Джозеф Гринберг: Америка тіл білімінен суреткерге дейін
Joseph Greenberg
Жозеф Гринберг (1915-2001) – американдық тіл білімі маманы, тілдерді типологиялық жіктеумен және генетикалық классификациясымен айналысқан. Музыкамен де шұғылданған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тіл білімі маманы (1915–2001)
идиш тіліндегі фильмдердің режиссері
American linguist (1915–2001)
the director of Yiddish language films
Джозеф Гарольд Гринберг (28 мамыр 1915 – 7 мамыр 2001) – американдық тіл білімі маманы, ең бастысы тілдердің типологиясы және генетикалық жіктелуі саласындағы еңбектерімен белгілі.
Joseph Harold Greenberg (May 28, 1915 – May 7, 2001) was an American linguist, known mainly for his work concerning linguistic typology and the genetic classification of languages.
Ерте өмір және білім
Джозеф Гринберг 1915 жылғы 28 мамырда Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданында еврей отбасында дүниеге келді. Оның алғашқы қызығушылығы музыка болды. 14 жасында ол Стейнвей залында фортепиано концерті берді. Өмірінің соңына дейін жиі пианинода ойнап тұрды. Джеймс Мэдисон орта мектебін бітіргеннен кейін, музыкалық мансаптан гөрі ғылыми жолға түсуге шешім қабылдады. 1932 жылы Нью-Йорктегі Колумбия колледжіне қабылданды. Соңғы курста оқығанда Франц Боас оқыған американдық үнді тілдері курсына қатысты. 1936 жылы бакалавр дәрежесін алып аяқтады. Боас пен Рут Бенедикттің ұсыныс хаттары арқасында Чикаго қаласындағы Солтүстік-Батыс университетінде Мелвилл Дж. Херсковитстің аспиранты болып қабылданды және 1940 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Аспирантура кезеңінде Гринберг Нигерияның хауса халқының арасында зерттеу жұмыстарын жүргізіп, хауса тілін үйренді. Оның докторлық диссертациясы исламның хауса халқының бір тобына тигізген әсеріне арналған, бұл топ көптеген басқалардан айырмашылығы, ислам дініне өтпеген. 1940 жылы Йель университетінде докторантурадан кейінгі білімін жалғастырды. Бірақ, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының байланыс корпусында қызмет етуіне байланысты оқу үзіліске түсті, ол Солтүстік Африкада кодты бұзушы болып жұмыс істеді және Касабланкаға түсу операциясына қатысты. Содан кейін соғыс аяқталғанға дейін Италияда қызмет етті. 1943 жылы Еуропаға аттанғанға дейін Гринберг Колумбия университетінде бірінші курста танысқан Сельма Берковицке үйленді.
Joseph Greenberg was born on May 28, 1915, to Jewish parents in Brooklyn, New York. His first great interest was music. At the age of 14, he gave a piano concert in Steinway Hall. He continued to play the piano frequently throughout his life. After graduating from James Madison High School, he decided to pursue a scholarly career rather than a musical one. He enrolled at Columbia College in New York in 1932. During his senior year, he attended a class taught by Franz Boas concerning American Indian languages. He graduated in 1936 with a bachelor's degree. With references from Boas and Ruth Benedict, he was accepted as a graduate student by Melville J. Herskovits at Northwestern University in Chicago and graduated in 1940 with a doctorate degree. During the course of his graduate studies, Greenberg did fieldwork among the Hausa people of Nigeria, where he learned the Hausa language. The subject of his doctoral dissertation was the influence of Islam on a Hausa group that, unlike most others, had not converted to it. During 1940, he began postdoctoral studies at Yale University. These were interrupted by service in the U. S. Army Signal Corps during World War II, for which he worked as a codebreaker in North Africa and participated with the landing at Casablanca. He then served in Italy until the end of the war. Before leaving for Europe during 1943, Greenberg married Selma Berkowitz, whom he had met during his first year at Columbia University.
