Джордж Фридрих Гендельдің "Жақын шопан" операсы – 1712 ж. Лондон театрында сахналанған, Джакомо Росси либреттосымен салынған үш актілі шығарма. Операның тұңғыш көрсетілімі сәтті болмады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Il pastor fido ("Сенімді бағушы") (HWV 8) – Джордж Фридерик Гендельдің үш актілі опера-сериясы. Ол Джакомо Росси жазған либреттоға сазды, бұл либретто Джованни Баттиста Гуаринидің белгілі әрі кең таралған "Il pastor fido" пасторальдық поэмасы негізінде құрастырылған. Алғаш рет 1712 жылғы 22 қарашада Лондонның Хеймаркеттегі Король театрында қойылды.
Il pastor fido ("The Faithful Shepherd") (HWV 8) is an opera seria in three acts by George Frideric Handel. It was set to a libretto by Giacomo Rossi based on the famed and widely familiar pastoral poem of the 'Il pastor fido' by Giovanni Battista Guarini. It had its first performance on 22 November 1712 at the Queen's Theatre in the Haymarket, London.
Өнер тарихы
Ол 1712 жылы жазылған және сол жылдың 22 қарашасында композитордың басшылығымен алғаш рет орындалған. Опера көбінесе жаугершілікке ұшырады, мүмкін, Ринальдоның сәттілігінен кейін көңіл көшіп қалғандықтан: бір күнделік авторы сын тұрғысынан "сахна тек Аркадия елін бейнеледі; киімдер ескі, опера қысқа болды" деп жазған. Миртильо мен Сильвио рөлдерін бастапқыда кастрат Валериано Пелегрини мен Валентино Урбани орындаған. Овертюра алты бөлімнен тұрады және сол кезге қарағанда ұзақ: ол бастапқыда жеке оркестрлік сюита ретінде жазылған болуы мүмкін деп есептеледі. 1734 жылдың көктемінде Джованни Карестини Миртильо рөлін сомдаған қайта қойылым әлдеқайда сәтті болды, бірақ Гендель музыканы айтарлықтай өзгертті: бастапқы ариялардың тек жетісі ғана сақталды, ал қысқартылғандары Гендельдің кантаталарынан немесе ертерек операларынан алынған ариялармен алмастырылды. Бұл қойылым танымал болды және 13 рет көрсетілді. 1734 жылдың қысында Il pastor fido қайтадан қойылды: Карестини Миртильо рөлінде қалды, ал ағылшын теноры Джон Бирд Сильвио рөлін алды. Бұл қойылымдар үшін операға жаңадан жазылған пролог, Терпсихор қосылды. Пролог жеке ариялардан, хорлық бөлімдерден және би үшін оркестрлік музыкадан тұрады: Терпсихордың биін Мари Салле орындады, оның би тобы Ковент-Гарденнің директоры Джон Ричпен шарттық қарым-қатынаста болған. Барлық барокко опера-сериасындай, Il Pastor Fido көп жылдар бойы сахнада орындалмады, бірақ 1960 жылдардан бері барокко музыкасына қызығушылықтың артуы және тарихи негізделген музыкалық орындаушылықпен Il Pastor Fido, Гендельдің барлық опералары сияқты, бүгінде фестивальдар мен опера театрларында қойылымдарды табады. Басқа қойылымдардың ішінде, бұл туынды 2012 жылы Лондонның Гендель фестивалінде және 2019 жылы Гендель фестивалінде орындалды.
