Кіріспе
Жапондық супер-линкорлардың жоспарланған класы – А 150 дизайны, бұл «Супер Ямато» класы ретінде танымал. Кейбір тарихшылар оны «Супер Ямато» класы деп атағанымен, А 150 дизайны мүлдем жаңа болды және бұрынғы линкорлардан көп ерекшеленді. АҚШ Жапония үшін ерекше мәселе тудырды, себебі ол айтарлықтай үлкен өнеркәсіптік қуатқа ие болды, сондай-ақ АҚШ Конгресінің бірнеше жетекші мүшелері «теңіз қаруы жарысында Жапонияны үш есе басып өтуге» уәде берген. Жапон императорлық теңіз күштері 1896 жылдан бері елдің әлеуетті қарсыластарынан өндіріс бойынша озуға мүмкін еместігін мойындады, сондықтан олардың кемелері шетелдік аналогтарынан күшті болуы керек деп талап етті. Олар Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын, соғыстың соңында және 1930 жылдары осы сапалық артықшылықты бірнеше рет орнатты. А-150 линкорлары осы доктринаға сәйкес, ең мүмкін қарсыластары – АҚШ және Ұлыбританияға қарағанда линкорлар бойынша сапалық басымдықты сақтап қалу үшін жобаланды. Ресми жобалау жұмыстары 1938-1939 жылдары басталды. Бастапқыда назар алдыңғы линкорларды алмастыруға жақын кемеге аударылды, оның жоспарлары жаңа ғана аяқталған, бірақ ол алты 51 сантиметрлік зеңбірек орнату жоспарланған. Жапондықтар американдықтардың «Ямато» класының нақты сипаттамаларын, әсіресе оның ең ірі қаруын – зеңбіректерді анықтай алатынын күткендіктен, 51 сантиметрлік зеңбіректер «Яматоның» кіші зеңбіректерге жауап ретінде американдықтар жасаған қарудан артық болады деп үміттенді. Осы себептерге байланысты А-150-нің нақты техникалық сипаттамалары белгісіз, ал корпустың бронясы шамамен қалың болуы мүмкін еді. Бұл өте үлкен болғандықтан, Жапониядағы болат зауыттары оны өндіре алмады. Оның орнына, бірдей жалпы қалыңдығы бар бір пластинаға қарағанда тиімділігі төмен болғанымен, екі қабатты бронялық пластиналар қолданылуы мүмкін еді.
Design A 150, popularly known as the Super Yamato class,efn ua|Although called the "Super Yamato class" by some historians, Design A 150 was entirely new, having little in common with the earlier s. The U. S. posed a particular problem for Japan, as it possessed significantly greater industrial power, and several leading members of the United States Congress had pledged "to outbuild Japan three to one in a naval race". The Imperial Japanese Navy had recognized since at least 1896 that the country could not outproduce its potential opponents, and therefore insisted that its ships had to be more powerful than foreign equivalents. It established this qualitative lead at various times over the next 40 years, with the s just before World War I, the s at the end of that war, and the s in the 1930s. The A 150s were designed according to that doctrine to continue their qualitative superiority in battleships over their most likely opponents, the United States and Great Britain. Formal design studies began in 1938–1939. They initially focused on a ship closer to the displacement of the preceding , on which plans had just been completed, albeit one mounting six 51 centimeter guns. As the Japanese expected that the Americans would ascertain the true characteristics of the Yamato class—especially its primary armament of guns, which would become the largest naval weapons in use in the world—they hoped that the 51 centimeter guns would outperform any American response to the Yamatos smaller guns. For these reasons the A 150's exact specifications are uncertain. and the belt armor was probably going to be thick. This was so large that steel mills in Japan were incapable of manufacturing it. Instead, two layers of armor plates would have been used, despite its reduced effectiveness as compared to a single plate of the same total thickness.
Қару-жарақ
А-150 кемесінің жобасы үш екі мұнаралы, 51 сантиметрлік алты 45 калибрлі зеңбіректерден тұратын негізгі батареяны көздеген. Бұл зеңбіректер капиталдық кемелерге орнатылған ең ірілері болар еді, "Ямато" класындағы 46 сантиметрлік зеңбіректерді де басып кетерліктей, және әскери тарихшылар Уильям Г. Гарцке мен Роберт О. Дулиннің "А-150 тарихындағы ең қуатты линкорлар" болар еді деген аргументінің кілтті факторы болды. А-150 кемесінің қосалқы қару-жарағының құрамы толыққанды белгісіз. Тарихшылар Эрик Лакруа мен Линтон Уэллс жапондық конструкторлардың 65 калибрлі 98 типті екі мақсатты зеңбіректерді көптеп орнатуды қарастырғанын жазған, бірақ бұл әлі бекітілмеген. Бұл зеңбіректердің максималды көтерілу бұрышы +90° құрады, бұл оларға тиімді биіктік және көлденең қашықтық берді. Олар зеңбіректерді , жылдамдықпен атып, снарядтарды жіберді, бірақ стволдардың тозуы олардың жобаланған қызмет мерзімін шамамен 350 оққа дейін төмендетті. Олар минутына 15-19 оқтан атуға қабілетті болды.
Құрылыс
Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде, АҚШ-пен соғыс ықтималдығы арта түскенде, әсіресе 1940 жылдың ортасында Жапонияның Француз Индокитайын басып алуынан кейін, A-150 жобасы дерлік аяқталғанымен, 1941 жылдың басында барлық жобалау жұмыстары авианосецтер мен крейсерлер сияқты жоғары басымдыққа ие соғыс кемелеріне назар аудару үшін басқа бағытқа бұрылды. 1942 жылғы құрылыс бағдарламасында екі А-150 кемесі, шартты түрде 798 және 799 нөмірімен белгіленген, жоспарланған. Бұл жоспар бойынша 798 кемесі Жапонияның "Шинано" авианосегімен бір докта, ал 799 кемесі Ямато класындағы төртінші кеме суға түсірілгеннен кейін Ямато жапондық линкорымен бірге Куре қаласында салынуы тиіс еді. Кемелер 1946-1947 жылдары аяқталмақ болған, бірақ Мидуэй шайқасынан кейін жапондықтарға қарсы соғыстың өрбуі, линкорлардан басқа кемелерге деген қажеттіліктің ешқашан азаймағанын көрсетті.