Мансап
Соғыстан кейін Гринберг Миннесота университетінде оқытумен айналысты, ал 1948 жылы антропология пәнінің оқытушысы ретінде Колумбия университетіне қайта оралды. Нью-Йоркте ол Роман Якобсон және Андре Мартинетпен танысты. Олар оны Прага структурализмі мектебімен таныстырды, ол оның жұмысына үлкен әсер етті. 1962 жылы Гринберг Калифорниядағы Стэнфорд университетінің антропология факультетіне көшті және өмірінің соңына дейін сонда жұмыс істеді. 1965 жылы Гринберг Африканы зерттеу қауымдастығының президенті болды. Сол жылы ол АҚШ Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Кейіннен ол Америка өнер және ғылым академиясының (1973) және Америка философиялық қоғамының (1975) мүшесі болып сайланды. 1996 жылы ол тіл білімі саласындағы ғалымға берілетін ең жоғары награда – филологияның алтын медалін алды.
After the war, Greenberg taught at the University of Minnesota before returning to Columbia University in 1948 as a teacher of anthropology. While in New York, he became acquainted with Roman Jakobson and André Martinet. They introduced him to the Prague school of structuralism, which influenced his work. In 1962, Greenberg relocated to the anthropology department at Stanford University in California, where he continued working for the rest of his life. In 1965 Greenberg served as president of the African Studies Association. That same year, he was elected to the United States National Academy of Sciences. He was later elected to the American Academy of Arts and Sciences (1973) and the American Philosophical Society (1975). In 1996 he received the highest award for a scholar in Linguistics, the Gold Medal of Philology.
Тілдік типология
Гринбергті қазіргі заманғы лингвистикалық типологияның негізін қалаушы деп санайды, ол 1960 және 1970 жылдары жарияланымдарымен осы салаға жаңа серпін берді. Гринбергтің беделі оның синхронды лингвистикаға қосқан үлесіне және лингвистикалық универсалдарды анықтауға жасаған тырабына байланысты. 1950 жылдардың соңында Гринберг кең географиялық және генетикалық таралымды қамтитын тілдерді зерттеуге кірісті. Ол көптеген қызықты потенциалды универсалдарды, сондай-ақ күшті тілдік тенденцияларды анықтады. Атап айтқанда, Гринберг «импликациялық универсал» деген ұғымды тұжырымдады, ол «егер тілде X құрылымы болса, онда ол міндетті түрде Y құрылымын да қамтуы керек» түрінде келеді. Мысалы, X – «орта алдыңғы дөңгелектелген дауыстылар», ал Y – «жоғары алдыңғы дөңгелектелген дауыстылар» болуы мүмкін (терминология үшін фонетикаға қараңыз). Гринбергтің үлгісімен көптеген ғалымдар осы бағытта зерттеу жүргізіп, ол синхронды лингвистикада маңыздылығын сақтап келеді. Ноам Хомский сияқты, Гринберг те адам тілінің негізінде жатқан әмбебап құрылымдарды табуға ұмтылды. Хомскийден ерекшелігі, Гринбергтің әдісі формалистік емес, функционалистік болды. Гринбергтік және Хомскийлік әдістерді келістіруге қатысты аргументтерді Рикардо Майрал мен Хуана Хил редакциялаған «Лингвистикалық универсалдар» (2006) еңбегінен табуға болады. Гринбергтің тілдерді жіктеу әдістеріне (төменде қараңыз) қарсы шығатындардың көпшілігі оның типологиялық жұмысының маңыздылығын мойындайды. 1963 жылы ол «Грамматиканың кейбір универсалдары, мағыналы элементтердің ретіне ерекше назар аудара отырып» деген мақала жариялады.
Greenberg is considered the founder of modern linguistic typology, a field that he has revitalized with his publications in the 1960s and 1970s. Greenberg's reputation rests partly on his contributions to synchronic linguistics and the quest to identify linguistic universals. During the late 1950s, Greenberg began to examine languages covering a wide geographic and genetic distribution. He located a number of interesting potential universals as well as many strong cross linguistic tendencies. In particular, Greenberg conceptualized the idea of "implicational universal", which has the form, "if a language has structure X, then it must also have structure Y." For example, X might be "mid front rounded vowels" and Y "high front rounded vowels" (for terminology see phonetics). Many scholars adopted this kind of research following Greenberg's example and it remains important in synchronic linguistics. Like Noam Chomsky, Greenberg sought to discover the universal structures on which human language is based. Unlike Chomsky, Greenberg's method was functionalist, rather than formalist. An argument to reconcile the Greenbergian and Chomskyan methods can be found in Linguistic Universals (2006), edited by Ricardo Mairal and Juana Gil. Many who are strongly opposed to Greenberg's methods of language classification (see below) acknowledge the importance of his typological work. In 1963 he published an article : "Some universals of grammar with particular reference to the order of meaningful elements".
