Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Провинциялық сот судьяларының еңбекақысы жөніндегі мәселе (P. E. I.) [1997] 3 S. C. R. 3 – Канада Жоғарғы Сотының провинциялық сот судьяларының сыйақысы және тәуелсіздігі мен бейтараптығына қатысты сауалға берген маңызды жауабы. Көпшілік пікірде барлық судьялар тәуелсіз деп танылды, конституцияда көрсетілгендей, тек жоғары сот судьялары және қылмыстық құқықпен айналысатын төменгі сот судьялары ғана емес. Бұл тұжырымды дәлелдеу үшін конституциялық құқықтың жазылмаған принциптері пайдаланылды, осылайша конституциялық түсіндіруде олардың маңыздылығы артып келе жатқаны көрсетілді. Бұл мәселе Канададағы барлық судьялардың Конституциямен қорғалатындығы туралы ең анық мәлімдемелердің бірі болып табылады. Көпшілік пікірде, жалақыны саяси ықпалдан қорғау үшін тәуелсіз комиссиялардың қажеттігі айқындалды. Көпшілік бұл комиссияларды "институционалдық сүзгі" деп, ал қарсы пікір білдірушілер "де-факто төртінші билік тармағы" деп сипаттады. Олар үкіметтердің тек негізді түсіндірулермен ғана өзгерте алатын ұсыныстар жасайды. Дегенмен, бұл мәселеге қатысты жарияланған көптеген сындық пікірлер бар.
The Reference re Remuneration of Judges of the Provincial Court (P. E. I.) [1997] 3 S. C. R. 3 is a leading opinion of the Supreme Court of Canada in response to a reference question regarding remuneration and the independence and impartiality of provincial court judges. Notably, the majority opinion found all judges are independent, not just superior court judges and inferior court judges concerned with criminal law, as the written constitution stipulates. Unwritten constitutional principles were relied upon to demonstrate this, indicating such principles were growing in importance in constitutional interpretation. The reference also remains one of the most definitive statements on the extent to which all judges in Canada are protected by the Constitution. The majority opinion established that independent compensation commissions are required to help set salaries free of political manipulation. These commissions, described by the majority as "an institutional sieve" and by the dissent as "a virtual fourth branch of government", make recommendations that governments may deviate from only with rational explanations. However, the reference has been subject to harsh published criticisms.
Өмірбаян
Бұл жағдай үш түрлі сын-қатердің біріктірілуіне қатысты, олар Манитоба, Принс-Эдвард аралы және Альберта провинцияларындағы провинциялық соттардың төрешілерінің бейтараптығы мен тәуелсіздігіне күйкеледі. Провинциялық соттар судьяларының жалақысын азайту провинциялық заң шығару органдарының өкілеттігіне қарсы шара ретінде, Канаданың Құқықтар және бостандықтар туралы Хартиясының 11(d) бабын бұзу деп есептелді. Аталған бап айыпталушыға "тәуелсіз және бейтарап соттың әділ және ашық отырысында" кінәлі екені дәлелденгенге дейін кінәсіз деп саналуға құқық береді. Принс-Эдвард аралы мен Манитобада судьялардың жалақысы басқа мемлекеттік қызметкерлермен бірге дефицитті жеңу мақсатында төмендетілді. Принс-Эдвард аралында сотталушылар судьялардың тәуелсіздігіне қатысты бірнеше мәселе көтеріп, үкіметтің Жоғарғы Сотқа екі сауал жолдауына себеп болды. Тек бір сауалға жауапта, сот тәуелділікке жеткені анықталды, атап айтқанда, қызметтік орнының жеткілікті кепілдікпен қамтамасыз етілмегені. Манитобада жалақыны қысқартуға провинциялық судьялар қауымдастығы тікелей қарсы шықты. Ал Альбертада сот төрешілерінің жалақысын қысқартуды сотталушылар даулады. Альбертада алаңдаушылықты Альбертаның премьер-министрі Ральф Клейн радио арқылы белгілі бір судьяны "өте-өте жылдам" жұмыстан босату керектігін айту арқылы күшейтті. Сот судьясы жалақысының жеткіліксіздігіне байланысты жұмысты тоқтатуға дайын екенін мәлімдеген еді. (Жоғарғы Сот бұл мәселеге қысқаша тоқталып, Клейннің сөздерін "жағымсыз және Канададағы сот тәуелсіздігінің теориясы мен тәжірибесін түсінбеушілікке көрсетеді" деп бағалады.)
