping party that passed through. In 1826, Alexander Roderick McLeod of the Hudson's Bay Company (HBC) led an overland expedition from HBC's regional headquarters in Fort Vancouver to as far south as the Rogue. Friction between indigenous tribes and European was relatively minor during these early encounters. In 1834, however, an HBC expedition led by Michel Laframboise was reported to have murdered 11 Rogue River natives, and shortly thereafter a party led by an American trapper, Ewing Young, shot and killed at least two more. The number of Europeans settlers entering the Rogue River watershed greatly increased after 1846, when a party of 15 men led by Jesse Applegate developed a southern alternative to the Oregon Trail; the new trail was used by emigrants headed for the Willamette Valley. Later called the Applegate Trail, it passed through the Rogue and Bear Creek valleys and crossed the Cascade Range between present day Ashland and south of Upper Klamath Lake. From 90 to 100 wagons and 450 to 500 emigrants used the new trail later in 1846, passing through Rogue tribe's homelands between the headwaters of Bear Creek and the future site of Grants Pass and crossing the Rogue about 4.5 mile (7 km) downstream of it. Despite fears on both sides, violence in the watershed in the 1830s and 1840s was limited; "Indian seemed interested in speeding whites on their way, and they were happy to get through the region without being attacked." In 1847, the Whitman massacre and the Cayuse War in what became southeastern Washington raised fears among European settlers throughout the region. They formed large volunteer militias to fight indigenous people. Tensions intensified among the settlers passing through the Rogue River Valley in 1848 at the start of the California Gold Rush, when hundreds of men from the Oregon Territory passed through the Rogue Valley on their way to the Sacramento River basin. After native people attacked a group of miners returning along the Rogue in 1850, former territorial governor Joseph Lane negotiated a peace treaty with Apserkahar, a leader of the Takelma. It promised protection of Indigenous rights and safe passage through the Rogue Valley for European miners and settlers. (see also: Battle of Evans Creek)
Рог өзенінің аңғарындағы тау-кен өндірісі
Кеншілер су алабында, оның ішінде Джексон өзені деп аталатын Bear Creek саласында алтын іздеуді бастады. 1851 жылы кейін Джексонвиллге айналған жерде олар кен лагерін құрды. Сол жылы кеншілерге жасалған шабуылдар АҚШ армиясының араласуына және Table Rock маңында үндістер мен кәсіби әскерлер мен ерікті кеншілер жасақтары арасындағы шайқасқа әкелді. Жаңа аумақтық губернатор Джон П. Гейнс кейбір үнді тайпаларымен келісімге келді, бірақ барлығымен емес, оларды Bear Creek және бас өзеннің оңтүстік жағындағы басқа салалардан шығарып алды. 1853 жылы болған келесі қақтығыстар Table Rock келісіміне әкелді, ол Rogue River тайпасы үшін федералды Fort Lane бекінісінен өзен арғы жағында Table Rock үнді резервациясын құрды. Ақ халықтың саны артып, үндістер жерінен, азық-түлігінен және қауіпсіздігінен айырылғандықтан, 1854-1855 жылдарға дейін жоғары және төмен ағыста зорлық-зомбылық оқиғалары жалғасты.
Miners began prospecting for gold in the watershed, including a Bear Creek tributary called Jackson Creek, where they established a mining camp in 1851 at the site of what later became Jacksonville. Indian attacks on miners that year led to U. S. Army intervention and fighting near Table Rock between Indians and the combined forces of professional soldiers and volunteer miner militias. John P. Gaines, the new territorial governor, negotiated a new treaty with some but not all of the Indian bands, removing them from Bear Creek and other tributaries on the south side of the main stem. Further clashes in 1853 led to the Table Rock Treaty with the Rogue River tribe that established the Table Rock Indian Reservation across the river from the federal Fort Lane. As the white population increased and Indian losses of land, food sources, and personal safety mounted, bouts of violence upstream and down continued through 1854–1855.