Массаны салыстыру
Гринберг 20-ғасырдың ортасынан бері тілшілер арасында кең таралған, тілдер арасындағы байланыстарды анықтаудың жалғыз әдісі салыстырмалы қайта құру деген пікірді қабылдамады. Ол генетикалық жіктеу әдістемелік тұрғыдан салыстырмалы қайта құруға дейін немесе оның бірінші сатысында деп дәлелдеді: қай тілдерді салыстыру керектігін білмегенше, тілдерді салыстырмалы қайта құрумен айналысу мүмкін емес (1957:44). Ол сондай-ақ екі тілді бір мезгілде жан-жақты салыстырудың (бұл көбінесе жылдарға созылады) кез келген ауқымды тілдік отбасыны құра алады деген кең таралған пікірді сынға алды. Ол 8 тіл үшін оларды бөлек отбасыларға жіктеудің 4140 тәсілі бар екенін, ал 25 тіл үшін 4 638 590 332 229 999 353 тәсіл бар екенін көрсетті (1957:44). Атап айтқанда, Нигер-Конго тілдері тобында 1500-ге жуық тіл бар деп есептеледі. Ол кез келген ауқымды тілдік отбасыны құру үшін екі жақты салыстырудан өзге де ғылыми тәсілдер қажет деп ойлады. Бұқаралық салыстыру теориясы осындай тәсілдерді көрсетуге бағытталған. Гринберг тереңдікке қарағанда кеңдіктің артықшылығын жақтады. Ол салыстырылатын материалдың көлемін шектеуді (негізгі сөздік, морфология және дыбыс өзгерісінің белгілі жолдары) және салыстырылатын тілдердің санын белгілі бір аймақтағы барлық тілдерге дейін арттыруды ұсынды. Бұл көптеген тілдерді сенімді түрде салыстыруға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, бұл процесс қарастырылып отырған тілдердің көп саны арқасында кездейсоқ ұқсастықтарды тексеруге мүмкіндік береді. Ұқсастықтардың кездейсоқ болу ықтималдығы тілдердің саны артаған сайын күрт төмендейді (1957:39). Гринберг негізгі сөздіктің жаппай "қарызға" алынуы белгісіз деген тұжырымды қолданды. Ол қарыз алу, орын алған жағдайда, мәдени сөздіктерде шоғырланады және "белгілі бір семантикалық салаларда" жинақталады, осылайша оны анықтау оңай болады (1957:39). Байланыстың жалпы үлгілерін анықтау мақсатымен, идея әр сөзді дұрыс табу емес, үлгілерді анықтау болды. Гринберг өзінің бұқаралық салыстыру теориясымен бірге кездейсоқ ұқсастық пен қарыз алу оның тиімділігіне кедергі келтірмейтінін түсіндірді. Дегенмен, сыншылар осы құбылыстар оның теориясына қиындықтар туғызды деп санайды. Гринберг өзінің әдісін алғаш рет 1954 жылғы мақаласында "бұқаралық салыстыру" деп атады (Гринберг, 1955 ж. қайта басылған). 1987 жылдан бастап ол "бұқаралық салыстыру" терминін "көпжақты салыстыру" терминімен ауыстырды, бұл лингвистикалық оқулықтарда ұсынылған екі жақты салыстырулармен қарама-қайшылығын көрсету үшін жасалды. Оның пікірінше, көпжақты салыстыру салыстырмалы әдіске қарсы емес, керісінше, оның қажетті алғашқы қадамы (Гринберг, 1957:44). Оның сөзіне сүйенсек, салыстырмалы қайта құру тілдік жіктеу арқылы белгіленген фактілерді түсіндіретін теория мәртебесіне ие болуы керек (Гринберг, 1957:45). Көптеген тарихи тілшілер (Кэмпбелл, 2001:45) тілдердің генеалогиялық байланыстарын анықтау әдісі ретінде бұқаралық салыстыруды қолдамайды. Бұқаралық салыстырудың ең белсенді сыншылары Лайл Кэмпбелл, Дональд Ринге, Уильям Позер және қайтыс болған Р. Ларри Траск болды.