The reference was the amalgamation of three different sets of challenges to the impartiality and independence of provincial court judges in Manitoba, Prince Edward Island, and Alberta. The powers of the provincial legislatures to reduce the salaries of the provincial court judges was challenged as a violation of section 11(d) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms, which gives an accused the right to be presumed innocent until proven guilty "in a fair and public hearing by an independent and impartial tribunal". In Prince Edward Island and Manitoba, the salaries of judges were lowered along with those of other civil servants to help combat deficits. In Prince Edward Island, various challenges of the judges' consequent independence were raised by defendants, causing the government to bring two reference questions to its Supreme Court. Only one reference resulted in a finding of dependence, namely for lack of adequate security of tenure. In Manitoba, the pay cut was challenged directly by a provincial judges association. Meanwhile, in Alberta, cuts to judicial salaries were challenged by defendants. Concerns in Alberta were also raised by Alberta Premier Ralph Klein saying on the radio that a certain judge should be "very, very quickly fired". The judge had threatened to simply stop working due to his belief that his salary was insufficient. (The Supreme Court only briefly addressed this, saying Klein's words were "unfortunate and reflect a misunderstanding of the theory and practice of judicial independence in Canada".)
Соттың пікірі
Ламер C. J. L'Heureux Dubé, Sopinka, Gonthier, Cory және Iacobucci JJ-мен бірге апелляциялық шағымдарды ішінара қабылдады, барлық судьялардың сот тәуелсіздігі мен бейтараптылығының конституциялық қорғанысы бар екенін мәлімдеді. Анықталған мәселелердің бірі – 1867 жылғы Конституциялық актінің 96-100-баптарына сәйкес, федералды судьяларға қарағанда провинциялық судьялардың тәуелсіздігі толыққанды қорғалмаған. Көпшілік пікір бойынша, 11(d) бабы тек қылмыстық істерді қарау кезіндегі тәуелсіздікті қорғайды (яғни, қылмыстық құқықпен айналысатын судьяларды қорғайды, бірақ азаматтық құқықпен айналыспайды). Дегенмен, 11(d) бабы кең ауқымды не толық кодекс емес. Сот конституциялық нормаларға жүгініп, сот тәуелсіздігінің Конституцияның преамбуласында көрініс тапқан нормалардың бірі екенін анықтады. Ламер преамбуланың техникалық тұрғыдан міндетті күші жоқ екенін атап өткен «Патриаттық сілтеме» сияқты сот шешімдерін мойындады, бірақ сонымен бірге преамбула Конституциялық актінің 1867 жылғы маңызды ережелерінің бастау көзі болып табылатын «негізгі қағидаларды» ашатынын және конституциялық жүйенің нақты шарттарындағы олқылықтарды толтыру үшін осы қағидаларды пайдалануға шақыратынын көрсетті. Сот тәуелсіздігінің маңыздылығы преамбулада Канада Конституциясының Ұлыбритания Конституциясына ұқсас болуы керек деген талаптан туындады, ал Ұлыбританияда сот тәуелсіздігінің ұзақ тарихы бар. 1701 жылғы «Жабылу актісі» тәуелсіздік үшін маңызды болды. Жоғарғы Сот бұрын «Beauregard v. Canada» (1986) ісінде осы тұжырымға келген болатын. Алайда, сот қазіргі кезде соттардың маңыздылығы артқандықтан, сот тәуелсіздігі негізгі мәселеге айналды, ол тек жоғары соттарға ғана қатыстырылмауы керек екенін мәлімдеді. Конституция осы өзгерістерге бейімделе алады. (Британдық Конституцияны осылай түсіндіруге сын айтылды. 1867 жылы Ұлыбританиядағы сот тәуелсіздігінің түрі шектеулі болды, төменгі соттарға да, судьялардың жалақысын төмендетуге үкіметтің құқығын шектеуге де қатыстырмады. Кез келген жағдайда, британдық заң бойынша парламенттің ешқандай актісі соттар тарапынан ultra vires деп жарияланбайды. Сондықтан академик Джеффри Голдсуорти бұл шешімді «өз-өзіне қайшылық, «эволюция» дегенге түсініксіз сілтеме, ашық жалған ұқсастық және жалтарудың жиынтығы» деп атады.) Сот 11(d) бабын қайта қарастырып, «Valente v. The Queen» ісінен алынған сот шешімдеріне сүйене отырып, сот тәуелсіздігінің үш негізгі талабын анықтады: 1) лауазымдық кепілдік, 2) қаржылық қауіпсіздік және 3) белгілі бір әкімшілік тәуелсіздік. Сонымен қатар, сот тәуелсіздігі екі түрге бөлінеді: 1) судьяның жеке тәуелсіздігі және 2) соттың институционалдық тәуелсіздігі. Судьяның тәуелсіздігіне сенімділікпен қарау қажет. Ламердің пікірінше, үш талаптың әрқайсысын тәуелсіздіктің екі түріне байланысты түсіндіруге болады; аталған істе, атап айтқанда, қаржылық қауіпсіздік судьяға да, сотқа да қалай тиесілі екені зерттеледі. Бұл