Соғыс
1855 жылы бұл шиеленіс ашық қақтығысқа ұласты, ол 1856 жылға дейін жалғасты және қазір Рог Ривер соғысы деп аталады. Орегон университетіндегі Кайюзе, Якима және Рог өзендері соғыстары туралы нұсқаулық 1847–1858 жылдардағы соғысты былайша сипаттайды:
In 1855, this friction culminated in open conflict, which lasted into 1856, and is now called the Rogue River War. The Guide to the Cayuse, Yakima, and Rogue River Wars Papers 1847–1858 at the University of Oregon summarizes the war as follows:
1850 жылдары Вашингтон территориясының губернаторы Стивенс үнді саясаты мәселесінде АҚШ армиясымен келіспеді: Стивенс үндістерді қоныстандырып, жерлерін иемденгісі келді, ал армия жер басып алуға қарсы болды. Рог өзені аймағындағы ақ қоныс аударушылар үнділердің ауылдарына шабуыл жасады, ал Форт-Лейн коменданты капитан Смит үндістер мен қоныс аударушылардың арасына жиі өзінің әскерлерін қойды. 1855 жылдың қазан айында ол үнді әйелдері мен балаларын олардың қауіпсіздігі үшін фортқа әкелді, бірақ қоныс аударушылардың тобы олардың ауылына шабуыл жасап, 27 үндіні өлтірді. Үндістер кек алу үшін 27 қоныс аударушыны өлтірді, бірақ қоныс аударушылар қыс бойы үнді лагерьлеріне шабуылдауды тоқтатпады. 1856 жылдың 27 мамырында капитан Смит үндістердің АҚШ армиясына бас июын ұйымдастырды, бірақ үндістер әскерлерге шабуыл жасады. Командир күштер келгенге дейін үндістермен шайқасты, содан кейін үндістер шегінді. Бір айдан кейін олар бас иіп, резервацияға жіберілді. Табель-Рок резервациясында суықтан, аштықтан және аурулардан зардап шеккен Такельма тайпасының бір бөлігі 1855 жылдың қазан айында Кішкентай Бютт-Крик сағасының жанындағы ескі ауылына оралды. Еріктілердің шабуылынан 23 ер адам, әйел және бала қаза тапты, одан кейін олар өзен бойымен қашып, Голд-Хиллден Галис-Крикке дейін ақтарға шабуыл жасады. Еріктілер мен әскерлермен кездескен үндістер алдымен оларды кері қайтарды, бірақ шамамен 200 еріктінің күні бойы шабуылынан кейін соғыс төменгі өзендегі Биг Бендте (RM 35 немесе RK 56) аяқталды. Рог Ривер индейлерінің көп бөлігі 1856 жылы солтүстікке қарайғы резервацияларға көшірілді. Олардың шамамен 1400-і Орегон штатының орталық бөлігіндегі Жағалау резервациясына жіберілді, кейіннен ол Силец резервациясы деп аталды. Олар Тилламук, Силец және Клатсоп сияқты Жағалау Салиш тайпаларының өкілдерімен бірге орналастырылды. Табель-Рокта әлі де шабуылға ұшырау қаупі бар 400 адамды қорғау үшін Орегон штатының индейлік істер жөніндегі бастығы Джоэл Палмер оларды Орегон штатының Ямхилл округінде жаңадан құрылған Гранде-Ронде резервациясына көшіруге бұйрық берді.
Throughout the 1850s, Governor Stevens of the Washington Territory clashed with the U. S. Army over Indian policy: Stevens wanted to displace Indians and take their land, but the army opposed land grabs. White settlers in the Rogue River area began to attack Indian villages, and Captain Smith, commandant of Fort Lane, often interposed his men between the Indians and the settlers. In October 1855, he took Indian women and children into the fort for their own safety; but a mob of settlers raided their village, killing 27 Indians. The Indians killed 27 settlers expecting to settle the score, but the settlers continued to attack Indian camps through the winter. On May 27, 1856, Captain Smith arranged the surrender of the Indians to the US Army, but the Indians attacked the soldiers instead. The commander fought the Indians until reinforcements arrived the next day; the Indians retreated. A month later, they surrendered and were sent to reservations. Suffering from cold, hunger, and disease on the Table Rock Reservation, a group of Takelma returned to their old village at the mouth of Little Butte Creek in October 1855. After a volunteer militia attacked them, killing 23 men, women, and children, they fled downriver, attacking whites from Gold Hill to Galice Creek. Confronted by volunteers and regular army troops, the Indians at first repulsed them; however, after nearly 200 volunteers launched an all day assault on the remaining natives, the war ended at Big Bend (at RM 35 or RK 56) on the lower river. Most of the Rogue River Indians were removed in 1856 to reservations further north. About 1,400 were sent to the Coast Reservation in central Oregon, later renamed the Siletz Reservation. They were placed with other Indians who were from Coastal Salish tribes, such as the Tillamook, the Siletz, and the Clatsop. To protect 400 natives still in danger of attack at Table Rock, Joel Palmer, the Oregon Superintendent of Indian Affairs, ordered their removal to the newly established Grande Ronde Reservation in Yamhill County, Oregon.
Ашар төбедегі қырғын
Аштық төбедегі қырғын, сондай-ақ Грав-Крик төбелерінің шайқасы деп те аталады, Рог-Ривер соғыстарының ең ірі қырғыны болды. Ол 1855 жылдың 31 қазанында болды. Жергілікті американдықтар әйелдері мен балаларымен бірге лагерь құрған еді.
The Massacre at Hungry Hill, also known as the Battle of Grave Creek Hills was the largest massacre of the Rogue River Wars. It occurred on October 31, 1855. The Native Americans were camped with their women and children