Greenberg rejected the opinion, prevalent among linguists since the mid 20th century, that comparative reconstruction was the only method to discover relationships between languages. He argued that genetic classification is methodologically prior to comparative reconstruction, or the first stage of it: one cannot engage in the comparative reconstruction of languages until one knows which languages to compare (1957:44). He also criticized the prevalent opinion that comprehensive comparisons of two languages at a time (which commonly take years to perform) could establish language families of any size. He argued that, even for 8 languages, there are already 4,140 ways to classify them into distinct families, while for 25 languages there are 4,638,590,332,229,999,353 ways (1957:44). For comparison, the Niger–Congo family is said to have some 1,500 languages. He thought language families of any size needed to be established by some scholastic means other than bilateral comparison. The theory of mass comparison is an attempt to demonstrate such means. Greenberg argued for the virtues of breadth over depth. He advocated restricting the amount of material to be compared (to basic vocabulary, morphology, and known paths of sound change) and increasing the number of languages to be compared to all the languages in a given area. This would make it possible to compare numerous languages reliably. At the same time, the process would provide a check on accidental resemblances through the sheer number of languages under review. The mathematical probability that resemblances are accidental decreases strongly with the number of languages concerned (1957:39). Greenberg used the premise that mass "borrowing" of basic vocabulary is unknown. He argued that borrowing, when it occurs, is concentrated in cultural vocabulary and clusters "in certain semantic areas", making it easy to detect (1957:39). With the goal of determining broad patterns of relationship, the idea was not to get every word right but to detect patterns. From the beginning with his theory of mass comparison, Greenberg addressed why chance resemblance and borrowing were not obstacles to its being useful. Despite that, critics consider those phenomena caused difficulties for his theory. Greenberg first termed his method "mass comparison" in an article of 1954 (reprinted in Greenberg 1955). As of 1987, he replaced the term "mass comparison" with "multilateral comparison", to emphasize its contrast with the bilateral comparisons recommended by linguistics textbooks. He believed that multilateral comparison was not in any way opposed to the comparative method, but is, on the contrary, its necessary first step (Greenberg, 1957:44). According to him, comparative reconstruction should have the status of an explanatory theory for facts already established by language classification (Greenberg, 1957:45). Most historical linguists (Campbell 2001:45) reject the use of mass comparison as a method for establishing genealogical relationships between languages. Among the most outspoken critics of mass comparison have been Lyle Campbell, Donald Ringe, William Poser, and the late R. Larry Trask.