талқылау «Valente» ісінен асып түседі, өйткені ол қаржылық қауіпсіздікті тек жеке тәуелсіздік мәселесі ретінде қарастырды. Сот провинциялық соттардың елдегі дауларды шешудегі рөлінің артуына байланысты институционалдық тәуелсіздікке деген қажеттілігі күшейгенін атап өтті. Бұрынғы сот тәуелсіздігі туралы «Beauregard» ісі көрсеткендей, институционалдық тәуелсіздік Конституцияны, заңның үстемдігін және негізгі әділдікті қорғау үшін қажет болды. Бұл биліктердің көбірек бөлінуін қажет етеді; сот тәуелсіздігі әдетте сот жүйесін атқарушы биліктен қорғау үшін түсінілетін болса, сот енді сот билігі заң шығарушы биліктің манипуляциясынан азат болуы керек деп тапты. Провинциялық соттар осы тәуелсіздіктің артықшылықтарын пайдалануы керек, бұл олардың «R. v. Big M Drug Mart Ltd.» (1983) сияқты маңызды істерді қарау арқылы дәлелденген. Осы себептерге байланысты үкіметке сот жалақысы жөніндегі комиссия құру ұсынылды, осылайша сот тәуелсіздігі туралы бұрынғы маңызды іс бойынша, «Valente v. The Queen» ісінде мұндай комиссиялар қажет, бірақ міндетті емес деген тұжырымды жоққа шығару. Бұл жағдайда комиссиялар атқарушы және заң шығарушы органдардың манипуляциясынан сақтай алатыны айтылды. Провинциялық судьялардың жалақысын көтеру, төмендету немесе өзгеріссіз қалдыру қажет болған жағдайда, бұл басқа мемлекеттік қызметкерлердің жалақысымен бірге немесе тек судьялардың жалақысымен бірге жүзеге асырылуы мүмкін. Дегенмен, соттардың тәуелсіздігі осы жағдайлардың кез келгенінде «тәуелсіз, тиімді және объективті» органның (яғни, жалақы комиссиясының) қарауымен сақталған жөн. Комиссиялардың жалақы жөніндегі ұсыныстары міндетті болмаса да, олар ескерілуі керек. Үкімет ұсынысты қабылдамаған жағдайда, оны негіздеуі керек және сотта шалланжуға болады. Алайда, негіздеме Канадaның құқықтары мен бостандықтарының хартасының бірінші бөліміне сәйкес үкімет шешіміне қарағанда кем ауқымды қарастырылуы керек. Үкіметтер өз шешімдерінің рационалды екенін көрсетуі керек, ал рационалдылық «Reference re Anti Inflation Act» (1976) ісінде Жоғарғы Сотпен анықталғандай өлшенуі керек. Жалақы комиссиясының тағы бір артықшылығы – үкімет пен судьялар арасындағы тікелей жалақы келіссөздерін жою. Мұндай тікелей келіссөздер осы келіссөздерде қандай мәселелер талқыланып жатыр деген алаңдаушылықты тудырады. Атап айтқанда, үкіметтер судьяларды белгілі бір шешімдер қабылдауға итермелеуі мүмкін деген алаңдаушылық болды. Үкімет судьялардың жалақысы инфляциямен салыстырғанда өмірлік деңгейден төмендемейтініне көз жеткізу үшін комиссиялардың тұрақты түрде, мысалы, үш-бес жылда бір рет отыруын қамтамасыз ету қажет деп шешілді. Сот тәуелсіздігі преамбулада кепілденгендіктен, азаматтық құқықпен айналысатын судьялардың жалақы комиссиясына құқығы бар, тіпті егер олар 11(d) бабында ешқандай құқықтары болмаса да. Аталған іске қатысты мән-жайларды қарастыра отырып, Жоғарғы Сот Принц Эдуард аралы мен Альберта провинцияларының үкіметтері жалақы комиссиясын кеңес алмай немесе мұндай органдарды құрмағаны үшін кінәлі деп тапты. Осы себепті, осы провинциялардың үкіметтерінің әрекеттері Хартаның 11(d) бабын бұзды. Манитобада жалақы комиссиясы болған, бірақ оның әрекеттері конституцияға қайшы болды, өйткені провинциялық үкімет оны пайдаланбады. Бұл қарастырулар 11(d) бабына сәйкес жасалғандықтан, сот осы құқықтардың бұзылуын Хартаның бірінші бөліміне сәйкес негіздеуге болатынын қарастырды, бұл әдеттегі процедура. Бірінші бөлім құқықтарды бұзу үшін үкіметтің негізді себебін талап етеді, ал бұл жағдайда Принц Эдуард аралы мен Альберта провинцияларының әрекеттері жалақы комиссиясын құрмауының себебін түсіндірмегендіктен, бірінші бөлімнің талаптарына жауап бере алмады. Сонымен қатар, Манитоба жалақы комиссиясын пайдаланбауының себебін түсіндірмеді. Академик комментатор бұл талдаудың қажетсіз болғанын айтты, өйткені комиссияға құқық преамбулада негізделген, ол бірінші бөлімге бағынбайды; талдау осылайша «бірінші курс студентінің қатесі» болды.