It was composed in 1712 and first performed on 22 November of the same year under the composer. The opera opened to a largely hostile reception, probably due to disappointment after the success of Rinaldo: one diarist noted critically that "the scene represented only the Country of Arcadia; the Habits [costumes] were old – the Opera short". The roles of Mirtillo and Silvio were originally sung by the castratos Valeriano Pellegrini and Valentino Urbani. The overture is in six movements and is long for its time: it is thought that it may have been originally composed as an unrelated orchestral suite. The revival of the spring of 1734, in which Giovanni Carestini took the role of Mirtillo, was far more successful, but Handel significantly altered the music: only seven of the original arias remained, and those cut were replaced by arias from Handel's cantatas or earlier operas. This production proved popular and enjoyed a run of 13 performances. In the winter of 1734 Il pastor fido was revived again: Carestini remained as Mirtillo and the English tenor John Beard took the role of Silvio. A newly composed prologue, Terpsicore, was added to the opera for this run of performances. The prologue consisted of solo arias, choral movements, and orchestral writing for dance: the danced role of Terpsichore was performed by Marie Sallé, whose dance company had been engaged by Covent Garden manager John Rich. As with all Baroque opera seria, Il Pastor Fido went unperformed for many years, but with the revival of interest in Baroque music and historically informed musical performance since the 1960s,Il Pastor Fido, like all Handel operas, receives performances at festivals and opera houses today. Among other performances, the work was performed as part of the London Handel Festival in 2012 and by the Handel Festival Halle in 2019.
Қысқаша мазмұны
Оқиға: Аркадия, грек далаларында, аңызға толы ежелгі заманда. Диана, тазалық сақтайтын аңшылық құдайы, Аркадияға наразы болып, оның қаһары көктегі шежірелі жұптың үйленуі арқылы ғана басылатынын жариялады, олардың бірі – «адал бағушы» болады. Осы сипаттамаға сай келетін жұп – аңшы Сильвио, бірақ ол Дианаға адал болғандықтан махаббатқа мүдделі емес, тек аң аулауды ғана қалайды, сондай-ақ малшы Амарилли, алайда ол шежіресі белгісіз Миртиллоға ғашық.
Scene: Arcadia, in the Greek countryside, in legendary antiquity. Diana, virgin huntress goddess, has become displeased with Arcadia and has let it be known that only through the marriage of a couple descended from heavenly ancestors, one of whom will be "a faithful shepherd", will her wrath be appeased. The couple who are believed to fit this description are the hunter Silvio, but he has no interest in love, being dedicated to Diana and only interested in hunting, and the shepherdess Amarilli, who however is in love with the shepherd Mirtillo, whose ancestry is unknown.
1-ші акті
Шопан Миртильо Амарилиге деген үлкен махабатының кесірінен бақытсыз, себебі Амарили Діана қадірлісінің қалауымен аңшы Сильвиоға үйленуге мәжбүр. Амарили де ұсынылған некеге риза емес, себебі ол Миртильоға ғашық болған, бірақ оған сезімін білдірмеген, ал Миртильоның тегі белгісіз. Миртильо оның өзіне деген құштарлығын айтып шағымданып тұрғанын естиді де, оны сүйіспеншілікке шақырады, бірақ ол жалпы халықтың игілігі үшін Сильвиоға үйленуі керек болғандықтан бас тартады. Осыдан Миртильо соншалықты қайғыға батып, өмірден қол жұмаққа бел буады. Шопан қызы Эврилла да Миртильоға ғашық, оның өзін-өзі өлтіруіне кедері келтіріп, Амариллиді оған қайтаруға тырысады. Бірақ Эврилланың басты мақсаты – Миртильоның өзіне бұйруы. Аңшы Сильвио қыздарға қызығушылық танытпайды және үйленгісі келмейді, ол өзінің қамқоршысы Діана сияқты тазалық сақтауды қалайды. Тағы бір шопан қызы, Доринда, Сильвиоға ғашық болады, бірақ ол оның махаббатын қабылдамайды, осыдан Доринда қайғыға ұшырайды.