Африка тілдері
Гринберг Африка тілдерін жіктеу жүйесін жасауымен кеңінен танымал, ол оны 1949 жылдан 1954 жылға дейін Оңтүстік-Батыс антропология журналында мақалалар сериясы түрінде жариялады (олар 1955 жылы «Африка тілдері» кітабы ретінде қайта басылды). Ол кітапты қайта қарастырып, 1963 жылы қайтадан басып шығарды, содан кейін 1966 жылы (өзгеріссіз 1970 жылы қайта басылып шығарылды) бірдей күйінде қалды. 1981 жылы Гринберг жіктеменің тағы бірнеше өзгерісін енгізді. Гринберг Африка тілдерін төрт отбасыға топтап, оларды афроазиялық, нилосахаралық, нигер-конголық және хоисандық деп атады. Өзінің жұмысы барысында Гринберг «афроазиялық» терминін ертерек қолданылған «хамит-семит» терминін алмастыру үшін ойлап тапты, себебі 19-шы ғасырдан бері қабылданған хамит тобы жарамды тілдер отбасы емес екенін көрсетті. Оның жұмысының тағы бір маңызды ерекшелігі – көптеген банту тілдері мамандары ұстанғандай, оларды тәуелсіз отбасы ретінде қарастырмай, Нигер-Конго отбасының бір бөлігі ретінде қарастыру болды, олар Орталық және Оңтүстік Африканың көп бөлігін алып жатыр. Гринбергтің жіктемесі негізінен бұрынғы жіктемелерді салыстырып бағалауға негізделген. Бір кезде оның жіктемесі батыл және болжамдық деп есептелді, әсіресе нилосахаралық тілдер отбасының ұсынысы. Қазір, хоисаннан басқа, оны африкалық мамандар қабылдайды және басқа ғалымдар одан әрі зерттеулер үшін негіз ретінде пайдаланады. Гринбергтің африка тілдері жөніндегі жұмысын Лайл Кэмпбелл мен Дональд Ринге сынға алды, олар оның жіктемесі оның деректерімен толыққанды негізделмегенін айтады және оның макроотбасыларын «сенімді әдістермен» қайта қарауды сұрайды (Ринге 1993:104). Гринбергтің жіктемесіне жақын тұрған Гарольд Флеминг пен Лайонел Бендер оның кейбір макроотбасыларының (әсіресе нилосахаралық және хоисандық макроотбасыларының) көптеген тіл білімі мамандары толыққанды қабылдамайтынын және оларды бөлу қажет болуы мүмкін екенін мойындады (Кэмпбелл 1997). Олардың қарсылығы әдістемелік болды: егер жаппай салыстыру дұрыс әдіс болмаса, онда ол африка тілдерінің арасындағы шатасуды тәртіпке келтіре алмайды. Керісінше, кейбір тіл білімі мамандары Гринбергтің төрт африкалық отбасын ірірек бірліктерге біріктіруге тырысты. Атап айтқанда, Эдгар Грегерсен (1972) Нигер-Конго және Нило-Сахараны үлкен отбасыға біріктіруді ұсынды, оны ол Конго-Сахара деп атады. Роджер Бленч (1995) Нигер-Конгоның Нило-Сахараның кіші тармағы екенін айтады.
Greenberg is known widely for his development of a classification system for the languages of Africa, which he published as a series of articles in the Southwestern Journal of Anthropology from 1949 to 1954 (reprinted together as a book, The Languages of Africa, in 1955). He revised the book and published it again during 1963, followed by a nearly identical edition of 1966 (reprinted without change during 1970). A few more changes of the classification were made by Greenberg in an article during 1981. Greenberg grouped the hundreds of African languages into four families, which he dubbed Afroasiatic, Nilo Saharan, Niger–Congo, and Khoisan. During the course of his work, Greenberg invented the term "Afroasiatic" to replace the earlier term "Hamito Semitic", after showing that the Hamitic group, accepted widely since the 19th century, is not a valid language family. Another major feature of his work was to establish the classification of the Bantu languages, which occupy much of Central and Southern Africa, as a part of the Niger–Congo family, rather than as an independent family as many Bantuists had maintained. Greenberg's classification rested largely in evaluating competing earlier classifications. For a time, his classification was considered bold and speculative, especially the proposal of a Nilo Saharan language family. Now, apart from Khoisan, it is generally accepted by African specialists and has been used as a basis for further work by other scholars. Greenberg's work on African languages has been criticised by Lyle Campbell and Donald Ringe, who do not believe that his classification is justified by his data and request a re examination of his macro phyla by "reliable methods" (Ringe 1993:104). Harold Fleming and Lionel Bender, who were sympathetic to Greenberg's classification, acknowledged that at least some of his macrofamilies (particularly the Nilo Saharan and the Khoisan macrofamilies) are not accepted completely by most linguists and may need to be divided (Campbell 1997). Their objection was methodological: if mass comparison is not a valid method, it cannot be expected to have brought order successfully out of the confusion of African languages. By contrast, some linguists have sought to combine Greenberg's four African families into larger units. In particular, Edgar Gregersen (1972) proposed joining Niger–Congo and Nilo Saharan into a larger family, which he termed Kongo Saharan. Roger Blench (1995) suggests Niger–Congo is a subfamily of Nilo Saharan.