Lamer C. J. with L'Heureux Dubé, Sopinka, Gonthier, Cory and Iacobucci JJ, allowed the appeals in part, stating that there was constitutional protection of judicial independence and impartiality for all judges. One problem identified was that the independence of provincial judges was not protected as extensively as the federal judges were under sections 96 to 100 of the Constitution Act, 1867. The majority read section 11(d) as only protecting independence in the exercise of jurisdiction in relation to offence (i. e., it would protect judges concerned with criminal law, but not civil law). However, section 11(d) is not a broad or exhaustive code. Instead, the Court looked to constitutional norms and found that judicial independence was one such norm implied by the preamble to the Constitution. Although Lamer recognized case law such as the Patriation Reference which noted the preamble technically has no binding effect in itself, he also found the preamble reveals the "basic principles which are the very source of the substantive provisions of the Constitution Act, 1867" and "invites the use of those organizing principles to fill out gaps in the express terms of the constitutional scheme". The implication of the importance of judicial independence came from the preamble's statement that Canada's constitution should be similar to the United Kingdom's, and the UK has a tradition of judicial independence. The Act of Settlement of 1701 was particularly important for independence. The Supreme Court had previously reached this conclusion in Beauregard v. Canada (1986). However, the Court now claimed that since courts are more important today, judicial independence has become a fundamental issue that should not just be reserved for the superior courts, as dictated by the Act of Settlement. The Constitution could adapt to changing circumstances in this regard. (This interpretation of the British Constitution has inspired criticism. The British form of judicial independence was more limited in 1867, neither extending to inferior courts nor limiting government power to lower the judges' remuneration. At any rate, no act of Parliament can be declared ultra vires by a court in British law. This is why academic Jeffrey Goldsworthy attacked the decision as "a self contradiction, a vague reference to 'evolution' combined with a plainly false analogy, and an evasion".) The Court turned back to examine section 11(d) and from precedent, namely Valente v. The Queen, identified three fundamental requirements of judicial independence: 1) security of tenure, 2) financial security, and 3) some administrative independence. As well, judicial independence can be divided into two types of independence: 1) individual independence belonging to a judge and 2) institutional independence of a court as a whole. A judge must also be reasonably seen as being independent. It is possible, Lamer found, to interpret each of the three requirements in light of the two types of independence; this case, in particular, would explore how financial security belongs to both a judge and the court as a whole. This discussion would go beyond Valente, since that decision only treated financial security as a matter of individual independence. The Court emphasized that the role of institutional independence has become expected of provincial courts due to their increased role in dispute resolution in the country. As a previous judicial independence case, Beauregard, had demonstrated, institutional independence was needed so that courts could guard the Constitution, the rule of law and fundamental justice. This required more separation of powers; whereas judicial independence has normally been understood to protect the judiciary from the executive, the Court now found the judiciary should be free of manipulation from the legislative branch. Provincial courts should benefit from this independence, as demonstrated by their handling of important cases such as R. v. Big M Drug Mart Ltd. in 1983. For these reasons, it was strongly suggested that the government establish judicial salary commissions, thus overruling obiter dicta in the previous landmark judicial independence case, Valente v. The Queen, which had found such commissions were desirable but not necessary. In this case, it was noted commissions could guard against manipulation by both the executive and legislatures. If remuneration of provincial judges is to be raised, lowered or kept the same, this may be done along with the remuneration of other government employees or with the judges' alone. The continued independence of judges, however, will be kept apparent in any of these circumstances if it involves review by an "independent, effective, and objective" body, i. e. the salary commissions. While salary recommendations of these commissions should not be binding, they should be taken seriously. Any government rejection of a recommendation will have to be justified and may be challenged in a court. However, the