The shepherd Mirtillo is unhappy due to his great love for Amarilli, who is going to have to marry the hunter Silvio in order to please the goddess Diana. Amarilli is also unhappy about her proposed marriage as she has fallen in love with Mirtillo, whose family background is not known, although she has not told him she loves him. Mirtillo overhears her lamenting her love for him and woos her, but she rejects him as her duty is to marry Silvio for the sake of the common welfare. Mirtillo is in such despair at this that he resolves on suicide. The shepherdess Eurilla is also in love with Mirtillo, prevents him from killing himself, and offers to try to win Amarilli for him. Eurilla is really only interested in winning Mirtillo for herself. Silvio, the hunter, has no interest in girls or getting married at all, he wishes to remain chaste like his patroness the goddess Diana. Yet another shepherdess, Dorinda, is smitten with Silvio but he rejects her love, to her sorrow.
2-ші акті
Бірде Миртильо өзінің сүйікті Амарилли гүлін мадақтап, ән айтып, ұйықтап кетеді. Ол ұйықтап жатқанда, Эврила гүл шоғын алып кіреді, оның үстінде "Сені сүйетін және сені күтіп тұрған біреуден" деген жазба бар. Оянғаннан кейін, ол Амариллиден шығар деп ойлайды. Еврила Амариллиге Миртильоның басқа қыздан махаббат белгісі және махаббатқа шақыру алғанын айтады, бұл оны өте қызғанады. Осы уақыт ішінде Доринда Сильвиоға сүйіспеншілігін білдіріп, наразылық білдіруді жалғастырады, ал ол қызығушылығы жоқ екенін анықтайды. Еврила Миртильоға оның сүйіктісі келе жатқанын айтады және ол жақын маңдағы үңгірге барып, оны күтуі керек, ол солай етеді. Кейін Еврила Амарилланы алып келіп, оған Миртильоның басқа қызбен не істеп жатқанын сол үңгірдің ішінен көруге болатынын айтады және Амарилланы да оған алып кіреді. Енді екеуі үңгірде бірге болғандықтан, Эврила барып, заң органдарына оларды заңсыз жыныстық қатынас үшін тұтқындауды айтады, бұл үшін Аркадия заңы әйел серіктесіне өлім жазасын белгілейді, Амарилли өлтіріледі, содан кейін Эврила Миртиллоны өзіне алады.
In a rocky grove, Mirtillo sings himself to sleep with a song in praise of his beloved Amarilli. As he slumbers, Eurilla enters with a garland of flowers with a note "From someone who adores you and is waiting for you there" and places it on his body. When he awakes, he thinks it must be from Amarilli. Eurilla tells Amarilli that Mirtillo has received a love token and an invitation to an amorous tryst from another girl, which makes her very jealous. Meanwhile, Dorinda continues to pester Silvio with her protestations of affection, and he continues to make it clear he is not interested. Eurilla tells Mirtillo that his love is on her way and he should go into the nearby cave and wait for her, which he does. Eurilla then fetches Amarilli and tells her she can watch what Mirtillo is up to with the other girl from inside the same cave, and leads Amarilli into it too. Now that the two are in the cave together, Eurilla will go and tell the law authorities to arrest them for illicit sex, for which Arcadian law prescribes death for the female partner, Amarilli will be executed, and then Eurilla will have Mirtillo for her own.
3-ші акт
Диана ғибадатханасының сыртындағы киелі тоғайда, жүрек ауруынан зардап шеккен Доринда өзінің Сильвиосын басқа аңшылармен келе жатқанын естіп, оны көру үшін бұталардың арасына тығылады. Сильвио өсімдіктердің арасында қозғалыс байқап, оны елік деп ойлап, найзалайды, бірақ ол Доринда екенін білгенде қатты өкінеді, ол өлмеген, бірақ жараланған. Сильвио оған деген махаббатының күшін сезінеді және олар бірігуге ант етеді. Еврилланың әрекеті сәтті аяқталады. Амарилли ұяттық үшін өлім жазасына кесіледі. Миртильо оның орнына өлуге рұқсат беруді өтінеді, бірақ оған бас тартады. Амариллині атқылауға алып бара жатқанда, Диананың бас жұбасы құдайдан жаңа бұйрықпен кіреді. Миртильо – құдайдан тараған және пайғамбарлықта айтылған «адал бағушы». Адамдық құрбандықтар тоқтатылады, қос той жарияланады: Миртильо мен Амарилли, сондай-ақ Сильвио мен Доринда. Еврила кешірім сұрайды және оны алады, жерден қарғыс көтеріледі және барлығы қуанады.