Жаңа Гвинея, Тасмания және Андаман аралдарындағы тілдер
1971 жылы Гринберг Папуа тілдерін (Жаңа Гвинея мен жақын аралдардың көптеген тілдік отбасыларын) Андаман аралдары мен Тасманияның жергілікті тілдерімен біріктіретін, бірақ Австралия абориген тілдерін қоспаған Үнді-Тынық мұхит макроотбасын ұсынды. Оның басты ерекшелігі – Жаңа Гвинеяның көптеген тілдік отбасыларын бір генетикалық бірлікке дейін тоғыстыру болды. Бұл аустронезиялық тілдерді есепке қоспайды, олар адамдардың кейінгі көші-қонымен байланысты екені анықталған. Гринбергтің осы тілдерді топтастыруын осы тілдерді жіктеумен айналысқан мамандар көпшілігі қабылдамады. Дегенмен, Стивен Вурмның (1982) және Малкольм Росс (2005) жұмыстары оның бір кездегі радикалды идеясын – осы тілдердің бір генетикалық бірлік құрайтынын – қуаттайтын маңызды дәлелдер келтірді. Вурм Ұлы Андаман, Батыс Папуа және Тимор-Алор тілдік отбасылары арасындағы лексикалық ұқсастықтардың "керемет және көп жағдайда формальды сәйкестікке [ ] жететінін" айтты. Оның пікірінше, мұның себебі тілдік субстратқа байланысты.
During 1971 Greenberg proposed the Indo Pacific macrofamily, which groups together the Papuan languages (a large number of language families of New Guinea and nearby islands) with the native languages of the Andaman Islands and Tasmania but excludes the Australian Aboriginal languages. Its principal feature was to reduce the manifold language families of New Guinea to a single genetic unit. This excludes the Austronesian languages, which have been established as associated with a more recent migration of people. Greenberg's subgrouping of these languages has not been accepted by the few specialists who have worked on the classification of these languages. However, the work of Stephen Wurm (1982) and Malcolm Ross (2005) has provided considerable evidence for his once radical idea that these languages form a single genetic unit. Wurm stated that the lexical similarities between Great Andamanese and the West Papuan and Timor–Alor families "are quite striking and amount to virtual formal identity [ ] in a number of instances." He believes this to be due to a linguistic substratum.
Америка тілдері
Американың жергілікті тілдерін зерттейтін лингвистер оларды 150-ден 180-ге дейінгі тәуелсіз тілдік отбасыларға жіктемелейді. Кейбіреулер екі тілдік отбасы – эскимо-алеут және на-дене – ерекше болғанын, мүмкін, олар Жаңа дүниеге кейінірек қоныс аударған нәтижесі екенін санайды. Гринберг (1957:41, 1960) көптеген тілдік топтардың байланыссыз деп есептелгенін, оларды ірі топтарға жіктеуге болатынына көз жеткізді. 1987 жылы жарық көрген «Америка тілдері» атты кітабында ол эскимо-алеут және на-дене топтарының ерекше екенімен келіссе де, қалған Америка тілдерінің барлығы бір макро-отбасыға жатады деп ұсынды, оған ол «Америнд» деген ат берді. «Америка тілдері» кітабы қызу пікірталас тудырды, бірақ көп сынға ұшырады; оны Американың жергілікті тілдері мамандарының көпшілігі және тарихи лингвистер де қабылдамайды. Жеке тілдік отбасылар мамандары Гринбергтің деректерінде көптеген қателіктер мен жаңылыстар тапты, мысалы, жоқ тілдерден алынған деректерді қосу, салыстырылатын формалардың дұрыс емес транскрипциясы, салыстыру үшін қолданылған сөздердің мағынасын дұрыс түсінбеу және мүлдем жалған формалар. Тарихи лингвистер классификацияның негізі болған көпжақты (немесе жаппай) салыстыру әдісінің дұрыстығын да жоққа шығарады. Олар дәлел ретінде ұсынылған ұқсастықтардың қателіктер, кездейсоқ сәйкестік, салыстырулардағы семантикалық кеңдік, қарыз сөздер, дыбырлық сөздер және т.б. нәтижесінде туындағанын, ал бұрынғы ортақ атадан мұрагерлікпен байланысты екенін дәлелдемейтінін айтады. Алайда, Гарвард генетигі Дэвид Рейхтің атап өтуінше, жақында жүргізілген генетикалық зерттеулер Гринбергтің «Америнд» жіктемесін қолдайтын үлгілерді анықтады: «Бірінші американдықтар» санаты. «Тілге сүйенгенде ең жақын туыс деп болжанған топтардың жиынтығы деректері бар популяциялардың генетикалық үлгілерімен расталды». Дегенмен, «Бірінші американдықтар» санаты эскимо-алеут және на-дене популяцияларының ата-бабаларымен араласып, олардың геномына елеулі үлес қосты, олардың 60% және 90% «Бірінші американдық» ДНК-сы екі топтың генетикалық құрамын құрайды.