justification need not be scrutinized to the extent that a government decision will be scrutinized under Section One of the Canadian Charter of Rights and Freedoms. Instead, governments must only show their rejections are rational, and rationality can be measured in the way it was measured by the Supreme Court in Reference re Anti Inflation Act (1976). Another benefit for having salary commissions was that it eliminated direct salary negotiations between the government and judges. Such direct negotiations would naturally raise concerns about what exactly is being negotiated. Namely, there was a concern that governments could manipulate judges to make decisions in certain ways. In order to ensure the government would not deliberately let judges' salaries fall below the cost of living, in relation to inflation, it was also decided that the commissions should meet regularly, for example once every three to five years. Since judicial independence is guaranteed by the preamble, civil law judges have a right to these salary commissions, even though they have no rights under section 11(d). Turning to the facts of the case, the Supreme Court faulted the governments of Prince Edward Island and Alberta for neither consulting salary commissions nor having such bodies to begin with. For this reason, the actions of these governments breached section 11(d) of the Charter of Rights. Manitoba did have a salary commission, but its actions were unconstitutional because the provincial government did not use it. Since these considerations were made using section 11(d), the Court considered whether violations of these rights could be justified under section 1 of the Charter of Rights, as is normal procedure. Section 1 typically requires a valid government reason for violating rights, and in this case Prince Edward Island and Alberta's actions failed the section 1 test because they did not explain why they did not have salary commissions. Likewise, Manitoba did not explain why they did not use their salary commission. An academic commentator has suggested the section 1 analysis was actually unneeded since the right to a commission is based in the preamble, which is not subject to section 1; the analysis was thus "a first year law school mistake".
Келіспеушіліктер
Ла Форест судьясы, жалғыз қарсылық білдірген, көпшіліктің сот төрешілерінің жалақы комиссиясын қорғайтын жазбада көрсетілмеген конституциялық қағиданы тануын қабылдамады. Ол мұндай жаңа қағидалардың "табылуын" қатты күдіктенді, әсіресе судьяларды қорғаудың кейбір аспектілерін Конституцияның өзінде табуға болады, атап айтқанда, осы істің тақырыбы болған 11(d) бабында. Адвокат негізінен 11(d) бабына сүйенді және жазбада көрсетілмеген ережелер туралы қысқаша айтты. Ла Форест сондай-ақ 11(d) бабының төменгі сатыдағы қылмыстық істер жөніндегі судьяларға ғана тәуелсіздік беруінің, ал төменгі сатыдағы азаматтық істер жөніндегі судьяларға емес, әдейі болғанын айтты, себебі "қылмыс жасады деген айыптама – адамның мемлекеттік билікпен кездесетін ең маңызды жағдайлардың бірі". Ла Форест "сот билігінің" шектеулі екенін, соттың "өздігінен мәселелерді бастамайтынын және өз күнтәртібінің жоқтығын" атап өтті. Бұл оны көпшіліктің жазбада көрсетілмеген қағидалар туралы ұзақ және қажетсіз талқылауға кірісуінен алаңдатты. Ол жазбада көрсетілмеген қағидалардың бар екенін мойындады, бірақ үкімет шешімдеріне шектеулерді Конституцияның кіріспесінде табуға болатынына келіспеді. Парламенттік үстемдік Ұлыбританияда Елдестіру актісінен кейін де маңызды болып қалды; сондықтан британдық соттар заңды жарамсыз деп тануға құқылы емес, тіпті егер заң жалпы алғанда дұрыс емес деп есептелсе де. Ла Форест бұл "техникалық талас-тартыс" ретінде қарастырылуы мүмкін екенін мойындады, өйткені Канададағы соттар заңдарды жарамсыз деп тануға құқылы, бірақ Орақ туралы актінің жоғары сатыдағы судьяларды ғана қамтитынын, төменгі сатыдағы судьяларды емес екенін атап өтті. Ол сондай-ақ соттардың заңнамалық әрекеттерді шектеу үшін нақты негіздері болуы керектігін айтты, бұл бұрынғы шешімдерге, мысалы, 1957 жылы Эльблингке қарсы Швейцария ісіне, ол Имплицитті құқық туралы жарғыға сүйенген, күмән тудырады. Ол 1978 жылғы Канада Бас Прокуроры және Монреальге қарсы Дупон ісін Имплицитті құқық туралы жарғыға күмән келтірген бұрынғы Жоғарғы Сот шешімі ретінде көрсетті. Егер құқықтардың заң жобасы болса, онда ол 1867 жылғы Конституциялық актінің 17-бабында Парламенттің құрылуында болуы керек және оны шектеудің орнына Парламенттік үстемдікке мүмкіндік беруі керек. Бұл жағдайда Ла Форест 11(d) бабының судьяларға ең қолайлы тәуелсіздікке кепілдік бермейтінін көрсету үшін Валенте және Р. Липпе істеріне сілтеме жасады. Сондықтан, Valente ісінде сот төрешілерінің жалақысын өтеу жөніндегі комитеттердің қажеті жоқ деген қорытынды дұрыс болды. 