Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Периактос (көпше түрі – periaktoi, грек тілінен аударғанда «айналу» деген мағынаны білдіреді) – театр сахналарын көрсету және оларды жылдам ауыстыруға арналған құрылғы. Ол алғаш рет Платонның «Мемлекет» еңбегінде, «Үңгір туралы әңгіме» (б.з.д. 375 ж.) арқылы айтылған, бірақ оның кеңінен қолданылуы Ренессанс театрында, Никола Саббатини (1574–1654) сияқты көрнекті театр суретшілерінің еңбегінің нәтижесінде басталды. Ол айналатын, қатты, тең қабырғалы үшбұрышты призмадан тұрады, ол ағаштан жасалған. Оның әрбір үш жағында әртүрлі көрініс бейнеленген, сондықтан периактосты жылдам айналдыру арқылы көрерменге басқа жақ көрінеді. Кубтар сияқты басқа да көпбұрыштарды қолдануға болады, бірақ үшбұрышты призмалар қарапайымдылық, жылдамдық және құрылғыға арналған көріністер санының ең жақсы үйлесімін ұсынады. Сахнаның тереңдігі бойымен тізбектей орналастырылған периактоилер сериясы, перспективада көрінетін жақтары арқылы ұзын сахнаның иллюзиясын тудыруы мүмкін. Сондықтан, осы периактоилерді бір мезгілде жаңа қалпына бұру қажет, осылайша қызықты иллюзияларға қол жеткізіледі. Бұл тік бұрандалы тісті дөңгелектерді және жалпақ тізбекті немесе конвейерлік ленталы механикалық беріліс жүйесін пайдалану арқылы іске асырылады. Осыған ұқсас принцип қазіргі заманғы Trivision көп хабарламалы жарнамалық стендтерде де қолданылады, олар үшбұрышты призмалардың тізбегінен тұрады, оларды үш бөлек, жазық дисплей бетін кезекпен көрсету үшін айналдыруға болады. Праксиноскоп сияқты ертедегі қозғалыс машиналарын да жылдам айналатын қатты көпбұрыштардың негізінде жасалған, олардың әр жағына тізбектей анимациялық немесе фотосуреттік пластиналар бекітілген немесе проекцияланған, осылайша қозғалыс оптикалық иллюзиясын қамтамасыз еткен.
A periaktos (plural form periaktoi, from a Greek word meaning revolving) is a device used for displaying and rapidly changing theatre scenes. It was first mentioned in Plato's Republic, in the story, "Allegory of a Cave" (c. 375 BCE), but its most intense use began in Renaissance theatre, as a result of the work of important theatrical designers, such as Nicola Sabbatini (1574–1654). It consists of a revolving solid equilateral triangular prism made of wood. On each of its three faces, a different scene is painted, so that, by quickly revolving the periaktos, another face can appear to the audience. Other solid polygons can be used, such as cubes, but triangular prisms offer the best combination of simplicity, speed and number of scenes per device. A series of periaktoi positioned one after the other along the stage's depth can produce the illusion of a longer scene, composed by its faces as seen in perspective. These periaktoi must therefore be rotated simultaneously to a new position, thus achieving interesting illusions. This is made by coupling them by using sprocket gears at their bases and a flat chain or conveyor belt mechanical transmission system. A similar concept is used in some modern Trivision multi message billboards, which are made up of a series of triangular prisms arranged so that they can be rotated to present three separate flat display surfaces in succession. Early motion picture mechanical devices, such as the praxinoscope, were also based on rapidly rotating solid polygons, which had the successive animation or photographic plates affixed or projected to each face, thus providing the optical illusion of movement.