In the sacred grove outside the temple of Diana, the lovesick Dorinda hears her Silvio coming with his fellow hunters and hides in the bushes to watch him. Silvio, seeing movement in the growth, thinks it is a deer and spears it, but he is sorry to find it is Dorinda, who is not dead but wounded. Silvio discovers he is overwhelmed with love with her after all and they vow to be one. Eurilla's scheme has been successful Amarilli has been condemned to die for unchastity. Mirtillo begs to be allowed to die in her place but he is refused. Amarilli is being led to her execution when the chief priest of Diana enters with a new decree from the goddess. Mirtillo is of divine parentage and is the "faithful shepherd" of the prophecy. Human sacrifice is abolished, a double wedding is announced, Mirtillo and Amarilli as well as Silvio and Dorinda. Eurilla asks for and receives forgiveness, the curse is lifted from the land, and all rejoice.
Контекст және талдау
Неміс туған Гендель өзінің мансабының бастапқы кезеңін Италияда опералар мен басқа да шығармалар жазумен өткізгеннен кейін Лондонға қоныстанды, онда 1711 жылы ол өзінің «Ринальдо» операсымен алғаш рет итальян операсын Лондонда таныстырды. «Ринальдо» үлкен жетістікке ие болды, Лондонда итальян опера-сериасына деген құштарлықты оятып, бұл жанр жұлдызды виртуоз әншілерге арналған соло арияларға басымдық берді. «Ринальдо» – сиқырға толы, сонымен қатар әйел-құдайлар мен көріккілі декорациялармен ерекшеленетін опера болды. Одан кейін «Il Pastor Fido» атты қысқа және қарапайым опера жазылды, бірақ ол алғашқы қойылымдарында Лондон көрермендерінен ықылас көрмеді. 1734 жылы танымал кастрато Карестинидің қатысуымен жасалған маңызды қайта жөндеуге қол жеткізілді, ал сол жылдың соңындағы қайта қойылымда атақты француз балеринасы Мари Салле және оның труппасы Генделдің арнайы жазған музыкасымен би биледі. 18 ғасырдың музыкатанушысы Чарльз Берни «Il Pastor Fido» туралы былай деп жазды: «Жалпы алғанда, бұл опера оның басқа драмалық туындыларына қарағанда беріктігі мен жаңашылдығы жағынан төмен, бірақ онда өнерді шынайы бағалайтын әрбір сарапшыны таң қалдыратын гениальдық пен қабілеттердің көптеген дәлелдері бар, әсіресе ол опера жазылған кездегі драмалық музыканың деңгейін білетін адамды».
The German born Handel, after spending some of his early career composing operas and other pieces in Italy, settled in London, where in 1711 he had brought Italian opera for the first time with his opera Rinaldo. A tremendous success, Rinaldo created a craze in London for Italian opera seria, a form focused overwhelmingly on solo arias for the star virtuoso singers. Rinaldo, a "magic" opera featuring enchantments, sorceresses and scenic ingenuity, was followed by Il Pastor Fido, a shorter and simpler opera, which was not a success with London audiences at its first performances. The substantial revision of 1734, with the famed castrato Carestini, was much more successful, and the subsequent revival the same year featured dances by celebrated French ballerina Marie Sallé and her troupe, with specially composed music by Handel. 18th century musicologist Charles Burney wrote that Il Pastor Fido:<blockquote>'upon the whole, is inferior in solidity and invention to almost all his other dramatic productions, yet there are in it many proofs of genius and abilities which must strike every real judge of the art, who is acquainted with the state of dramatic Music at the time it was composed.'