11(d) бабы тәуелсіздікке қол жеткізу үшін қандай әдістерді қолдануға болатынын анықтауға мүмкіндік берді. Бұл жағдайда судьялардың жалақысы басқа мемлекеттік қызметкерлердің жалақысымен бірге төмендетілді, бұл сот тәуелсіздігі туралы негізді алаңдаушылық тудырмады. Ламердің айтуынша, соттық өтемақы комиссиясы бұл мәселеге қатыспауы тиіс болғандықтан, Ла Форест комиссияның мәселені қарауы "форманың мазмұннан басымдығын" көрсетуі деп тапты. Ла Форест сондай-ақ мұндай комиссияларды талап етуді "11-бапта көзделген қорғанысты кеңейту үшін жаңа конституциялық ереже енгізуге тең" деп санайды, бұл "біраз жағынан төртінші өкілетті органның құрылуын" мәжбүрлеу арқылы жүзеге асырылады, ол саяси және сот тармақтары арасындағы өзара әрекеттестікті бақылайды. Соттар үкімет шешімдерінің ақылға қонымды болып көрінетінін сұраса жеткілікті.
La Forest J., alone in dissent, rejected the majority's finding of an unwritten constitutional principle that protects a right to judicial salary commissions. He was very wary of the "discovery" of such new principles, especially when some protection of judges can already be found elsewhere in the text of the Constitution, namely section 11(d), which was the subject of this case. The counsel had primarily relied on section 11(d) and only briefly spoke of unwritten rules. La Forest also suggested that section 11(d) granting independence only to inferior criminal law judges, and not inferior civil law judges, was deliberate, because "Being accused of a crime is one of the most momentous encounters an individual can have with the power of the state." La Forest went on to caution that "judicial power" is limited so that a court "does not initiate matters and has no agenda of its own". This made him worried about the majority launching into an extensive, unneeded discussion on unwritten principles. He accepted unwritten principles exist, but disputed that limits on government decisions can be found in the preamble. There was no tradition guarding judicial independence against Parliament. Parliamentary supremacy remained important in Britain even after the Act of Settlement; thus British courts cannot invalidate a law, even if the law is generally thought to be wrong. La Forest acknowledged this could be seen as a "technical quibble" since courts in Canada can invalidate laws, but he went on to point out that the Act of Settlement only covered superior judges, and not inferior judges. He also said courts should have clearer grounds for limiting legislative actions, casting previous decisions such as Switzman v. Elbling (1957), which relied on the Implied Bill of Rights, into doubt. He pointed to Attorney General for Canada and Dupond v. Montreal (1978) as a prior Supreme Court decision questioning the Implied Bill of Rights. If an implied bill of rights existed, it should be found in the creation of Parliament, in section 17 of the Constitution Act, 1867, and should allow for Parliamentary supremacy instead of limiting it. In this case, La Forest pointed to Valente and R. v. Lippé to show section 11(d) does not guarantee a type of independence that is most favourable to judges. The conclusion in Valente that judicial compensation committees were not needed was therefore valid; section 11(d) left room for determining what methods can be used to achieve independence. In this case, judges' salaries were lowered along with those of other government employees, and this did not seem to raise reasonable concerns about judicial independence. As a judicial compensation commission likely should not have a problem with this, as acknowledged by Lamer, La Forest found the requirement that the commission look into the matter to be "a triumph of form over substance". La Forest also felt requiring such commissions was also "tantamount to enacting a new constitutional provision to extend the protection provided by s. 11(d)" by forcing the creation of "what in some respects is a virtual fourth branch of government to police the interaction between the political branches and the judiciary". Judges simply asking whether government decisions seem reasonable would be enough.