Most linguists concerned with the native languages of the Americas classify them into 150 to 180 independent language families. Some believe that two language families, Eskimo–Aleut and Na Dené, were distinct, perhaps the results of later migrations into the New World. Early on, Greenberg (1957:41, 1960) became convinced that many of the language groups considered unrelated could be classified into larger groupings. In his 1987 book Language in the Americas, while agreeing that the Eskimo–Aleut and Na Dené groupings as distinct, he proposed that all the other Native American languages belong to a single language macro family, which he termed Amerind. Language in the Americas has generated lively debate, but has been criticized strongly; it is rejected by most specialists of indigenous languages of the Americas and also by most historical linguists. Specialists of the individual language families have found extensive inaccuracies and errors in Greenberg's data, such as including data from non existent languages, erroneous transcriptions of the forms compared, misinterpretations of the meanings of words used for comparison, and entirely spurious forms. Historical linguists also reject the validity of the method of multilateral (or mass) comparison upon which the classification is based. They argue that he has not provided a convincing case that the similarities presented as evidence are due to inheritance from an earlier common ancestor rather than being explained by a combination of errors, accidental similarity, excessive semantic latitude in comparisons, borrowings, onomatopoeia, etc. However, Harvard geneticist David Reich notes that recent genetic studies have identified patterns that support Greenberg's Amerind classification: the "First American” category. "The cluster of populations that he predicted to be most closely related based on language were in fact verified by the genetic patterns in populations for which data are available.” Nevertheless, this category of "First American" people also interbred with and contributed a significant amount of genes to the ancestors of both Eskimo Aleut and Na Dené populations, with 60% and 90% "First American" DNA respectively constituting the genetic makeup of the two groups.
Солтүстік Еуразия тілдері
Кейін Гринберг Солтүстік Еуразияның тілдік отбасыларының көбісі бір жоғары деңгейдегі отбасыға жатады деп ұсынды, оны ол Еуразиялық деп атады. Бір ғана ерекшелік – Енисей тілі, ол кеңірек Дене-Кавказ тобымен байланыстырылды, сонымен қатар Қытай-Тибет тілдері де осы топқа кіреді. 2008 жылы Эдвард Важда Енисей тілін Солтүстік Американың На-Дене тілдерімен Дене-Енисей отбасы ретінде байланыстырды. Еуразиялық топтама Холгер Педерсен мен Владислав Ильич Свитичтің бұрынғы Ностратикалық топтамаларына ұқсас, оларға Үнді-Еуропа, Ұрал және Алтай тілдері кіреді. Ол Нивх, Жапон, Корей және Айн тілдерін (Ностратиктер оларды тілдік отбасы емес, жеке тілдер болғандықтан салыстырудан шығарған) және Афроазиялық тілдерін қоспау арқылы ерекшеленеді. Осы шамада ресейлік Ностратиктер, әсіресе Сергей Старостин, Ностратиканың жаңартылған нұсқасын жасады. Ол Гринбергтің топтамасынан сәл үлкен болды, бірақ Афроазиялық тілдерін де қоспады. Соңғы кезде Ностратикалық гипотезаны қолдайтындар арасында келісім пайда болуда. Гринберг негізінен Ностратикалық тұжырымдамамен келісті, бірақ оның солтүстік «деңгейі» (оның Еуразиялық тобы) және оңтүстік «деңгейі» (негізінен Афроазиялық және Дравидтік тілдері) арасындағы терең ішкі бөлініске назар салды. Америкалық Ностратиктердің бірі Аллан Бомхард