Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азаматтық соғысы кезінде оңтүстік штаттарын қайта орналастыру моделі. Он проценттік жоспар, ресми түрде Кешірім және қайта құру туралы жарлық, – АҚШ президенті Авраам Линкольнның 1863 жылғы 8 желтоқсанда Америка Азаматтық соғысы кезінде шығарған президенттік жарлығы. Соғыстың осы кезенінде (шамамен үш жыл өткен соң) Одақ әскері Конфедерация әскерін Оңтүстіктің бірнеше аймағынан ығыстырып шығарды, ал кейбір Конфедерация штаттары өз үкіметтерін қайта құруға дайын тұрды. Линкольннің жоспары соғыстан кейінгі қайта құру процесін белгіледі.
Model for reinstatement of Southern states during the American Civil War
The ten percent plan, formally the Proclamation of Amnesty and Reconstruction , was a United States presidential proclamation issued on December 8, 1863, by United States President Abraham Lincoln, during the American Civil War. By this point in the war (nearly three years in), the Union Army had pushed the Confederate Army out of several regions of the South, and some Confederate states were ready to have their governments rebuilt. Lincoln's plan established a process through which this postwar reconstruction could come about.
Өмірбаян
Президент Линкольннің соғыстан кейінгі Оңтүстік аймақтарын қайта құру жоспарының бір бөлігі ретінде, бұл жарлықта АҚШ Федералдық үкіметіне қарсы көтерілген штат, сол штаттың 1860 жылғы сайлау нәтижелерінің 10 пайызы АҚШ-қа адалдық ант беріп, Азат етуге (Emancipation) мойынсұнуға уәде берген жағдайда Одаққа қайта қосыла алатыны жарияланды. Бұдан кейін сайлаушылар жаңа штат конституцияларын жасау және жаңа штат үкіметтерін құру үшін делегаттарды сайлай алатын болды. 1864 жылға қарай Луизиана, Теннеси және Арканзас штаттары толыққанды жұмыс істейтін Одақшыл (Unionist) үкіметтер құрды. Бұл саясаттың мақсаты соғысты қысқарту үшін орташа жолмен бейбітшілік жоспарын ұсыну болды. Сондай-ақ, жаңа үкіметтерден құлдықты жоюды талап ету арқылы азат ету саясатын одан әрі дамытуға бағытталған еді.
A part of President Lincoln's plans for the postwar reconstruction of the South, this proclamation decreed that a state in rebellion against the U. S. federal government could be reintegrated into the Union when 10% of the 1860 vote count from that state had taken an oath of allegiance to the U. S. and pledged to abide by Emancipation. Voters could then elect delegates to draft revised state constitutions and establish new state governments. By 1864, Louisiana, Tennessee, and Arkansas had established fully functioning Unionist governments. This policy was meant to shorten the war by offering a moderate peace plan. It was also intended to further his emancipation policy by insisting that the new governments abolish slavery.
Реакция
Конгресс Линкольннің жоспарының жариялануына наразылық білдірді. Конгресстегі көптеген орташа республикашылар президенттің Реконструкция жөніндегі ұсынысын қолдады, себебі олар соғысты жылдам аяқтауды қалады, бірақ басқа республикашылар плантатор аристократиясының қайта жаңғыруынан және қара нәсілділердің қайтадан құлдыққа түсуінен қорқыды. Линкольннің Оңтүстікке қатысты қайта құру саясатының кеңдігі, оның Бостандық жарияланымын танымал ету ниетінен туындады. Линкольн жарияланымды міндетті түрде орындауға мәжбүрлеу 1864 жылғы сайлауда Республика партиясының жеңілісіне алып келуі мүмкін деп қауіптенді, сондай-ақ, ықпалды демократтар оның жарияланымын күштен шығаруы ықтимал еді. Радикалды республикашылар Линкольннің жоспарына қарсы болды, оны Оңтүстікке тым жұмсақ деп есептеді. Радикалды республикашылар Линкольннің Реконструкция жоспарының жеткілікті түрде қатал емес деп санайтын, себебі олардың пікірінше, Оңтүстік соғысты бастаған және оған лайықты жазаға тартылуы керек еді. Радикалды республикашылар Реконструкция процесін бақылауға, Оңтүстік қоғамын өзгертуге, плантатор аристократиясын таратуға, жерді қайта бөлуге, индустрияны дамытуға және бұрынғы құлдарға азаматтық құқықтарды кепілдеуге үміттенеді. Радикалды республикашылар Конгрестегі азшылық партия болғанымен, соғыстан кейінгі жылдары көптеген орташа республикашыларды өз жағына тарта алды және кейінгі сессияларда Конгреске үстемдік етті. 1864 жылдың жазында Радикалды республикашылар жоспарға қарсы жаңа заң жобасын қабылдады, ол Уэйд-Дэвис заң жобасы деп аталды. Бұл радикалдар Линкольннің жоспарының тым жұмсақ екенін сендірді және бұл жаңа заң жобасы Одаққа қайта қабылдануды қиындатады. Заң жобасында штаттың қайта қабылдануы үшін штаттың көпшілігі адалдық серт беруі керек екені, тек он пайызы емес, деп көрсетілді. Линкольн кейін бұл жаңа заң жобасына вето қойды.
Congress was mad to this proclamation of Lincoln's plan. Most moderate Republicans in Congress supported the president's proposal for Reconstruction because they wanted to bring a swift end to the war, but other Republicans feared that the planter aristocracy would be restored and the blacks would be forced back into slavery. Lincoln's reconstructive policy toward the South was lenient because he wanted to popularize his Emancipation Proclamation. Lincoln feared that compelling enforcement of the proclamation could lead to the defeat of the Republican Party in the election of 1864, and that popular Democrats could overturn his proclamation. The Radical Republicans opposed Lincoln's plan, as they thought it too lenient toward the South. Radical Republicans believed that Lincoln's plan for Reconstruction was not harsh enough because, from their point of view, the South was guilty of starting the war and deserved to be punished as such. Radical Republicans hoped to control the Reconstruction process, transform Southern society, disband the planter aristocracy, redistribute land, develop industry, and guarantee civil liberties for former slaves. Although the Radical Republicans were the minority party in Congress, they managed to sway many moderates in the postwar years and came to dominate Congress in later sessions. In the summer of 1864, the Radical Republicans passed a new bill to oppose the plan, known as the Wade–Davis Bill. These radicals believed that Lincoln's plan was too lenient, and this new bill would make readmission into the Union more difficult. The Bill stated that for a state to be readmitted, the majority of the state would have to take a loyalty oath, not just ten percent. Lincoln later pocket vetoed this new bill.