Қайта тыңдау
1997 жылғы анықтама өтемақы комитеттерін құруға байланысты көптеген қиындықтар тудырды. Кейбір үкіметтерге оларды құру және олармен кеңесу үшін қосымша уақыт қажет болды. Бұған қоса, провинциялық соттардың жалақы комиссиялары қолданылмағандықтан тәуелсіз емес екені анықталды, бұл анықтама провинциялық соттардың қылмыстық істер жөніндегі шешімдерінің 11(d) тармақ бойынша жарамсыз деп есептелуіне әкеп соқты, себебі айыпталушылар тәуелсіз сот алдында сотталған жоқ. Осының салдарынан Альберта, Манитоба және Принс-Эдвард аралы үкіметтері қайтадан Сотқа жүгінді. Сот төрешілерінің еңбекақысы (№2) (1998) ісінде Ламер бірауыздан шешім қабылдап, қажеттілікке байланысты провинциялық тәуелді соттардың уақытша қабылдануына болатындығын айтты. Сондай-ақ, екінші шешімнің нәтижесінде комиссиялар жөніндегі талаптар 1998 жылдың 18 қыркүйегіне дейін міндетті күшке енбеді.
The 1997 Reference caused numerous challenges regarding the creation of compensation committees. Some governments needed more time to establish and consult them. Moreover, by finding provincial courts were not independent because salary commissions were not used, the Reference seemed to imply criminal law decisions by provincial courts were invalid under section 11(d), since defendants were not tried before independent tribunals. Consequently, the governments of Alberta, Manitoba and Prince Edward Island turned to the Court again. In Re Remuneration of Judges (No. 2) (1998), Lamer for a unanimous court decided that necessity dictated that dependent provincial courts be deemed acceptable for the time being. Also as a result of the second decision, the requirement for commissions did not become binding until September 18, 1998.
Салдары
Ғалымдар көпшілік пікірге қатысты түрлі нақты сын-ескертулер жасады. Олардың бірі – оның өзіне қайшы екендігі туралы болды. Үкіметтің себептерінің рационалды және заңды болуы жөніндегі талап екі бөлек нәрсені – яғни, ақылға қонымдылықты және дұрыстықты талап ететіндей көрінді. Рационалдылық үкіметтің себептерін, тіпті соттар олармен келіспесе де, егер олар тым қате болмаса, қабылдауға мүмкіндік береді. Ал заңдылық үкімет шешімдерінің дұрыс болуын, яғни комиссия ұсынымдарына сәйкес болуын білдіреді. Профессор Питер Хогг үкімет пен судьялардың тікелей келіссөздер жүргізе алмайтыны туралы пікірге қарсы шықты. Ол былай деп жазды: «Бұл судьялардың өздерінің анттарын бұзып, істерді дұрыс шешпеуі мүмкін (мысалы, кінәсіз адамды айыптау немесе тым ауыр жаза тағайындау арқылы) келіссөз үстелінде қандай да бір (өте болжамды және, мүмкін, маңызсыз) пайда алу үшін нақты мүмкіндік бар деп есептейді». Хогг сондай-ақ, бұл сілтеме судьялардың жалақысын төмендетудің ықтималдығын азайтады деп санайды. Сот практикасы тұрғысынан ол Mackin v. New Brunswick (2002) ісіне сілтеме жасады, ол 1997 жылғы сілтемеден кейін «судьялардың жалақысын төмендетудің конституциялық емес болуы мүмкін деген пікірді нығайтып, тіпті кеңейтті». Сілтемеден кейін барлық провинцияларда жалақы комиссиялары құрылды. Бұл сілтеме сондай-ақ премьер-министр Жан Кретьен басқаратын федералды үкіметті федералды судьялар үшін жалақы комиссиясын – Сот төрешілерінің еңбекақысы және жәрдемақылар комиссиясын құруға итермеледі. Дегенмен, провинциялық судьялар жөніндегі сілтеме кейбір провинциялық үкіметтердің комиссиялардың жалақы ұсынымдарын орындамауына байланысты жаңа сот процестеріне әкелді. Жоғарғы сот 2005 жылы Provincial Court Judges' Assn. of New Brunswick v. New Brunswick (Әділет министрі) ісінде бұл мәселені қайта қарады және үкіметтер жалақы комиссияларының ұсынымдарын