Еуразиялықты Ностратиканың басқа тармақтарымен бірге – Афроазиялық, Эламо-Дравид және Картвел тілдерімен қатар қарастырады. Сол сияқты, Георгий Старостин (2002) үш бөліктен тұратын жалпы топтамаға келді: ол Афроазиялық, Ностратикалық және Эламит тілдерін шамамен бірдей қашықтықта және басқа тілдік отбасылардан гөрі бір-бірімен тығыз байланысты деп есептейді. Сергей Старостин мектебі қазір Афроазиялық тілдерін кеңінен анықталған Ностратикалық отбасыға қосты. Олар макроотбасының қалған бөлігін қамтитын тар топтаманы белгілеу үшін Еуразиялық терминін сақтап қалды. Соңғы ұсыныстар негізінен Дравид және Картвел тілдерін нақты қосудағы айырмашылықтарда көрінеді. Гринберг емделе алмайтын қатерлі ісікке шалдыққаннан кейін де, 2001 жылдың мамырында қайтыс болғанға дейін осы жобада жұмыс істей берді. Оның әріптесі және бұрынғы студенті Мерит Рулен оның қайтысынан кейін оның Еуразиялық еңбегінің соңғы томын (2002) жариялауды қамтамасыз етті.
Later in his life, Greenberg proposed that nearly all of the language families of northern Eurasia belong to a single higher order family, which he termed Eurasiatic. The only exception was Yeniseian, which has been related to a wider Dené–Caucasian grouping, also including Sino Tibetan. During 2008 Edward Vajda related Yeniseian to the Na Dené languages of North America as a Dené–Yeniseian family. The Eurasiatic grouping resembles the older Nostratic groupings of Holger Pedersen and Vladislav Illich Svitych by including Indo European, Uralic, and Altaic. It differs by including Nivkh, Japonic, Korean, and Ainu (which the Nostraticists had excluded from comparison because they are single languages rather than language families) and in excluding Afroasiatic. At about this time, Russian Nostraticists, notably Sergei Starostin, constructed a revised version of Nostratic. It was slightly larger than Greenberg's grouping but it also excluded Afroasiatic. Recently, a consensus has been emerging among proponents of the Nostratic hypothesis. Greenberg basically agreed with the Nostratic concept, though he stressed a deep internal division between its northern 'tier' (his Eurasiatic) and a southern 'tier' (principally Afroasiatic and Dravidian). The American Nostraticist Allan Bomhard considers Eurasiatic a branch of Nostratic, alongside other branches: Afroasiatic, Elamo Dravidian, and Kartvelian. Similarly, Georgiy Starostin (2002) arrives at a tripartite overall grouping: he considers Afroasiatic, Nostratic and Elamite to be roughly equidistant and more closely related to each other than to any other language family. Sergei Starostin's school has now included Afroasiatic in a broadly defined Nostratic. They reserve the term Eurasiatic to designate the narrower subgrouping, which comprises the rest of the macrofamily. Recent proposals thus differ mainly on the precise inclusion of Dravidian and Kartvelian. Greenberg continued to work on this project after he was diagnosed with incurable pancreatic cancer and until he died during May 2001. His colleague and former student Merritt Ruhlen ensured the publication of the final volume of his Eurasiatic work (2002) after his death.
Кітаптар (редактор)
(1966 жылғы екінші басылымы)
(Second edition 1966.)
Мақалалар, шолулар және т.б.
(Генетикалық лингвистикада қайта басылды, 2005.) (Тілдің жалпыламалықтары, 1966 жылғы екінші басылымында, 73–113 беттер.) (Генетикалық лингвистикада қайта басылды, 2005.)
(Reprinted in Genetic Linguistics, 2005.) (In second edition of Universals of Language, 1966: pp. 73–113.) (Reprinted in Genetic Linguistics, 2005.)