қабылдамау үшін жеткілікті негіздер келтірген жағдайда соттардың оларға құрметпен қарауы керек екенін ұсынды. Кейбір ғалымдар бұл сілтеме жазба ережелерді қолдануға қағида белгіледі деп алаңдады. Бұл сот қарауының одан да кең негіздеріне әкелуі мүмкін. Жазбасыз ережелерді зерттеу сондай-ақ Жоғарғы сот шешімдерінде New Brunswick Broadcasting Co. v. Nova Scotia (Ассамблея палатасының спикері) (1993) және Квебектің тәуелсіздігі жөніндегі сілтеме (1998) істерінде де көрінді, ал бір ғалым оны ортақ құқықтың «өте көне және құрметті» ерекшелігі деп атады. Керісінше, 1997 жылғы сілтеме Канадада заңды күшін жою үшін жазылмаған конституцияны алғаш рет қолданды деп мәлімдеген бір сыншы, соттардың «заң құруға қатысуда батыл болғанын» және «егер заң нақтылықты талап етсе, жазылмаған қағидалар міндетті түрде проблемалар туғызады» деді.
Scholars have offered various specific critiques for the majority opinion. Among these was that it was self contradictory. The request that government reasons should be rational and legitimate seemed to ask for two separate things, namely reasonableness and correctness. Rationality allows for government reasons to be accepted if they are not overly flawed, even if courts disagree with them. Legitimacy, meanwhile, implies government decisions should be correct, i. e., consistent with commission recommendations. Professor Peter Hogg objected to the notion that governments and judges cannot directly negotiate. He wrote that "It assumes that there is a real possibility that judges would violate their oath of office and decide cases wrongly (for example, by convicting an innocent person or imposing an unduly harsh penalty) in order to obtain some (highly speculative and likely trivial) advantage at the negotiating table." Hogg also felt the Reference made it increasingly unlikely that judges' salaries can be lowered. In terms of case law, he pointed to Mackin v. New Brunswick (2002) as a case that, after the 1997 Reference, "reinforced and even extended" the notion that lowering judges' salaries could be unconstitutional. After the Reference, all provinces had salary commissions. The Reference also inspired the federal government under Prime Minister Jean Chrétien to establish a salary commission for federal judges, the Judicial Compensation and Benefits Commission. Still, the Provincial Judges Reference sparked further litigation as some provincial government's decisions not to follow commissions' salary recommendations were challenged in the courts. The Supreme Court addressed the matter again in 2005 in Provincial Court Judges' Assn. of New Brunswick v. New Brunswick (Minister of Justice) and urged courts to be deferential when governments give sufficient reasons for rejecting salary commissions' recommendations. Some scholars also expressed concern that the reference set a precedent for enforcing unwritten rules. This could lead to even wider grounds for judicial review. The study of unwritten rules is also said to have surfaced in the Supreme Court decisions New Brunswick Broadcasting Co. v. Nova Scotia (Speaker of the House of Assembly) (1993) and Reference re Secession of Quebec (1998), and one scholar called it a "very old and venerable" feature of common law. Conversely, one critic, who claimed the 1997 Reference represented the first time that the unwritten constitution was used to invalidate a statute in Canada, said that courts had consequently grown "bolder in their law creating enterprise" and that "If law requires certainty, unwritten principles are bound to create problems."